KİTAP ADI: AŞK TÖRENİ. (kitap 66) yazar şair author poet nafiz coşkun

 

Felsefik yazılar, jurnaller, fikir yazıları, makaleler, şiirler, aşk,

Aforizmalar, hikmet, sanat ve sonnet…

 https://drive.google.com/file/d/1OJfT29HelL64mwD5SkSzoWHzMHs7C7nf/view?usp=drive_link

 KİTAPLARI PDF OKUMAK İÇİN YUKARIDA Kİ LİNKİ TIKLAYIN

 

                                 ♛ ♣ ♡

 

 

               Aşk töreni...      Kitap karma. 66

 

                               ☆☆☆

 

Bâzen onlarca kumandandan ve politikacıdan daha çok faydalı iş yapar bilge cesur bir şair…

 

Seçimleriydi insanı iyi ya da kötü yapan,

Kör talih yoktu aslında kalbinde kaderin de insanın…

 

Düşüncelerimin, aforizmalarımın erdemleşerek olgunlaşmasın da ve hayatın içerisinde ki zorluklara cenderelere karşı cesur duruşumu gardımı alışımda benden yardımlarını geri çekmeyen meleklere teşekkür ediyorum. Ve o çok değerli tüm bilge hikmetli sanat felsefe insanlarına teşekkür etmeği kendime aziz bir vasıf olarak görmekteyim çünkü onlara gönülden teşekkür etmek bile benim gibi bir mücrimi azizleştirebilir. Ben sadece iyi insan olmaya çalışan o aziz sanatkârım olan Rab Allah’ın yarattığı Aşk budalası bir varlığım, sağlıcakla, hoşça kalın.

 

                                                          Nafiz coşkun.

 

                                    ☆☆☆

 

 

 

 

Yazar şair düşünür ve sanat insanı: Nafiz coşkun ile iletişim adresleri: e-posta: n.coskun006@gmail.com 

Ve ayrıca daha çok facebook Messenger,

Twitter ınstagram linkedln pinterest adreslerinden ulaşabilirsiniz.

 

 

 

Bu ve tüm kitaplarımın telif hakları, basım, yayın, satış hakları Nafiz Coşkun’a aittir. İzni alınmadan kitabın tümü, ya da bölümleri, mekanik, elektronik, manyetik ya da başka yöntemlerle çoğaltılamaz, bastırılamaz, medyada okunamaz, şarkı türkü yapılamaz.

 

…

 

Baskı

Ofset baskı merkezi

 

         /

 

Matbaa sertifikası

 

ISBN:

                                  ☆☆☆

 

Kitap içerisindeki Felsefik yazıların, şiirlerin, makalelerin ve Sonnetlerin sayfa numaraları:

…

Sayfa: 7. ŞAİRİN(kendimin)SANAT TARZI

Sayfa: 9: Aşk töreni…

Sayfa: 17: Dilrüba…

Sayfa: 20: Nilüfer…

Sayfa: 24: Tutuklayın kederlerinizi… (sonnet)

Sayfa: 25: Yenilgi mücadeleden vazgeçmektir… (sonnet)

Sayfa: 26: Delikanlım…

Sayfa: 29: Kendini bil…

Sayfa: 30: Seni özlemek var ya…

Sayfa: 33: Sıla beklerken…

Sayfa: 34: Kurşundan kelimeler…

Sayfa: 38: Hikmetli inanç ve mücadele… (sonneto)

Sayfa: 39: Zehirli sarmaşık ve aşk…

Sayfa: 47: En güzel şiiri kim okur…

Sayfa: 48: Devlet yöneticilerine aziz milletin seslenişi…

Sayfa: 51: Aziz milletin, aziz yönetici memurların tarifi…

Sayfa: 52: Yaklaşıyor yaklaşmakta olan

Sayfa: 54: Yazarlığım ve şairliğim…

Sayfa: 55: Gece notları… (sonnet)

Sayfa: 56: Su akar yatağını bulur… (sonnet)

Sayfa: 57: İhtilaller, liderler ve adalet…

Sayfa: 59: İlişkilerimiz ve yalanlar…

Sayfa: 61: İlişkilerde… (sonnet)

Sayfa: 62: Aşk ve çıkar ilişkisi…

Sayfa: 64: İlişkilerde aşk…

Sayfa: 65: İlişki analizi…

Sayfa: 66: İyi bir dünya için…

Sayfa: 67: Evlilik ve dostluk ilişkilerinde…

Sayfa: 68: Sorunları çözmek metodu…

Sayfa: 69: Değişim zamanı… (sonnet)

Sayfa: 70: Aydınlığa çıkabilmek için…

Sayfa: 71: Kendini tanımakla başla… (sonnet)

Sayfa: 72: Erdemlilik yolunda… (sonnet)

Sayfa: 73: Kitaplar ve öz kimliğimiz… (sonnet)

Sayfa: 74: Öz güven… (sonnet)

Sayfa: 75: Kendinizi özletin birbirinize… (sonnet)

Sayfa: 76: Faydalı değişimler için…

Sayfa: 77: Hamlelerini yap çünkü hayat senin…

Sayfa: 79: Nereye kadar fedakârlık…

Sayfa: 81: Hayatı bilgece yürü…

Sayfa: 83: Benliğini koru ve hamleni yap…

Sayfa: 84: Öz kimliğini bul… (sonnet)

Sayfa: 85: Sağlıklı kararlar…

Sayfa: 86: Birbirinizi özletin birbirinize…

Sayfa: 87: Yalanlar, hayâller ve gerçekler…

Sayfa: 88: Gelecek planları…

Sayfa: 89: Aşk ve sevgi nedir ne olmalı…

Sayfa: 90: Gerçeği yalan olandan ayırın… (sonnet)

Sayfa: 91: İki mükemmel eser… (sonnet)

Sayfa: 92: Kendisini arıyor insan…

Sayfa: 94: Fikir analizi…

Sayfa: 96: Kiralık fikirler ve şairler…

Sayfa: 98: Başkalarının aklıyla hareket edenler…

Sayfa: 99: Kemal Sunal ve kibar feyzo filminin hicvi…

Sayfa: 101: Kararı mâsum olan versin… (sonnet)

Sayfa: 102: Aşk sancılarım…

Sayfa: 111: Aşk hecelerim…

Sayfa: 121: Aşka yürürken olur böyle şeyler…

Sayfa: 125: Aşka değer…

Sayfa: 131: Aşk kesiği…

Sayfa: 137: yazarın yayınladığı, yazmakta olduğu tüm eserler.

Sayfa:

Sayfa:

Sayfa:

Sayfa:

Sayfa:

Sayfa:

Sayfa:

Sayfa:

Sayfa:

Sayfa:

Sayfa:

Sayfa:

Sayfa:

Sayfa:

Sayfa:

Sayfa:

Sayfa:

Sayfa:

Sayfa:

Sayfa:

 

 

 

                               

                                ☆☆☆

 

 

 

 

 

 

Nafiz derki:

…

Sevgili Mikel’e, Cibril’e ve Şafağa ve sana

Ve senin için sevgilim.

Sevgili İsrafil’e,

Ölüm meleği Azrail’e ve Ruhûl Kudüs’e Teşekkür ediyorum.

Sonnet ve şiirlerimi, tane-tane,

Yavaş-yavaş ve yumuşak bir ses ile oku.

Fikir yazılarımı, makalelerimi, aforizmalarımı,

Şiirlerimi, sonnetolarımı, kelimelerimi, hikâyeciklerimi,

Jurnallerimi okurken düşünerek oku!

Anlamak istiyorsan bu dediklerimi yerine getirmelisin!

Ve unutma ki hikmetli düşünerek okumak;

Erdemlilerin, kibarların,

Asaletli,

Asil insanların aziz bir vasfıdır, karakteridir, sanatıdır unutma!

                                                       

                                                       Sonnet. Nafiz coşkun

 

 

            

                 ☆☆☆

          ŞAİRİN(kendimin)SANAT  TARZI.

 

Bu yazıyı tüm kitaplarımın baş sayfalarına yerleştiriyorum!

Beni ve sanat şiir tarzımı anlayabilmek için bu yazımı lütfen dikkatlice kendiniz ya da karşılıklı bir insanla okuyunuz ki benim yazmış olduğum eserlerimi daha iyi anlayabilmeniz mümkün olsun. Kendisine yazar şair düşünür ve sanat insanı unvanlarıyla seslenen o akılcı romantik adamın yani benim ne tarzda yazdığımı, nasıl bir nazm ölçü kullandığımı şu ifadelerle beyan etmek istiyorum. Şu aziz iki cümleyi çok irdeledim, olmak ya da olmamak ile anlamak ya da anlamamak cümlelerini. Ve anladım ki bu iki aziz cümle beyni dolmaya başlamış bir insanın tüm hayatını şekillendiren kafa kâğıdıdır, ruh haritasıdır. Düşün ve anlamaya çaba göster, olmak için ise bilgi ile meseleleri anlamak gerektiğine inandım daima. Şiiri, felsefeyi, fikirlerimi, telkini sonnet kalıbında, sonnet nazmın da birleştirdim, ha bu arada hatırlatmak isterim ki zâten kaliteli bir şiirin fikirsiz felsefesiz olması mümkün değil. Bazen de kimi yazılarımda sokak lisanını kullanmayı ihmal etmedim çünkü sokağın ayrı bir lehçesi vardır bunu inkâr edemem, iyi ya da çirkin sokağın o çok farklı argosunu bile kullandığım oldu. Her bir aklın, her bir anlayışın anlayışına göre anlatmaya çalıştım ve o sokak şairi üslubu yanında birde salon şairi ile aforizmacıların lisanını kullanmayı da ihmal etmedim. Bazen insanların o geçmişten bugüne hiç değişmemiş aynı olan ezberlerini bozmuş oldum bu farklı yazılarımla, bu farklı sanat tarzımla. Çoğunlukla bazen de insanların düşünce güçlerini artırmaya çalıştığım oldu. Hem sokak lisanını, sokak felsefesini ve hem de yüksek akademi lisanının felsefesini kullanmayı kendime has bir tarzda uygun gördüm. Aynı kitap içerisinde hem Sonnet’i, şiiri, makaleyi, jurnal yazılarını ve bazen de minik hikâyecik roman kokulu yazılarımı ve ayrıca laubali bir lisan tarzını da ihmal etmeden kullandığımı yazılarımda göreceksiniz çünkü kötülüğe karşı laubali olmamak mümkün değildir erdemli bir insan için. Ve hatta çok basit anlatılar ile süslenmiş şarkı sözü olabilecek dizeleri, şiirleri, Aşk’ı, Hikmet’i, kavgalarımı, hatalarımı, pişmanlıklarımı, halkımı, birbirinden çok farklı insan kalıplarını, farklı kültürdeki insanların isyanlarını, sohbet şiir kültürlerini, yalnızlıklarını, zaferlerini, yenilgilerini, umutlarını ve birçok şiirde olduğu gibi karamsarlığı değil, tam tersine insanları karamsarlıktan çıkartabilmenin uğraşısını göreceksiniz yazılarımda. Biliyorsunuz ki felsefi bir mesele üzerinde hikmetlice düşünmeye çalışmak insanın düşünce gücünü artırıyor. Ve işte bende Felsefik yazılar ile yoğurduğum mayaladığım şiir sonnet sanat düşünce fikir hamurumu kendime has yepyeni bir modern sanat tarzında sizlere ikram ediyorum, isteyen alabilir, alırsanız eğer zararlı asla çıkmayacaksınız emin olabilirsiz, çünkü ben de sizler gibi iyi bir insan olmaya çaba gösteren bir varlığım.

Yeniden kısaca tekrar etmem gerekirse eğer, Tüm eserlerimin kitaplarımın tarzı şöyle ki yazılarımın büyük bir bölümünü, fikirlerimin bir kısmını sonnet kalıbı nazmında, şiirsel kendime has Felsefik hikmetli dokunuşlarla yazdım. İşte bu bana has nazm ile tarz birleşince dünyada bir ilk oldum desem yeridir. Ayrıca bu nazm tarz birleşmesiyle yazılan bazı eserlerimin okunuşu konuları gibi zor, ağır gelebilir bazılarınıza. Lütfen yazılarımı daha dikkatli, yavaş ve seçici, tane-tane, düşünerek okuyunuz, anlamadığınız kelimelerin manaları için lütfen sözlüğe bakınız, bir kelime insan vücudundaki iskeletin parçası gibidir anlamını bilmeden okuyup geçerseniz hiçbir fayda göremezsiniz, zarara girmez erdemliler, kısacası ben Şiirle felsefeyi birleştirdim!

                Aşk töreni…

                     

Aşk töreninde söylenir en keskin cümleler/

En coşkulu şiirler o anlarda okunur sevgiliye/

Bir tören düzenlenir,

Kutlarız varoluşumuzu./

Ateşlerden ürker ruhum/

Sulara batırırım hayaletimi/

Sana yüzerim her akşam yatağında toprağın/

Bana uçar kelebekler mavi, sarı, yeşil,

Bir özgürlük şarkısı kadar,

Bende sana söylenirim pembe ve eflatun sabahlarında./

Çingenelerin danslarını seyrederim hayaletimle/

Sen gelip geçersin düş bahçelerimden/

Her güzel çiçeğin kokusunda seni bulurum/

Seni yaşar her çocuk gülüşünde her bir güzel insan/

Davullar çalınır,

Ateşler yakılır/

Savaş dansları başlar/

İlkbaharın gelişi zannedersin ilkönce/

Oysaki senin doğum yılın kutlanır sevgilim/

En renkli sabahı bulur senin gülüşmelerin/

En karanlık geceyi senin yüzün kovalar uzaklara/

Ötelerde bile seni söyler ıslıklarında çocuklar/

En uzak mesafelerde ufuklar senden kaçmaz olur artık/

Senin ellerin yatırır güzel uykulara beni/

Bir tören düzenlenir,

Kutlarız varoluşumuzu./

Ateş dansı yapan o cesur ateş kelebekleri kadar,

Cesuruzdur bizlerde,

Mücadele ve savaş meydanlarında

Aşk yaşayacak kadar cesuruzdur hem de./

Fakat korkaklar ise birbirini öldürür kendi elleriyle,

Sen ve ben ise birbirimizi korurken yaşarız./

Yaşamaz isem eğer kim korur ki seni,

Seni yaşatmaz isem kim korur ki o vakit sevdiklerini/

Ölmek güzel şeydir aslında/

Pe ki korkaklar neden korkar bilir misin ölümden,

Çünkü onlarda hissederler ebedi bir azabın varlığını enselerinde./

Oysaki Âşıklar için açılır ölümün kolları ilkbaharlar ülkesine./

Ateş dansı yapan o cesur ateş kelebekleri kadar,

Coşkuluyuzdur senin karşında./

Ne mumdan, nede ateşinden eser kalır,

Seninle seviştikçe her an./

Savaşları kaldıracaktık seninle ortadan

Fırlatıp atacaktık nefreti dibine yerin/

Oysaki cinnet denen fahişenin tuzağına

Âşık olmakmış insanlığın sonu./

O halde burada durup şu onca kâtil insan için ölmek

Yakışmaz bizim gibi erdemlilere./

Ey erdemin aynası/

Ey suretimin lisanı fısıltılarını kesme kalbimden./

Bir tören düzenleriz,

Kutlarız varoluşumuzu./

Örgütlenir her insan gurubu buldukça taraftarlarını/

Her suret karşısındakine dökmeye başlar içerisini/

Her günün sonunda yalnızlıktan korkarak insan,

Ellerini bir diğer insana bağlamaya çalışır/

Belki biraz mahcup,

Belki biraz ürkerek,

Birazda korkarak yakınlaştırır cümlelerini hayaletine/

Her insan birbirinin hayaleti olur bu oyunun sonunda./

Karılmak ister sevgilisine insan/

Soyunur her gece ışıkları var olan evlerin camlarından,

Vücutlar çırılçıplak yataklarına yığılır/

Kimileri o gündüz ki yüzlerce kahkahasının sonunda

Gözyaşlarına boğar yastığını/

Oysaki nereden bileceksin

O güzel kahkahaların ardında

Gizli kalan o binlerce kederi./

O kahkahalar mı?

Bastırmak içindir oysaki o onlarca cinnet gülüşü kederi./

Kimileri de sıkıca tutar kaçmasın diye avuçlarından mutluluğu./

Ah sevgilim,

Ah benim ebedi neşem,

Senin varlığınla kurtuluyorum tüm o çirkin cinayetlerden/

Ancak seni bulmak

Ve seni anlamaktaymış kurtulmak kederden.

Aman sabahlar olmasın mı?

Olmasın mı seninleyken ayrılığımız/

Çalmasın mı kapılarımızı kederler seninleyken/

Vız gelir tırıs gider,

Hem çalsa ne çıkar ki kapılarımızı kederler,

Ancak geldiği gibi çabucak çekip giderler,

Sen var oldukça kalbimde./

Gitme ey bilge aşk, çekip gitme kalbimden,

O milyonlarca insanı terk ettiğin gibi./

Çok iyi bilirim ki ben,

Mutluluk bir vücuda bürünür de sen diye görünür seninleyken./

Bir tören düzenleriz,

Kutlarız varoluşumuzu./

Senin hatırın yeter oysaki her varlığa/

Ey sevginin ve mutluluğun suret bulmuş hâli;

Öğle çabucak gelip geçme benden Sabâ rüzgârları gibi./

Oysaki ben sana soyunurum aşkı/

Oysaki ben, sana düğmelerim her ânımı./

Seni yazar kalemiyle her çocuk ilk harfiyle alfabenin/

Lisanlar seninle nefes alır/

Seninle huzur bulur her emekçi iş çıkışından sonra evinde/

Seninle gülüşür sevgililer nikâha bir adım yaklaştığında/

Ölülerin lisanında bir umut sen var olduğun için filizlenir/

Beyaz papatya, sarı kelebek

Ve siyah kurdelesi sarı saçlı çocuğun

Sen olduğun için güzel görünür gözlerine insanlığın./

Ben sana mecburum

Bakma öğle yalnız başıma avlandığımı dağlarında şehirlerin/

Ben sana mecburum

Bakma öğle ötelediğimi her yaklaşan sevgiyi kendimden/

Senin güzelliğinle gençleşir ruhum daima/

Senin avuçlarınla içtiğim bengisu,

Senin ellerinle kandığım ab-ı-hayat pınarıdır

Beni ebedi kılacak olan sana./

Sen demek ile aşk aynı şeylerdir bilirim/

Aynı aynalarda bakarız kendi yüzümüze aynı anda/

Aynı güneşin kirpiklerinde göz kırparız hayata/

Aynı sıcak iklimlerin kollarında birlikte ısınırız/

Birlikte uyuruz düşlerinde sevgililerin/

Sen ve ben aynı denizin balıklarıyızdır/

Aynı dünyanın çocuklarıyız ikimizde/

İkimiz bir soluruz havasını dünyanın/

Ah kirletmeselerdi keşke,

Diyerek kızarız dünyalılara./

Hep bir umut vardır diye içimizde;

Bir tören düzenleriz, Kutlarız varoluşumuzu./

Sevgilim; Uyumak seninle aynı rüyalara yatarak/

Sevgilim; Uyanmak seninle aynı güne merhaba diyerek/

Şu insanlık neden kaybetmeye başlamış ki aşkı ve merhameti

Diyerek bakıp birbirimize, bir çözüm ararız gözlerimizde./

Kalk sevgilim, kalk bekleme boşuna onca zamanı uğraştık,

Haydi, gitmek vaktidir mâdem gelmiyorsa peşimizden kimseler.

