KİTAP ADI: ŞAİRİN İNTİKAMI VE AFORİZMALAR... (kitap: 69. author poet yazar şair Nafiz coşkun)
Felsefik yazılar,
jurnaller, fikir yazıları, makaleler, şiirler, aşk,
Aforizmalar, hikmet,
sanat ve sonnet…
♛ ♣
♡
Şairin intikamı
ve aforizmalar. Kitap: 69.
☆☆☆
Bâzen onlarca kumandandan ve
politikacıdan daha çok faydalı Daha güzel iş yapar bilge cesur bir şair…
Kader ve tâlih değildir
insana zâlimlik yapan ve yaptıran, ancak
İnsanın kendi
tercihleridir onu iyi ya da kötü yapacak olan.
Düşüncelerimin,
aforizmalarımın erdemleşerek olgunlaşmasın da ve hayatın içerisinde ki
zorluklara cenderelere karşı cesur duruşumu gardımı alışımda benden
yardımlarını geri çekmeyen meleklere teşekkür ediyorum. Ve o çok değerli tüm
bilge hikmetli sanat felsefe insanlarına teşekkür etmeği kendime aziz bir vasıf
olarak görmekteyim çünkü onlara gönülden teşekkür etmek bile benim gibi bir
mücrimi azizleştirebilir. Ben sadece iyi insan olmaya çalışan o aziz sanatkârım
olan Rab Allah’ın yarattığı Aşk budalası bir varlığım, sağlıcakla, hoşça kalın.
Nafiz coşkun.
☆☆☆
Yazar şair düşünür ve
sanat insanı: Nafiz coşkun ile iletişim adresleri: e-posta: n.coskun006@gmail.com
Ve ayrıca daha çok
facebook Messenger,
Twitter ınstagram
linkedln pinterest adreslerinden ulaşabilirsiniz.
Bu ve tüm
kitaplarımın telif hakları, basım, yayın, satış hakları Nafiz Coşkun’a aittir.
İzni alınmadan kitabın tümü, ya da bölümleri, mekanik, elektronik, manyetik ya
da başka yöntemlerle çoğaltılamaz, bastırılamaz, medyada okunamaz, şarkı türkü
yapılamaz.
…
Baskı
Ofset baskı merkezi
/
Matbaa sertifikası
ISBN:
Kitap içerisindeki
Felsefik yazıların, şiirlerin, makalelerin ve Sonnetlerin sayfa numaraları:
…
Sayfa: 7.
ŞAİRİN(kendimin)SANAT TARZI
Sayfa: 9: Kanlı
şölen…
Sayfa: 11: Sorunsuz
insan aptaldır…
Sayfa: 13: Vahşi bir
dünya insanlığı karşısında…
Sayfa: 16: Krallar
çıplak…
Sayfa: 17: Aydınlık
mı dediniz…
Sayfa: 19:
Politikacılar mı dediniz…
Sayfa: 23: Kim
bozuyor düzeni düşünelim…
Sayfa: 26: Ne
istediğinizin farkında mısınız?
Sayfa: 27: Sevgi
mantığı yapalım mı biraz…
Sayfa: 28: Sana bir
şarkı yazdım… (bir şarkı daha)
Sayfa: 29: Sevgili
dünya gezegenine…
Sayfa: 31: Mazlumu
ciddiye almak gerekir…
Sayfa: 32: Bana huzur
yoksa hiç kimseye huzur yok…
Sayfa: 33: Öfke ve
dua…
Sayfa: 34:Yeniden…
(bir şarkı daha)
Sayfa: 35: Sanat ve
sanatkâr…
Sayfa: 38: Kapılar
kime açılır, kime kapanır…
Sayfa: 39: Dünyanın
dostları vardır… (sonnet)
Sayfa: 40: Boşa kürek
sallama derim… (sonnet)
Sayfa: 41: Güzelsin…
Sayfa: 42: Enteresan
bir konuşmasıydı şairin… (sonneto)
Sayfa: 43: Aşk
yorgunuyum…
Sayfa: 45: Azap
kamçılarının sesini işitiyorum…
Sayfa: 47: Unuttular
insanlar insanlıklarını… (sonnet)
Sayfa: 48: Yine bir
efkâr… (sonnet)
Sayfa: 49: çivi…
(sonnet)
Sayfa: 50: Endişelere
düşürdüler…
Sayfa: 51: Neleri
kaybettiğinizi düşünün…
Sayfa: 52: Kalem sen
de…
Sayfa: 53: Sokağa
nelerinizi fırlatıp attınız…
Sayfa: 55: Gardını
al… (sonnet)
Sayfa: 56: Ey aşk,
ben derim ki… (sonnet)
Sayfa: 57: Erdem
ülkesine sefere çıkmak…
Sayfa: 58: Var git…
Sayfa: 59: Her insan
ektiğini biçecek…
Sayfa: 60: Güzel
sözler söylemeli sevgiliye…
Sayfa: 61: İnsanın
ektiğini biçeceği gün… (sonnet)
Sayfa: 62:
Kaybedeceğiniz bir savaşa tutuştunuz…
Sayfa: 66: Çok fena
battılar…
Sayfa: 68: Şair dedi
ki…
Sayfa: 70: Ne gördüm
insanlar da daha çok… (sonnet)
Sayfa: 71: Ölmekle
efsaneler…
Sayfa: 72: Hayatın
kaynağı…
Sayfa: 74: Deli
diyenin akıl sağlığı ne acaba…
Sayfa: 75: Delinin
biri…
Sayfa: 76: Anlaşmak
dediğin… (sonnet)
Sayfa: 77: Mahkemeler
ve biat…
Sayfa: 78: Cenaze
namazı ve ikiyüzlülüğü insanın…
Sayfa: 79: Bâzen,
hatta çoğu zaman… (sonnet)
Sayfa: 80: Adalet mi
arıyorsun söyleyeyim… (sonnet)
Sayfa: 81: Mantığı
tercih ederdim ben…
Sayfa: 82: Benim
yüreğimde ülkesidir aslanların…
Sayfa: 84: Ben
hatırlatmaya geldim… (sonnet)
Sayfa: 85: Mantık mı
dediniz…
Sayfa: 87: Cenneti,
kâtillerin yurdu zanneden aptallara…
Sayfa: 89: Mücadele,
âdil ve erdemlice yapılmalı…
Sayfa: 91: Kim midir
gerçek hür olan… (sonnet)
Sayfa: 92: Yetişir
ölüm meleği mutlaka… (sonnet)
Sayfa: 93: O gün
geldiğin de… (sonnet)
Sayfa: 94: Aptallar
ve savaş davulları çaldıranlar… (sonnet)
Sayfa: 95: Arada
sıkışıp kaldı insanlık…
Sayfa: 96: Ayaz vurur
yüreğime bugünlerde…
Sayfa: 97:
Dertleşelim biraz olur mu?
Sayfa: 98: Seni
düşünmek mutlu etmesin mi beni…
Sayfa: 99: Dünyamız…
Sayfa: 100: Neyin
şarkısını söyleyelim bu şehir de…
Sayfa: 101: yazarın
bugüne kadar yazdığı kitap isimleri…
☆☆☆
Nafiz derki:
…
Sevgili Mikel’e,
Cibril’e ve Şafağa ve sana
Ve senin için
sevgilim.
Sevgili İsrafil’e,
Ölüm meleği Azrail’e
ve Ruhûl Kudüs’e Teşekkür ediyorum.
Sonnet ve şiirlerimi,
tane-tane,
Yavaş-yavaş ve
yumuşak bir ses ile oku.
Fikir yazılarımı,
makalelerimi, aforizmalarımı,
Şiirlerimi,
sonnetolarımı, kelimelerimi, hikâyeciklerimi,
Jurnallerimi okurken
düşünerek oku!
Anlamak istiyorsan bu
dediklerimi yerine getirmelisin!
Ve unutma ki hikmetli
düşünerek okumak;
Erdemlilerin,
kibarların,
Asaletli,
Asil insanların aziz
bir vasfıdır, karakteridir, sanatıdır unutma!
Sonnet. Nafiz coşkun
☆☆☆
ŞAİRİN(kendimin)SANAT TARZI.
Bu yazıyı tüm
kitaplarımın baş sayfalarına yerleştiriyorum!
Beni ve sanat şiir
tarzımı anlayabilmek için bu yazımı lütfen dikkatlice kendiniz ya da karşılıklı
bir insanla okuyunuz ki benim yazmış olduğum eserlerimi daha iyi anlayabilmeniz
mümkün olsun. Kendisine yazar şair düşünür ve sanat insanı unvanlarıyla
seslenen o akılcı romantik adamın yani benim ne tarzda yazdığımı, nasıl bir
nazm ölçü kullandığımı şu ifadelerle beyan etmek istiyorum. Şu aziz iki cümleyi
çok irdeledim, olmak ya da olmamak ile anlamak ya da anlamamak cümlelerini. Ve
anladım ki bu iki aziz cümle beyni dolmaya başlamış bir insanın tüm hayatını
şekillendiren kafa kâğıdıdır, ruh haritasıdır. Düşün ve anlamaya çaba göster,
olmak için ise bilgi ile meseleleri anlamak gerektiğine inandım daima. Şiiri,
felsefeyi, fikirlerimi, telkini sonnet kalıbında, sonnet nazmın da
birleştirdim, ha bu arada hatırlatmak isterim ki zâten kaliteli bir şiirin
fikirsiz felsefesiz olması mümkün değil. Bazen de kimi yazılarımda sokak
lisanını kullanmayı ihmal etmedim çünkü sokağın ayrı bir lehçesi vardır bunu
inkâr edemem, iyi ya da çirkin sokağın o çok farklı argosunu bile kullandığım
oldu. Her bir aklın, her bir anlayışın anlayışına göre anlatmaya çalıştım ve o
sokak şairi üslubu yanında birde salon şairi ile aforizmacıların lisanını
kullanmayı da ihmal etmedim. Bazen insanların o geçmişten bugüne hiç değişmemiş
aynı olan ezberlerini bozmuş oldum bu farklı yazılarımla, bu farklı sanat
tarzımla. Çoğunlukla bazen de insanların düşünce güçlerini artırmaya çalıştığım
oldu. Hem sokak lisanını, sokak felsefesini ve hem de yüksek akademi lisanının
felsefesini kullanmayı kendime has bir tarzda uygun gördüm. Aynı kitap
içerisinde hem Sonnet’i, şiiri, makaleyi, jurnal yazılarını ve bazen de minik
hikâyecik roman kokulu yazılarımı ve ayrıca laubali bir lisan tarzını da ihmal
etmeden kullandığımı yazılarımda göreceksiniz çünkü kötülüğe karşı laubali
olmamak mümkün değildir erdemli bir insan için. Ve hatta çok basit anlatılar
ile süslenmiş şarkı sözü olabilecek dizeleri, şiirleri, Aşk’ı, Hikmet’i,
kavgalarımı, hatalarımı, pişmanlıklarımı, halkımı, birbirinden çok farklı insan
kalıplarını, farklı kültürdeki insanların isyanlarını, sohbet şiir
kültürlerini, yalnızlıklarını, zaferlerini, yenilgilerini, umutlarını ve birçok
şiirde olduğu gibi karamsarlığı değil, tam tersine insanları karamsarlıktan
çıkartabilmenin uğraşısını göreceksiniz yazılarımda. Biliyorsunuz ki felsefi
bir mesele üzerinde hikmetlice düşünmeye çalışmak insanın düşünce gücünü artırıyor.
Ve işte bende Felsefik yazılar ile yoğurduğum mayaladığım şiir sonnet sanat
düşünce fikir hamurumu kendime has yepyeni bir modern sanat tarzında sizlere
ikram ediyorum, isteyen alabilir, alırsanız eğer zararlı asla çıkmayacaksınız
emin olabilirsiz, çünkü ben de sizler gibi iyi bir insan olmaya çaba gösteren
bir varlığım.
Yeniden kısaca tekrar
etmem gerekirse eğer, Tüm eserlerimin kitaplarımın tarzı şöyle ki yazılarımın
büyük bir bölümünü, fikirlerimin bir kısmını sonnet kalıbı nazmında, şiirsel
kendime has Felsefik hikmetli dokunuşlarla yazdım. İşte bu bana has nazm ile
tarz birleşince dünyada bir ilk oldum desem yeridir. Ayrıca bu nazm tarz
birleşmesiyle yazılan bazı eserlerimin okunuşu konuları gibi zor, ağır
gelebilir bazılarınıza. Lütfen yazılarımı daha dikkatli, yavaş ve seçici,
tane-tane, düşünerek okuyunuz, anlamadığınız kelimelerin manaları için lütfen
sözlüğe bakınız, bir kelime insan vücudundaki iskeletin parçası gibidir
anlamını bilmeden okuyup geçerseniz hiçbir fayda göremezsiniz, zarara girmez
erdemliler, kısacası ben Şiirle felsefeyi birleştirdim!
Kanlı şölen…
Pekte arzulanmayan
Çok kanlı bir düğün,
Kederli bir şölendir
O istenmeyen savaşların
Ateş dansları.
Şenlikler ve aşklar
Çok kısa zamanlara
sığıştırılır,
Hatta
Dakikalara,
Anlar içinde yaşanıp
ölür mutluluklar,
Ermek için ebedi
saadete.
Şair haykırır,
Der ki;
İstemediğimiz
Ve arzulamayarak
yaptığımız
Bu bizim üzerimize
Tutuşturulmuş savaşları,
Püskürtmek içindir
Tüm bizim bu aslında kavgamız,
Yoksa biz
Onlar gibi barbar da değiliz.
Fakat ne yapalım
Zâlim düşman kendisinin
mezarını
Kazıyorsa bizlerle
savaşmak arzusuna düşüp!
Mâdem şu adalet
Ve erdem arzulayan
bizlerin,
Yaşamlarımıza tecavüze
yeltenmiş geliyorsa düşman,
O halde tatsın mâdem
Güneşten daha parlak kılıçlarımızın
Kederlerini ebedi
cehennemle!
Ey daima erdemi
Ve barış içerisinde
Yaşamayı arzulamış
insanlar,
Vakti gelmiş ise eğer
Girmesinin düşmanın
cehenneme,
O halde hatadır
Kınında durması
Şu güneşi kıskandıran
kılıçlarımızın!
Sorunsuz insan aptaldır…
Aklını yitirenler ve
aklını
Henüz daha
yitirmeyenler vardır,
Erdemli olanlar
Ve erdemsiz olanlar
vardır,
Anlayışlılar ile
anlayışsızlar vardır
Fakat insan dediğiniz
mutlaka sorunlu olmalı,
Yanlış duymadınız,
evet,
İnsan dediğiniz sorunlu
olmalı
Çünkü sorunsuz insan,
Sorumsuz insan anlamına
gelmektedir.
Sorun bilmeyenler,
sorumluluğu da bilemezler.
Ancak sorunlarla baş edebilenlere
İnsanca sorumluluk
verilebilir,
Hem kendisinin
Hem de diğer
başkalarının
Sorunlarıyla ilgilenip
başa çıksınlar diye.
İnsan dediğiniz varlık
Sorumlu olmayı
Elbette erdemli
yollarla öğrenmeli,
En sağlıklı yollardan
birisi de işte budur,
Sağlıksız olanından
öğrenmek ise
Ancak çok keder verir
insana,
Birilerine karşı
vahşice sorunlar çıkartın demiyorum,
Vahşice sorunlar üreten
O kaba, anlayışsız
insan tiplerinden olun da demiyorum sizlere,
Şu vahşi ve adaletsiz
yaşam tarzını benimsemiş
Cinayet dolu insanlığın
içinde,
Eğer sorunsuzmuş gibi
davranıyorsanız
Yalancısınız demektir,
Hile yapıp kendinizi ve
başkalarını
Hiç sorununuz yokmuş
gibi
Kandırmaya
çabalıyorsunuz demektir,
Çünkü erdemli olanlar
Ve aklı başında olanlar
Şu vahşi
Ve hem de cinayet dolu şu
dünyada
Mutlaka hem kendisinin
Hem de diğer başka iyi
insanların sorunlarını,
Elbette sorun
edeceğinden dolayı
Bu da demek oluyor ki
Her bir insan az ya da
çok sorunlu ve sorumludurlar,
Hem kendilerinden hem
de birilerinden.
Akıllı, aklı başında
insanlar
Birbirlerinin
sorunlarını paylaşmakla bile
Sorunlu ve sorumlu
olabilmelidirler,
Anlayışsızlar ise ne
kendi sorunlarını
Ne de iyi insanların
sorunlarıyla sorunlanmayıp,
Umursuzca, aptalca,
anlayışsızca yaşayanlardır.
Haksız mıyım?
Vahşi bir dünya
insanlığı karşısında…
Yasalarınızla,
sistemlerinizle
Şu vahşileştirdiğiniz Metropoller
de
Ve şu
vahşileştirdiğiniz dünyada
Yaşayan insanlardan,
Kibarlık beklemek
Çokta mantıklı olmasa
gerek.
Zâten mantıklı
gelmediğinden dolayı
Devletler adalet düzenini
değil,
Yeter ki bir düzen
olsun da
Adaletli olmasa da olur
Adında ki bir düzensiz
düzeni, kurmayı uygun görmüşlerdir.
Metropollerde ki ve
diğer birçok yerde ki
O düzensiz düzeni
yaşamak için var değiliz elbette,
Ben şahsen
O Metropoller de ki
yaşamanın içerisinde
Kendi tercih ettiğim,
Kibar, erdemli bir
yaşamı yaşamak için bile
Gardımı almadan
çıkamıyorum hayata
Çünkü her an nakavt
olabilecek bir yumruk
Bir köşe başında
bizleri beklemek de,
Yâni hileyle, kederle
Karşılaşmamak için
Gardımı alarak, hayata sert
durarak yürüyorum.
Gardını almadan yürümek
imkânsız artık,
Vahşileştirdiğiniz şu Metropoller
de,
Vahşi bir insan olmadan
yaşamak
Çok büyük
fedakârlıkları gerektiriyor,
Zorla insanı vahşiliğe
sürüklüyor devletlerin sistemleri
Ve halkın düzensiz
düzeni
Zorla yalnızlığa
Veya vahşileşmeye
sürüklüyor insanı,
Sırf ayakta ve hayatta
kalabilmek adına!
Fakat herkesten
Vahşileşmeden, hep
yumuşak, gard sız bir duruş
O tür büyük
fedakârlıklar beklemek
Ne kadar dürüst
olabilir ki
Ne gerek vardı ki şu
insanlığı koyup
Vahşi bir arenaya
Ve sonra da onlardan
kibar olmalarını istemeye
Ne gerek var aslında
öğle değil mi?
Dünyayı ve şehirleri
kanlı ve çirkin bir arenaya dönüştüren
Şu düzensiz düzeni
alkışlamaya yürüyorsunuz,
Zevk alarak idamları
seyreden bir dünya insanlığına
Ne dene bilir ki zâten,
Baksanıza her biriniz
her gün cinayetleri erdemmişçesine
Yaşamaya başlamadı mı
zâten.
Bu iş şuna benzedi,
şöyle ki;
İnsanı yabani ve vahşi bir
ormanlık dağa bırakacaksın
Kâtillerle dolu bir
yere,
Sonra da oradan
vahşileşmeden
Cinayet işlemeden
kurtulmasını bekleyeceksin,
Bunun imkânı asla yok,
Çünkü bu şehirleri,
Dünya sistemini işte o vahşi
ormana çevirdiler artık,
Aptallığın lüzumu yok,
Onca haksız
yasalarınızın
Ve haksız
sistemlerinizin karşısında
Ne hakla kibarlık
beklersiniz bizden
yüzünüz kızarmadan
hayret,
Ha gerçi doğruya
Sizler cinayetlerinize
bile erdem gözüyle bakan
Kâtillerdiniz zâten.
Tırnaklarınızı derimize
geçirip
Bizlerden özür dilemek
gibi bir arsızlığa kapılan sizlere,
Ve o çirkin,
Düzensiz düzen politikalarınıza
ne demek gerekiyorsa artık!
Ben size küfretmekten
bile yoruldum,
Siz ise cinayetlerinizi
mâsumcaymış gibi
Göstermekten bile hiç
mi usanmıyorsunuz.
Krallar çıplak…
Sevgi, erdem, ilahi
adalet
Ve aşk denen şu aziz
Kelimeleri kullanıp da
Yalanlarınızın,
Hileli numaralarınızın
Üzerlerini örtmeye
çalışmayın boşuna,
Çünkü
Deve kuşu misali
gövdenizde ki
Her şey görünüyor,
İcraatlarınız tamamen
Hileli,
Cinayet dolu,
Siz ise onursuz
Ve şeref yoksullarısınız.
Sonnet… Nafiz coşkun
Aydınlık mı dediniz…
Şaire dediler ki;
İnsanı ne aydınlatır,
İnsanı aydınlatan bir
şeyler söyler misin bizlere,
Şair de cevaben dedi
ki;
İnsanı aydınlatan
Üç şey vardır ki
Birisini o üçlüden
çıkartırsanız eğer
O diğer ikisi
Yetmez aydınlığın
büyümesine,
Fakat böyle olunca da
bilin ki cılız bir aydınlık kalır geride,
Aydınlık da yetmez zâten
Her bir yerini
aydınlatmaya insanlığın,
O üçlüden birincisi ki
Aklı başında bir çocuk
bile bilir bunu,
Birincisi faydalı
bilgidir,
Diğeri erdemdir,
Üçüncüsü ise;
Hikmetli sevgidir,
İnsan doğru sevmesini
başaramadığı zaman,
O yanlış sevmekler
sebebiyle hayatı,
Ağzının tadı zehir
zemheri olmuyor mu zaten,
Ha bu arada söylemeden
geçemeyeceğim,
Adalet denen o büyük,
aziz, hikmetli yaşam hamlesini
Erdemden asla
ayıramazsınız,
Dedim ya birisini
diğerinden ayırmaya kalkıştığınızda
Dünya, zehir zemheri
denen bir zindana dönmüyor mu zaten,
Koca şairin bu
sözlerini duyan genç şair ise
Koca şaire ve bir de
ayrıca
Koca şaire sorular
soran insanlara karşı
Şunları söyledi,
Dedi ki;
İyi de,
Zâten erdemden sâdece
adaleti değil,
Hikmetli sevgiyi ve
hikmetli,
Faydalı bilgiyi de
Söküp atmak hem mûhal
ve imkânsız değil mi zaten,
Koca şair,
Genç şairin bu
sözlerine karşılık dedi ki;
Yüreğine sağlık kardeş,
Hikmetli, doğru olanı
sen tamamladın,
Biraz sabretsen,
Ben de zaten senin
dediklerinin benzerini anlatacaktım,
Sonra ben uzaklaştım
yanlarından,
Bilmiyorum daha sonra
ne konuda konuştuklarını,
Fakat eminim ki yine
güzel şeyler konuşup
Aydınlatıyorlardır
birbirlerini,
Onlara da o yakışmaz mı
zaten.
Politikacılar mı
dediniz…
Fakiri fukarayı borca faize
bulaştırıp
Ev aldırıyorlar, daha
başka şeyler de aldırıyorlar
Ve ya almalarının,
dolandırılmalarının önünü açıyorlar,
Bunu fırsat bilenler
üşüşüyorlar
Çakalların bir leşin
etrafına üşüştüğü gibi,
Aylık bankaya ev
ödemesini bırakın bir tarafa,
Evin aylık bina aidatı
kira ödemekten farksız,
O da yetmiyor borçla
dertle aldıkları evin
Bulunduğu binanın
masrafları da
Ayrı bir kira parasına
denk oluyor,
Şimdi ne anladık ki bu
işten söyler misiniz?
Ev kirasından kurtulup
ev alıyorsunuz,
Fakat yine kira öder
gibi
Her ay bina aidatı,
masraf ödüyorsunuz,
Şimdi ne anladık bu
işten söyler misiniz?
İsraf kültürü, aşırı
tüketim lüks kültürü
İnsanların vaz
geçemediği bir baş belası oldu artık.
Düşünüyorum da bâzen
Neden tek katlı,
bahçeli çiçekli böcekli kelebekli,
Huzurlu sağlıklı
gülücüklü neşeli kahkahalı,
Pembe panjurlu evleri
olmuyor şu dar gelirli insanların,
Neden hep şu fakirin
dar gelirlinin üzerinden
Zengin olanların oluyor
o bahçeli
çiçekli böcekli kelebekli
Pembe panjurlu huzurlu
neşeli tek katlı veya çift katlı evler.
Milletin kendilerine
Kendiişlerini
örgütlemek için seçtiği politikacılarının,
Milletin hâlini
anlayabilmesi için
Çok uzun bir süre ilk
önce asgari ücretle çalıştırılmalılar,
O asgari ücretlilere
uygulanan adaletsizliklerin
Haricin de ve dışında
hiçbir hak onlara verilmemeli,
Onlar gibi, o dar
gelirli fakirler gibi yaşayacaklar,
Belki işte o zaman
Şu fakir fukaranın
hâlinden anlayabilirler.
Belki anlayabilirler.
Sonra onlar gibi işten
kovulacaklar,
İşsiz bırakılacaklar,
İşsiz kalınca uzunca
bir süre öğle yaşayacaklar,
Çünkü fakir fukara öğle
yaşıyor,
Belki işte o zaman
Şu fakir fukaranın
hâlinden anlayabilirler.
Belki anlayabilirler.
Sonra o fakir fukaralar
gibi üç beş kuruşları varsa,
Devlet kapısına gidip
arsa alıp bir katlı,
Pembe panjurlu huzurlu
neşeli çiçekli böcekli
Bir ev yapmak
isteyecekler,
Fakat bırakın o bahçeli
çiçekli kelebekli evin duvarını,
Daha arsasını almaya
bile
Bir ömür boyu
çalışmanın yetemeyeceğini görecekler.
İşte milletvekillerini,
Milletin hâlini fakirin
hâlini anlaması için,
Fakirin düştüğü durumlara
düşürüp
Uzunca bir süre öğle
yaşatacaksınız ki
İşte o zaman belki fakirin
fukaranın hâlinden,
Fakat belki
anlayabilirler.
Belki diyorum,
Zâten yine de
anlamayacaklarını biliyorum,
Bunun ben de farkındayım,
Ha bu arada ey
vatandaş,
O seçtikleriniz de
sizin içinizden çıkıyor zâten,
Uzaydan gelmiyorlar.
Düşünün ki dünya
hazineleri
Kocaman ballı fındıklı
bâdemli bir pasta olsa,
İşte o ballı pasta var
ya
İşte o pastaya ya hu öğle
bir sarılmışsınız ki
Yetmezmiş gibi birde
etrafına işçilerinizi
Memurlarınızı
zabıtalarınızı ordularınızı dikmişsiniz,
Ya hu biraz olsun
aralayın da
Şu fakirleştirdiğiniz
insanlarda paylarını alsınlar,
Utanmadan bir de
diyorlar ki
Biz çalışıp da
kazanıyoruz,
Hırsızlayıp da kazanıyoruz
diyemeyeceklerine göre,
Yasalara uygun olarak
satıyor ve satın alıyoruz diyorlar,
Bir de üstüne üstlük
Her vatandaşında
onların çıkarttığı o bencil
Âdil olmayan yasalara
uymalarını bekliyorlar,
Oysaki
O bahsettiğim ballı pasta
sâdece onlara değil
Şu tüm dünya
insanlığına ait!