Bir tören düzenleriz,

Kutlarız varoluşumuzu./

Ağlar çocuklar o her kaba gürültünün çirkinliğinde/

Güzel yürekli babalar ise düştüğünde bombalar,

Bir oyunmuş zannettirirler çocuklarına üzülmesinler diye./

Oysaki bilmeli her insan;

Diri-diri savaşlara atılan her çocuğun

Bir intikamıdır o kopacak olan son kıyamet./

Sen sevgilim,

Eğer sen var olmasaydın

Nasıl tutunabilirdi çocuklar

O minicik elleriyle hayata./

Senin varlığınla neşe bulur

Tüm kâinatın sığabildiği o küçücük kalpleri çocukların./

Senin dokunuşlarınla ısınır üzerlerine güneş şefkatle/

Sen diye-diye söylenir umut şarkıları bilirim/

Bir tören düzenleriz,

Kutlarız varoluşumuzu./

Bekleriz bir umut işte

Bir sonraki sabaha belki terk edip gider diyerek

Şu dünyamız saran çirkinlikler./

Oysaki bilir her bilge,

Oysaki bilir her erdemli şair;

Tercihleriydi insanı zâlim veya Âdil yapan,

Tâlih ya da kader değildi kötü olan./

Oysaki bilir her bilge,

Oysaki bilir her erdemli şair;

Asıl yenilginin ölmek, düşmek,

Ötelenmek, yaralanmak olmadığını/

Oysaki bilir her erdemli şair;

Asıl yenilginin mücadeleden vazgeçmek olduğunu./

Bir tören düzenleriz,

Kutlarız varoluşumuzu./

Hep de böyle başlar büyük ve aziz başarıların,

Yüce ve kudretli zaferlerin hikâyeleri;

Bir şeyler seni yere devirir,

Kaybettiğini, yenildiğini zannedersin

Ve yeniden doğrularak dimdik ayağı

Küllerinden Anka gibi/

Başlarsın yüce ve kudretli bir başarı hikâyesini yazmaya./

Ve yine güzel bir ses fısıldar kulaklarımıza;
Haydi, der,

Neyi bekliyorsun artık/

Ayaklarının üzerine kalk

Ve doğrul dimdik küllerinden/

Tamda şimdi başla yazmaya yeniden hayatını./

Bu güzel fısıltılar ancak sana ait olabilir sevgilim./

Sen öğrettin oysaki bana bilge bir Âsi olunacağını

Tüm cinayetlere karşı! /

Ey karanlıklarımı aydınlatan aşkım/

Fırtınalı karanlık denizlerde yolumu ilham eden fenerlerim/

Ey gündüzlerime ilkbaharlar eken sevgilim/

Haydi, toparlan artık,

Bizimle birlikte yürüyenleri alıp çekip gidelim mi buralardan/

Yoksa

Kalıp ölelim mi yaşasın diye çocuklar ve sevgililer./

Âh ölmek kolay zâten,

Asıl yaşamak gerek koruyabilmek için çocukları ve sevgilileri./

Bir tören düzenleriz

Gökyüzünün sâkinleriyle beraber,

Kutlarız varoluşumuzu./

Haydi, toparlan artık,

Bizimle birlikte yürüyenleri alıp çekip gidelim mi buralardan/

Yoksa

Kalıp ölelim mi yaşasın diye çocuklar ve sevgililer./

Âh ölmek kolay zâten,

Asıl yaşamak gerek koruyabilmek için çocukları ve sevgilileri./

Ah sevgilim,

Senin o erdemli sözlerin gelip geçer hep aklımdan,

Demiştin yine tüm insanlığı seyrederken üzerinde yıldızların;

Kendi seçimleriydi insanı âdil veya zâlim yapan,

Tâlih’i veya kaderi değildi kötü olan./

Bir tören düzenleriz gökyüzünün sâkinleriyle beraber,

Kutlarız yeniden varoluşumuzu.

Haydi, ayağı kalk ve dimdik doğrul

Yeni bir başarı hikâyesi yazabilmek için.

                           ☆☆☆

 

Dilrüba…(gönül alan, gönül kapan, gönül çalan)

 

Ah, Dilrüba

Geçti üzerimden on binlerce karanlık gece vakti,

Seherlerde her yılbaşı yeni bir umutla seyrederek hayâlini,

Güne bakan ayçiçekleri kadar döndüm ışığına, her an,

Tenha-tenha dökülürken kapıma yalnızlık,

O örgülediğin saçlarının tel-tel dağılışı

Gelir hayâlime,

Ah, Dilrüba…

Işıkları söndü yüreğimde ki kentin,

İstanbul’a benzetirdim senin o canlılığını,

Yerinde duramayışını,

İstanbul’a benzetirdim o relaks tavrını,

Capcanlı neşeni nazını uyanıklığını İstanbul’a benzetirdim.

Ateş kelebeklerinin cesareti vardı sende,

Mum alevi kadar değildin sen,

Sen, erimeyen,

Sen sönmeyen bir Aşk öğrettin bana,

Bu böyle olmayacak Dilrüba,

Bu böyle olmayacak Dilrüba,

Gel de artık

Bu sevda romanı

Yarım kalmasın

Eski ve ahşap bir masa, sandalye üzerinde

Titrek bir mum alevi ışığında ki

Dindir O sensiz, yalnız kalışımı…

Seni ben

Saf bir Anadolu türküsü gibi söyleyerek içime

Aydınlattım yüreğimi.

Gözlerinin tâ içerisine bakarak aydınlandı kalbim.

Yağalı yağmurlar üzerime uykularıma karışıp,

Islak-ıslak türkülere karışıp adını çığırdım,

Ah, Dilrüba…

Sen diye-diye

Ölmenin,

Yaşamanın gerçeğini öğrendim,

Ah, Dilrüba…

Şairlerin kâğıtları yandı,

Sırça saraylar yandı senin için,

Ülkeler tutuşturuldu senin için,

Cümlelerimin alevleri tutuşturdu kâğıtları,

Göğün yüzü yandı Dilrüba

Bir müjgânı uğruna sevgilinin

Göğün yüzü yandı Dilrüba…

İnsanı öldürenin

Bir kılıç kesiği olduğunu zannederdim,

Senin o güzel cemalinde ki

O güzel gözlerinin kıyılarında ki Müjgânı görene dek!

İşte o gün bugündür Dilrüba,

Kadınların kirpiğine müjgân,

Müjgâna da

Sevgiliyi öldüren keskin kanlı kılıç dendi,

Keskin, öldürücü bir bakışı dendi sevgilinin,

Dur lütfen, çekme bana da o kanlı hançerini!

Haydi,

Gel de şimdi çık işin içerisinden,

Ölmek midir yaşamak sevgiliyle,

Yoksa yaşamak mıdır bakmak sevgiliye…

Ah, Dilrüba,

Kimdir ki bu Aşk’ın faili benden başka,

Maktulü kimdir,

Azmedeni kimdir,

Azmettiricisi kimdir,

Bu sevdanın kâtili kimdir Dilrüba,

Bakanı kimdir,

Göreni kimdir,

Koklayanı kimdir,

Sevişeni kimdir,

Ah, Dilrüba meğerse ölümüm

Senin bakışlarınla olacakmış,

Çektin yine o keskin kanlı bakışlarını bana,

Kimdir bu Aşk’ın faili benden başka Dilrüba,

Bu aşkın faili kadar muhbiri de ben,

Her şair kadar aşkın muhbiri de ben,

Seni diye-diye ölmek,

Huzurunda kurbanların

Ölenlerinin sayısı çoktur

Ve oysaki

Bu aşktan bana

Hiçbir umut yoktur biliyorum,

Acımasızlığını bırak artık,

Merhamet buyur kapına geldim,

Ateşler içerisindeyim,

Kalbimde ki aşk ateşi göğü tutuşturacak kadar oldu artık,

Fakat Sen yine merhamet buyurmak yerine,

Çektin yine Dilrüba o keskin müjgân kılıcını bana!

Alacağın olsun,

Aşk olsun Dilrüba, Sana da Aşk olsun…

                               ☆☆☆

                 Nilüfer…

                              

Kaderimde

Nilüferler açar mı bilmem ki yeniden

Ah

Ardıma dönüp baktığımda

Aşktan yoksul bir şehrin bakışlarıyla

Yüz-yüze geliyorum.

Bilirim ki bu şehir

Ancak

Seninle güzelleşiyordur

Ve

Senden sırılsıklam akıp gidişimin

Yıldönümünü anmak kalıyor bana şimdilerde.

Ben bu kadar çok

Tutkuyla sevebilecek miydim ki acaba

Senin adına ekilmeselerdi eğer nilüferler.

Çok iyi biliyorum ki

Bu şehir de sen kalsaydın

Yoksullaşmazdı evler

Parklar,

Sokaklar,

Caddeler.

Ah nilüfer,

Bence saatlerin bile

O yelkovanı ile akrebi

Senin güzelliğinin huzurunda

Aşka,

Coşkuya gelerek raks ediyor,

Tavaf ediyorlar zamanı,

Yoksa ne diye

Boşu-boşuna dönsün ki zaman

Aşk denen o gerçek olmasaydı!

İyi ki varsın aşk,

İyi ki varsın nilüfer.

Gerçek; bilginin ve bilinenin

Bir uyum içerisinde olması değil midir?

Ah nilüfer,

Sen de aşk ile tam bir uyum içerisindesin,

Kapına geldim,

Aşkına açım susuzum,

Al koynuna doyur beni

Kandır aşk suyunla,

Ölmek mi?

Gerçekte Ölmek kötü değildir

Fakat

Sensiz yaşayan bir ölüden

Hiç bir farkı yoktur âşıklarının.

Ah nilüfer,

Kırlangıçlar yuvalarını

Ne kadarda özenle yaparlarmış oysaki

Kalbim;

Senin yuvanı yapacağın

En mâkul yerdir nilüfer,

Bakma bana öğle

Olur, mu olmaz mı tavırlarla,

Edân ile öldürme vurma beni,

Tut canlandır

Senin şânına da bu yakışır nilüfer! Öğlece

O olmazlı bakmaların beni kederlere hapsediyor yoksa…

Kapına geldim nilüfer,

Dilencilerden tek bir farkım var

O da aşkını dilenmektir senin, yine senden dilenmektir.

Aç kapını bana da

Gireyim içeriye,

Al koynuna doyur aşkın ile

İçir beni kana-kana sevginle nilüfer.

Ölmek mi?

Ölmek kötü bir şey değil

Fakat

Sensiz yaşayan bir ölüden farkı yok ki âşıklarının.

Kapatma bana nilüfer

O aşk cenneti olan kalbinin kapılarını,

Kapatma bana gözlerini.

Yıldızların ışıklarının dünyamıza ulaşması

Ancak

Binlerce yıl sonradır biliyorsun,

Sen de o yıldızların ışıkları kadar

Geç gelme bana nilüfer,

Ne yâni;

Binlerce sene

Beni aşkından,

Vücudundan,

Sözlerinden,

Sevişmelerinden,

Bakmalarından

Yoksun mu bırakacaksın.

Ölmek mi?

Ölmek kötü bir şey değildir

Fakat

Sensiz yaşayan bir ölüden farksızdır âşıkların.

Haydi,

Merhamet buyur da bu âşığına

Tüm sevgiler yeniden sevmenin

Gerçekte ne olduğunu senin ile tanısınlar,

Merhamet buyurmak erdemlilerin kârıdır,

Senin şânına da

Erdemli olmak yakışır nilüfer.

Ah nilüfer,

Ah nilüfer,

Ah sevgili nilüfer.

Tarlalarda sarı başaklar gibiyizdir biz ikimiz nilüfer,

Sert rüzgârların

Bakma öğle bizi devirip yatırdığına

Bir sağa bir sola devirdiğine bakıp korkma sakın,

Kıramazlar yine de sert rüzgârlar ikimizi,

Doğruluruz yeniden,

Kırılmayan doğrulur,

Kaybedince sert rüzgârlar etkisini

Doğruluruz yine yeniden nilüfer,

Üzerimize daha sonra o enfes huzur verici sabâ rüzgârları eser de

Doğruluruz yine yeniden nilüfer.

O kırılmaz zannettiğin

O kocaman ağaçları kırıp atar bir kenara da rüzgâr,

Sarı başakları kıramadılar nilüfer,

Sarı başakları kıramadılar sevgili nilüfer,

Toparlanmak, Yeniden aşkı yaşamak vaktidir,

Aşkın hasat mevsimindeyiz

Haydi, gel de sabahlara kadar sevişelim tüm düşmanlara inat.

                                  ☆☆☆

Tutuklayın kederlerinizi…

 

Kânun nâmına

Tutuklusunuz

Dediğim vakit

Tutuklansın isterdim acılarımın!

Şöyle

Huzurluca

Kâbussuz uykulardan uyumak

Ve

Yeni her bir güne

Daima

Huzurla uyanarak

Ve yine huzurla

Hayatıma yürümek isterdim,

Kim istemez ki öğle değil mi?

 

                       Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Yenilgi mücadeleden vazgeçmektir…

                   

Onlarca defa mücadele meydanlarından,

Savaş meydanlarından

Güçsüz düşüp sürülebilirsin de,

Bu bir yenilgi değildir aslında,

Asıl yenilgi, sen o güzel hikmetli idealin uğruna hazırlanmayı

Ve

Mücadele meydanlarına çıkmayı

Terk ettiğinde başlayacaktır.

Yenilgi,

Savaşta ölmek yaralanmak

Düşmek kovulmak ötelenmek değildir,

Asıl yenilgi

Mücadeleden

Vazgeçmektir.

 

                                                  Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

          

 

 

                               Delikanlım…

                            

Radikal bir yüz ifadesiyle evinin merdivenlerinin basamaklarını tokatlayarak çıplak ayaklarıyla sokağa atıyordu kendisini. Öfkesini her hangi bir mâsum insanın vücuduna yerleştirmekten kaçıyordu belki de. Boşaltması gerekiyordu o içerisini yıllarca buzlaştırmış ve kanlı bir savaş meydanına çeviren o eski birikinti hâtıralarını boşaltması gerekiyordu. Yıllarca baskı zorbalık altında kalmak, işkencelere, psikolojik mobbing savaşlara mâruz kalmak çok çetin zordu desem de, bu kelimeler bile onun kederlerini anlatmaya yetersiz kalırdı. Sürekli kaynayan sıcak bir buhar kazanı kadar dolmuştu, açmalıydı musluğu çıksın diye o içerisinde ki öfke buharlarının bir kısmı. Patlamaması için, bir öfke patlaması yaşamamak için çıkmalıydı sokağa tenha bir yerlere, ya avazı çıktığı kadar bağırmalıydı bu ayazlarda keskin buzlara karşı, o çıplak ayaklarla ne an hissedecekti acaba kış mevsiminin o acıtan soğuğunu, öfkesi geçtiğinde mi?

Yağmurlu günlerde dindirirdi öfkesini ıslak-ıslak sokaklarda, fakat şimdi zemheriden başka bir şey yoktu şehirde, dişleri birbirine kitlenmişti öfkeden, kim bilir hangi o acı hâtıralar geçmek yok olmak bilmiyordu bir türlü aklından. Aklının içerisinde raks ediyordu hiç durmadan, zâten hâlen yaşaması hayatta kalması bile bir mucizeden ibaretti. İçerisinde öğle büyük bir insanlık sevgisi vardı ki bir zamanlar, o sevgiyi ve birçok sevgiyi alıp götürmüşlerdi onun içerisinden. Çok sevdiği bir dostu vardı, onunla konuştuğunda huzur bulurdu, öfkesini o dostunun yanında, dostunun konuşmalarını dinlerken dağıtır fırlatır atardı kaldırımlara. Kaldırımlarda demlenirlerdi, fikir demlerini kaldırımlarda saatler süren yürüyüşler ile yaparak, ertesi sonrası günlere bırakır vedalaşırlardı. İçini huzurla dolduran o dostu nerelerdeydi, bulmalıydı onu ve hatta telefonla bile olsa onunla konuşmak iyi gelirdi ruhuna. Kim aranır gecenin bu zemheri vaktinde, kime sormalıydı onun yerini, oysaki kendisi daha iyi bilirdi onun olabileceği mekânları. Düşündü, tüm o ruh yaralarına merhem ilaç deva olacak o dost, o bilge erdemli dostu nerelerde olabilirdi, kendisini bir an önce onun yanına yetiştirmeliydi, yetiştirmeliydi ki iyileşsin yaraları ruhunun, duygularında ki tüm o derin yaraları iyileşsin.

O öğle güzel yürekli bir dosttu ki iyiliğe yönlendirirdi onu, iyi hislerle kötü hisleri takas ederdi gece yürüyüşleri esnasında onun bile farkına vardırmadan. Evet, onun içerisinden nasıl alıyorsa alırdı yoğun zararlı olabilecek öfkeli hislerinin birazını ve yerine huzurlu bir duygu bırakırdı. Sonra da derdi ki gülerek ona; artık kendine bir kız bul evlen, kadın dediğin erkeğine konuştu mu o bilge erdemli insanların konuşmaları kadar ilham verici olur, en iyi dostunun huzur vermesi kadar huzur verir, sen hele bir o kızı bul bak göreceksin nasılda değişiyor hayatın iyi mâna da. Çünkü iyi bilirdi onca öfkesine rağmen asla bir kadına kabalık yapmaz, kibar ve mütevazı davranırdı, tam bir beyefendiydi fakat işte o geçmişin derin yaralarından bir türlü sıyrılamıyordu. Derdi ki çocuklarım olacak ve ben onları sevgiyle bilgelikle iyi birer fert olarak yetiştireceğim, olur be kardeş, neden olmasın. Geçmişte bir sevgilisi vardı; onunla pek ilgilenemediği için kız buna demişti ki senden ayrılmak istiyorum, mutlu değilim değince, ona şu cevabı vermişti; sen ve ben aklı başında hür insanlarız, tercih senindir. Sonra sevgilisine şunları da söyledi; Kalırsan başım üzerinde kalbimde yerin var, gidersen eğer yine arkadaş olarak bilirim seni ve yine derim ki sana başım üzerinde yerin var, bir sıkıntın olursa çekinme gelebilirsin bana, işte böyle adam gibi de adamdı! Haydi, delikanlım; o içerinde kaynayan, fışkıran, coşan her ne kadar duygun varsa, onları öğle bir aklın eline ver ki o akıl; ilahi mesajların tümüne bilgece, erdemlice anlayarak itaat ettikten hemen sonra, hem kendi duygularını hislerini ve hem de tüm o kederli dostlara iyi bir yön şekil öğretebilsin gösterebilsin. Çünkü sen erdemli bilge kibar bir insan olmaya adaysın isteklisin, bizim kaba-saba yobaz vahşi canavarlara değil, senin gibi erdemli bilge kibar cesur akıllı insanlara ihtiyacımız var. Delikanlım; erdemli hikmetli cesur bilge insanların fikirlerini, eserlerini okumaktan geri durma, onlar senin duygularının hislerinin ruhunun fikirlerinin şekillenmesine yardımcı olacaktır. Yardıma ihtiyacın var, tek başına çekemezsin bu hayatın kederli zorluklarını, uzun yollarını tek başına yürüyemezsin. O erdemli hikmetli cesur bilge insanların kitapları fikirleri senin kılavuzun olacaktır, sen kendi özünü keşfedip ortaya gerçek ve kuvvetli bir sen çıkartana kadar onların fikirlerinden faydalanmaya bak. Kendini tanıyıp bilebilmen için onların yardımına, doğru hikmetli bilgiye ve bilge olmaya, anlayış kudretine ihtiyacın var. Tüm bunlar ile kendi duygularını hislerini, arzularını, ruhunu, tercihlerini keşfederek, onları o edindiğin o hikmetli erdemli bilgelikle şekillendirerek güzel bir kalıba koyacak koyacaksın, hem de aziz bir sanatkâr gibi. Bu yapacakların hem kendine hem de sevdiklerine büyük bir iyilik olacaktır. Deniz fenerlerinin, yıldızların ve pusulanın ne işe yaradığını düşün, hikmetli kitaplar da işte o deniz fenerleri, yıldızlar pusulalar gibidir, şu hayat okyanusunda ki gemini kullanmana yardımcı olacaklar. Haydi, rast gelsin delikanlım, rast gelsin.

☆☆☆

 

 

Kendini bil…

                              

İyi bir kitap oku,

Hikmeti öğren,

Hikmetli düşün,

İnandığını ifade et,

Düşmanını bilgelik erdemlilikle tanı,

Sevdiğini neden sevdiğini düşün,

Haydi,

Sağlıklı bilge bir çocuk yetiştir.

İyi Birisini sev,

Duygularını keşfet,

Neleri arzuladığını düşün,

Hislerini erdemlice kalıba sok,

Yönlendir duygularını iyi olarak,

Çok mu öfkelisin;

Öğleyse yönlendir şekillendir öfkeni

Ve öfkeni zaman içinde boşalt yavaş-yavaş,

Öfkeni doğru kullanmayı öğrenirsen eğer

O öfke senin savunmak aracın bile olabilir!

Faydalı politik bir eylem hazırla,

Bir şiir yaz,

Militarist bir roman oku,

Bir sanat eseri hayâl et ve onu yapmaya uğraş,

İyi bilge bir dost ol dostuna,

Yalan söylemeyi terk et artık,

Hakların için konuşabilmeyi öğren.

Dünyanın gezegenlerin her bir yerinde çalışabilecek cesarette ol,

Ve unutma ki rızkı veren Allah’tır kula da minnet etme.

☆☆☆

   Seni özlemek var ya…

 

Yüzüne beyaz pembe çalardı,

Gökkuşağı doğardı gözlerinden,

Saçlarından sonbahar geçerdi,

Ben üşürdüm,

Sana saklanmak isterdim

Fakat sen uzaklaşırdın,

Yalınayak koşardım ardından

Sen durmazdın hiç,

Uzatarak ellerini kederle bakarak bana,

Ve ben

Uyanırdım kan-ter içerisinde yalnızlığıma.

Rüyalarıma uzaklığın kâbus olarak çökerdi,

Kitapların sayfalarında bile seni arardım,

İzini sürerdim otobüs duraklarında,

Her zili çaldığında evimin

Sen belki gelmişsindir diye

Yalınayak koşardım dışarılara.

Kirli ağızlara mahkûm edilirdik,

Düş bahçelerimiz talan edilip

Verilirdi kâtillerin ellerine,

Metropoller bizi esir alırdı

O kirli pencerelerinde gökdelenlerin.

Ve sonra birden bire

Yağmurlar okşardı içerimde ki kenti,

Beni ıslatırdı gözlerimden süzülen

O taneleri yağmurun.

Sonbahar mevsimimiz

Hiç gitmek bilmezdi odalarımızdan,

Güz yaprakları gibi

Savrularak ellerinde rüzgârların

O bilinmez kederli bir yerlerine,

Hem de çok uzak bir yerlere düşerdik birbirimizden.

Çok acıtırdı bizi nefretle bakan gözler,

Özlerdik birbirimizi çok,

Üşüşürdü soğuk havalar başımıza,

Senin elinin değmesini

O anlarda çok isterdim yüzüme,

Bu saatten sonra

Umut; denizin dalgalarına kurulmuş

Hayali bir saraydır artık benim için,

İçerisinde balıklardan

Ve yosunlardan başka kimseler yaşamayan.

Çocukların hüzünlü ıslıklarında

Yırtık ve yamalı bir pantolon mahcupluğunda

Saklanırdık içerimize,

Beklerdik ki cömert bir padişah

Uzatarak elini şefkatle

O saklandığımız içerimizden

Söküp alsın bizi cennetlere.

Ayaza çalardı elleri yüzümüzde güneşin,

Geceden kalmaydık,

Bizi ancak aşk sarhoş ederdi,

Aklımız yerindeydi çok şükür.

Sevmek işlemişti içerimize bir kere,

Denizkızlarını beklerdik hep

Belki melekler inerler diye şehre

Uyumazdık bâzı geceler.

Üşürdük adamakıllı,

Ne yakacak bir yongamız,

Ne de yongayı koyacak

Bir sobamız olmazdı hiç,

Bizi görenler şartlanırdı

Vermemek için hakkımızı.

Ben sigarayı çoktan bırakmıştım,

Alkol zâten almazdım,

Tüm bunların yerine ben

Seni içerdim her gece,

Senin hayâlini tutuştururdum kendime,

Isıtırdı bir müddet beni, seninle sarhoş ederdim geceyi,

Sonra uyur kalırdım soğuk ve terli,

Oysaki zenginin malında

Fakirin bir hakkı vardı,

Oysaki aşkın kitabında

Kalbimizin adı yazılıydı,

Oysaki ilahi kitaplar adaleti haykırırdı,

Ben adaleti haykırırdım,

Balıklar ve kuşlar adaleti haykırırlardı,

Yosun tutardı sonra gözlerim, şu zilzurna sarhoş gecede.

Kibarlık ve erdem onurdu bizim için,

Alabildiğine cömerttik; hem aşkta

Ve hem de paramızda cimri değildik,

İsraf küfürdü bizlere,

Kabalık küfür gibi gelirdi kalbimize.

Güz sızardı yüzümüze,

Gözbebeklerimiz büyürdü şaşkınlıktan

Görünce kendi serabımızı şehirlerde!

Özlerdik adam akıllı o geçmiş zamanlarda

Birbirimize giyindirdiğimiz güzel hâtıraları. Sağlıcakla kal.

Sıla beklerken…

 

Bir mûcize beklerken

Ölümü koklar ruhum,

Dudaklarım tütsüler üzerine

Kadınımın kokular.

Sevgi sağar üzerine göklerden,

Zamana karşı durmasam da

Onunla koşarım yalınayak.

Ben mi?

Ben,         

Adalet haykırır

Adalet konuşurum

Dilimin ve dudaklarımın kıyılarında daima!

Ben mi?

Ben,

Anadan üryan denizler yüzerim göğsüne suların,

Ay’ın gözlerinde sevişirim

Şifalı meyve tadında ki kadınlarla!

Üzerlerine yağarım cümlelerimi,

Üzerlerine sağarım şiirlerimi çocukların,

Şairlerin kitaplarına emzirtirim bilgeliğimi,

Âdil bir kâtibin kalemine asarım terimi, kanımı ben.

Bâkir bozkırlarda arılarla beraber

Bal kovanlarından akarım dudaklarına

O sevgilisiz kızların.

Ben mi?

Ben aşk pazarlarım o çarşı Pazar,

Bedestenler de yurum kokusunu toprağın,

Ben aşk pazarlarım çarşı Pazar,

Sana Hint ipeğinden,

Bursa ipeğinden elbiseler biçerim,

Seni bana giyindiririm her gece,

Göğü sana çırparım yıldızlarıyla beraber üzerine,

Her şafak seninle gülümserim kudretine Rab’bın,

Senin için toplarım lâlelerini beyaz İstanbul’un,

Altın boynuzunda koşarım cümlelerimi gözlerinde çocukların,

Gümüş gerdan boğazına dizerim harflerimi İstanbul’un.

Seninle dalarım uykularına kitapların,

Balıklarını seninle ızgaralarım kıyılarında ormanların,

Küllerine seni yamarım şiirlerinde ki ülkelerin,

Sen diye-diye yaşarım hayatı

Huzur içerisinde.

Ben aşk sularım bahçelerinde bostanların,

İncir ve kiraz ağaçlarıyla beraber

Sabâ rüzgârlarını salarım

Üzerlerine insanların.

Ey ruhumu serinleten sevdam,

Aç kapılarını sevgine acıktım ben,

Susadım dudaklarından bana yağan

O sırılsıklam sevişmelerine.

Ben hem iyi bir şair, hem de iyi bir itfaiyeciyim

Yüreğinde yangın olanlar benim sözlerimle serinler ve yıkanırlar,

Hoşça kal sevgilim,

Yakınlarda sılalaşırız ümidiyle,

Ellerine bırakırım kendimi yusun diye beni aşk,

Kirlerimden arındırsın diye beni

Kollarının arasına bırakırım kendimi aşkın.

Hoşça kal sevgilim, sağlıcakla kal, yakında sılalaşırız ümidiyle.

 

    Kurşundan kelimeler…

 

Kahverengi ufukların arzuları

Nedir ki bilmiyorum benden böyle,

Hem sızlatması,

Hem de ürküp kaçması tükenmiyor bir türlü.

Kovalamaktan yoruldum artık

Şu hayatımın üzerine

Kurşun sıkıp kaçmasından kederlerin!

Düşünüyorum da

Ölmek kaç kurşuna sığar,

Kaç kurşun taşıyabilir yükümü,

Kaç mavzeri kustursam tükenir düşman,

Kaç beden büyük gelir ki mutluluk bizlere.

Kaç hicran taşır ki sırtında yükümü,

Ellerinde fırtınaların

Kimlere savrulur umutlarımız.

Kim biçer tırpanlarıyla saadetimizi,

Oraklar yoncalar yerine

Bize mi sallanır ellerinde hükümetlerin ve iblislerin.

Peki, ya kim tutar ellerinden arzularımızın.

Ekşi elma ağaçlarında

Yeşerir belki diyerek

Düşlerimiz büyümek için gelecek mevsime,

Dökülür kalbimizden, duygularımızdan toprağa.

Haydi hayrlısı,

Der ve devam ederiz şu son kalan gücümüzle beraber.

Sevgiliye; keşke yanım da olsaydın,

Tam da sana ihtiyacım vardı

Dediğiniz anlardır bu anlar.

Ve o saadet saklayan ufuklar

Hâlâ kaçak ve kurnazdır size karşı.

Her yeni gün yeni bir çığ düşerken odalarımıza,

Kim bilir belki

O gelecek yeşil elma ağaçlarının mevsiminde

Toplarız dallarından yeniden umudu diyerek

Yürürüz birbirimize karşı,

Ve birbirimizi çizeriz kurşun kalemlerle,

Küçük ve orta ebatta ki not defterlerine!

Şiirlerin bağ bozumudur artık her mevsim,

Ve her mevsim şairler

İlminin zekâtını vermek mecburiyetindedir artık,

Ve sonra temenniler sıralanır, denir ki;

Ayaz ve zemheri, kederler ve gam,

Sadece çocukların ıslıkların da söylenen

Hiç de hatırlaması kolay olmayan bir şarkı melodisi olarak

Kalabilseydi keşke.

Peki,

Adımızı kim çağırır,

Kim fısıldar duaları kabul edilenlerin defterine.

Kim bağırır tellallara aşk borcumuzun

Her yeni güne ertelendiğini

Ve daima hayaller de kalarak beraber!

O her yeni gün acımasız,

O kan emici yarasalar,

Fakirlerin hayatlarına yeni zehirler saçarlarken,

Bizlerinde ne ağzımızın tadı kaldı,

Ne de hayatımızın saadeti.

Yaşamak mı?

Buna yaşamak denmez tırmalarken kederler boynumuzu.

Yaşamak mı?

Eskiden yoksul insanların mahalleleri

Belli olurdu evlerinden,

Şimdilerde ise

O cicili-bicili evlerin içerisinde

Bin keder,

Hüzünlü bir fakirlik,

Ve gamlı bin sessiz çığlık,

Nefret, güvensizlik doğurur durmadan,

Ve inan ki görünmez olurlar

O bir türlü göremeyen,

O kör ve sağır numarası yapan

O tefeci devletin ve tefeci hükümetlerine!

Bastırılır,

Durmadan bastırılır,

Bastırıldıkça artar nefretin alevleri,

Emekçinin, hakkı gasp edilmiş işçinin,

Yoksulun, fakirin yüreğinde artar nefretin alevleri.

İşte günü geldiğinde

O alevlerde yanıp tutuşacaklar haklarımızı gasp edenler

Ve şehirlerin iblisleri!

 

 

 

 

 

 

 

 

           Hikmetli inanç ve mücadele…

 

İnandıklarının uğruna mücadele vermeyenler,

Yenilginin

Ve yenilginin acısına,

Küçülmüşlüğe,

Köle hâlin de yaşamanın

Ve aşağılanmanın

O en çirkin durumlarına düşmeye de

Kendilerini daha şimdiden hazırlamalılar.

Eğer köleliğin o büyük acısını bilmiş olsaydınız

Şimdiden ve son hızla,

Hem de abanarak adalet için çalışmaya başlardınız.

Ben mi?

Ben adalete, hikmetli bilgi ve aşka inanıyorum.

Peki, ya sen!

 

                                      Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zehirli sarmaşık ve aşk…

 

Seni çalardı saatler bana,

Kırmızı zambaklar tütsülenirdi

Aşk yağmurlarında üzerlerimize,

Cevabını hiç bilemediğimiz soruların

Kâbusları hortlardı rüyalarımıza.

Biz zehirli sarmaşıklar arasında

Hiç korkmadan

Aşk yaşardık,

Sevişen kuşlar kadar

Özgürdük bir zamanlar.

Ormanların kucağında seni tütsülerdim,

Keder avcılarının

Okları yaylarından fırlatılır

Hiç durmadan üzerlerimize yağardı,

Okların yayları ise hem tanıdığımız

Ve hem de tanımadığımız insanların ellerindeydi.

Sağılmadık keder yangınları,

O ıslanmadık dudaklara,

O kırılmadık kalplere ısmarlanır

Ve bir diğer güne ertelenen

O keder yangınlarıyla beraber

Sağılırdı üzerlerimize yine elleriyle insanların.

Başlamak gerek bir yerinden aşkın,

Biliyorum başlamak gerek,

Başlamak gerek ki

Süpürülsün kapılarımızdan kederler,

Hem de hiç geç olmadan.

Ha bu arada söylemeden geçemeyeceğim,

Aşk olmadan

Kahrı hiç çekilmiyor şu cinayetler içen insanlığın,

Aslında cinayetler içen insanlığın elbette hiç kahrı çekilmemeli

Fakat yapışmışız bir kere

Şu aynı dünya da,

Aynı göğün altında mecburiyetten

Aynı yolların üzerlerinde birbirimize!

Hiç umulmadık ânın da zamanın

Dolanmak gerekliydi kollarına ki umudun

Ayaklarımızın üzerlerine yeniden kalkabilelim

Her yeni gün şu bin yarayla.

Haydi, umuda sımsıkı sarıl ki

Yok, başka kimsemiz ondan.

Bak bir etrafına,

Sarhoş külleri yılların yağarken üzerlerimize,

Süt dolu göğüslerini emerek sabahlardık kitapların,

Biliyorum,

Farkındayım,

Ta içerisine düşmek gerekliydi aşkın,

Kurtararak kendimizi

Şu insan karışımı gulyabanilerin savaşlarından!