Milletin işlerini
adaletlice organize etmeleri için
Yine milletin seçtiği
politikacılar
Fakirin alım gücüne
uygun yasalar yapmadıkları apaçık belli,
Dünyayı birlik de paylaştığınız
O zenginlerin alım gücüne
göre,
Bencil, âdil olmayan
yasalar yapmaktan geri durmuyorlar,
Hiç doymak bilmez bir
hâle geldiler,
Dünyamızı da böylelikle
Çok ağır bir kanser
hastası yaptılar,
Ne yani haksız mıyım?
Öğle değil mi?
Fakat nihayetinde
Şu da bir gerçek ki
Sizleri, o aç gözlülüğünüzü
Ebediyen
Doyurabilecek olan bir
cehennem var,
Ben buna inanıyor
Ve buna seviniyor ve
bunu biliyorum.
O halde son söz olarak
şöyle diyorum;
Yaşasın adaletsizlik
yapan tüm insanlığın üzerine cehennem.
Kim bozuyor düzeni
düşünelim…
Toplumun güzel olan ahlakını
bozanlar daha çok kimlerdir
Lütfen bir düşünün,
Cinsel ilişkiyle para
kazanan fahişeler mi?
Elbette ben onların o
yaptıkları
O fahişelik işini desteklemiyorum,
Fakat sâdece bir
düşünün diyorum,
Yoksa
Toplumu, insanları fakirleştiren,
İnsanların haklarını
gasp eden,
Cehennemin alevlerini
kızdıran,
İnsanları o kötü işleri
yapmaya sevk eden,
Yeryüzünde güç ve para
uğruna
Milyonlarca cinayetler işleyip
Binlerce hırsızlık
fahişeliği,
Cinayet fahişeliği
yapan insanların
Kötü işler yapmalarına sebep
olanlar mıdır acaba
Şu toplumun ahlakını
daha çok bozanlar.
Düşünün lütfen,
Kimlerdir insanları suç
işlemeye teşvik eden daha çok,
İnsanları fakirleştiren
politikacılar ve yöneticiler mi?
Yoksa yöneticilerin,
Politikacıların,
Hırsızlıklarına göz
yumdukları
Şirketler mi?
Neden suç işler insan
acaba,
Cinsel ilişki yoluyla
para kazanan fahişeyi
O kötü duruma itenler,
Teşvik edenler kimler
acaba.
Düşünün lütfen,
Kimlerdir acaba
ailesinin geçimi uğruna
Suç işlemeye yöneleni o
yöne teşvik edenler.
Hiç doymuyorsunuz öğle
değil mi?
Sizin karakterinizde
hiç doymamak,
Paylaşmamak gibi
Ağır, kiri çıkmaz bir
fahişelik var,
Zenginleştikçe çalıyor,
Çaldıkça gasp etmeyi
kendinize sanat ediniyorsunuz,
Erdem zannetmeye
başladınız
O erdemsiz cinayet dolu
yaşantılarınızı
Ey milletin seçtiği
yöneticiler.
Hey vatandaş sen de
unutma ki
O seçtiğiniz
yöneticiler bir zamanlar
Sizlerin
arasındaydılar, aranızdan seçildiler.
Şimdi onlar onca
adaletsiz işleri,
Hiç utanmadan
yasalaştırıyorlar,
Yüzleri bile
kızarmıyor,
Hiç doymak bilmiyorlar
öğle değil mi?
Oysaki o gasp
ettikleri şeylerin içinde
Tüm insanlığın hakları
var,
Diyorlar ki haset
etmeyin bizler çalışarak zengin oluyoruz,
Devletlerin yasalarına
riayet ederek satın alıyoruz diyorlar,
Ya hu sizler dünyanın her
bir yerini,
Her bir köşesini
tutmuşken
Diğer insanlar nereden
ve nasıl alsınlar,
Nasıl kazanabilsinler,
Hem ayrıca devletlerin
yaptığı her kural âdil bir yasa değil ki
Sizler her şeyi kendi
zenginliğinizin derecesinde
Pahalılaştırıyorsunuz,
Söyler misiniz lütfen
O fakirleştirdiğiniz
insanlar
Nasıl güç
yetirebilsinler de alsınlar,
Lütfen söyler misiniz?
Bunu zaten sizler de
biliyorsunuz.
Hiç doymak nedir
bilmeyen aç gözlülüğünüzü
Bir kenara bıraksanız
da,
Artık dar gelirli insanları
Veya hiç geliri olmayan
insanları da mutlu bir
Refah gücüne
ulaştırmanın çalışmalarını yapmaya başlasanız
Nasıl olurdu.
Fakat bunu yapabilmek
onurunun sizde olmadığının da
Farkındayım. Daha başka
ne diyebilirim ki
O doymak bilmez
zenginlere, politikacılara, yöneticilere,
Bu nasıl bir aç
gözlülüktür,
Lütfen artık şu dünya
sofrasından
Çekilin kenara da biraz
da şu fakirler faydalansın.
Ne istediğinizin
farkında mısınız?
Bir şeyi veya bir kişiyi sevmek,
Desteklemek konusunda
Eğer güzel, erdemli, ulvi
bir amacınız yoksa
O sevmelerinizin o desteğinizin
şeylerin hiçbir erdemli
İnsancıl tarafı da yok demektir,
Bunu da böyle
bilmelisiniz.
İnsan, bir şeyi sevecek
Ve ona taraf olacaksa eğer
Veya destekleyecekse
bir şeyi,
Mutlaka ulvi, erdemli,
insancıl
Âdil bir tarafı,
Âdil bir hedefi,
hikmetli bir ideali olmalı,
Eğer bu vasıflar yoksa
kalbinde ve işin de,
Ortalıkta da posadan
başka hiçbir şey yok demektir.
Sonnet…
Nafiz coşkun
Sevgi mantığı yapalım
mı biraz…
Sevdiğiniz insanların sizleri
hatırlayıp anmasını,
aramasını,
Sizlere ilgi
göstermelerini arzularsınız öğle değil mi?
Hatta sevmediğiniz,
arzulamadığınız,
Hoşlanmadığınız şeyleri
yapmalarını da istemezsiniz,
Bu tür beklentilere
girmenin hakkınız olduğunu düşünürsünüz,
O sevdikleriniz de,
Sizin onlardan
istediğiniz şeyleri
Onlarda sizden
isterler, genel de bu hep böyledir,
Sizden daima ilgi alaka
beklerler,
Sevmedikleri
hoşlanmadıkları şeyleri
Yapmanızı da hiç istemezler,
Bunları sizden istemenin
hakları olduğunu onlar da düşünürler.
Bu insan ilişkilerinde
genelde böyle olmaktadır.
Düşünsenize, sevdiğiniz
o fâni ölümlü insanlar sizden
Ve sizde onlardan özel
bir şeyler arzularken,
Sizler birbirinize
karşı özel beklentiler içine girerken,
Sizi ve sevdiklerinizi var
eden Rab Allah ise
Sizlerden ve
sevdiklerinizden iyi bir şeyler yapmanızı,
Onu anmanızı, onu
hatırlamanızı,
Âdil bir hayat
yaşamanızı istemesi ise
Sizi var eden Rab
Allah’ın daha çok hakkı değil de ya nedir.
Karar sizin, hep
dediğim gibi,
Tâlih ya da kader
değildi zâlim olan,
Kendi tercihiydi
insanları kötü ya da iyi yapan. Haydi selametle.
Sana bir şarkı yazdım…
(bir şarkı daha)
Dinlediğin o en güzel
şarkılar gibi ağlıyorsun,
O en güzel ve duygusal
Şarkılar gibi
sarılıyorsun,
Bakışların içime dokunuyor,
Örüyor beni iplik-iplik
Tâze ve o saf kızların
ellerindeymiş gibi.
Usulca sokuluyorum
sana,
Bırakıp öfkeyi bir
kenara,
Kalbime sevginle
dokunsan diyorum artık
Gitsin böylece üzerimizden
şu tüm kederler,
Dönmemek üzere.
Bugün beni kırma sakın,
Ben zâten senin
huzuruna,
Kırılmış bir kadeh gibi
çıkıyorum,
Sonbahar rüzgârlarının
elleriyle dökülmüş,
Savrulmuş bir halde
karşına çıkıyorum,
Beni bu halde kırma
artık, sakın,
Ben senin sevgine, aşk
sözcüklerine aç ve susuz kaldım,
Susadım inan senin o
her güzel hâline,
Bugün beni kırma sakın.
Sevgili dünya
gezegenine…
Bize ecza dolu
meyvelerini,
Yağmurlarını veren,
Sevgili ve güzel dünya
gezegeni,
Yetmiyor gücüm
kurtarmaya seni,
Seni zehirleyenlerin
ellerinden
Çekip alamıyorum bir
türlü,
Seni kurtaramıyorum,
Erdemli bir anne
şefkati bile,
Senin bize olan bir
anlık şefkatinin yüceliğini
Asla geçemez,
Bunun farkındayım,
Çünkü senin
O bize olan bir anlık
şefkatin olmasaydı eğer,
Senin üzerinde
annelerde, babalarda,
Çocuklarda sağlıkla
neşeyle yaşayamazlardı.
Bize siyah kırmızı
beyaz yolları veren,
Binlerce hediyeler
ikram eden
Ey dünya gezegeni,
yetmiyor gücüm kurtarmaya seni.
Fakat şimdi o senin
bizlere
Her an hediye vermiş
olduğun
Sağlıklı ürünleri,
Sağlıklı yiyecek ve
içecekleri
O zorba zâlim insanlar
Aç gözlülüklerinden
olsa gerek zehirliyorlar,
Yetmiyor gücüm
kurtarmaya seni,
Ben milyarlarca insanın
arasında
Bir nokta kadar kaldım,
Bin farkındalık yapmaya
çabaladım,
Çabaladım ki seni
kurtarabileyim diye,
Yetmiyor ey sevgili
dünya gezegenim,
Yetmiyor gücüm
kurtarmaya seni,
Sen o temiz Meryem oğlu
Mesih İsa’nın Rabbinin bize verdiği
En güzel hediyelerden
birisin, biliyorum, inanıyorum,
Zebur’un Davud’u senin
üzerinde yıllarca
Adaletle hüküm
sürmüştü,
Cinlere, şeytanlara ve
insanlara hükmetmek
Kudretine erdirilmiş
Süleyman peygamber
Yine senin üzerinde,
senin desteğin, yardımınla zafere yürüdü,
Tevrat’ın Musa’sı yine
elbette senin üzerinde
Gösterdi o kutsal olan
güzel mucizelerini,
Muhammedin Kuran’ı
kerimi senin o huzur veren
Sabâ rüzgârlarının
esintileri içinde indirilmiştir dünyaya,
Bunun ben farkındayım,
Sevgilime güzel
sözlerimi üzerinde
Huzurla yürürken
söylediğim ey sevgili dünya gezegeni,
Üzerinde mutlulukla
seviştiğim, neşelendiğim gezegen,
Benim kudretim yetmiyor
kurtarmaya seni,
Yaralarını tedavi
etmeye benim gücüm yetmiyor,
Seni sevdiğimi
biliyorsun.
Mazlumu ciddiye almak
gerekir…
Şair dedi ki;
Garip bir adam
Şöyle dua ediyordu,
Diyordu ki;
Bana ve
Mazlumlara(adaletsizliğe)
Zulme uğrayanlara
Huzur yoksa eğer
O halde
Yeryüzünde
Hiçbir kimseye de huzurda
yok,
Ağız tadı da yok,
Vesselam.
Bunun üzerine şair dedi
ki;
Korkulacak bir duadır
bu anladım,
Çünkü mazlumun duası
yeri göğü paramparça edebilir,
Fakat dayanamadım bende
Âmin diye karşılık
verdim.
Bana huzur yoksa hiç
kimseye huzur yok…
Genç şair dedi ki;
Huzursuzluk adaletsizlikten doğar genelde,
Zulümden, haksızlıktan
doğar,
Bana huzur yoksa eğer
O halde dünya da
Hiçbir kimseye de huzur
olmasın,
Büyük şair de
Genç şairin bu
sözlerine karşılık
Şöyle dedi;
Ey genç şair
Neden bencillik
ediyorsun
Ve sana yapılan
düşmanlıklar
Adaletsizlikler ve
huzursuzluklar sebebiyle
Tüm dünya insanlığının
kötü duruma düşmesi için
Neden dua ediyorsun,
Genç şairde cevaben
dedi ki;
Dünya da ki
mazlumlar(adaletsizliğe zulme uğrayanlar)
Acılar çektiğinde,
Huzursuz olduklarında,
Ben de huzursuz
oluyorum,
Mâdem mazlumlara huzur
yok,
Mâdem onlara âdil
olunmuyor,
O halde dünya da ki
hiçbir varlığa huzur da yok,
Ağız tadı da yok. Âmin demekten başka ne diyebilirdim ki.
Öfke ve dua…
Gazap yağmurları ek
artık önüne ardına düşmanlarımın,
Üzerlerine azap
kamçılarını indir göklerden,
İçlerine her an endişe
tohumları serp,
Zehir zemheri bir ömür
biç onların kaderine. Âmin.
Sırılsıklam bir telaş
ve korku içinde yaşat onları,
Onların ağız tadına
daima zehirli bir aş biriktir,
Unutulmaz ıstırapları
miras olarak devret onlara,
Zafer ve galibiyet
adına hiçbir ikramda bulunma düşmanıma.