Ah zehirli sarmaşık,

Ah yaşamın dikenli kolları,

Canımı acıtan yokluğu sevgilimin,

Ah şu sabah-sabah

Çocukların ıslıklarıyla

Kovalanmaya, süpürülmeye çabalanan hüzün

Ve emekçinin kurumamış alın terine

Küfreden ve söven şu yobazlar arasın da,

Hırsızlanmış hayatlar arasında,

Kiralık zehirli fikirler arasında,

Kanlı şiirler okuyan

Şu büyücülerin arasında

Yaşamanın sancısı

Her bir Yenigün yağar üzerlerimize,

Sanki asit yağmurları gibi,

Zehirle pişmiş o acıtan kanlı şiirler gibi,

Sarar ruhumuzu her bir saat,

Her bir yeni gün!

Daha ne diyebilirim ki

Dinle o zaman,

Kanlı elmasların savaşları arasında,

Cam kırığı bir hayatın

Üzerinde oynayan çocuklarla,

Yeryüzüne döşenmiş

O kâtil milyonlarca serseri mayının

Yine o milyonlarca çocuğun hayatına

Hiç acımadan zehir kusmalarının arasında,

Yardım çığlıkları arasında,

Şarapnel parçaların da ninnilenen umutlarla,

Dudaklarımıza her yeni gün

O döktüğümüz kibrit sularıyla,

Düş bahçelerimize giyindirilen

O dikenli kuş kafesleriyle,

Kelepçelenmiş adalet karşısında

Soldurarak yüzlerimizi yaşamak

Ne büyük bir kederdir biliyor musunuz?

Ben daha ne diyebilirim ki

Devam ediyorum,

Dinle o zaman,

Sarı kelebek, zehirsiz bir hava,

Siyah, kırmızı, beyaz yolları arasından dünyanın

Ve eflatun, turkuaz, mor salkım hayaller,

Savaşsız ve sevgi dolu günler,

Pespembe mâvi düşler ile koşmaya çabalamak

Sâdece rüyalarda kaldı şu hayatı,

Evet, sâdece rüyalarda kaldı.

Gezginlerin kitaplarına asılmış o enteresan

Ve antika bir hayata döşeyerek düşlerimizi,

Açık artırmaya, mezatlara pazarlanan

O geçmişimizin izlerini de alarak yanı başımıza

Nereye gideriz bilmiyorum ki

Şu çağlardan beridir

Zehirli sarmaşıklarla karıştırılarak tütsülenip

Üzerlerimize yağarken kederler,

Nereye gideriz bilmiyorum.

Bir yürüyüp,

İki kere düşürülmekteyiz şu hayatta farkında mısınız?

Bunları uzaydan gelen yaratıklar yapmıyor,

Tüm bu cinayetleri birbirine ezelden beridir

Kardeş olan insanoğlu yapıyor

Hem de hiç acımadan.

Endişeleniyorum her geçen gün

Tüm dünya çocuklarının

Yarınları nasıl olacak diye.

Onları da kendilerine benzetecek insanlık,

Kendileri kadar zorba zâlim,

Kendileri kadar kibirli ve aptal olmaları için

Eğitecekler ve adına da erdem diyecekler,

Erdemliliğe yine ihanet ederek!

Bakınız insanoğlu kendi elleriyle,

Gelecek nesillere zehirli bir dünya,

Binlerce hastalık, savaş ve milyonlarca keder bırakıyor.

Ben mi?

Ben adaletin karakterine aşk duyduğumdan beridir

Ve kalın kitapların boyunlarına astığımdan beridir kendimi,

Anarşist hayâller kurup,

Militarist şiirler okuyorum.

Ben mi?

Ben miyim acaba şu çığırından çıkmış insanlığın tek suçlusu.

Ben mi?

Ben miyim acaba

Şu çığırından çıkmış insanlığa adalet haykıran şair.

Ben mi?

Ben miyim acaba

Şu çığırından çıkmış insanlığa aşkı yeniden hatırlatacak olan.

Benim öğle

Dünyaya bakmayın çattığıma kaşlarımı

Ondan bir başka dert yoldaşımız da yoktur aslında.

Sevmekten uzak durduğuma bakmayın öğle,

Sevmekleri kendimden ötelediğime bakmayın öğle

Ondan başka dostumuz da yoktur aslında.

Aslında tüm kavgamız,

Şu ihtiyarlamış,

Dert yoldaşımız olan şu garip dünyanın üzerinde ki

Şu cinayetler pazarlayan insanlarladır.

İnsanları yaptıkları

Ve yapmakta oldukları cinayetlerden

Zordur vazgeçirmek,

Fakat vazgeçirmek gerekiyor hem de bir an önce  

Çünkü yeryüzünde serbest bırakılan her serseri cinayet

Gün gelir bir çığ hâlinde tüm dünyanın tepesine çökecektir.

Ve şu tüm zorlukların arasından

Gitme benden şu zor günlerim de öğlece başını eğerek mâsum,

Diye çok söylenmişimdir sevgiliyi hatırlayarak.

Birbirimize ihtiyacımız var,

Evet, insanlığın birbirine çok ihtiyacı var,

Güzel ahlaka, adaleti yaşamaya,

Dostluklara, kardeşliklere, sevgili olmaya

Çok, hem de çok ihtiyacımız var

Çünkü şu milyonlarca cinayeti durdurabilmek için

Tek başımıza mücadele vermek

Nerdeyse imkânsız farkında mısınız?

Bakıyorum da bâzen

Şu kırılgan hayatımızın

Cesur düşlerinde,

Endişe dolu gülüşlerinde,

Çocukların o sıkboğaz edilmiş yaşantılarının

Ürkek hamlelerinde,

Derin kederli hâtıralar,

Yırtık

Ve yamalı hayatlar asılmakta.

Üzülüyorum, hem de çok üzülüyorum.

Farkında mısınız bilmiyorum fakat

Düğmelerle dikmeye, tutturmaya çabalıyoruz

Şu iki yakası bir araya gelsin diye hayatın.

O yarı mutlu,

Yarı hüzünlü

Ve endişeli yüzlerinde çocukların

Nasıl bir geleceği olacak acaba,

Tahmin etmek hiç de zor olmasa gerek

Bakınca şu milyonlarca cinayetine insanlığın!

Bakınız birbirine miras diye savaşlar ve hastalıklar bırakıyorlar.

İşte böyledir insanlığın akar geçer yılları,

Aslında pis kokar geçer yılları,

Parfümlerle, deodorantlarla kapatmaya çalışıyor insanlık

Dünyaya ve birbirine yaptığı cinayetleri!

Ah şu metropollerin zehirli sarmaşıklarına dolanan umutlarımız,

Daha şimdiden

İhtiyarlamış insanlar gibi

Mecaz bir ifadeyle söylüyorum,

O çehrelerinde çocukların kırışıklıklar başladı farkında mısınız?

Ve çok derin izler bırakırken üzerimize cinayetler,

İşte bende şu insanlığın yaralarını ve cinayetlerini,

Hiç durmadan her gece girerken yatağa kusuyorum yüreğimden.

Ben ne kirli hikâyeler dinledim biliyor musunuz?,

Yine o bir zamanlar

Bizlere okutturulan o iğrenç yalan dolu masalları da

Kustum yine her gece girerken yatağıma yüreğimden.

Büyücülerin o kirli tırnakları arasından

Kayarak akan hayatlarımızı

Şu metropollerin zehirli sarmaşıklarına asarak,

Yine de yeni bir güne,

Yeni bir umutla erdemlice yürümeye çalışacağız,

Şu milyonlarca cinayetine rağmen insanların!

Haydi, rast gele kardeş, rast gele.

 

 

                    En güzel şiiri kim okur…

 

Soruyorum size ey ağalar beyler, soruyorum sizlere kadınlar gençler, kulak verin lütfen bu dediklerime;

En güzel şiiri kim okur hızlı koşan bir mermiden başka! 

Adaleti ayakta tutmak için direnen bir vicdan okur

Oysaki en güzel şiiri canı pahasına!

Kim okur en güzel şiiri, merhametli bir baba mı?

Bir çocuk mu okur ağlarken,

Veya bir kuzgun mu okur en güzel şiiri almak için intikamını. Bir aslan yakalarken mi avını,

Veya ateş savaş dansı yapan Kızılderili bir kabile mi okur,

Acaba anarşist bir militanın diliyle mi okunur en güzel şiir,

Adalet uğruna tüm olanca öfkesini

Düşmanının üzerine kusan mı güneşten daha parlak kılıçlarla! Ölüm meleği mi okur alırken canlarını kralların.

Oysaki en güzel şiirdir bâzen

Kovanını ve namlusunu terk eden mermi çekirdeği!

Oysaki en güzel şiirdir bâzen bir sövgü küfür haksızlığa süngü. Kıyamet çığlığını kopartacak melek mi okur en güzel şiiri acaba. Bâzen sevmek kadar

Bar-bar bağırmaktır sevdiğini sevdiğine en güzel şiir.

Bâzen âşık olmak,

Bâzen edebiyat sanat kadar

Sessizce büyümektir kollarında hayatın tek başına en güzel şiir. Fakat yemin ederim ki nefsimi kudret elinde tutanın isimlerine: gün gelir en güzel şiir

Haksızlığa karşı kibarca ve cesurca direnmektir.

Oysaki en güzel şiiri bâzen; haksızlığa karşı namluyu koşarak terk eden gümüş bir kurşun mermi okur şu hayatta.

Devlet yöneticilerine aziz milletin seslenişi…

 

Şairin görevi aziz bir milletin düşünce ve isteklerini

Haklı olarak edepli bir biçimde haykırmaksa eğer;

Haykırıyorum!

Ey tüm politikalar

Ve tüm devlet yetkilileri;

Biz millet olarak sizlere

İşlerimizi yürütmek hakkını vermedik ki

Biz sizlere;

Demokrasi,

Hürriyet,

Toplumsal nizam adına

İşlerimizi

O bizim seçtiğimiz yasalar çerçevesince

Yapmaya sizleri mêmur ettik!

Fakat

Hakkı biz size vermedik ki

Hak yine biz aziz milletin elindedir!

İşleri yürütmek hakkı başka şey,

İşlere belirlediğimiz ölçülerde

Memurlar tayin etmek başka bir şeydir!

Sizi işlerimizin bir kısmına

Mêmur ettik diye

Bunları topyekûn

Kendi hakkınız zannetmeyiniz

Çünkü

Öğle olduğunu zannediyorsunuz sizler!

Böyle bir kanıya nereden kapıldınız ki

Para makam kudret hırsı mı sizi canavarlaştırıyor!

Yönetim mi?

Cumhurbaşkanından

Tâ ki

Bakanlara,

Emniyet yetkililerine,

Askere,

Zabıtadan tâ ki

Belediye temizlik işçisine kadar

Herkes bu aziz milletin

Tâyin ettiği birer memurdur ve

Yeniden tekrar ediyorum;

İşte bu aziz millete ait bir kısım işlere

Bizim Seçtiğimiz yasalar çerçevesince

Yine milletin bir kısım işlerini

Göresiniz yürütesiniz diye,

Bu aziz milletin,

Para karşılığı tuttuğu birer işçilersiniz sizler!

Bu memurluk ile işçilik dışında

Hiçbir kimse bu aziz millete

Krallık

Paşalık

Kabadayılık yapmak,

Haksız kazanç sağlamak,

İnsan kayırmak,

Gibi haklara sahip değildir ve olamazda!

Bu aziz millet sizi para karşılığı

Birer işçi mêmur olarak tuttu

Ve sâdece sizden istenen

Belirli âdil yasalar çerçevesince işlerinizi yapmanız,

Bunda anlaşılmayacak hiçbir şey göremiyoruz biz

Tabi ki sizler iblisin memesinden emdiyseniz eğer

Bizler o vakit topyekûn kaybetmişiz demektir!

Anlaşılıyor ki hatalı bir seçim yapmışız,

Bunu bu aziz millet düzeltemezse eğer

İlahi mahkemede görürüz biz sizin ateş bulaşmış yüzlerinizi

Bilmem anlatabiliyor muyum?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Aziz milletin, aziz yönetici memurların tarifi…    

 

Aziz millet kimdir ve nasıl olmalıdır ki

O adaletten hiç şaşmayan devlet politikası siyaseti ve yine adaletten hiç şaşmayan devlet yöneticileri, devlet memurları ve devlet işçileri de ortaya çıkmış olsun! Ayrıca bizim için her bir devlet yöneticisi; şimdi aşağı da târifini yapacağımız o aziz milletin, birer parayla tuttuğu işçileridir sâdece. O devlet yönetici işçileri de sâdece devlet ülke nizamını ekonomisini koruyup, kalkındırıp, aziz millet tarafından belirlenmiş yasal çerçevece devleti yönetecek işçilerdir, hak yine aziz millete aittir.

Bakalım onlar kimlermiş, târifleri nasılmış;

Aziz milletin târifi şudur ki; geçmişi, çağını ve geleceği iyi analiz edebilen, erdemli, bilge, âdil ve ilahi adaletin sözlerini, hem lâyıkıyla yaşayıp yaşatacak ve tüm insanlığın sinelerine bu güzel duyguları telkin edecek her bir insan o bahsini yapmış olduğum aziz milletin birer ferdidir. Ancak işte bu târife uygun aziz bir millet ortaya çıktığı zaman, o adaletten hiç şaşmayan devlet politika siyaseti ve yine adaletten hiç şaşmayan erdemli devlet yönetici memur işçileri de ortaya çıkmış olacaklardır.

Bilmem anlatabiliyor muyum?          

 

 

 

 

 

 

 

 

                     Yaklaşıyor yaklaşmakta olan…

 

Ben bir şairim, uyandırmakla görevliyim. Adaleti seven Rab ilahi kitapta diyor ki; eğer ki insanları işledikleri günahlar zulümler sebebiyle cezalandıracak olsaydım, yeryüzünde azap edip cezalandırmayacağım hiçbir canlı kalmazdı…

Yaklaşıyor yaklaşmakta olan.

Sizler, dünyayı yönetenler, hırsızlıyorsunuz ve halkınızı fakirleştiriyorsunuz. Onları köleleştiriyorsunuz, adaletli olmuyorsunuz, ağır vergilerle hayatları zehir ediyorsunuz. Onlardan çaldıklarınızla mal mülk edinip, yine onlardan çaldıklarınızla silahlanıyorsunuz, ne için, birbirinizi öldürmek için. Birbirinizle alay ediyor, birbirinizi aşağılıyorsunuz. Suları kirletiyorsunuz, havayı ve yeryüzünü zehirliyorsunuz. Bu kötülükleri yapmaktan vazgeçmezseniz eğer yakın bir zamanda içecek temiz su bulamayacaksınız. Teneffüs edecek temiz havanız olmayacak artık. Allah’a bu hâlinizle savaş açıyorsunuz. Arabalarınız zehir saçıyor dünyaya. Zehirlediğiniz sularda balıklar yok olmak tehlikesinde. Yakın zamanda yağmur yerine zehirli gazlar ve asit yağmurları yağacak yeryüzüne. Kâtil sineklerin çıkması an meselesi. Hava kendi içerisinde ki zehirli gazları temizleyemez oldu, gücü kalmadı, bu kötülüğü siz yaptınız. Sodom gomore ve pompei şehirlerine gazabın neden geldiğini biliyor muydunuz? Sodom gomore ve pompei olmaktan vazgeçin. Yeryüzünden bu rezaletinizi biran önce kaldırmalısınız. Kimyasal silahlarla ve zehirli atıklarla harap ettiniz yeryüzünü. Sırf bu zehirler sebebiyle her ay milyonlarca insan ölüyor veya da hastalanarak sakat kalıyor. Tüm bu cinayetlerin sebebi sizlersiniz. Sizler hem birbirinizin, hem sevdiklerinizin, hem de kendinizin kâtillerisiniz.  Rab doğurmamış, doğurulmamıştır, kendisinden başka Rab ilah olmayan Allah adaleti ve temizliği sever. Tüm dünyada ki cumhurbaşkanlarından, yöneticilere, hâkimlerden savcısına, temizlik işçisinden kolluk kuvvetlerine kadar her bir insan tüm bu cinayetleri işlemekte veya işlenmesine engel olmuyorlar. Mâsum çocuklar ve mazlumlar her gün çığlık-çığlık ah ederek inliyorlar. Onların feryatlarının dinmesine, adalet arayışlarına yardımcı olunmuyor. Peki, sizleri kim yargılayacak, elbette ki birçok musibet ve gazap sizleri uyarmak için gelecek ve bir kıyamet dehşeti ve nihayet âdil ilahi bir mahkeme kurulacaktır. O günler gelmeye başladı artık. Allah sabırlıdır. Yaklaşıyor yaklaşmakta olan. Tüm dünya hükümetleri ve tüm insanlık, temiz, âdil, hikmetli, nâmuslu, kibar, bilge ve erdemli bir düzen kurmaya acil olarak başlarsanız çok daha iyi olmaz mı? Dediğim gibi ben bir şairim, nihayetinde ben de sütten çıkmış ak kaşık değilim elbet, fakat ben âdil ve iyi bir insan olmak için gayret üzeri bir gayretteyim, bunları yazmak, insanlığı gaflet uykusundan uyandırmak şairin görevlerindendir. Yaklaşıyor yaklaşmakta olan. Mazlumların, ateşlere atılan çocukların ve mâsumların intikamını alan ve alacak olan Rab Allah’a hamd ve tövbeler olsun. Allah’ım senden başka dostu velisi olmayan bu şaire sevgi ve merhametle sarıl. Yaklaşıyor yaklaşmakta olan.