Düşmanımdır haklarımı
gasp eden her bir yönetici,
Düşmanımdır haklarımı
gasp eden her bir varlık.
Bize de Âmin demekten
başka ne demek düşer dedi şair.
Sefil ve rezil bir ömür
biç onlara, dedi devamın da duasının,
Ebedi bir cehennemi
ikram et onlara,
Onlara çözemeyecekleri
binlerce sorun hediye et.
Hayatıma zehir zemheri
katan
Şu tüm düşmanlarıma huzursuz
bir hayat
Ve ebedi gazabı ve
azabı ikram et ya Rab.
Bize de Âmin demekten
başka ne demek düşer dedi şair.
Yeniden… (Bir şarkı daha)
Haydi,
Bir gün çıkıp da gel
O gittiğin uzaklardan,
Yeni baştan
Yazalım mutluluğu
seninle,
Haydi,
Kalbimize takılmış
yasaklardan
Uzaklaşıp seninle
Sâdece ikimiz,
Yeni baştan
Yazalım mutluluğu
seninle,
Haydi,
İçime tutuşturulmuş yangınlardan,
Şu olur olmaz
telaşlardan,
Haydi,
Gel de kurtar artık
beni,
Yeni baştan
Yazalım mutluluğu
seninle.
Sanat ve sanatkâr…
Şaire sordular yine
sanattan
Üç beş cümle konuşsan
dediler ona,
Şair de cevaben dedi
ki;
Üretilmiş,
Üretilen
Ve üretilmeye müsait
olan,
Var edilmiş
Var edilen,
Ve var edilmeye müsait
olan
Her bir fâni varlık,
Canlı veya cansız
maddeler birer sanat eseridir.
O eser kimin ve
kimlerin elinden,
Dilinden,
Kalbinden, aklından
çıktıysa
O kişiye veya
O kişilere ait birer
sanat eseridir.
Sanat veya sanat eseri
Veya da sanatkâr
İyi ve ya kötü de yapsa
Yaptığı nihayetinde bir
sanattır.
Sanatsızlık yoktur,
İyi ve kötü, çirkin ve
güzel sanat vardır,
Âdil ve âdil olmayan,
erdemli ve erdemsiz sanat vardır,
Güzel ahlaklı ve çirkin
ahlaklı sanat vardır,
Bundan ötürü de
her bir sanatı
Ve her sanatkârı kabullenmek,
sevmek
Asla âdil ve doğru
değildir,
Ahlaklı değildir, âdil
değildir,
Benim şahsi kanaatim budur.
Benim felsefik görüşüm
budur.
Benim hikmet pencerem bana
böyle düşündürmektedir.
Peki, en büyük sanatkâr
olan
Rab Allah bir sanat mıdır
diye soran olsa
Ona cevaben derim ki
Elbette ki Rab Allah
bir sanat değildir,
Çünkü o bir varlığın
var ettiği bir fâni değildir,
O ancak en büyük sanat
eserlerini var eden aziz
Ve âdil bir sanat yapan
varlıktır.
Şair sözlerinin
devamında dedi ki;
İnsan denen sanatsal
varlık
Sanatı ve sanatkârı,
iyi, kötü olarak
Ayırabilmek ilmine
sahip olmalı,
Tenkit(eleştiri) ilmi
sanatını da
O öğrendiği değerli
bilgilerle
Sanatın ve sanatkârın,
iyi olan ve kötü olan
Olumlu ve olumsuz
taraflarını
Ortaya erdemlice koymak
kudreti sanatına
Ve tenkit sanat ilmine
erebilmeli diye düşünüyorum.
Daima söylemişimdir
Sanat ve sanatkârı
İki dört altı sekiz ve
ya on ayrı kısma ayırarak
Tahlil ve tenkit edin,
Bunlar;
İyi kötü, güzel çirkin,
Faydalı faydasız, güzel
ahlaklı kötü ahlaklı,
Âdil olan veya âdil
olmayan,
Erdemli olan
Veya erdemsiz
Olmak üzere ayırıp
tenkit, eleştiri de bulunup, tahlil edin derim
Ve yirmi dört altın
değeri üzerinden de puan, derece verin derim.
Ve şunu da unutmayın ki
Rab Allah’ın en aziz
sanat eserlerinden birisi de
İnsan ve insanın
aklıdır,
Zâten aklın nasıl büyük
bir mucize,
Büyük sanat eseri
olduğu,
Aşkın nasıl büyük bir sanat
eseri olduğu ortada değil mi?
Kapılar kime açılır,
kime kapanır…
Sana açılmayan,
Senin yüzüne kapanan kapılara
Ve içerisinde bulunanlara
deki;
Ben şu yeryüzünde
Hiç kimselere haksızlık
etmedim,
Ben zulmetmedim,
Sen ve içeridekiler
Şu üzerinde
bulunduğunuz yeryüzün de,
Zâlime açıldınız,
hırsıza açıldınız,
Adaletsizlere
açıldınız, erdemsizlere açıldınız,
Hürmet ve ikram
gördüler sizlerden,
Arzularına kavuştular
sizlerin ellerinden,
Mâdem zâlime, mâdem
adaletsizlere,
Mâdem hırsızlara
açılıp,
Biz fakire, biz
mazluma,
Biz hakları gasp
edilenlere
Ve biz adaletle
yaşayanlara açılmıyorsunuz,
O halde parçalanın,
dağılın, dirliğiniz
Birliğiniz bozulsun,
O sonbahar
yapraklarının dağılışından
Daha beter dağılın,
solun ve paramparça olun inşaallah.
Bize de Âmin demekten
başka ne düşer.
Dünyanın dostları
vardır…
Kimler daha iyi
davranır dediler şaire dünya için,
Yeryüzüne en iyi
davranan dedi şair,
Erdemli, iyi ve âdil
olan insanlardır,
Onlar yeryüzünün,
suların,
Gökyüzünün
dostlarıdırlar,
Eğer onları üzerseniz,
onlara cömert ve âdil olmazsanız
Artık ne yeryüzünden,
ne sulardan
Ve ne de gökyüzünden
merhamet beklemeyin,
Çünkü onlar dostlarını
üzenlere
Asla merhamet
göstermeyeceklerdir,
Sâdece belirlenmiş bir
güne kadar size merhamet gösterirler,
Sâdece belirlenmiş o
güne kadar dedi şair,
Ondan sonra sizlere
merhamet yazan kalemlerin
Mürekkepleri de artık
kurutulacaktır ebediyen dedi şair.
Sonnet… Nafiz coşkun
Boşa kürek sallama
derim…
Ne yapmam gerekir
Dedi şaire genç bir
kız,
Merhametsiz bir
sevdiğim var,
Nasıl bir tavır
takınmam gerekir diye sordu,
Şair de cevaben dedi ki
ona;
Merhametsiz olan bir
sevgiliye
Susmaktan
Ve
Geriye kalan
Şu hayatını
Erdemlice,
Sağlıkla
Yaşamaktan başka
Hiçbir cevap verme,
kendine güzel bir yol çiz artık.
Sonnet…
Nafiz coşkun
Güzelsin…
Şair dedi ki;
Kendim için
Çirkin şair cümlesini
kullandım,
Kalbimden,
İçimden bir ses bana
Şöyle seslendi,
Dedi ki;
Seni var eden
O kendisinden başka
ilah olmayan Rab Allah
Seni güzel olarak,
Güzel kulum deyip de
yarattı,
En aziz mucizelerden
olan
Aklı, başına koydu,
Onun o güzel olarak
yarattığı kulu olan kendine
Çirkin şair demekle
Onu üzmüş olursun.
Hey, şair, insan
dediğin
Yaratıcısı olan
Rabbini üzecek işler,
işler mi ki hiç, söyler misin?
Üzme onu lütfen,
Onu üzen yeterince
Kulu vardır zâten.
Enteresan bir konuşmasıydı
şairin…
Şair dedi ki; Allah’ım,
şu yeryüzü ve ben
insanlara karşı
Haksız yere hiçbir suç
ve cinayet
İşlemediğimiz için mi
veriyorlar
Kederleri bize hediye!
Allah’ım, şu gökyüzü, sular ve ben
İnsanlara karşı
Haksızlık etmediğimiz için
mi?
Çekiyoruz kederlerini
Ve zorbalıklarını
insanların!
İyilik, kibarlık,
adalet, sevgi, aşk
Ve erdem sarayından
başka
Hangi sarayda oturmuşuz
ki
Şu onca adaletsizliğe,
zorbalığa
Ve kederlere kiracı
ediyorlar bizi.
Sonnet… Nafiz coşkun
Aşk yorgunuyum…
Şair dedi ki;
Bir adamın şöyle dua
ettiğine şahit olmuştum,
Yaratmak ve öldürmek
vasıflarının tek sahibi olan Rab Allah,
Ben mücrim, âsi,
öfkeli, romantik
Ve günahkâr bir
kulunum,
Sevgilimin kalbini
kırdım,
En büyük günahım budur
benim,
Yeryüzünde hiçbir
kimseye
Haksızlık etmedim,
Bilmeden haksızlık
ettiysem de eğer özür dilerim,
En güzel tövbenin
erdemlice âdil yaşamak
Ve ihtiyaç sahiplerine
erdemlice
Âdil davranıp yardımcı
olmak olduğunu bilenlerdenim.
Şair sözlerini şöyle tamamladı,
dedi ki;
Bu mücrim günahkâr
kulun
O temiz Meryem Mesih İsa
kadar iyi bir insan olmayı başaramam elbette
Fakat
Yine de şu onca hatama
rağmen beni
O gerçek vatanım olan
cennete kaldırır mısın?
Ne diyeyim ki başka, büyük
olandan da ancak
Büyük bir şey istemek
yakışır dedim kendime,
Farkındayım hak etmiyorum,
Buralar mı?
Ben sevemedim buraları,
İnsanlar sevdirmiyor
artık bana her halleriyle,
Mutlu değilim,
Ben buralı değilim,
Buralara ait
hissetmiyorum kendimi,
Ey kendisinden başka
İlah Rab olmayan
Allah’ım,
Seviyorum seni çok,
Adaleti yeryüzünde
gerçekleştirelim diye
Kitaplarını ve
peygamberlerini
Gönderen sana hamd, şükür,
tövbeler
Ve bir de aşk olsun.
Kulun, şair.
Azap kamçılarının
sesini işitiyorum…
Mazlumların ahlarının,
Yıldızların
mesafelerinin
Her birini geçeceği
gün!
Günahlarından
gözyaşları döken
Ve hiçbir kimselere
haksızlık etmeyen bir şairin
Dünyaya şahit olacağı
gün!
İnsanlığın erdemsizliği
ve adaletsizliği
Erdemmiş gibi yaşayacağı
kötü insanlarla doluşan şehirler de gün
Gerçek ve tek yaratıcı
olan Rab olan Allah’ın,
Zâlim insanlığın
kalemini kıracağı gün.
Merhamet yazacak olan
kalemlerin
Mürekkeplerinin
kuruyacağı gün!
Ölüm meleğinin
yeryüzünde
Ve insanın olduğu her
bir yerde
Kendisine ait olan tüm
gemilerini yakacağı gün,
Sabâ rüzgârlarının
artık masallarda kalacağı,
Binlerce asırdır
Zulüm görmüş toprağın
İçerisinde ki nefreti
ve intikamı
Olanca gücüyle kusacağı
gün!
Rab’bın kahhar ve celal
isimlerinin, sıfatlarının, cilvelerinin tamamen belireceği gün.
On binlerce yıldır
Zehirlenerek acılar
duyan
Suların, denizlerin,
H2O’nun,
Okyanusların öfkeyle
tutuşturulup yakılacağı gün!
Gökyüzünün kederli
gözlerinden bu defa
Bereketli yağmurlar
yerine,
Acıtıcı ve yakıcı asit
yağmurlarını
Dökeceği o gün
Hiç uzaklarda değil
zannımca.
Genç şair dedi ki her
zan doğru olmayabilir diyor ilahi kitaplar,
Koca şair de genç şaire
şöyle cevap verdi,
Dedi ki;
Tüm zanlar demiyor,
kimi, bâzı zanlar diyor,
Her zan demiyor,
Ben de zâten zannımca
diyorum, dedi,
Görünen bir köy için
Kılavuza ne gerek var dedi
bilge şair.
Ayaklarının altında ki
şu güzelim dünyaya
İyi ve âdil davranmayan
insanlığa,
Güneşin alevlerinin
içinde yaşamak biçilmesinde
Peki, ya ne olsun,
Denileceği gün
Hiç de uzak değil
zannımca, dedi bilge şair.
Hiç de uzak değil, dedi
bilge şair.
Unuttular insanlar
insanlıklarını…
Şair dedi ki;
Kimi insanlar, kimi
insanlara
Rablarını
şaşırttırdılar.
İnsanlıklarını,
onurlarını şaşırttırdılar.
Erdemlilik vasıflarını
unutturdular,
Sevmelerini
şaşırttırdılar.
Doğru olanı seçip onda
kararlı olabilmeyi şaşırttırdılar.
Vefalarını, aşklarını,
Sadakat duygularını
şaşırttırdılar.
Vicdanlarını unutturdular,
Vicdanlarını anlamayı
unuttular.
O kadar çok
adaletsizlik, hile
Ve psikolojik terör
karşısında
Artık insanlık
insanlığını unutmaya başladı.
Sonnet… Nafiz
coşkun
Yine bir efkâr…
Yetmedi mi artık
Göklerden
Beklediğim
Mucize,
Artık
Gel
Diyorum
Yalvar yakar her gece,
Bin kedere
Boğuldum, dedi şair,
Yalvarırım saklama
Merhametli aşkım
Kendini benden,
yardımını benden,
Dedi şair.
Sonnet… Nafiz coşkun
Çivi…
Şair der ki;
Çivinin yerine oturması
için
Kardeş,
Çekiç darbesiyle,
Hem de sert çekiç
darbeleriyle
Dövülmesi gerekiyor.
Çivileşenler erdemli
olmamakta inatçıdırlar
Biliyor musunuz?
Fakat insan olabilen
ise
Çivi değildir kardeş.
İnsan olabilmeyi
başaranlar ile
Erdemli olabilmeyi
başarana
Değildir asla bu
tehditkâr sözlerim,
Bu da böyle bilinsin.
Sonneto… Nafiz coşkun
Endişelere düşürdüler…
İnsanların umutlarını
kıran,
Belini büken,
En içinden çıkılmaz durumlara
düşüren şey;
Endişe ve
çaresizliktir, insanları endişelere
Ve çaresizliklere
sürükleyenler
Yine kendileri gibi
insanlardır,
Politikacılar ve
açgözlü zengin şirketler
Şu insanlığı o büyük
ruh hastalıklarından birisi olan
Hem endişelere
Ve hem de
çaresizliklere sürüklemekteler,
Haksız değilim, inanın
bana.
Eylemsiz laflar ve
sözlerle umut vermeyi
Terk etmeli artık politikacılar,
İnsanlar huzur ve refah
arzulamaktalar,
İyiler ve âdil olalar
cennete, dedi bilge şair.
Dünyanın zenginliği
insanları
Huzur ve refah içinde
yaşatmaya müsait,
Fakat politikacıların
Ve o açgözlü zengin
şirketlerin
ve zengin firmaların
patronları ve ceo’ları,
O zenginlikleri
kendileri için
Biriktirdiklerinden
dolayı,
Dünyada endişe,
Çâresizlik tükeneceğe
de hiç benzemiyor.
Neleri kaybettiğinizi
düşünün…
Düşürüp kaybettiğinizde
Veya yitirdiğinizde en
çok
Neyi arar
Ve neyi yitirdiğinizde
üzülürsünüz,
İnsanlar tabi ki de en
çok
Ve genelde paralarını
Mal mülk ve servetlerini
ararlar,
Onu kaybedince
üzülüyorlar
Veya da birazcık onur
kırıntısı,
Birazcık erdem
kırıntısı sahibi olanlar ise
Erdemli vasıflarını
Veya karakterlerinden bir
şeyler kaybedince
Veya da çok değerli
insanları kaybettiklerinde üzülürler,
Fakat çok geç olur,
Olsun, yine de
hatırlamaları güzel
Peki, sahi sizler,
Neleri kaybettiğinizde
Bir bakın lütfen
içinize,
Toplum olarak neleri
yitirdiğinizi bir düşünün,
Hiç aradığınız oldu mu
toplum olarak kaybettiğiniz o değerleri,
Mesela erdemli
vasıflarınızı
O maddi servetlerinizi
aradığınız kadar
Aradınız mı daha çok
kaybettiğinizde,
Düşünün lütfen.
Kalem sen de…
Boş tabloları
mükemmelleştiren,
Onlara hayran-hayran
baktıranlar
Tabi ki de o kaliteli
resimler fırçalayan ressamlardır.
Sizlerde o kendi
Mutsuz, boş hayatınıza
bir resim tablosu gibi
Mükemmel çizimler
fırçalayıp
Kaleme alabilirsiniz.
İlkönce
O ressamın yaptığı
gibi,
Resmi, tabloyu,
Sanat aletlerini,
Çizimleri kavrayın,
Onlarla ne yapacağınızı
çok iyi idrak edip öğrenin.
Kalem, silgi, boş
tablo, kâğıt, ya da defter
Sizin elinizde,
Bu ömrü amatörce
sonlandırmayın,
Ustalaşın
Ve doğru olanı çizin
hayat denen tablonuza,
Ne dersiniz,
Haksız da değilim öğle
değil mi?
Sokağa nelerinizi
fırlatıp attınız…
Kirli sokaklar,
caddeler, çöplükler,
Sahibi olmayan erdemli
vasıflarla dolmuş taşmış,
Erdem işte bu kirli
sokaklara atılmış,
Kimseler de gelip
sahiplenmiyor,
Fakat paralarını
kaybetseler ağlaya-ağlaya ararlar sorarlar.
İnsanlar paralarını,
parasal hazinelerini çaldırabiliyor,
Fakat onları yolda kaybedenlerin
sayısı oldukça az,
Hem de yok denecek
kadar az
Çünkü çok sıkı
koruyorlar paralarını,
Hatta silahlı
ordularla,
Güvenlikli bankalarla,
Çelik kasalarla
Ve benzeri üstün
düzeyde ki korumalarla
Paralarını korumaya
çalışıyorlar, canla başla.
Peki, yollarda en çok
kaybedilen
Veya düşürülen para
değilse
Öğleyse nedir,
Tabi ki de insanların
Adalet anlayışı, güzel
ahlak,
Erdem, sadakat, vefa,
güzellikleri layıkıyla paylaşmak,
Vesaire-vesaire,
İşte bu gibi ve benzeri
güzel, erdemli vasıfları
Gönül rahatlığıyla
Hiç endişe duymadan
düşürüp kaybedebiliyorlar,
Paraları, parasal
hazinleri düşmüş olsa
Veya çalınsa
Orduları ayağa kaldırıp
aratırlardı.
Fakat o erdemli vasıflardan
her hangi birini yitirseler bile
Pek umursamazlar,
Yollarına hiçbir şey
olmamış gibi,
Hiçbir şey kaybetmemiş
gibi devam ederler.
İnsan en çok neye önem
verirse
Onu daha sıkı korur,
Demek ki insanoğlu
erdemli vasıflardan daha çok
Paraya, kibre önem veriyor,
Baksanıza en çok onları
koruyor,
Onları merak edip
düşünüyor.
Sahi siz bilerek veya
bilmeyerek
Neyi, nelerinizi
kaybettiğinizi,
Neleri yitirdiğinizi,
Bile isteye fırlatıp
attığınızı hatırlayabiliyor musunuz?
Erdemlilik vasıfları
olmasın sakın o attıklarınız.
Evet, bence de o yitirdiğiniz
ve o fırlatıp attığınız
Erdemlilik
vasıflarınızdı,
O attığınız yerden
dönüp almayı bile artık
Hiç düşünmez bir hâle
geldiniz,
Çünkü ancak erdemlilik
vasıflarını yitiren bir insanlık
Ancak işte bu kadar cinayet
ve adaletsizlik yapabilir.
Sen ne dersin, haksız
mıyım?
Gardını al…
En iyi tanıdığın
kendindir,
Kendin bile
Verdiğin sözlerin bir
kısmını
Tutmayı başaramazken,
Diğer başka insanlara
Nasıl güvenip de
Gardını indirir
Ve aldattırırsın kendini,
İndirerek gardını
insanlara karşı!
Sana gülümseyen
kâtillerin,
Üçkâğıtçıların arasında
yaşıyorsun,
Ben derim ki gardını
almadan
Sokağa taşmanı istemem.
Gardını al ve sıkı dur.
Sonnet… Nafiz coşkun
Ey aşk, ben derim ki…
Eline ocağına düştüm ey
aşk,
Herkesler yaktı,
Bâri sen yakma, dedi
şair kederli-kederli yüzüne,
Herkesler vurdu
yüreğimden,
Bâri sen vurma ey aşk,
dedi yine şair,
Kimselerde kalmadı
sırlarımız,
Çarşaf, çarşaf
Jurnallendik çarşı
Pazar,
Ha bu arada,
Herkes kendi pazarında!
Ey aşk, aklımızın
erdiği pazarlarda da,
Ermediği pazarlarda da,
Bizi terk etme,
Ellerine senden
başkalarının!
Sonnet… Nafiz coşkun
Erdem ülkesine sefere
çıkmak…
Erdem adında bir
karakteriniz varsa eğer
Onun haricinde ki başka
bir karaktere
Göç etmek gibi bir
düşünceyi
Aklınıza bile
getirmeyin,
Öğle bir düşünce
aklınıza geldiyse bile
Kovun o düşünceyi,
Yok, eğer,
Cinayetlerle dolu
Veya biraz cinayet
kırıntıları
Veya da yarı parçalı
bulutlu karanlık,
Kas-karanlık bir
karakter sahibiyseniz eğer
O vakitte hiç durmayın
göçmek hususunda
Erdemli bir karaktere
göçün,
Çünkü böylesi ancak
Kurtulmasına yardım
eder geleceğine dünyanın
Ve hem de sevdikleriniz
ile
Birde kendinizin.
Haydi, hayrlısı, dedi
şair gülümseyerek cesurca.
Ha diyorsanız eğer ben
kendimi düşünmüyorum,
O halde sevdiklerinizi
düşünün bâri.
Sevdikleriniz için
yapın hiç olmaz ise
Sevdikleriniz için.
Var git…
Ölümün ve yaşamın
Kimi teyit geçeceğinin
Canlı mı kanlı bir
sahnesini yaşıyoruz
Her gün ve her an
Şu dünya arenasında!
Sâdece sevmek yetmez,
Erdemli eylemlerle yaşamadıkça
hayatı,
Mutluluk çalmıyor başka
türlü kapımızı,
Dedi şair,
Birden bire,
Bakıp cennetin olmak
ihtimalinin olduğu göklere!
Sonrada şöyle devam
etti sözlerine, dedi ki;
Git,
Var git,
Kalma bu çirkef
insanlarla
Dolmuşta taşmış şu dünyada,
Cinayetleri yapanların unvanlarının
Erdem diye kakalandığı
şu dünyadan,
Git,
Var git,
Kalma bu cinayet ve
cinnet işleyenlerin dünyasında.
Dedi şair.
Her insan ektiğini
biçecek…
Birbirinizle savaşmakla
Ve haksızlık ederek birbirinize
kasalarınızı parayla
Hazinelerle doldurmak
uğruna
O yaptığınız çabalar
sebebiyle,
Fakir, aç ve sefil
bıraktığınız
Yüz milyonlarca
insanın,
Haklarını gasp
ettiğiniz
O mazlumların ahları
Ve çığlıkları altında
Cehenneme
sürükleneceksiniz,
Hiç merak etmeyin
Ârafda ki erdemli
ulularla beraber
Sizlere,
Siz zâlimlere
Siz adaletsizlere
diyeceğiz ki;
Girin şimdi şurada ki
Cehennemin kapılarından
içeriye!
Ne o, korkuyor musunuz?
Herkes ektiğini biçer.
Her insan ektiğini
biçecektir,
İnanın bana doğruyu
söylüyorum.
Güzel sözler söylemeli
sevgiliye…
Bilge şair genç şaire
dedi ki;
Birazda
sevgililerimizden bahsedelim,
Ne kadar çok
sevdiğimizden onları,
Şu an yanında olsa ne
söylerdin ona,
Genç şairde cevaben dedi
ki;
Ona sarılırdım sıkıca,
Sonra ona derdim ki;
Hayatımın kadını,
Ey beni incitmeyen,
kırmayan
Ve incitmediğim,
kırmadığım kadınım,
Ne arzularsın bu
tutkulu âşığından bugün,
Söyle lütfen, yaparken
arzularını ben de
Haz alayım senin için.
İşte bunu söylerdim,
Dedi şair.
Peki, ya sen, dedi,
Bilge şair de cevaben
dedi ki o eski dostuna;
Senin yapmak istediğin de
aşk var, aşk kokuyor elbet,
Şimdi sevgili kadınıma,
Anlattığın o güzel
şeylerin
Benzerini söylemek ve
yapmak bana da uyar,
Dedi ve sevgililerinin
yolunu tuttular, vedalaşıp birbirlerinden.
İnsanın ektiğini
biçeceği gün…
Sevgililerine gitmek
için
Tebessüm ederek
vedalaştılar birbirlerinden,
En son yaptıkları
sohbet şöyleydi o ki dost şairin, demişlerdi ki;
Medeniyetin girmediği
köylere
Acıdığımdan daha çok, acımam
elbet o
Medeniyet zannederek
Âdil olmayan
Bir hayatı benimseyip
Arsızca yaşayan
şehirlilere!
Öğle bir gün gelecek ki
Ak ve karanın ayırt
edildiği kadar
İyi ile kötü de ayırt
edilecektir, o günün geleceğine inanıyorum,
Her bir insan, elbette,
ektiğinin mahsulünü önünde,
Sonun da bulacaktır da.
Sonnet… Nafiz coşkun
Kaybedeceğiniz bir
savaşa tutuştunuz…
Şair bir fakir insanla
karşılaşmıştı
O fakir insan şaire
içini şöyle sözlerle döktü, anlattı,
Dedi ki;
Ben ağladım,
Kederler yaşadım,
Ağlamayan ve keder
yaşamayan
Benimle bir olamaz.
Şair dikkatle onu
dinlemeye devam ediyordu,
Adam şöyle devam etti,
dedi ki;
Benim hayatım gasp
edildi,
İnsanın en değerli
hazinelerindendir hayatı, bilirsiniz sizler de,
Haksız mıyım şair
efendi,
Hayatı gasp edilmeyen
benimle bir olamaz,
Dedi efkârlı ve
kederli,
Şair merakla dinlemeye
devam etti,
Ben adaletsizliğe
uğradım birçok canlı varlık gibi,
Ona uğramayı
istemezdim,
Ona selam vermek bile istemem,
Kim ister ki hem
adaletsizliğe selam vermeyi,
Kederlere uğramayı kim
ister ki neşe varken.