 

                      Yazarlığım ve şairliğim…

                       

Duygu ve hislerimi daima bilge aklımın emrine vermişimdir…

Kimi zaman yazılarım da Wıllıam Shakespeare bilgeliği, şiirselliği ve hamlet dokunuşu. Ayrıca kant ve Gazali hikmetini bir arada karıştırarak iyi bir şeyler ortaya çıkarttığımı düşünmekteyim. Bâzen de sokağa indim, anarşist, militarist ve romantik yazılarda kaleme aldım. Sonnet ile felsefeyi birleştirip şiir ile felsefeyi karıştırıp birbirinden farklı sanat kalıpları yazıp dökmeyi çok sevdim. Akılcılık mı? Kalpcilik mi? diye sordum kendime, bu her ikisini de şu gerilerde bıraktığım fakat terk etmediğim ‘modern, yeni şiir sanatı ve sonnet nazmı, kalıbı’ adını verdiğim elliyi aşkın kitabımda açıkladım. Hem akıl hem de kalp, bu ikisi bir arada olmadan, hikmetli bir yol alınamayacağı gerçeğini daima savundum. Ve daima da dedim ki; kalbe büyük aziz ilham verici cümleler konuk olur, hatta kalp ilahi cümlelerin bile bir evi durumundadır ve akıl ise o kalbe gelenlerle hükümdarlık ve hâkimlik yapar. Geçmişten bugüne yazdıklarımın daima arkasında durdum, pişman değilim. Her ne yaptıysam, şu tüm sanatımı, hem kendim için, hem de o iyi âdil karakterli insanlar için ve tüm âdil güzel varlıklar için yaptım. Ben de herkes gibi o en aziz sanatkâr olan Rab Allah’ın bir sanatıyım. Böylelikle de sanatımı hem o aziz yaratıcım için ve yine sanatımı sanat içinde yapmış oluyorum. Gerçeği hikmetle açıklamak şu başıma taktığım aziz bir sanat olan şairlik tâcına ve yaratılış sebebi gayeme kutsal bir borcumdur. Sağlıcakla kalın.

                   Gece notları… 1

 

Diri-diri savaşlara

Ve kirli bir bez gibi sokaklara atılan çocukların

Ve adaletsizliğe uğramış tüm mazlumların

Bir intikamıdır kıyamet.

Ve o sonrasında ki ilahi mahkeme ise

Tüm o mazlumların

Haklarının alınarak iade edileceği

En güvenilir hâkim yargıç kürsüsüdür.

Davran, hamle yap, boğuş, dövüş, konuş, seviş,

Her ne yaparsan yap iyi ya da kötü

Orada karşında bulacaksın.

Ha bu arada unutmadan söyleyeyim;

Seni bilmem

Fakat ben adaletli tarafı tercih ediyorum.

 

                          Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                       Su akar yatağını bulur…

 

Şu endişe dolu hayatta sizi koruyacak hazineler biriktirin.

Mesela; faydalı ilim gibi, hikmet,  doğru inanç, sadakat, vefa, Aşk gibi hazineler biriktirin.

Zâten bu hazinelerle de istediğiniz birçok faydaya ulaşabilirsiniz

Yokuş aşağı veya yokuş yukarı ‘’su akar yatağını bulur kardeş’’

Rab, her kime faydalı ilim, doğru inanç, hikmet, sadakat,

Aşk ve vefa diye büyük hazineler verdiyse eğer,

Rab’dan bir başkası ona verilen bu hazineleri söküp alamaz.

Her kim de bu hazineleri sevmeyip değerlendirmek istemediyse,

Rab’dan başkası ona bu hazineleri sevdiremez faydalandıramaz.

Akıl denen mucize ve ilahi kelimelerin misafir olduğu

Kalp de ki aşk sayesinde; yokuş aşağı veya yokuş yukarı;

‘’Su akar yatağını bulur kardeş’’

Sen hiç tasalanma, iste yeter ki. ‘’su akar yatağını bulur’’.

 

                                              Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                İhtilaller, liderler ve adalet…

 

İhtilaller, inkılaplar, reformlar ve devrimler hususunda;

Şunu aklınızdan çıkartmayınız ki

Hiçbir ihtilal başarılı olamaz ancak mutlak adaletli bir sistemi

Ve âdil bir İbda’sı olanlar başka.

Yoksa nice kudretli zannedilen ordular bile,

Nice güçlü kalabalık zannedilen topluluklar bile,

Yerle bir olmuş, harap olmuş, derdest edilmiş,

Hatta ve hatta demokrasi adını verdiğimiz

O Demoskrotos sisteminin yaşandığı ülkelerde bile,

Yüzde elli, yüzde altmış halkoyu alan bir parti hükümetinin

İhtilal yapması bile başarılı olamaz.

Başarılı oldu zannedilse bile, çok uzun yıllar dayanamaz, Derdest edilir, Harap edilir, yerle bir edilir,

Ancak mutlak adaletli bir sistem ve âdil bir ibda ile yönetirse

Ve bunun için âdil memurlar yetiştirmişse o başka.

Hangi dinden olursa olsun, yönetim biçimi ve felsefesi

Ve âdil bir sistem ve adaletli bir ibda ile halka teveccüh eden

Her devlet, her imparatorluk asırlarca

Ve hatta bin yıldan fazla ayakta durabilmeyi başarabilmiş,

Mutlu ve güvenilir bir hayat yaşamayı sürdürebilmişlerdir.

Fakat tâ ki adaleti ve âdil sevgi birliğini terk ettiklerinde

Onlarında sonları hüsran olmuştur.

Bu mesele o tek yaratıcı Rab’bın bile kanunlarında olan

Değişmez bir gerçektir.

İnanmayanlar şu on binlerce yıllık dünya tarihine bir baksın,

Akıllı olup da aklını kullanabilenler elbette anlayacaklardır.

Unutmayınız ki

Adaletliymiş gibi görünen ahmaklar ve hırsızlar değil

Ancak ve ancak Hakiki bir adaleti yaşayıp yaşatanlar

Ve adaletin yaşanması uğruna

Âdil ve bilge memurları göreve tayin edenler

Hem başarılı bir lider, hem de mutlu bir halk,

Mutlu bir devlet olabilirler.

Geri kalanı mı? Geri kalanıysa sadece birer maskara ve çöplük

Ve hatta fosil haline gelmişlerdir. Yalan mı? Hepimiz şahidiz.

Bakınız, onların arkalarından ya sâdece alay ediliyor

Veya da onlar için büyük aziz insanlardı deniliyor.

Hangisi olmayı tercih ederdiniz,

Maskara olup alay edilenlerden mi?

Yoksa adilce yaşayıp, âdil memurlar yetiştirip yaşatanlardan mı?

Ben öğle inanıyorum ki

Bu dünyadan sonra ebedi bir cennet ve cehennem hayatı var

Ve âdil olup, âdilce yaşatmanın gayretinde olanların

İşte o ebedi cennete gireceklerine inanıyorum.

Yoksa bu muhteşem olarak var edilmiş insan

Ve o muhteşemler üstü bir varlık olan insan kalbiyle aklı

Ebedi bir cennet için olmasında peki ya ne olsun! Tercih senin.

İster adaleti tercih et, istersen ikiyüzlülüğü tercih et, Unutma ki;

Âdil veya zâlim olması insanın kendi kararıdır aslında,

Talih ya da kader değildi kötü olan. Peki, sen kimi suçluyorsun.

                       İlişkilerimiz ve yalanlar…

                     

Arkadaşlık, dostluk, iş veya

Sevgili ilişkisi için,

Her hangi bir ilişkiye mi başlıyorsunuz;

Öğleyse sakın birbirinize kendinizi

En mükemmel olarak veya yalanlar ile süsleyerek

Sunmaya çalışmayın,

Çünkü ileride zâten

Tüm gerçekler, tüm o çıplaklığıyla ortaya çıktığında

Üzülen hüsrana uğrayan

Yine sizler oluyorsunuz.

Fakat bu da erdemli olmaya çaba göstermeyin anlamına gelmez,

Tabi ki de erdemli bir insan olmak için çaba sarf ederek

Yapmalısınız tüm bunları.

Siz kendinizi olduğunuz gibi yalansız 

Ve gerçekliğiniz ile gösterin,

Eğer ki kötü ve eksik çirkin bir huyunuz var ise

Onu da zâten düzeltmeye çaba sarf edeceksinizdir eminim.

Eğer bu hâliniz ile iyi bilgili bir insansanız

Veya da öğle olmaya çaba sarf eden biriyseniz;

Zâten en büyük güzellik ve zenginlik de

İşte budur, böyle olmaya, erdemli bir ilişki

Kurmaya çaba sarf etmektir asıl zenginlik.

İnsan ilişkilerinde can damar

Erdemli bir ilişki kurmak çabasıdır ki

Bunu başardığınız vakit

Mutlu sağlıklı, arkadaş, aile dost ilişkileri oluşabiliyor.

Sizi sevip kabul edecek ise eğer bir insan;

İşte bu saf gerçek hâliniz ile

Ve sizi siz olduğunuz için,

Sizin görüşlerinize de değer verip,

Sizin de fikirlerinize saygı duyduğu,

Sizinle paylaştığı,

Samimiyetle Saygı gösterdiği için sevmeli!

Sevecekse böyle sevmeli.

Güçlü durun.

Tek başınıza ayakta kalabilmeyi bilerek yapın tüm bunları.

Bir ilişki olacaksa eğer

Hem karşılıklı dürüst alış veriş temellerine dayalı

Ve hem de gerçekçi, saygıdeğer olmalı!

Sahte bir kişilik üretip de kendinizi

Öğle zannetmeyin,

Yüzlerce yalan söyleyerek

Artık siz bile o yalanlarınıza inanmaya başlarsınız ki

Aman ha sakının bundan!

Dedim ya

Sizi siz olduğunuz için,

Erdemli bilge ve kudretli,

Tek başına kendi hayatını

Başarılı bir biçimde sürdürebilen,

Hür saygıdeğer bir kişi olduğunuz için sevmeli.

Böyle değilseniz bile olmaya çalışın ki

Gün gelir üzerinize o erdemlilik elbisesinin

Yakıştığını fark edeceksiniz!

Haydi, kalın sağlıcakla.

 

 

☆☆☆

 

                        İlişkilerde…

 

Bir arkadaş ilişkisi Veya bir dost ilişkisi,

Veya sevgili ilişkisi Veya da iş ilişkisine başlamadan ilk önce;

Bunları, yâni o tanışmaya başladığınız kişileri,

Çok iyi tanımadan bodoslama bir ilişkiye başladığınız vakit;

İleride hiç de memnunluk hissetmeyeceğiniz

Rahatsızlık verici zararların kederlerin

Sizi içerisine nasılda çektiğiyle karşılaşmak görmek

Durumunda kalabilirsiniz! Aman ha bundan sakının.

İnsan hem kendisini

Ve hem de ilişki kuracağı kişileri

İlk önce bir tanıma deneme tartma sürecinden geçirmeli,

Karakteri, nitelikleri nasıldır bunları çok iyi olarak

Gözlemleyebildikten sonra ilişkisi adına

Doğru hamleleri ancak o vakit atmaya başlamalı, haksız mıyım?

 

                                                    Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Aşk ve çıkar ilişkisi…

                            

Şu an söyleyeceğimi

Sakın ha yabana atmayın,

Şöyle ki

Aşk da, sevgide, merhamet te,

Adalette ve şefkatte

Mutlaka karşılıklı samimi çıkar menfaat

Karşılık ilişkileri vardır ki

Ve en doğrusu da budur zâten.

Çünkü bir şeyde samimi bir çıkar

Menfaat karşılık var ise eğer

İşte ondan o vakit aşk meydana geliyor,

Sevgi meydana geliyor, merhamet adalet meydana geliyor,

Şefkat ve erdemli bilgece bir ilişki meydana gelebileceğini

Samimiyetle itiraf edebilirim, deneyin,

Sizlerde göreceksiniz böyle olabileceğini.

Fakat

Mutlaka tüm bunları bilgece yapmalısınız

Ve o hiçbir vasfından soyunmamış bir erdemlilikle

Yapmalısınız tüm bu söylediklerimi ki

Ancak karşılıklı ilişkilerde bu tüm saydığım

Ve daha birçok güzel vasıflarla sizi hayata,

Mutluluğa davet edebilecektir işte o vakit.

Dedim ya

Deneyin, sizlerde bunu göreceksiniz.

Yahu hâlen anlayamadınız mı?

Yaratıcımız Rab bile bir karşılık istiyor;

Yapın, dediklerimi ki diyor

Öğle göndereyim cennete!

Peygamber bile bir karşılık alışverişi teklif ediyor,

Evet, insanlığa bunu teklif ediyor,

Nasıl mı?

Diyor ki

Siz o sanatkârımız yaratıcımız olan Rab Allah’a

İtaat ederseniz,

Ona samimiyetle inanır severseniz onu

Ve birbirinizle iyi geçinir güzel ilişkiler kurarsanız

Ve âdil olarak ilişkiler kurarak

Böyle güzel yaşamaya devam ederseniz eğer

İşte o vakit bir karşılık olarak sizler

O ebedi cennete gideceksiniz demiyor mu?

Veya da bunları ima etmiyor mu yaşantısıyla!

İşte gördünüz mü? Ancak karşılıklı

Ve Erdemlice, âdilce bir çıkar alışverişi olduğunda

Gerçek saadet, gerçek güzel ilişkiler meydana gelebiliyor.

Fakat en başında da dediğim gibi;

Bilgece, aşkla, samimiyetle, erdemlice

Ve âdil bir çıkar alışveriş ilişkisi olmalı olacaksa.

İşte mutluluğun formüllerinden biri!

Demedi demeyin sonra.

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

        İlişkiler ve aşk…

                          

Eğer ki bir ilişkide kahroluyor,

Acılar kederler çekiyorsanız,

Anlayın ki o bir aşk ilişkisi değildir,

Çünkü

Aşk ilişkisinde; kahrolmak yoktur,

Acılar kederler çekmek yoktur,

Bu gibi olumsuzluklar

Aşkın mantığıyla asla uyuşmaz,

Zâten çirkin bir ilişkide

Aşk ne yapar biliyor musunuz?

Tasını tarağını toplar ve çeker gider,

Aşk, asla çirkin bir ilişkinin içerisinde yer almaz,

Bunu böyle bilmelisiniz çünkü gerçek bu,

Öğle çirkin ilişkilere aşk adını vererek,

Siz aşkı çirkinleştirmeye kalkışmayın,

Çünkü yalan iftira yapmış olursunuz aşka!

Oysaki aşk; büyük bir saadet, sevgi,

Cömert bir paylaşım demektir,

Karşılıklı ve erdemlice sevgi ilişki alışverişidir aşk.

Yâni hep bir güzel paylaşım vardır aşkta.

O tür güzel aşk ilişkilerine kederler bile uğramış olsa;

Her iki tarafta karşılıklı göğüs gererek, mücadele vererek

O kederleri defetmeye başlarlar, aşk böyle olmasını arzular.

İşte aşk ilişkisi; unutmayın ki mutlaka

Bilgece, âdil ve erdemlice vasıfların olduğu

Bir ilişkiyse eğer onun adına aşk ilişkisi denebilir!

☆☆☆

 

                       İlişki analizi…

 

Sizlere tavsiyem, ilişkileriniz de; Bir insandan etkilenip

Kendinizi anlamsızca kaybetmek yerine, Onun size uygun bir dost, ya da arkadaş, Ya da iyi bir sevgili Olup olamayacağına dair Özellikler taşıyıp taşımadığına bakın, Esas bunları kontrol edin insanlarda. Bunun içinde kendinizi kaybetmeden, Aklınız başınızda mantıklıca olarak inceleyin onları! Yoksa bir insanın

Tüm bir hayatı cehenneme çevirdiğini hatırlatmama gerek var mı?

Yoksa hayatınız önemsiz ve çok mu ucuz!

     İlişkiler…

İhtiyarlar kendi özellikleriyle, kadın kendi özelliğiyle, erkek kendi özelliğiyle, çocuk kendi özelliğiyle bir araya geldiklerinde büyük bir zenginlik, üretkenlik ve sevgi dolu duygusal bir paylaşım, güzel bir ilişki alışverişi meydana gelir. Fakat kimse kimseye kendi özelliğini baskıyla kabul ettirmeye çabalamadan,

O her birinin faydalı özelliklerini bir araya getirerek, güzel bir harman oluşturup daha sağlıklı bir aile tablosu gerçeğini meydana getirebilirsiniz. Yeter ki bilgece, erdemli bir istemeyle bunları yapmaya kararlı, paylaşımcı ve destekleyici olun. Sağlıcakla.

     Kendini bul…

Neden hep bir başkaları senin yerine kararlar alsın diye, seni yönetsin diye kendinize bir kukla gibi ipler bağlayarak, o ipleri de o başka birilerinin ellerine tutuşturur verirsiniz ki! Kendi ayaklarınızın üzerinde sağlamca, bilgece durabilmeyi, kendi başınıza sağlıklı faydalı kararlar alabilmeyi öğrenerek kölelikten kurtulmanın zamanı gelmedi mi daha! Hiç düşünüyor musunuz kendinizin tercihlerini belirlemesi için dinlediğiniz kimselerden daha mantıklı, daha bilgili olabilecek duruma gelebileceğinizi!

☆☆☆

             İyi bir dünya için…

                           

Çocukluğunda, eğitimsiz, sağlıksız

Ve kötü bir altyapısı olanların;

İleriki ergenlik ve sonrası hayatlarını

Sağlam olmayan bir altyapı üzerine kurup inşa etmeleri

Çok kederli zorlu olacaktır elbette.

O ileriki ergenlik ve sonrası hayatlarının devamında

Yeniden yeni bir altyapı oluşturmak zorluğuyla

Karşı karşıya kalacaklardır.

İşte bu gibi sebeplerle,

Anne babalar veliler;

Çocukların sağlıklı

Ve iyi bir eğitim temeli oluşturmaları için

Gayret ederek

Doğru olanları uygulamaları gerekiyor,

Haksız mıyım?

Yoksa o iyi eğitilmeyenlerin,

Şiddet görenlerin,

Sokağa atılan her bir çocuğun hem kendisi için

Hem kendi ailesi için

Hem de tüm bir toplum için derin bir yara

Ve hatta daha ileride

Serseri binlerce mayın hâline gelerek

Kim bilir hangi mâsumun üzerinde patlayacaklardır!

Eyvah bu ne büyük bir kederdir oysaki!

Ne diyebilirim ki

Yaşanılabilir bir dünya oluşması için diyerek susayım mı?

☆☆☆

 

              Evlilik ve dostluk ilişkilerinde…

 

Dostluklar…

Onurlanabileceğiniz bilge erdemli dostlar bulun, sizlerde onları erdemli bir insan olarak onurlandırın. Dostluklar kurun, sizlerde onları onurlandırıcı olun ve dostluklarınızı ikinci plana atmak yerine, hayatınızın değerli bir Cüz’ü hâline getirin, çünkü böylelikle hem maddi hem de manevi olarak zenginleşir ve ayrıca evlilik ilişkilerinize büyük faydalı katkıları olacaktır. İlerleyen zamanlarda, sıkıntılı zamanlarınızda size uzanacak o erdemli dost elinin sayesinde yeniden toparlanabilecek, kendi kendinize ayaklarınızın üzerinde yeniden durabilmenize yardımcı olacaklardır. Dediğim gibi, hem onurlandırın, hem de sizi onurlandıracak bilge erdemli kibar aziz dostluklar kurun. 

    

 

Evlilik ilişkilerinde…

Aile sevgili ilişkilerinde; bir kadın erkekten, bir erkekte kadından bir başkası olmaya zorlanmamalı, birbirlerini hükümlerinin altına almaya çalışmamalıdırlar, çünkü böylesi zorlamalarda o ilişki; bir aile sevgili ilişkisi olmaktan çıkarak, kölelik hizmetçilik, zorbalık ilişkisine dönüyor. Evlilik sevgililik ilişkisinde iki tarafında, hem kadının hem de erkeğin erdemli bilgece faydalı özelliklerini bir zenginlik olarak kabul edip, karşılıklı birbirlerinin o zengin faydalı özelliklerinin alışverişini yaparak, paylaşımcı bir aile hâline getirebilirler hayatlarını.

☆☆☆

 

 

Sorunları çözmek metodu…

                 

Örneğin;

Nasıl ki istediğin bir insan ile

Arkadaşlık kurmanın en mantıklı yolu;

Onun kimliğini, karakterini, niteliklerini,

İyi yanlarının, kötü taraflarının olup olmadığını

Tanıyabilmekten geçiyor ise eğer,

İşte sorunları

Veya o kendi sorunlarınızı çözüme kavuşturabilmek içinde

İlkönce o sorunu tanımak gerekiyor haksız mıyım?

O çözüme kavuşturmaya çalıştığınız sorunlar

Ve o kendi sorunlarınız her ne ise;

İlk olarak neler olduğunu bularak tanıyıp

Analizini yapmanızı öneririm sizlere.

Çünkü sağlıklı bir çözüm ancak

Teşhis, tanı, o sorunun adının ne olduğunu,

Sorunun kafa kâğıdını kimliğini tanımakla mümkündür.

Yoksa doğaçlama suyun akışına bırakamazsınız

O bâzı sorunlarınızı,

Çünkü bâzı sorunlar vardır ki küçümsersiniz fakat

Tanınıp çözülmeyince

Büyüyerek daha farklı zararlara sebep olabiliyorlar.

Sorunlarınız büyük ise eğer benim sizlere tavsiyem

Profesyonel bir yardım almanız yönündedir,

Çekinmeyin utanmayın her ne sorununuz var ise

Mutlaka aile doktorunuza gidip tavsiye almanızı öneririm.

Bir Terapiste de gidebilirsiniz,

Size doğru tavsiyeler vereceğinden hiç şüphem yok, kitap okuyun!

☆☆☆

                     Değişim zamanı geldi…

 

Artık onca kederin içerisine batmışsınız zâten,

Kendinizi suçlamayı bırakında artık,

Kuvvetli, bilge, sağlıklı, kaliteli,

Erdemli bir karakter ile yaşamınızı

Nasıl sürdürebilirimin ardına düşün

Ve erdemli bir yaşamın

Nasıl yaşanması gerektiğini öğrenmeye çabalayın olmaz mı?

Çok iyi hem de çok iyi olacak, haksız mıyım?

Haydi, artık değişim zamanı!

Artık değişim zamanınız gelmedi mi?

Yoksa görmüyor musun bu dünya canavarları

Önüne çıkanı hiç acımadan nakavt ediyorlar,

Yoksa canın çok hem de çok yanabilir, canı yananları gör bâri!

Değişim zamanın gelmedi mi? Haydi, artık değişim zamanı!

 

                                                  Sonnet… Nafiz coşkun

    

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

               Aydınlığa çıkabilmek için…

 

Kızıla boyandı kanlarıyla yolları dünyanın/

Cehennemden aydınlığa giden bir yol bulabilir mi sizce insan/

Gerek yok başka bir yol aramayın,

Çünkü cehennemin alevleri orayı zâten aydınlatmakta. /

Peki, karanlıklar içerisindeysen eğer dünyada

Aydınlığa nasıl kavuşabilirsin, /

Tabi ki de ışıkları lambaları yakıp tutuşturarak demeyeceğim! Nasıl mı?

Tamam, söylüyorum merak etmeyin,

Dünyada aydınlığa ulaşabilmek için yapmanız gereken şey;

Tüm duygu ve hislerinizi

İyi ve olumlu yönde yönlendirebilmek,

Duygu ve hislerinizi faydalı biçimde doğru şekillere

Ve iyi kalıplara sokabilmeniz gerekiyor.

Erdemli, bilge ve hikmetli insanların kitaplarını

Büyük bir istekle

Ve hem de düşünerek okumaya başlayın mesela!

Şöyle dediğinizi şimdiden duyar gibiyim;

Bizde bunları biliyoruz mu diyeceksiniz,

E bende zâten sizlerin bunları bildiğinizi biliyorum,

Sâdece hatırlattım,

Ne yani iyiliği hatırlatmakla fena mı yaptım.

 

                                   ☆☆☆       

 

 

 

         Kendini tanımakla başla…

 

Kendini tanımakla başla hayata yeniden,

Kendinin kim ve ne için var edildiğini kavrayamadan

Ve bunun hikmetini öğrenemeden;

O kendine has ve o üstün erdemlilik kudretine

Tam olarak ulaşamazsın.

Kendini kendin olarak geliştirip ilerletmen için,

Bu senin olmazsa olmaz prensiplerinden birisi olmalı!

Kendini gerçekte bilen bir insan; gerçek bir dostun,

Gerçek bir düşmanın, doğru olan fikrin ve hileli bir fikri de ayırımını daha iyi ve hikmetlice yapabilmeyi başarabilir.

Kendini tanımak için; duygu ve hislerini bilgece tanıyarak

Onları faydalı bir şekillendirmeye,

Onları sanatsal bir kalıba yerleştirmeye başlasan

Hiç fena olmayacak hani, bu bir başlangıç olmalı senin için!

 

                                             Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                   Erdemlilik yolunda...

                           

Erdemlilik ve bilgelik yolunda olan bir insanın

Kendisine sorması gereken soruların

O en başında;

Bu hayatta sağlıklı faydalı yaşayabilmem için

İlkönce bana neler gerekli

Ve bunları nasıl

Ve hangi iyi yollarla bulup temin edebilir alabilirim!

Hem kendinin ve hem de sorumlu olduğun o insanların

Şu hayatta sağlıklı, faydalı ilerlemeleri için,

Bunları nasıl ve hangi iyi yollarla bulup temin edebilirim diye Kendisine bu soruyu sorması gerekiyor insanın!

İşte bu erdemli insanların kendisine sorması gereken sorulardır.

Şu hayattaki iyi ve âdil amaçlarını ve birde tüm bunları Birbiriyle uyumluca hareket ettirmeyi de öğrenebilmelisin.

 

                                                Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                    Kitaplar ve öz kimliğimiz…

 

İnsana; O kendi öz kimliğini olgunlaştırıp buldurmasına

Ve insanın hayatına faydalı olumlu yönde yön veren

Değerli bir iki kitabı anlayarak okuyup hayata geçirmek;

O diğer hızlıca üzerinden çok düşünülmeden okunan binlerce

Kitabı okumaktan çok-çok daha iyidir!

Anlaşılmadan, üzerinde düşünüp Erdemlice eleştiri yapılmadan okunan kitaplardan alabileceğiniz fayda ancak çeyreği bile geçmeyecektir emin olun. Neden verimsiz veya az verimli topraklara ekmeye çalışıyorsun ki güzelim tohumları,

Varken verimli topraklar! Bir dost tavsiye; lütfen, okurken, erdemli bir eleştirel gözle, Yâni; üzerinde düşünerek, fikirleri irdeleyerek, Sözlük lügat kullanarak, araştırmacı başka fikirlere danışarak, O meselelerin iyi veya olumlu olumsuz yanlarını

Ortaya çıkartmaya çalışın! Bu üstün bir sanattır unutmayın.

 

                                               Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                                ☆☆☆

 

 

                       Öz güven…

 

İnsan, o belirli olgun akıl seviyesine gelince,

Diyebilmeli ki;

Benim kararlarımı ancak yine ben veririm,

Bir başkasına benim yerime karar vermek yetkisini

Asla vermem, vekil Tâyin etmek başka tabi ki çünkü ben ancak

Hürriyetimle, hür irademle insanım,

Kendimi köleleştiremem, kendimi köleleştirmemeliyim.

Eğer o bâzı zor meselelerde

Karar verebilmekte zorluk çekiyor,

Kararsızlık sergiliyor isem eğer; öğle ise hemen bilgilenmeliyim,

Bilgi öğrenmeliyim, kendi ayaklarımın üzerinde durabilen,

Bilge, hür, kibar, Kudretli âdil bir insan olmak için

Bilgilenmem gerektiğini biliyorum, evet,

Evet, bunun farkındayım! İçerimde başarabilirsin diye bir ses var.

 

                                                  Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

                Kendinizi özletin birbirinize…

 

Yeni ve faydalı, koruyucu bir davranış biçiminiz olsun.

Hayatımızı, yaşantımızı kimler kontrol altında tutuyor

Veya tutmaya çalışıyor bir bakın, gözlemleyin, düşünün!

Oysaki kendi hayatımızı yaşamamız

Ve yine hayatımızı kendimiz kontrol altında tutmalıyız.

İlişkilerde kendinize vakit ayırın

Ve birbirinizi özletin birbirinize. Neden mi?

Bu özletmeyi karşılıklı bilerek yapın

Çünkü zamanla birbirinizden ve farkında olmadan

Uzaklaşmalar, soğumalar, ilişkilerde düşüklük, anlayışsızlıklar,

Birbirini fark etmemeler meydana gelebilir, ilişkiyi tedavi için;

İşte kendinizi birbirinize özletmenin birazda buna

Ve benzeri ilişkilerinizi yeniden gözden geçirmeye,

Nefes almanıza, hayatınızı yeniden düzenlemenize yardımcı olur.

 

                                                    Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

                      Faydalı değişimler için…

 

Küçükte olsa her bir değişim Zaman içerisinde çoğalarak

Büyüyecek Ve büyük kudretli Erdemli bir değişime dönüşecektir.

Fakat Erdemlerinizin vasıflarından Hiç ama hiç birini riske atmamaya özen gösterin. Bilmenizi isterim ki Bağlanmak diye bir şey varsa eğer Mutlaka çözmek diye de bir sonuç vardır!

Kötü el tutunduğu yerden çözülecektir elbette hiç kuşkum yok!

Siz değişimlerinizi olumlu yönde Doğru bilgece hamleler ile yapmaya devam edin. İyi yönde değişin, bakınız ki küçük bir çeşmeden akan suyun büyük havuzları doldurabildiğini biliriz.

     Hicret…

Hicretin ıstılahı(ilmi) mânası şudur ki seni olumsuzluğa zarara cehalete erdemsizliğe bilgisizliğe faydasızlığa itekleyen her bir şeyden uzaklaşarak, o kendine faydalı mekânlar, dostlar arkadaşlar bulabileceğin, erdemliliğe, faydaya bilgeliğe iyiliğe ulaşabileceğin yerlere gitmendir. Uzaklaşman gereken ailen çevren bile olsa çek git hiç durma çünkü bak batıyor insanlığın, silikleşip tükenmek insana yakışmaz haksız mıyım?

     Bilmek…

Büyük günahlar vardır, insanın ruhunu kanatır, kızıl kanlara boğar. Büyük bir hataya düşmek istemiyorsanız eğer, nerede durup ve nereden başlayacağınızı öğrenmelisiniz. Merak etmeyin bende çalışıyorum. Ne istediğinizi bilmiyor musunuz? Peki, neyi arzuluyorsunuz bunu düşünün, güzel şeyler arzulayın fakat arzularınızın o sınırlarını belirleyin, güzel faydalı şekillere kalıplara sokun duygu hislerinizi ve hiçbir varlığın hürriyetine adaletsizlik yapmayın kardeş. Hürriyet mi? hürriyet; her varlığın âdil yasasına saygı hürmet edip yaşatmaktır kardeş, yaşatmak!

☆☆☆

Hamlelerini yap çünkü hayat senin…

 

Düşünüyorum da, acaba

Bir insan yıllarca

Uğraşıp didinip güzel ilişkiler kurarak

Ve iş hayatında iyi bir başlangıç yaparak

Ve güzel iyi dostlar edindikten sonra,

Hayatında ki tüm bu olumlu özelliklere,

Tüm bunlara da bir insanın uğruna sırt çevirdiğinde

Ve o insan da bir gün onu yapa-yalnız bıraktığında

Veya şiddete mâruz bıraktığında

Veya o her bir şeyi uğruna terk ettiği insan var ya;

Bir nedenle ondan tamamen koparak gittiğinde

Acaba geriye dönüp o eski dostlarınızı, o eski işinizi,

Kariyerinizi, o eski güzel ilişkilerinizi

Yeniden bulabilecek misiniz?

Saatleri geriye alsan da zaman geriye gelmiyor artık!

Yeniden bulabilmeniz çok zor o önceki,

O bir insan uğruna terk ettiğiniz

O güzel hayatınızı geri bulabilmeniz

Neredeyse imkânsız da olabilir.

Çünkü siz hepsine birden sırt çevirerek,

Elinizin tersiyle itekleyiverdiniz onları,

Bu çok acımasızcaydı!

Oysaki insan kendisini kudretle ayakta tutabilecek mantığını,

İlişkilerini, dostlarını, bilgisini, kariyerini terk etmemeli,

Çünkü gördünüz işte

Yapa-yalnız kaldınız.

Hayatın ne gibi sürprizler yapacağını

Kestirmek çok zor öğle değil mi?

Öğleyse tedbirli olun ve bir insan veya bir gurup uğruna

Harcamayın güzel dostlarınızı,

Harcayıp tüketmeyin israflıca bilginizi

Ve kariyerinizi yabana atmayın lütfen.

Bakınız;

Uğraşıp didinerek,

Onca emek ile ürettiğiniz kültürel sosyal bilgeliğiniz,

Kariyeriniz veya kariyer yolunda ki adımlarınız,

Güzel dostluklarınız, iş hayatınız, kudretli mantığınız,

Çağı doğru anlayarak tâkip etmeniz var ya

İşte tüm bunlar,

O her bir ilişkinizde;

Aile ilişkinizde,

Sevgili ilişkinizde,

Çocukların eğitimi gibi

Benzeri her bir ilişkilerinizde

Çok büyük faydalar hediyeler anlamlar getirip,

Değerler katacakken hayatınıza,

Sakın tüm bunları terk ederek zararlara sokmayın kendinizi.

İsraflıca tabiattan koparılıp atılan her bir ağaç gibi

Sizde kendinizi silikleştirip atmayın bir kenara,

Çünkü hem siz zarar görmeyin ve hem de;

Henüz yapacak mutlu olabileceğiniz çok iş olduğunu bilerek

Ve dünyanın yaşanılabilir bir hâle gelmesine katkınızın

Olabileceğini unutmayarak, dönmeyin sırtınızı kendinize!

Haksız mıyım?

Sağlıcakla kalın.

 

☆☆☆

 

        Nereye kadar fedakârlık…

 

Tabi ki de fedakâr olunabilir fakat

O bâzı insanların kendilerinden, ferdiyetlerinden,

Öz kimliklerinden, özlerinden, kendi oluşlarından

Aşırı abartılı fedakârlık yapmaları sebebiyle

Zarar görmek olasılıkları hem çok daha fazla

Ve hem de ileriki yıllarda bu zararların toplamı

Ola ki yalnız kaldıkları zaman daha çok yıkıcı

Ve daha çok tahrip edici büyük yıkılışlara,

Zararlara sebep olduğu gözlemlenmiştir.

Genelde kadınlar o kendilerinden abartılı fedakârlıklarda

Bulunmaları sebebiyle erkeklere oranla daha fazla zarar

Gördükleri söylenebilse de, biz genel olarak anlatıyoruz.

Bu sebeplerle; bilgiyi, iyi dostları, iş tecrübelerini ve çağı

Es geçmemek gerekiyor!

Yoksa hayatta sizi es geçiyor.

Oysaki insan tüm ilişkilerinde kudretli, hür

Ve kibar olabilmeyi

Öğrenmiş olsa, her şey iyi yönde daha farklılaşacak,

Haksız mıyım?

O halde bir insanın, her hangi bir maddeye

Veya herhangi bir guruba

Veya da her hangi bir insana

O kendinden, kendi özünden, ferdiyetinden;

Çok abartılı bir biçimde bir bağımlılık,

Ona tamamen tutkuyla teslim olmak

Veya kişisel öz güven eksikliklerinden kaynaklanan

Bir takım anormal olumsuz bir yaşamak sürdürmesi

Sebebiyle oluşabilecek zararlardan kurtulmak için,

Hiç durmayın ve bir an önce;

Hayatınız da ki her bir şeyi normal bir seyrine almaya

Başlasanız çok daha iyi olacaktır şahsi kanaatimce.

Hayat sizin siz bilirsiniz.

Yâni var edilmiş olan hiçbir şeye abartıyla,

Hele de kendinizi kaybedecek biçim de bağlanmayın.

Ve bilgece, dikkatlice yürüyün hayatı

Yoksa hiç acıması yok insanların siz düştüğünüzde!

Zâten siz de biliyorsunuz tüm bunları

Fakat

Unutuyorsunuz,

Bende size hatırlatıyorum,

Fena mı yapıyorum yâni,

İstemiyorum zarar görmenizi.

Kudretli bilge kibar bir insan benliğine ulaşıp

Onu bir elbise olarak giyinmek gerekli!

Ben giyinmeye çalışıyorum.

Birbirimizin hürriyetinden sorumluyuz neden mi?

Çünkü!

Tüm canlıların Âdil bir yaşam yasasını korumaksa hürriyet eğer;

O halde birbirimizin hürriyetinden de sorumlu değil miyiz?

Haydi, kalın sağlıcakla.