Daha doğrusu bana
adaletsizliği reva görenler oldu çok,
Dedi adam,
kederli-kederli,
Adaletsizliğe
uğramayanlar benimle bir olamazlar,
Şair efendi, dedi o fakir
adam, bakıp şairin çehresine,
Âdil yaşa yolunda,
demeyi de ihmal etmedi fakir adam şaire,
Âdil olarak devam et,
dedi,
Ve gir böylece cennete,
dedi dolup-dolup gözleri,
Dedim ya hem kim ister
ki adaletsizliğe selam vermeyi,
İblis ve avenelerinden
başka,
Kim ister selam vermeyi
kötülüğe söyler misiniz?
Bugün gecenin yarısı
İçerimden bir ses
Bana şöyle seslendi,
Dedi ki;
Bana âdil olarak
mücadeleyi emreden
O sevgilim, aşkım olan
Rabbimi anlatan
O Meryem oğlu Mesih İsa’yı,
Tevrat’ın Musa’sını,
Zebur’un Davud’unu,
Kuranı kerimin Muhammed’ini,
Anlatabilecek
Temiz bir kalbe sahip
olan varsa eğer
Çok isterdim dinlemeyi
ondan.
Sonra da etrafıma
baktım,
Yıllar geçmişti,
Öğle bir insanı hâlen
bulamamıştım.
Daha sonra içerimde ki
ses şöyle dedi;
Rab Allah bana yeter,
Peki, söyler misin ey
şair,
Şu isimlerini
saydıkların ne ile geldiler,
İlahi kitaplarla
geldiler diye cevap verdi şair de,
Peki, söyler misin ey
şair,
O ilahi kitapların
içinde ne var,
Şairde cevaben dedi ki;
Adaleti öğretin diye emir var,
Adaleti yaşayın diye de
emir var,
Adaleti öğütleyin diye
de ulu cümleler var, dedi şair o adama,
Kendini kısaca bana
târif eder misin?
Dedi adam şaire,
Şair de cevaben dedi
ki;
Ben ilahi kitabın
adaletinden
Uzaklaşıp da,
Atalarının
Veya o kibirli nefsi
arzularının izinden gidenlerden uzaklaştım,
Akıldan, kalpten,
Duygu ve hislerden
ibaret
Mucizevi bir varlığım,
insanım yâni,
İnsanlık lisanını
Korumaya gayret
gösteren bir şairim ben de,
İnsanlık lisanı
konuşulmaya-konuşulmaya
Unutulmaya yüz tutmuş,
Bende senin kadar bir
şeyler bilen
Garip bir şairim, işte
o kadar, dedi şair o adama,
Sonra da sözlerine
şöyle devam etti, dedi ki;
Ey aşkımın üzerine
kılıç çeken
Silah çeken
düşmanlarım,
Kaybedeceğiniz bir
savaşa girmek gibi
Aptallığa, cehalete
tutuştunuz,
Yurdunuzu size yurt
olarak veren,
O yurdunuzda size aş,
su veren,
Verdiği yiyecek ve
içeceklerle
Bedeninizi inşa eden,
Sizi bir damla kan
Ve su ile topraktan var
eden
Karanlığı gündüz ile
uğurlayan,
Göklere burçlar asarak,
Sizlere muhteşem bir
tablo seyrettiren o aziz
Rabbin yurdunda siz kim
oluyorsunuz da,
Ona savaş açabilecek
bir kibre kapılıyorsunuz,
Ey aptallar.
Ey aşkımın üzerine
silah çeken budalalar sürüsü,
Adaletsizlik, ona
çekilmiş bir silah değil de peki, ya nedir.
Haksızlık ona açılan
bir savaş değil de peki, ya nedir.
Kaybedeceğiniz bir
savaşa tutuştunuz sizler,
Ölün öğleyse.
Çok fena battılar…
Birçok ülkede olduğu
gibi
Türkiye de de
Bırakın bir tarafa o
bâzı köylerin sefaletini,
Fakirliğini, cehaletini
bırakın bir kenara birkaç dakikalığına,
O bâzı şehirlerin
O bâzı mahallelerinde
Kurulan iş yerlerinin
tuvaletinin olmaması kadar,
Gerçektir insanların
her gün fakirleşip,
Birbirilerine
düşmanlaştığı,
Yâni insanoğlu,
Medeniyet içinde, fakat
Medeniyetten uzak
yaşıyor.
Şöyle ağız tadıyla
erdemlice, huzurla
Sohbet edeceğin
insanlardan uzak kalmış şehirler görmekteyiz,
Medeniyet içinde,
Medeniyetten uzak
yaşıyoruz dedim ya,
Peki, erdem yerine ne
var bu şehirler de,
Cehalet var, parti taraftarlığı şiddetle, vahşice var,
Hile, yalan, üçkâğıtçılık
mı dersin, âlâsı var,
İlahi dinden uzak,
Kültürler uydurup onu
yaşayan tarikatlar var,
O kültürleri de din
diye yutturmaya çalışmaları var,
İşte bunlarla zaman
geçiriyor insanlık bu ülkede.
Daha başka mı?
Dedikodu ve iftiralar
Günlük insanoğlunun tuzu
biberi olmuş,
Birçok farklı milletin,
kavmin,
Bir arada buluştuğu bu
Metropoller, şehirler,
Erdemli eğitim konusun
da güzellikten
O kadar çok mahrum ki
Her bir insan birbirine
düşman büyüyor artık.
Politikaya baktığınız
da ise
İktidara gelen
hükümetler ve muhalefet partileri
Birbirleriyle
savaşmaktan, birbiriyle
Kavgayla tutuşmaktan,
birbiriyle didişmekten,
Para biriktirmekle
Birbirleriyle yarışmaktan
başlarını alamaz olmuşlar da, artık erdemli insan yetiştirmekten de geri kalmaktadırlar.
Acı, kederli bir tablosudur
ülkenin bu,
Fakat gerçek.
Şimdi bana cevaben
diyecekler ki;
Ya hu biz erdemli
insanlar yetiştiriyoruz, diyenlere de
Cevaben derim ki;
Ya hu söyler misiniz?
Erdemli insanları
yetiştirebilseydiniz eğer
Cinayetler bu ülkede ve
tüm dünyada
Bu kadar çok
yaşanabilir miydi?
Düşünün lütfen,
Aklı olana bir işaret
yetmez mi?
Şair dedi ki…
Ben çok kederli
yollardan geçtim,
Başarmak arzuladığım
işler için,
Çok çabaladım,
Ben de farkındayım
elbet
Bu dünya,
Bu âlemimiz
Sebepler dünyasıdır,
Şartları sebepleri
yerine getirmek için
Çalışmak gerekiyor
farkındayım,
Çabaladım,
Hünerli oldum
Bilge oldum,
Sebepleri şartları
olgunlaştırmak için
Bilgelik ve hünerlilik
sınavı vermeliydim,
Her insan vermeli bu
sınavı dedi şair,
Sonra da şunları
ekledi, dedi ki;
Birbirinizle savaşarak
İnsanlıktan çıkartmayın
birbirinizi artık dedi şair,
Fakat bir şeyleri
Başarabilmek için
illaki de
Keder çekmek zorunda
değilsiniz,
Çalışmak, hünerli olup
da
Çok çalışmak çabalamak
gerekiyordu,
Kederi ise
Sizler birbirinizin
Önüne engel olarak
atıyorsunuz dedi şair,
Birbirinize haset edip
Birbirinize düşmanlık
yapıyorsunuz dedi,
Bu işkenceyi
birbirinize
Yapmaktan
vazgeçmelisiniz diye de ekledi,
Ha bir de
Aranızda ki cahil ve
aptallarla uğraşmak da cabası.
Şair son olarak sözlerini
şöyle tamamladı,
Dedi ki;
Üzülürüm cahil ve
aptalların
Arasında kalan
bilgelere!
Ne gördüm insanlar da
daha çok…
Şair dedi ki; ilahi
kitapları okudum,
Temiz Meryem’in oğlu
babasız Mesih İsa’nın incilini,
Musa’nın Tevrat’ını,
Davud’un Zebur’unu,
Muhammedîn kuranını
bize gönderen ve
Her işimizde adaleti
emreden Rab Allah
O ilahi kitaplarda
diyordu ki;
‘’kendi bir başınıza
buyruk bırakılacağınızı mı zannettiniz’’
Ben o adaleti emreden,
erdemli yaşamayı emreden
Rab’bın bu ayetini
okuduktan sonra,
Bir müddet düşündüm
Ve kendime erdemlice
çekidüzen verdim,
Bakıyorum da her bir
insan
Kendi aklına buyruk bir
düzen tutturmuş
Fakat âdil ve erdemlice
düzen tutturanı ise pek az gördüm.
Sonnet… Nafiz coşkun
Ölmekle efsaneler…
Şaire dediler ki;
O bir efsaneydi,
kahramandı
Fakat o da öldü,
Şairde şöyle cevap
verdi,
Dedi ki; efsaneler
Ve kahramanlar ancak
ölüm denen varlıkla buluşunca
Ebedi hayat bulurlar,
Ölmekle, efsane
Ve kahraman denilen bir
kısım varlıklar
Ancak ebedi
yaşayacakları
Bir âleme geçmiş
oluyorlar,
Ölüm, efsanelere,
kahramanlara bir yok oluş yeri değil
Tam tersine,
Ölüm, ancak o efsanelerin
Ve kahramanların ebedi yaşam
alanlarına geçecekleri
Bir kapı oluyor.
Efsane ve kahraman dediğiniz
kişiler
Ölümle ancak
kavuşabiliyorlar o ebedi
O ulvi makamına.
Şair devamında dedi ki;
Âdil ve erdemli insanlara
cennete,
Zâlim ve kötüler ise
gidecekleri yeri bilmesinler de
Peki, ya ne olsun.
Peki, ya bizler.
Hayatın kaynağı…
Şaire sordular, dediler
ki;
Hayatın kaynağı nedir,
Şair de şöyle cevap
verdi, dedi ki;
Hayattın kaynağı o
kendisinden başka ilah Rab olmayan Allah’ın var etmek olan hayat sıfatıdır,
Şaire dediler ki;
Ne yani Rab Allah’ın
zâtı kaynak değil midir?
Şair de cevaben dedi
ki;
Rab Allah zatıyla
kaynakları da kuşatıcı olduğundan
Tüm kaynaklar ancak
Rab Allah’ın kudret ve
hayat sıfatı olabilir,
O kaynak için de;
bilgi, hikmet,
Adalet, aşk, hüner,
sevgi de vardır,
Kısacası o kudret,
hayat kaynağında çok şeyleri
Ve her şeyleri var
edenin
Kudret, hayat sıfatı
Her şeyi var etmek
gerçekliği vardır.
Eğer ki her şeyin
kaynağına Rab Allah’ın zâtı dersen, bende sana derim ki;
Bir varlık kaynaksa
eğer, o kaynağın dışında
Olan başka şeyler, o
kaynağı kuşatan bir şeyler var demektir, yani o kaynağın varlığı kendi zâtıysa
eğer, kendi o kaynak alanı dışına hükmedemez anlamını da taşıyacağından dolayı,
Rab Allah’ın zâtı
kaynak değil,
Kaynak ancak Rab
Allah’ın sıfatlarındandır.
Rab Allah sonsuz kudret,
sonsuz kaynakların sahibi
Ve kuşatıcı olduğundan
dolayı
Rab Allah’ın zâtı da
ancak
Tüm kaynakların kuşatıcısı
ve var edicisi olabilir
Yani sonsuz kudret
sahibi olana kaynak denmez,
Kaynakların sahibi
denir.
Deli diyenin akıl
sağlığı ne acaba…
Şair dedi ki;
İlginç ve güzel bir
konuşma geçti aralarında,
Dinledim can kulağıyla
onları,
Ona yetersiz diyenlere
ise
Şöyle cevap verdi, dedi
ki;
Kime göre ve neye göre,
Vah-vah,
Peki, onun
yeteneklerinin karşısında
Siz yeterli olabilir
misiniz?
Bu şuna benzedi,
Ona deli diyenlere
şöyle cevap vermişti bir zamanlar,
Demişti ki;
Kime göre ve neye göre
Peki, ona deli diye toplum
Aklını ne konuda
erdemleştirebilmiş ki
Ben sizlere toplumun
çoğunluğunun
Aklını dolandırıcılık,
Küçümsemek,
Kibir ve alaycılık da
eğittiğini söyleyebilirim,
Böyle bir toplumun
Deli dediklerinin ve
yetersiz dediklerinin
Birçoğu olsa-olsa
Toplumundan daha
iyidir.
Delinin biri…
Delinin biri sövüp
sayıp küfrediyordu,
Ben de dedim ki;
Lan deli,
Sövmek doğru bir iş
değildir,
Neden sövüp sayıp
küfrediyorsun,
Oda cevaben dedi ki;
Onca adaletsizliği
gören ben bile
Elimden bir şey
gelmediğinde
Hiç değilse bâri
Tepki olsun diye,
Sövüp sayıp
küfrediyorum,
Nasıl olsa onlara
güçlerini yetiremeyenler,
Hırsız, adaletsiz deyip
geçiştiriyorlar,
Ellerinden bir şey
gelmiyor,
Sende kardeş
Bize delidir deyip geç
git yoluna işte,
Kendilerine akıllı
diyenler,
Baksana,
Kendilerini akıllı
zannedenler bir şeyler yapmıyor bâri
Hem hiç değilse
elimizden bir şey gelmese de
Dilimiz döndüğünce.
Şair haklısın dedi ve
güldü geçti gitti yoluna.
Anlaşmak dediğin…
Hastalık da ve sağlık da
Keder ve mutluluk da, savaşta
ve barışta
Huzurda ve kavgada,
Daima adalet ve erdem
yolunda
Birbirimize yardımcı
olup
Birbirimizi
seveceğimize
Meleklerin, erdemli
bilgelerin
Ve Rab’bın huzurunda
söz veriyor,
Melekleri, erdemli
bilgeleri
Ve Rabbimizi buna şahit
tutuyoruz,
Bu nâmuslu anlaşmamız
da
Sözümüzü dürüstçe
yerine getirmemiz için
Rab ortağımız, yardım
edenimiz
Ve bizi yönlendirenimiz
olsun. Amin.
Sonnet… Nafiz coşkun
Mahkemeler ve biat…
Şunu unutmayınız ki
Kim kime biat etmiş ise
O biat ettiğinin
Yasa ve kanunlarına da
uymuş olur,
Ve o biat ettiğinin
yasa ve kanunlarına göre hüküm verir,
Hayatını da ona göre şekillendirmeye
başlar,
Bir bakınız
mahkemelerin hâkimleri
Kimlere ve neye biat
etmişlerdir!
O halde
Kime ve neye
Ve ne için biat
ettiğinize bir bakınız lütfen,
Ben mi?
Ben ancak adalete biat
ederim,
Adalet için yeryüzüne
gönderilen
O ilahi kitaba biat ederim,
Birilerinin keyfi
arzularına değil
Ben birilerinin
partisine değil,
Ben birilerinin
tarikatına cemaatına değil,
Ben birilerinin şeyhine
liderine değil
Ancak ve ancak
Ben adalete biat eder,
adalet haykırırım.
Cenaze namazı ve ikiyüzlülüğü
insanın…
Her insanın olduğu gibi
Şu garibinde, şu
fakirinde
Cenaze namazını kılmak
ibadet olsa da
O en büyük ibadetlerden
birisi değildir elbet,
Fakat
O garibe, o fakirlere
Ölmeden önce maddi
manevi yardımda bulunmak eylemi
ve bir takım
ihtiyaçlarının bir kısmını adaletle erdemle görüp
Onlara yardımcı olmak
ise
En büyük ibadetlerdendir
kardeş,
Niye cenaze namazı
sevabına koşarak gelirsiniz de
O en büyük sevap ve en
büyük ibadetlerden olan
O fakirlere o gariplere
Hayattayken yardıma,
dostluğa
Desteğe gelmezsiniz,
A ikiyüzlü gösteriş
budalaları demek geliyor içimden,
Söyler misiniz nedir bu
ikiyüzlülük,
Yahu neylesin o insan
öldükten sonra ki
Cenazesine gelişinizi.
Haksız mıyım?
Bâzen, hatta çoğu
zaman…
Sevgi mi arıyorsun,
Bâzen anne ve babaların
Sevgilerine bile
Karışabilir kibir
Ve bencillik de
karışabilir,
Dostluk mu?
Dost ararsan
İyi eğitimli bir köpek
sahiplen,
Ya da kedi!
Çünkü bu hayvancıklar
Birçok insandan
Daha vefalı
Hatta
Daha da huzur verici
olabiliyorlar.
Sonnet… Nafiz coşkun
Adalet mi arıyorsun
söyleyeyim…
Cinsel ilişki kurarak
para kazanan
Bir fahişe de
Adalet bulmak
ihtimalin,
Şu dünya mahkemelerinde
bulacağından çok daha fazladır.
Bâzen
Hatta çoğu zaman
Gerçekler
İşte
Bu kadar acı
Ve keder verebiliyor,
Üzgünüm,
Ama bu
Kederli ve
Kocaman acı verici bir
gerçek.
Sonnet… Nafiz coşkun
Mantığı tercih ederdim
ben…
Sizde bilirsiniz ki
mantık; doğru fikri bulmak işleminin ilmidir.
Haydi, mantık yapalım,
mesela;
Bir geri zekâlıyla veya
anlayışsız bir gurupla
Nasıl anlaşırsınız
Tabi ki de mantığı
soyunursunuz,
Üzerinizden mantığı
soyununca da
Sizde onlara benzeyeceğinizden
dolayı
Onlarla anlaşmanızda
kolay olacaktır.
Toplumun büyük bir
kısmını seyrettikten sonra,
Ben yapar mıydım?
Mantığı soyunup atmayı
göze alır mıydım?
Kendime bunu sordum çok
bir kez,
Yok, hayır, ben
almayayım dedim kendi kendime,
Yalnız kalmayı göze
alırımda,
Mantığı soyunmayı asla
göze almam,
Mantığı soyunmamak
kararı bana daha erdemli,
Daha onurlu geliyor,
Şimdi insanlar bu
yazımı okuduktan sonra
Diyecekler ki e tabi ki
de bizler de mantığı soyunmazdık,
E madem sizler de
mantığı tercih edeceğinizi beyan ediyorsunuz
Fakat neden hâlen siz
insanlığın yaptığı
Şu mantık dışı işler
sebebiyle zehirlenir dünya,
İsraf edilir su ve
toprağın ni’metleri sizlerin elleriyle
Ve sizlerin elleriyle
neden işlenir cinayetler dünya da hâlen!
Benim yüreğimde
ülkesidir aslanların…
Genç şair, bir bankta
oturmuş vaziyette
Kitap okurken buldu
koca şairi,
Koca şaire dedi ki;
Sesli okusan da şu
daldığın yerden bizde dinlesek,
Bizde feyz alsak, ilham
alsak,
Bizde seslensek
O uzaklarda ki
sevdiklerimizin kalplerine,
Bizde fısıldasak
yüreklerine dostların,
Koca şair kısa bir süre
sesli okumaya başladı,
Kitabın o sesli okuduğu
kısmında şunlar yazıyordu;
Diyordu ki;
Belki de benimdir
O aslan yürekli Arthur,
Çünkü ancak benim
kanımda aslanların kanı dolanır,
Ben çekerim kendi
ellerimle adalet bayrağını göğe,
Ben söylerim her gün
bakire Meryem oğlu
O babasız İsa’nın
incilinin Rabbini,
Tevrat’ın Musa’sının
Rabbine ben yalvarırım aşkla her an,
Kral Davud’un Zebur’unun
Rabbine
Ben aşk duyarım her vakit,
Kuran’ı kerimin Muhammed’inin
Rabbinin sözlerini
Ben seslendiririm aşk
dolu kalbimle her gün,
Her zaman ben anarım o
cinlerin, şeytanların
Ve insanların
hükümdarlığını yapmış olan
O aziz Süleyman’ın
Rabbini aşkla,
Merhametli baba İbrahim
peygamberin Rabbine
Ben yazarım aşkla
şiirlerimi,
Ben çekerim adaletle
kalemini cesaretle üzerine düşmanların
Çünkü benim kanımda
Aslanların kanı
dolanır,
Yakub’un, İsa’nın Rabbine,
İshak’ın, Lut’un, Âdem’in
Rabbine,
Yunus’un ve Yusuf’un
Rabbi adına yemin ederim ki
Balıklar ve ben daha
çok severiz
Erdemin, vefanın, adaletin
Dostluğun, aşkın
Ve merhametin sahibi
olan Rabbimizi!
Çünkü benim kanım da aslanların
kanı dolanır.
Ben hatırlatmaya
geldim…
Şaire birkaç insan,
dediler ki;
Ya hu bu senin
anlattıklarını
Bizler zâten biliyoruz,
Şairde cevaben dedi ki;
Ben, sizler bilmiyorsunuz
demedim ki zâten,
Hem zâten, bende sizler
bilmediğiniz için değil,
Bilip de
unuttuklarınızı,
Bilip de kaybettiğiniz
şeyleri
Veya unutmayıp da
Hatırlamaktan
kaçındıklarınızı,
Önemsiz
zannettiklerinizi,
Sizlere yeniden,
Önemli ve çok değerli
olanlarını
Hatırlatmaya geldim
yeniden.
Sonnet… Nafiz coşkun
Mantık mı dediniz…
Mantık; doğru fikri
bulmak sanatıdır, ilmidir,
Bunu hepiniz
bilirsiniz,
Hani insanlar
birbirlerinin
Mantıklı olmalarını,
Mantıklı hareket
etmelerini isterler,
Birbirlerine
Mantıklı olmalarını
tavsiye ederler,
Tabi ki de bu yaptıkları
doğrudur
Fakat
Doğru, âdil olan,
Erdemli ve hikmetli
olan mantığın
Hangisi olduğunu nasıl
biliyorsunuz,
Çoğu insan doğru
olduğunu zannedip
Yanlış mantıkla yaşıyor,
Bakınız, dinleyiniz,
kulak kesiliniz,
İnsanoğlu kendisinin
haklı ve mantıklı olduğunu zannederek
Binlerce asırdır
birbirine cinayet işliyor,
Birbirine kötülük
yapıyor,
E peki, söyler misiniz?
Kendisini mantıklı
zannedip bunca cinayet işlerken insanoğlu,
Doğru, âdil olan mantık
bunun neresinde kaldı şimdi,
Hani mantıklıydınız,
Hani mantıklı olanı
tercih ediyordunuz,
Söyler misiniz mantıklı
olduğunu iddia eden insanlık
Neden hâlen
cinayetlerine
Ve şu dünyaya zulmüne
devam ediyor her gün artırarak.
Neden bildiği halde
hâlen
Zehirlemeye devam
ediyor geleceğini nesillerin.
Neden hâlen
tükeneceğini bile-bile israf ile
Kullanmaya devam ediyor
suyu, toprağı, havayı vahşilikle.
İnsanoğlu onca
adaletsizliği yapıp, hiç durmaksızın
Cinayet işlediğine göre
demek ki
Doğru olan mantığı
bulamamış hâlen.
Şair dedi ki; bu
saatten sonra,
Mantıklı olmanızı
tavsiye etmek düşer sâdece bana,
Fakat iyi, âdil, doğru
olan mantığı,
Erdemli olan mantığı
bulup
Ona göre şekillendirip
hayatınızı
Ve ona göre hikmetlice eylem
yapıp
Hayatınızı yaşayın
derim.
Yoksa şu mantık ve
erdem zannettiğiniz şeyler,
Mantık ve erdem değil,
Ancak olsa-olsa
cinayettir.
Bakın, mahvettiniz tüm
dünyayı.
Cenneti, kâtillerin
yurdu zanneden aptallara…
Bir kısım insanlar
Cennet vaadiyle,
Cenneti vaat ederek
Birbirlerine cinayet
işlettirip,
İnsanları birbirleriyle
savaştırıyorlar,
Oysaki cennet,
Kâtillerin, adaletsizlerin
Ve körkütük aptalların
Hak edecekleri bir yurt
değildir.
Cennet vaadiyle,
cennete girmek isteğiyle
Boşu boşuna cinayet işlemeyin
ey aptallar sürüsü
Çünkü cennetin kapıları
Katillere,
adaletsizlere
Ve bu kimselere itaat eden
Körkütük aptallara
kapalı kalacaktır.
Hatalardan günahlardan
kurtulmanın vakti henüz daha var,
Sizde bilirsiniz ki
İnsanın kendi
tercihidir iyi ve ya kötü olmak,
Oysaki kader ve talih
değildir kötülük yapan.
Tövbe etmenin zamanı
henüz geçmemişken,
İyilik yaparak
kendinizi affettirmenin kapıları henüz açıkken
Ben derim ki bir an
önce
Günah ve
cinayetlerinden tövbe edip de
İyilik, adalet ve erdem
yoluna girmeli insan.
İnsan, en güzel
tövbeyi,
Adalet ve erdemlice
yaşayıp,
Bir de iyilik yapmak
olduğunu biliyor,
Aslında tüm bunları da
Dememe gerek yok
sanırsam,
Zâten sizler de
biliyorsunuz.
Haydi, bir daha tekrar
edelim şu aziz cümleyi,
İnsanın kendi
tercihleridir onu kötü ve ya iyi yapan,
Oysaki kader ve talih
değildir ona kötülük yaptıran.
Haydi, iyiler kalsın
selametle.
Selametle kardeş.
Mücadele, âdil ve
erdemlice yapılmalı…
Genç şair ateşli
konuştu bugün,
Dedi ki;
Düşmanlarıma diyeceğim
Ancak şudur ki;
Aramızdaki savaşın ateşleri,
Alevleri soğudu
Sobaya biraz daha odun,
kömür,
Hatta çırada atın,
Yetmedi benzin dökün
yakın,
Tutuşturun daha çok
alevlerini kızgın
Çünkü onca yıldır
Mâsumlara işlediğiniz
milyonlarca cinayetin
İntikamını almaya
geliyoruz.
Koca şair,
Genç şaire dedi ki;
Kardeş, hani savaşları
durduracaktık,
Şimdi nereden çıktı bu
savaş davullarını çalmak,
Savaş danslarını yapmaya
başlamak da nereden çıktı şimdi,
Neden savaş ritimleri
tutuyor şiirlerin,
Neden kalabalıkları
coşkuya sevk ediyorsun
Savaşmaları için,
Bilirsin sende şairler
sürükler ardından o kudretli cümleleriyle
Kalabalıkları peşi
sıra.
Genç şair de cevaben
dedi ki;
Ey koca şair,
Ben masumlara cinayetler
işleyenlerle yapacağım
O hak aradığım
savaştan,
O erdemlice yapacağım
mücadelelerden bahsediyorum,
Sen bilmiyor musun ki
Zâlime merhamet göstermek
Ancak mâsumlara
zulmetmek olur.