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

                     Hayatı bilgece yürü…

 

Özelliklede evlilik ilişkilerinde;

Kariyerinize, o kariyer yolunuzdaki emin adımlarınıza,

İyi Dostlarınıza, hikmetli kudretli mantığınıza,

Bilgece mücadele yeteneğinize,

Çağı hikmetlice tâkip etmenize engel olacak sebepleri;

Karşılıklı ve anlayışlı bir diyalog ile olumlu bir duruma getirin. Bir ilişki sebebiyle, o ilişki öncesi yaşamış olduğunuz; Dostluklarınız, kariyeriniz veya Arzuladığınız o kariyer için attığınız emin adımlarınız,

İş arkadaşlarınız, kudretli bilge mantığınız size daima bir ömür fayda vermeye devam edecektir. Sakın bu sıraladıklarımla ilişkilerinizi askıya yokluğa almayın,

Çünkü öğle bir gün gelir ki

Yalnız kaldığınız da

Ve yeni bir hayata yeniden

Başlamak kararı aldığınız da       

İşte o vakit onların

Yardımlarına, desteklerine çok gereksinim duyacaksınız.

Unutmayın ki

Karşılıklı âdil paylaşımcı ilişkiler daima faydalı olan ilişkilerdir!

Tüm ilişkilerinizde kendinizi kaybetmeyerek

Dengenizi korumayı öğrenmek zorundasınız,

Hayatın zor yollarını hatırlarsanız

Anlarsınız bu dediğimin doğruluğunu.

Şunu da unutmayın ki bir insan,

Herhangi bir ilişkinin daha verimli gidebilmesi için;

Tüm başarılarını, başarmak istediklerini, kariyerini, kariyer yolundaki emin adımlarını, onca güzel erdemli dostluklarını,

Onca kültürel sosyal bilgeliğini,

Bilge mantığını bir kenara atarak;

Aslında hem kendisine hem de o ilişkilerinde rol almış olan

Her bir canlıya hem zarar

Veya eskisine nazaran daha az fayda vermeye başladığının farkında bile değildir.

Haksız mıyım?

Oysaki iyi bir ilişki

Ve iyi bir aile eğitimi için

O kariyer yolunda ki o emin adımlarınızı,

İyi erdemli dostlarınızı, o kültürel sosyal bilgeliğinizi

Asla terk etmeyin ki

Şu hayatın zor çetin yollarında o hiç beklenmedik

Veya beklendik yerlerde düşüp kalakalmayın.

Bence siz,

En iyisi,

Sağlıcakla,

Hoşça kalın.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

    Benliği koru ve hamleni yap…

 

İnsan, kendi üretebildiği o bilgeliği,

Erdemli kibar mücadeleci benliğini;

Arkadaşlarının, dostlarının, iş ortamının,

Ailesinin, sevgilisinin

Veya şu sokaklarda

Her hangi bir yerde nasıl korumalı ki

Çok fazla zarar görmeden sürdürüp koruyabilsin o benliğini!

Bakınız, doğru soruyu sormak;

Cevaba da çok fazla yaklaşmanın arifesidir!

Veya da doğru soruyu sormak;

İlmin yarısıdır dersek bile hata yapmış olmayız haberiniz olsun!

Şimdi ben sizlere hayatınız da

Çok büyük bir önem arz eden soruyu yukarıda ilk başta sordum!

Ve cevaba da böylelikle sizleri de yaklaştırmış oldum!

Artık hamle sırası sizde,

Sonuca varacak son adımı atmak sırası da size kalıyor.

Çünkü zâten sizler yeterince bilge insanlarsınız, anlayacaksınız.

Unutmayın ki binlerce, yüzbinlerce hayati öneme sahip soruların

Bir türlü erdemli sonuca ulaştırılamaması veya da sağlıklı erdemli kibar ilişkiler yaşanamaması neticesinde; hayatlarımız katı ve nefret dolu olmaya başlıyor. Haydi,

Yaşanılabilir erdemli kibar bir ilişki kurarak

Sen de bir katkıda bulun hayata,

İşte bu senin çizebileceğin en güzel ve en asil bir imzan olacaktır!

Yoksa kederli kıyameti eliyle hazırlıyor insan farkında mısınız? Sağlıcakla kal.

☆☆☆

 

             Öz kimliğini bul…

 

O kendi öz kimliğini bulup yaşamayı

Ve toplumda erdemli bir birey olabilmeyi

Arzuluyor isen bunları eğer;

O senin üzerinde ki baskıcı zorbalardan

Ve o senin aklını körelten yıkıcı insanların

Arasından uzaklaşmalısın,

Sen o arada sıkışıyorsun, orası kederli bir cendere,

Canın yanıyor, mantıklı düşünmeni engelliyorlar senin,

Daha neyi bekliyorsun.

Eğer onlardan uzaklaşmaz isen;

Hür bir iradeye sahip olamayarak

Hep birilerinin yönlendirmesiyle

Veya birilerinin fotokopisi olarak yaşamaya,

Birilerinin gölgesinde silikleşerek yitip köleleşmeye devam edersin.

 

                                                      Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                           Sağlıklı kararlar…

 

Kendi başına sağlıklı kararlar alabilen insan daha çekicidir!

Bâzen tenhalaşmak kadar,

Kalabalıklaşmak da gerekiyor!

Ve bâzen de

Kalabalıklaşmak kadar Tenhalaşmak gerekiyor!

Çünkü

Hem o kalabalığın ilerleyen zamanlarında ki

Boğucu gürültüsünden biraz olsun sıyrılarak nefes alabilmek

İçin tenhalaşarak dinlenmek, toparlanmak, uzaktan seyrederek düşünmek gerekiyor. Bunlar insanın yeniden o kendisine ait işlerine daha iyi motive olmasına yardımcı olabiliyor.

Ve ayrıca biliyorsunuz ki hem o tenhalıkta çok fazla kalmamakta gerekiyor

Çünkü tenhalığın aşırılığında; kişi yalnızlık boğulmasına, hiçsizliğe, hatta hissizliğe ve o kimsesizliğin, tekliğin, desteksizliğin,  o Büyük işlerin, büyük meselelerin karşısında tek başına mücadele vermenin o acıtan zorluklarıyla boğuşmaktan dolayı, yıpranarak darmadağın olup düşüp öğlece yenilebilir tükenebilir hayatın zorlukları karşısında. Tüm bunlara karşı dikkatli olabilmeli insan öğle değil mi? Yâni hem kalabalık yaşantınızı, hem de tenhalığınızı ölçülü erdemlice bilgece kullanmanızı ve her ikisini de faydalı bir ölçüyle yaşamanızı tavsiye ediyorum. Bâzen denizin kıyısı ve bâzen denizin açıkları daha güvenli olabiliyor; Fırtına her neredeyse sen ona göre tedbirini alarak duracağın sağlıklı yeri belirlemeyi öğren, Yoksa kimsenin eli fırtınalarda size uzanmayabiliyor!

☆☆☆

 

                    Birbirinizi özletin birbirinize…

 

İkili ilişkilerinizde yirmi dört saatin her bir ânında,

Her gün sürekli olarak bu şekilde birlikte olmak sizi boğabilir

Ve belki de ilişkinizi de olumsuz olarak etkileyerek soğukluğa sebep olabilir. Benim sizlere tavsiyem; günün veya haftanın veya da ayın birlikte belirlediğiniz o bâzı vakitlerinde birbirinizden uzak, kendinize özel, kendinize has bir çalışmak ortamı kurarak, kendi başınıza fert olarak dinlenip düşünmek zamanlarınız olmalı. Kendinizi dinleyin, kitap okuyun, yazın, sanat işleri üretin, sergilere gidin, spor yapın, birbirinizi mutlaka birbirinize özletin. O kendi belirlediğiniz o özel bir günde ise; mutlaka birbirinizin olumlu olumsuz yanlarınızı erdemlice kibarca konuşun. Erdemlice kibarca eleştirilere açık olmayı öğrenmelisiniz ve bunu hem siz yaparken hem de size yapılırken kabaca suçlayıcı değil de, olumlu yumuşak tavırlarla nasıl yapsak daha iyi olabilir ifadeleriyle kibarca yapabilmelisiniz. Bunlar size güzel değerler katabilir. Güvenin ki eğer bu konuda, erdemli kibar ve olumlu yönde yapıcı olabilirseniz, faydalı meyvelerini de toplayıp yiyebilirsiniz. Ben birçok değerli bilge insanın ve hatta bir peygamberin bile ‘’Kendini biraz özlet’’ cümlesini dediğini hatırlıyor gibiyim!

Ve tabi ki de faydalı birçok sohbetler yapın, birbirinize hem konuşmak hem de dinlemek hakkı tanıyın, birbirinizi görmezden gelmeyin, birbirinizi görün, fakat çok fazla anlamsız konuşarak da birbirinizi boğmayın, sıkıca tutunun birbirinize, dedim ya özletin birbirinize birbirinizi. Haydi, kalın sağlıcakla.

 

☆☆☆

 

                     Yalanlar, hayâller ve gerçekler…

 

Elbette ki hayâller ile düşler ile fikirler ile kurgulayarak üretiriz yaşantımızda yapacaklarımızı! Fakat tüm bunları yaparken de gerçekle iç-içe yapmalıyız. Yoksa hayâllerin de o çıkılmaz diplerine dalarak kendimizi de boğmamalıyız!

Karşınızda şu tüm olup bitenleri

Gerçeğiyle görmeye anlamaya çalışın!

Eğer gerçeğiyle görmek yerine;

O kendi hayâl dünyanızda kurgulayıp olmasını arzuladığınız

O Gerçek dışı düşleriniz size sonuç olarak hüsran ve keder verecektir. Kötü zannederek kurguladığınız iyi çıkabilir, iyi zannederek kurguladıklarınız da hiçte beklemediğiniz gibi size uygun çıkmayabilir! Dediğim gibi; sizler, bilgece, erdemlice, gerçeği olduğu gibi görmeye çalışın! Ne o size yutturulmaya çalışılan sahte hayatlara, nede size süslenmiş o yalanlara ve nede o kendi ürettiğiniz gerçek dışılıklara değil de;

Siz, gerçeği bilgelik ve erdemlilik ile okumaya, bilgelik ve erdemlilik ile görmeye çalışın ki daha kuvvetli ve daha mutlu, daha sağlıklı adımlar ile hayatınızı güzel bir düzene sokabilesiniz böylece!

Unutmayın ki

Hayâllerinizi, düşlerinizi ve fikirlerinizi kurarken; gerçekten uzaklaşmayarak, gerçek ile ç-içe uyumlu olarak yapmalıyız.

Haydi, kalın sağlıcakla.

 

 

☆☆☆

 

 

                             Gelecek planları…

 

Sizlere tavsiyem; Geleceği planlarken, Geçmiş ile plan yapmak yerine; Geçmişten erdemlice dersler çıkartmış, Bilge kararlı kibar bir insan olarak, Geleceği işte böyle emin adımlar ile planlayın!

Yoksa o bir şeylerin, birilerinin fotokopisi olarak Yaşamınız basitleşerek, silikleşir, Kendinizi yitirecek kederli bir duruma gelebilirsiniz! Kim ister ki öğle değil mi? Silikleşmiş bir geleceği,

Tüketilmiş kederli, İçerisinden çıkılmaz Sorunlarla dolu bir hayatı! Haydi, iyi bir hayat için, kitap oku!

     Rol model…

Çocuklar; şefkatle ilgiyle sevgiyle bilgiyle beraber, karşılarında rol modeller görmek arzular. Eğer ki dünyayı yaşanılabilir güzel bir aile toplum bahçesi hâline getirmek istiyorsanız o halde çocuklara; erdemli bilge, paylaşımcı, saadet dolu, etkileyici örnek oluşturan rol model aile yaşamı gösterin. Onlar, o çocuklar seyredecekler, alacaklar sizden gördüğünü, sonra kendilerinde harmanlayarak tüm doğrularınızla beraber o kendisi olmak yolunda ilerlemeye devam ederler. Evet, doğru olanı da bu değil midir zâten. Yeter ki bilgece, erdemlice sevgiyle samimi bir rol model aile olabilelim.

     Hamle…

Senin hayatın; bilgin, tecrüben ve o bilgi tecrübe ile yapabildiğin hamlelerin, ortaya koyduğun fiiliyatın kadardır! Ergenleşmek gerek. İşte senin hayatın! O halde; bilgini tecrübeni, hamlelerini; faydalı sağlıklı bir biçimde kullansan çok iyi olacak. Üretmelisin, üretmeye devam etmelisin çünkü hayatın bundan ibaret! Bilginle sana faydalı iyi bir şeyler üretmeye çabala. Ergen insan; maddi mânevi küçük büyük tüm alışverişlerini ticaretini kârlı bir biçimde yönetebilecek kimseye denir bunu da sakın unutma.

☆☆☆

                      Aşk ve sevgi nedir ne olmalı…

 

Aşk; mutlaka, kutsal, mübarek ve azizdir.

Aşk; en üst ve tutkulu sonsuz sevgi anlamına geldiği için,

O daima en Aziz olan yaratıcı Rab Allah’a duyulup hissedilen özelimiz olmalıdır. Çünkü en üst sonsuz sevgiyi tek hak eden Rab Allah’tır ve aşkta ancak hak edene duyulmalıdır, ancak hak edene hissedilmelidir. Çünkü İşte ancak böyle olmalı ki hak dediğimiz o adalette yerini bulsun öğle değil mi? Yeniden tekrarlayayım, Aşk; ancak hak edene verilmeli ki adalet olsun öğle değil mi? Çünkü var edilmiş olan hiçbir varlık Aşk’ı hak etmiyor, düşün anlayacaksın sende, akıllıya bir işaret yetmez mi?

Sevgi, hak edene de, hak etmeyene de duyulabilir, fakat hak etmeyene sevgi duyarak kendinizi alçaltmanızı tavsiye etmem size. Sevgi de mutlaka kutsal mübarek ve Azizdir fakat o her sevgi duyup hissettiğiniz şeyler ise kutsal mübarek Aziz ve Âdil olmayabiliyor. Bu da demek oluyor ki sevgi; kutsal faydalıdır fakat sevgide her sevilen kutsal ve faydalı olmayabiliyor.

Öğleyse, o kutsal ve faydalı olan sevgi duygunuzu; faydasız zararlı olan, kendinizi ve toplumu zarara sokacak olan şeylere karşı verip de şu çığırından düzeninden çıkmış dünya insanlığına bir felakette sizler eklemeyin artık olmaz mı? Birileri diyorlar ki insan sevdiği şeyleri yapmakta sınırsız bir özgürlüğe sahip olsun; ne yâni birileri insan katletmeyi hırsızlığı arsızlığı seviyorlar diye, onlara bu sevgilerini yapmak hususunda izin mi verelim! Tabi ki de zararlı sevmelere izin verilemez! Çünkü ayrıca Her bir zararlı sevmek; diğer bir insanın hürriyetine kilit vurmaktır! Çünkü hürriyet; her bir varlığın Âdil yasasına saygı duyup o âdil yasayı korumak değil mi? Elbet öğledir, akıllıya bir işaret yetmez mi?

☆☆☆

                       Gerçeği yalan olandan ayırın…

 

Şundan kaçınmalısınız;

Olayları veya insanları,

Gerçekte olduğu gibi düşünmeye başlasanız iyi olacak,

Birçoğunuz hayâl âleminden geriye dönemiyor.

Unutmayın ki hayâller sâdece işlerimizi kurguladığımız

Bir çalışma sahasıdır, işinizi bitirince oradan ayrılın.

Birilerinin sizleri hileli kurgulara yönlendirmesiyle

Veya da o kendi yalancı kurgularınızın

Görüntüleriyle hayatı görmekten vazgeçmelisiniz artık.

Gerçeği olduğu gibi, saf ve som hâliyle

Anlayabilmeyi öğrenmek için o kendi zihinlerinizi

O saplantı hâline getirdiğiniz insanların yönetmesiyle değil de; Bilgilenerek, araştırarak anlamaya çalışır iseniz sizce de çok iyi olmayacak mı? Söyler misiniz?  Tabi ki de daha iyi olacak. 

 

                                           Sonnet… Nafiz coşkun 

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

      İki mükemmel eser…  

 

Kardeş;

Senin aklın ve adalet ile bilgi;

Kâinatın en mükemmel iki eseridir,

Fakat Sen o mükemmel iki eseri

Bir hiç uğruna tüketmeyerek,

Çok mükemmel hamleler yaparak,

Kana-kana güzel ve faydalı,

Kaliteli bir hayatı yaşamak için

Değerlendireceğine inanıyorum.

Hem o her iki mükemmel eserin

Ve hem de ayrıca senin de sahibin olan

O sanatkârımız Rab Allah’a

Teşekkür etmeyi de unutma,

Senin aklın ve adalet ile bilgi kâinatın en mükemmel iki eseridir.

 

                                                      Sonnet… Nafiz coşkun

   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

     Kendisini arıyor insan…

 

Baktım ki kalbim sızlıyordu

Onca arsızlığına insanlığın!

Ruhumun içerisine gönderildim gönderileli sürgüne;

Hem tattım vahşi lezzetini yalnızlıkların,

Hem vahşi lezzetini tadarak ayrılıkların

Ve hem de gerçek dış dünyanın gördüm

Hem o sahte yüzünü

Ve hem de gerçek çehresini, keşfettim.

Oysa ki içerimde nede büyük ırmaklar,

Nehirler, okyanuslar, kırlar, dağlar, yıldızlar,

Ülkeler, gezegenler barındırıyormuşum da

Yeni haberim oluyor benim.

Meğerse tüm kâinat küçülerek içerime serilmiş.

Hep haberimiz var zannediyoruz,

Hayır, kendimizi henüz tam olarak keşfetmiş değiliz,

Çünkü kendini keşfeden insan saadete eriyor,

Bakınız hani kim gerçek bir saadeti bulabilmiş ki

Oysaki insanın kendisini bulması

Ve kendisini bilmesi için;

Tüm o his ve duygularında

Şu olup biten her bir şeyi

Bilgece ve hikmetlice anlamak erdemliliğine yükselmesi

Ve hatta daha çok erebilmesi gerekiyormuş.

Ermek nedir biliyor musunuz?

Anlayıp, olunması gereken yerde samimiyetle olmaktır ermek.