Şunca asırdır zâlime
gösterilen merhamet sebebiyle
Hem dünyamız
Hem mâsumlar, mazlumlar
keder çekmiyorlar mı şu yeryüzünde,
Söyler misin nereye
kadar
Şu haklarımızı kibirle
gasp edenlere ter etmek kürsüleri!
Yoksa sen de mi râzısın
Adaletsizler tarafından
hem memleketinde,
Hem de dünya da onlar
tarafından keder çekmeye.
Kim midir gerçek hür
olan…
Dünyaya barış gelmesi,
adalet yeryüzüne hâkim olması için,
Mücadele veren
kahramanlarla
Aynı çağı paylaşanlar da
sevinebilirler,
Çünkü onlarla aynı çağı
paylaşmak,
Onur ve sevinç olmasın
da peki, ya ne olsun.
Gerçek kahramanlığı
Yakıp yıkıp yok, etmek
zannedenlerin bir kısmı
Yanıldıklarını belki
anlayacaklar,
Bir kısmı da asla
anlayamadan toprak olup yitecektir.
Aslında onlar iblisin mahkûmları,
köleleridirler.
Düşünüyorum da oysaki
barışı
Ve adaleti şu yeryüzüne
hâkim kılmak için
Mücadele veren
kahramanlar ise; olsa-olsa ancak
Hürdürler, hürdürler,
hürdürler.
Sonnet…
Nafiz coşkun
Yetişir ölüm meleği
mutlaka…
Savaşı askerler
kazanırlar,
Savaşları askerler kaybederler,
Savaşlarda askerler ve
halk ölür,
Savaşlarda dullar,
yetimler, öksüzler oluşur,
Politikacılara ve
provokatörlere ise
Dedikodu yapıp, çene
çalıp,
Bağırıp, çağırıp, alkış
tutmak kalır.
Politikacılar,
provokatörler,
Geriden izlediklerinden
dolayı savaşları,
Ölüm okları pek
yetişemez onlara,
Fakat buna rağmen
Vaktinden ne bir an
ileri,
Ne de bir an geri de
kalmaz
Yetişir en geride
kalanlara bile ölümün okları.
Sonnet… Nafiz
coşkun
O gün geldiğin de…
Şair dedi ki; haklarını
savunmak için meleklerce
İnsanlara sorulacak,
sizlere kimler adaletsizlik yaptı,
Kimler haklarınızı gasp
etti,
Kimler sizlere
zulmetti,
Kimler şu güzelim
dünyanıza ve size
Cinayetler işledi diye
sorulacağı
İlahi mahkeme günü
elbet gelecektir.
O gün Zâlimler
Ölüm meleğiyle
Tanışıp cehenneme sürüklendikleri
gün,
Keşke yok olup gitseydim
hiçliğe diyecekler,
Fakat ve ne mutlu ki
Zâlimler için
tutuşturulan o aziz cehennem
Hiç sönmeyecektir çok
şükür ebediyen.
Sonnet… Nafiz
coşkun
Aptallar ve savaş
davulları çaldıranlar…
Şaire savaşı sordular,
Şair de cevaben dedi
ki;
Birilerinin ihtirasları,
hevesleri,
Aç gözlülüğü uğruna
savaşmak
Aptallıktan başka bir
şey değildir dedi
Ve şunu da ekledi
Dedi ki;
Ben o aptallardan
değilim,
Ben ancak adalet
haykırırım,
Adalet söyler, adalet yazarım,
Elbette insan canını
malını sevdiğini, âdil hakkını korumak için
Mücadele vermeli, fakat
biz o mücadeleyi verirken,
Halk çoğunlukla
hevesleri uğruna savaş davulları çalanla birlik.
Dedim ya ben o
aptallardan değilim.
Sonnet… Nafiz coşkun
Arada sıkışıp kaldı
insanlık…
Vahşi bir tadı vardır
Seninle sevişmenin,
Seni sevmenin
Vahşi bir tadı vardır kalbimde,
Söz geçiremez olur bazı
cümleler dudaklarıma
Fakat şehirlerde okunan
dedikodularla
Ve hiç de şiirsel
değildir aslında o öfke bilirim.
Sen ve savaşın arasında
kalırım,
Her insan da biraz böyle
değil midir aslında,
Aptallıkla mantık
arasında,
İyilikle kötülük
arasında kalır,
İşte dünya insanımızın
getirildiği çirkin nokta!
Şu sevmekleri
yaşadığımız dünyada
Daha çok sevgiden yana
zannederdim
Bir zamanlar insanlığı,
Meğerse cinayetleri,
Elmas, yakut işlemeli
bir gerdanlık gibi
Taşıyormuş üzerinde asırlardır
insanoğlu.
Öfkeler savaşların
ateşlerini tutuşturuyor bak,
Kimilerinin arzu,
hevesleri tutuşturuyor savaş ateşlerini,
Zaman, akrep ve yelkovan
ise kıyameti yaklaştırıyor bak.
Peki, sen hâlâ sevmeyi
öğrenemedin mi?
Ayaz vurur yüreğime
bugünlerde…
Ben meyvelenmiş
ağaçların köklerinde
Toprağına
Sımsıkıya sarılan,
Sen ise ruhuma özlem
sancılarını ekmiş
Keder bahçelerinde
sarmaşıksın,
Her yanımı kaplamışsın,
Sarmış ve
Vakti gelince de üzerim
de o solmuş yapraklarına
Karlar yağar sevgilim,
ayaz vurur işte bana o an.
Üzerime soğuk üfler
rüzgâr,
Ben, seni özlerim daha
çok soğuk odalarımda,
İçerimde ise geceleyen
hasretine,
Sabahlamaktan başka bir
şey kalmaz olur.
Ölüm meleğini beklerim
ben, dedi şair,
Seninle baharlar gelir
sanmıştım, diye de cümlesini tamamladı,
Nereden bilecektim ki
dedi,
Her mevsim dallarıma
güz, zemheri konacağını,
Her geceme ayaz
vuracağını nereden bilebilirdim ki dedi şair.
Dertleşelim biraz olur
mu?
Ruhum mu?
Ruhum erir mahşerde,
Kalıplarına boşalır
kıyamet cümlelerinin,
Boğazıma cümleler
dolanır sen oldukça içerimde,
Korkularım dünyayı terk
edip
Bir zaman yalnız
bırakıp beni,
Ölüm sağılan savaşlara
hücum ederim ben,
Ben mi?
Mahşer meydanı gibi bir
fikir arenasına
Yelken açmış gibiyim
bugünlerde.
Diyorum ki kendi
kendime bâzen,
Yel değirmenleriyle
midir acaba savaşım
Yoksa haklı mıyım o hiç
kötülük yokmuş gibi
Gösterilmeye çalışılan
şu dünya da, insanların
Çalınan onca hakkını
savunmanın telaşı,
Boşuna mıdır diyorum
bâzen.
Neden, çünkü yapyalnız
bırakılıyor
Hakkı bile savunurken
insan.
Seni düşünmek mutlu
etmesin mi beni…
Çingene kanatlı
kelebeklerin düğünlerinden
Çırparak kanatlarımı,
Boylu boyunca serilip
koynuna
Ben mi?
Ben yalınayak
Koşarak geldiğim o
bereketli topraklardan,
Yeşillendirdiğim
bahçelerden,
Düşlediğim sevişlerden,
Sana aşkla koşarak
gelişimi,
Defalarca hayâl
ediyorum.
Hayır, hayır, gitme
lütfen, biraz daha,
Biraz daha fazla kal
gülüşlerimde,
Düşlerim de biraz daha
fazla kal yalvarıyorum,
Çünkü ben ancak
Senin benim içerim de
kalmanla mutluyum.
Bak, dinle lütfen,
biliyorsun ki sende
Şu dünya cinayetler
yurduna döndürüldü,
Beni şu dünya da
Ve şu içerim de ki
kâtillere bırakıp mı gidiyorsun.
Gitme lütfen, biraz
daha,
Biraz daha fazla kal
gülüşlerimde,
Düşlerim de biraz daha
fazla kal yalvarıyorum,
Çünkü ben ancak
Senin benim içerim de
kalmanla mutluyum.
Dünyamız…
Fidye mektubu yazar
gibi
Şiirler döken kimi şair
yazarlar,
Yağmurların
saçaklarından aktığı gibi
Metropollerin sokaklarından
da kanlı canlı, iyi kötü
Cümlelerini
haykırıyorlar birbirlerine.
Gazeteler mi?
Peki, gazeteler
kimlerin kiralık akıllarına hizmet veriyor yine,
Dergilerde kimler
jurnalleniyor,
Haber bültenlerinde
bugünlerde
Yine kimin cinayeti
ilan ediliyor,
Politikacılar yine
kimin partisine
Küfürler, sövgüler yağdırıyor
ağız dolusu,
Yine kimi zengin
etmenin peşindeler
Tutuşturarak savaş
ateşlerini.
Neyin şarkısını
söyleyelim bu şehir de…
Akşamlarım sürgün,
Gündüzlerim ölgün,
Ne şu güzel akşamlara
Ne de şu muhteşem
gündüzlere sığamıyorum,
İçimde ise saklı
binlerce keder,
Yorgun bir akşamı
yaşıyorum her gece,
Ne gereği var
Beklemenin artık
buralarda,
Gelmez o beklediğin,
Çek git,
Bırak artık diyorum
kendime bâzen,
Bırak, kopacaksa kopsun
kıyameti dünyanın.
Öğle bir zaman geliyor
ki
Uçurumlar bile
Daha güvenilir geliyor
şehirlerden, dağlara yükseliyor,
Kaçmak istiyor insan
O güzelim deniz kıyısı
kasabalara,
Oysaki metropollerle
dünyaya
Medeniyet, iyi bir
yaşam getireceğiz denmişti,
Her şey ilkbahar olacak
denmişti
Fakat şimdi bakıyorum
da dünyaya
Hiç çekilmez, yaşanmaz
bir yer hâline geldi,
Şehirler ise huzur ve
refah için kurulmuştu
Fakat şimdi şehirlerden
kaçmak istemeyen var mı acaba
Yazar
şair nafiz coşkunun yayınlanan, hazırlanmakta olan diğer kitapları
...
1:
Kelebek mevsimi ve saklambaçlar şehri…
2: Elma
kokuları ve yağmur zamanı…
3: Azap
yağmurları…
4:
Sevgili nâna ve mektupları…
5:
Papatya mevsimi…
6: Gece
yürüyüşü…
7:
Sevgili tutya ve mektuplar…
8:
Sürgün şehir…
9: Su
kavmi ve Ruhûl Kudüs...
10:
Şafak gemisi…
11:
Gemileri yaktım Aşk ülkesinde…
12:
Sürgün çocuklar…
13:
Siyah incir ve mavi kelebek…
14:
Sofia filo ve mektuplar…
15:
İstanbul da sanat ile aşk…
16:
Afili yalnızlıklar şehri…
17:
Şairler anarşist olurmuş…
18:
Sular kesti kılıçları…
19: Kafa kâğıdı…
20:
Hikmet ve felsefe…
21:
Olmak ya da olmamak…
22:
Papirüsler…
23:
Meleklerin şehri…
24:
İstanbul’un kanatları altın da…
25:
Kırmızı yağmurlar…
26:
Sobe, körebe ve saklambaç…
27:
Bakır cezve…
28:
Kaldırımda demlenen fikir…
29:
Senfoni gülüşü…
30:
Sevgiliye senfoni ve aforizmalar.
31:
Ölümsüzlük senfonisi ve Felsefik yazılar.
32:
Felsefe ile şiirin buluşması.
33:
Çirkin kral ve fikir yazıları.
34: Ölü
şairler mezarlığı.
35:
Cennetin çocukları.
36:
Şairler kenti ve aforizmalar.
37:
Kelebekler şehri ve Felsefik notlar
38:
Tutsak melekler ve fikir yazıları…
39: Şair
korsanlar ve aforizmalar…
40:
Şehrin azizleri ve Felsefik yazılar…
41:
Sofia filo ve aforizmalar…
42:
Faili meçhul sevdalar ve aforizmalar…
43:
Kırmızı balık ve aforizmalar…
44:
İhbarlanmış aşklar ve Felsefik notlar…
45:
Kılıçlar ve kalemler…
46: Pur
si muove ve aforizmalar…
47:
Şairlerin ölüm dansı ve aforizmalar…
48:
Düşmanlar ve sevgililer…
49:
Soprano ve kanlı sözler…
50: Kurşun
askerler ve aforizmalar…
51: Ölüm
öpücüğü ve aforizmalar…
52:Kale
düştü ve felsefik yazılar…
53:Şairin
kurşun kalemi ve aforizmalar…
54:
Şairin seyir defteri ve aforizmalar…
55:
Kartal yuvası ve aforizmalar…
56:
Kelimelerle dans ve aforizmalar…
57: Yalnızlık
senfonisi ve aforizmalar…
58:
Aksiyon ve aforizmalar…
59: Aşk
yasası, Aşk diyalektiği…
60:
Sinekler lordu ve aforizmalar…
61:
Kod-adı şair ve aforizmalar…
62: Su
akar yatağını bulur…
63:
insan ilişkileri ve aforizmalar… (karma)
64:
Sokrates’in intikamı ve aforizmalar…
65:
Cehennem melekleri ve aforizmalar…
66: Aşk
töreni… (karma)
67: Arıkovanı ve aforizmalar…
68: Cadı kazanı ve aforizmalar…
69: Şairin intikamı ve aforizmalar…
70: Cadı avı ve aforizmalar…
71: Gümüş köpek balığı…
72: Ölüler şehri ve aforizmalar…
73: Taçsız kral ve aforizmalar…
74:
zehirli sarmaşıklar…
Yorumlar
Yorum Gönder