Ve devam edelim;

Sonra zayıflıklarını,

Kaybedişlerini,

Kuvvetlerini, olgun olan ve olmayan taraflarını,

Arzularını, sevgilerini, eksik yanlarını,

Ve nefretlerini keşfederek

Kendisinin iyi ve kötü taraflarının da olabileceğini kabullenmeliymiş.

Kibirlenmeyi bırakmalı artık insan,

Altı üstü bir damla su ve kan.

İnsan neleri kaybettiğini hatırlamalı.

İnsan kaybettiği değerlerini yeniden bularak

Ve yeniden o değerlerini giyinebilmeyi öğrenmeli artık.

Sonrasın da ise

Erdem dolu bir bilgelikle

Olumlu ve hikmetli olarak kendisini

Şekillendirmeye başlamalıymış insan.

Artık insan duygularını ve hislerini

Şekillendirmeye başlamayı öğrenmeli.

O ilahi sözleri erdemlice anlayarak

O hikmetli aklını verebilmeliymiş oysaki

O âdil ve o aziz ilahi sözlerin hükümlerine.

Doğruyu hikmetle anlamak ve izlemektir aslında doğruluk.

Kaç insan doğruyu hikmetle anlıyor ve izliyor sizce,

Eğer insanlar doğru olanı hikmetle anlayıp izleyebilselerdi

Çıkar mıydı şu milyonlarca cinayet ve savaş.

Ah adalet, bilgelik ve merhamet;

Oysaki siz ne aziz bir saadetmişsiniz ki

Bir türlü sizi yaşamayı  başaramıyor şu cahil insan,

Ben özür diliyorum sizlerden

Şu cahil ve kibirli insanlık adına!

                  ☆☆☆

 

                                 Fikir analizi…

 

Olay yeri inceleme yapabilmek için çok farklı delillere, sizi gerçeğe götürebilecek delillere ihtiyacınız vardır. Sizi o başkalarının yönlendirmesi yanlış yerlere, yanlış sonuçlara sürükleyebilir dikkat edin, zihninizi başkalarının kontrolü altına hapsetmiş olursunuz. Size kiralık fikirler değil, gerçek fikirler gerekir. İşte fikirler ve kitaplarda böyledirler, bakmakla görmek arasında fark vardır, okumakla düşünmek arasında fark olduğu gibi, hikmetli düşünmekle, sıradan kabataslak düşünmek arasında da fark vardır. Görebilmeniz gerekmektedir, bunun içinde çok iyi bir idrak, tecrübe ve bilginiz olması gerekmektedir. Hikmetle bakın. Eleştiri bir şeyi ve bir kişiyi yerden yere vurup rencide etmek değildir, günümüzde insanlar birbirine böyle davranmaktalar, çok yazık. Eleştiri, tenkit, fikir analizi, hem olumlu, hem de olumsuz tarafları bilgelik ve kibarlıkla ortaya çıkartmak eylemidir. Bizler o diktatörlerin yaptığı gibi kaba-mantık eylemi yapmayız, bizler hikmetli düşüncenin peşinde, hikmetli mantık, erdemli ve kibar edebiyat hareketi yapan insanlar olabilmeliyiz. Kötülük ötekileştirilmeli, iblis ötekileştirilmeli, ahlaksızlık ve arsızlık ötekileştirilmeli, adaletsizlik ötekileştirilmeli, fakat birbirinizi kibir ve gurur sebebiyle cahilce ötekileştirmeyiniz. Sizler birbirinizin dostları, kardeşleri, yardımcılarısınız.

Birçok insan kendi fikirlerini doğru zannedip, o kendi fikirlerine, kendi duygu ve düşüncelerine uyan kitapları okumayı tercih ediyor, fakat kaç insan acaba o kendi fikirlerinin, kendi duygu ve düşüncelerinin aslında yanlış olma ihtimalini düşünmek gibi bir erdeme sahip. Evet, kibirli olmayı bırakarak bir kenara, hiç düşündünüz mü ki o kendi fikirlerinizin, duygu ve düşüncelerinizin yanlış olma ihtimalini. Ve daha farklı fikirleri, daha farklı kitapları okuyarak içsel bir fikir muhasebesi, içsel bir ruh eleştirisini hem kendinize, hem de kendi yazarlarınız olarak gördüğünüz insanlara yapmayı. Saplantılı fikirlerinizi kontrol edin lütfen, saplantılı olmak yerine, hür olmayı tercih edin ve hikmetli fikirlere, hikmetli gerçeklere yelken açın olur mu?

Bunları yapmakla hem kendinize olan saygınız artacak, hem de birbirinize olan güven duygunuzda yenileşmeler, iyileşmeler göreceksiniz. Güven duygusu iyileşen toplumlarda, her zaman ve her vakit birlikte olup tüm zorlukları aşabilmek şansınız daha çok kolay olmaktadır, fakat güven duygusu zedelenen toplumlarda ise her bir kötü olay karşısında biraz daha kötüye gittiğinizin, ayrıldığınızın, öfkelendiğinizin, nefretle dolduğunuzun, sevgisizleşerek mutsuzlaştığınızın farkına varacak ve daha çok üzüleceksiniz. Hikmetli fikirleri bulun ve birlik de daha güzel yarınlar resimleyin kendinize olmaz mı? Çünkü hayat zor yollarla dolu, bu zor yolları birlikte aşmak daha kolay olacak. Ayrılıkta ve adaletsizlikte büyük kederler, birlikte ve adaletli yaşamakta ise güzellikler vardır. Tercih sizin. Aslında kendi tercihiydi insanın kötü ve ya iyi olması, unutmayın ki insanın kaderi ve talihi değildi onu kötü ve ya iyi yapan. Dedim ya tercih sizin.

 

 

 

 

 

 

 

 

                    Kiralık fikirler ve şairler…

 

Fikir kiralamak sırf her zaman iyi ve faydalı olmayabilir,

Yine sırf bâzı zaman fikir kiralamak zararlı da olmayabilir,

Hatta bâzı zamanlarda daha doğruyu elde etmek adına fikir kiralamak faydalı da olabilir, fakat kendi fikir temelini oluşturmak şartıyla. Burada önemli olan faydayı elde edebilmek!

Elbette ki faydalı fikirler kiralanabilir, fakat bir fikrin faydalı mı yoksa zararlı mı olup olmadığını anlayabilmek için, üstün, hikmetli bir bilgeliğe sahip olmak gerekmektedir. Ben mi? benim de kendimden başkalarının fikirlerini okuduğum gerçektir, çünkü ben de yanılabilirim, yanılmamak ve daha isabetli karar verebilmek için diğer başka fikirleri de okuyarak kendimi geliştiririm, kendi fikir temelimi erdemleştirmek olgunlaştırmak adına yaparım. Fakat fikir kiralamak yerine daha üstün ve faydalı fikirleri ve gerçekleri öğrenebilmek, onlardan faydalanarak, fayda verebilmek adına, o diğer başka fikirleri de daima bir çilingirci ustalığıyla kurcalamaya, inceleyip okumaya, dinlemeye ve yazmaya devam ederim. Ben o fildişi kulemden ineli yıllar oldu. Fildişi kulelerinde kalanlar kendisine ait olmayan o kendisinin fikirlerinden hariç fikirleri asla ve asla kabullenemezler, bu da çok büyük bir yanılgı ve kibirdir. Bilirsiniz ki iblis cennetten kibri sebebiyle kovulmuştur. O fildişi kulesinde çok kısa süre durmak ve ruh muhasebesi yapmak şartıyla insan kendinin ve diğer fikirlerin analizini yapabilir, fakat dediğim gibi orada çok kısa süre kalmak şartıyla, çünkü o fildişi kulesinde uzun süreli kalmak tehlikelidir, bunu sakın aklınızdan çıkarmayınız. Ben fikirleri okurum da, değerlendiririm de, yazarım da, başkalarıyla paylaşırım da, faydalı olanları alırım da. Hatta kendi fikirlerimi yıllardır kiraya da veririm, hem de karşılığında hiçbir ücret almadan. Oysaki üstün hikmetli fikir, dünyanın en pahalı ve değerli hazinelerindendir. Fakat başkalarının fikirlerini kiralayarak, kendiminmiş gibi davranmam, yâni başka kralların taçlarını takarak kralmış gibi havası cakası yapmam. Benim kendi aslanlığım kendime yeterli, başka kralların taçlarıyla caka yapacak bir şair değilim. Fakat bir başka çok değerli fikir insanlarının kıymetli fikirlerini bir elmastan daha değerli ve üstün olduğunu göstermek amacıyla bir tellal edasıyla onların fikirlerini seve isteye duyururum etrafa. Çünkü her bir üstün fikir kral tacından da, kraldan da daha değerlidir bilirim. Başkalarının fikirlerinin kiracılığını yapmak yerine kendimi geliştirmek adına okur ve dinlerim. Ben nice insanlar gördüm ki başkalarının akıllarının ve başkalarının fikirlerinin kiracısı olarak hem de iyi fikir mi kötü fikir mi hiç de bilmeden, hiç de anlayamadan bir ömür böyle yaşayıp gittiklerini gördüm, ne acıdır bu. Ne acı ve kederli bir tablodur oysaki bir farkına varabilseydi insanlar. Biz şairler silik yaşamayı sevmeyiz, biz şairler üstün sanatkârlarızdır, hem bizler üstün fikrin peşinde ve o en üstün kudretli sanatkârımız olan Rab Allah’ın ilmini ve sanatını hayranlık ve aşk içerisinde okumaya ve anlamaya çalışan fikir işçileriyizdir. Bu şimdi yaptığım tarifimin dışında kalanlar ise iyi ve üstün, faydalı şairler sınıfına giremezler. Vesselam.

 

 

 

 

 

 

              Başkalarının aklıyla hareket edenler…

 

Sırf birilerinin şu iyidir faydalıdır dediği için onun iyi ve faydalı olduğuna inananlar, gün gelir yine sırf birilerinin şu kötüdür dediğine de inanarak belki de faydalı olanı terk etmek zorunda kalırlar, bunun sebebi de kendilerinin anlayışsız ve cahil oluşlarındandır. Bilgi edinmeyişlerindendir, faydalı ve zararlı bilgiyi anlamaya kudreti olmayanların yaşamları böyledir.

Kendileri bir başkalarının akıl ve fikirlerine muhtaç ve esir kalarak, fikir üretmeden, anlamaya çalışmadan hep başkalarının yönlendirmesine muhtaç olarak köle gibi yaşarlar, ne acı ve kederli bir yaşamdır bu oysaki. Sen-sen ol ve hikmetli bir bilgeliğe ve anlayışa kavuşmaya bak bir an önce. Kimin iyi olup olmadığına senin yerine daima bir başkaları değil de, sen karar verebilmeyi öğren artık. Sen bunları yapabilirsin. Tecrübelerini gözden geçir. Yoksa köleliğin o paslı ve acıtan zinciri boynuna tasmayla birlikte geçirilerek, yıllarca seni esir edecektir. Eğer hürriyeti hikmetlice, erdemlice başaramaz isen daima başka birilerinin yönettiği bir zavallı olur, başkalarının fikir kiracılığına, başkalarının aklına muhtaç ve başkalarının kölesi olarak kederler içinde yaşamaya devam edersin ki buna da yaşamak denirse. Silik bir insan olarak öğlesine boş yere dünyada hacminle yer işgal edip, alçakça bir ömür sürmek yakışmaz onurlu bir insana. Bilgi edin, sabret ve bilgi edin, hikmetin ne olduğunu öğren ve bilgi edin. Hikmet ilmi seni en karanlık kuyulardan çıkartabilecek kudretlerden birisidir. Çünkü insan hata yapabilir ve düşebilir, kalkmakta zorlanabilir, işte bilgi ve hikmet ilmi, insanı kaldırıp güçlü adımlarla hayatı yaşamak, cesurca yürümek arzusu ve kudreti vermektedir. Sağlıcakla kal.

Rast gele kardeş, rast gele.

             Kemal Sunal ve kibar feyzo filminin hicvi…

 

Sizlerin de bildiği gibi hicv; yermek, taşlamak mânasındadır,

Genelde bunu, yani hicv’i o bâzı tiyatro ustaları esprili bir dille karıştırarak sahneye koyarlar, ‘’Rıfat Ilgaz’ın, ha-babam sınıfı’’ gibi mesela. Hem mecaz hem de gerçek mânasıyla,

Şu modern dünyanın politikaları, yöneticileri

Ve birçok şirketi o yaptıkları adaletsizliklerle;

Ruhu şâd olsun o kıymetli sinema oyuncusu

‘’Kemal Sunal’’ beyefendinin mükemmel oynayıp,

Mükemmel olarak hicvedip canlandırdığı

‘’Kibar feyzo’’ adında ki filminin hicvettiği,

Anlatmak istediği o adaletsizliklere, cahilliklere benzemektedir.

İster inanın ister inanmayın aynen bu filmdeki gibidir

Şu dünyanın insanlarının hâli!

O filmde ağalık sisteminin, cehaletin, bilgisizliğin, köleliğin, İnsanların haklarını gasp etmenin ve adaletsizliğin anlatısı,

Komedi şemsiyesi içeriğin de, esprili ifadelerle anlatılmış

Ve günümüzün bile en değerli sinema yapıtlarından birisidir.

Bakınız, insanlara haklarını aramayı unutturuyorlar,

Hem unutturmasalar bile haklarını kimler alabiliyor ki

Sizler mi? inanın milyonlarca hakkı gasp edilmiş mazlum var.

Bir taraftan hükümetlerin, diğer taraftan şirketlerin

O adaletsiz yasa ve kanunlarıyla fakir işçiler, garibanlar,

Soyulmaya ve hayatları sıkıntılara sokulmaya devam ediyor.

Hakkını almak istediğin de ya yasalar kanunlar engel oluyor

Ve ya da memurlar yöneticiler hiç de önemsemiyorlar seni.

Hatta yardım etmek isteyenler bile bir marazla karşılaşabiliyor.

Ve şunu aklınızdan asla çıkarmayın ki adalet ile şu günümüz devletlerinin yaptığı yasa ve kanunlar asla adaletle bir değillerdir.

Hükümetler ile şirketler ve çeteleri oyunları yazıyorlar, oynuyorlar, oynatıyorlar ve yine olan tüm zarar şu dünya nüfusunun çoğunluğunu oluşturan fakir fukara halka ve adalet savunucusu o bir avuç sayıda olan insana oluyor. Bakınız, toprak; ya ağanın, ya zenginin, ya politikacıların, ya zengin şirketlerindir, fakirin fukaranın ise; canı cehenneme deniyor. İşte sistem aynen böyle! Yani devletler, hükümetler ve zengin dolandırıcı şirketler işlerine geldiğinde komünizm taraftarı, işlerine geldiğinde ise kapitalist ve ya başka bir izm olmayı tercih ederek ikiyüzlülüklerini zâten ortaya koyuyorlar.

Oysaki komünizm ve kapitalizm bir ekonomi sistemiydi ve her ikisinin de das-kapitali Yahudi yazarlardı, işte bu her iki ekonomi sisteminin de eksik yanları çoktu, olgunlaşmamış

Ve zararları daha çok fakire fukaraya garibana vuruyordu. İnsan egoist bencildi zâten, bu ekonomi sistemleri de egoist ve bencil olunca ortada kalıp ezilen, yine o bilinçsiz, fakir, fukara, bilgisiz, cahil bırakılmış gariban halka oluyordu.

Şimdi o fakir fukara, o idraksizleştirilmiş insanlar, zihinleri bir başkalarının elinde olan insanlar, o çarkların içerisinde, savaşların ve bencilliğin içerisinde acılar içerisinde inlemekte.

İşin en acı tarafı da, insanoğlu o kadar çok zâlimleşti ki tüm bu acılara vurdumduymazlıkla seyirci kalıyor. Belki bir zamanlar birileri tarafından atılarak suya az bir zehir düşse halk ayaklanırdı, dünyamızı kirletmeyin diye ayaklanırlardı, bir zamanlar bir insan düşse burnu kanasa halk ayaklanırdı, şimdi milyonlarca çocuk ölüyor, milyonlarca kimyasal biyolojik zehirlenme sebebiyle insan ölüp sakatlanıyor da

Ve şu birkaç erdemli adalet savunucusu insanın haricin de

Hiç kimsenin kılı bile kıpırdamıyor, herkes taş kesilmiş.

İşte, ‘’kibar feyzo’’ filminden alıp meseleyi ta buralara getirdik.

                  Kararı mâsum olan versin…

 

İnsanların nâmuslarını sorgulayanlar,

Acaba nâmus sorgulayacak kadar nâmuslu ve temizler mi?

Adaletsizlik de ve aptallık da ileri saflar da rol alanlar,

Neden üç beş küçük sürçme hata yapınca insanlara

Acımasızca verip veriştirirler ve acımasızca eleştirirler ki

Oysa kendileri alçakça adaletsizlik yapmaktan çekinmezlerken!

İnsan işte, iyisiyle kötüsüyle üç beş damla kan,

İnsan işte, aptallığıyla şaşkınlığıyla üç beş damla su.

İnsan işte, endişe ve neşesiyle üç beş damla kelime.

İnsanların yargılanması için yasa çıkartanlar

Ve yasaları uygulayanlar acaba suçlulara ceza verebilecek suçsuzluğu ve âdil olabilmek onurunu taşıyabiliyorlar mı?

Unutmayınız ki o küçük mâsum çocukların haricinde

Hiç biriniz mâsum değilsiniz, sizler ilk önce kendinizi eleştirin.

 

                                                 Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

             

                 Aşk sancılarım…

 

Aşk sancılarında bulunur verimli hayat,

Bereket yağar orada her bir gün,

Öğle tatlı ve huzur vericidir ki

İnsan ancak ölümle can bulur o kıyametsiz cennetler için,

Beden ölmez,

Çürür ancak beden ölüm meleğinin kollarında

Alınınca ruhları insanların o kıyametsiz cennet vatana.

Bilge âşıklar ölür ey derviş yunus,

Ölmeliler ki bilge âşıklar

Kurtulsunlar şu kokuşmuş yurttan bir an önce diye.

Ölmek yok olmak demek olsaydı eğer

‘’Ölen beden imiş âşıklar ölmez’’ adlı senin o şiirin

O vakit işte bu dediğin doğru olabilirdi belki ey derviş yunus

Fakat ölmek; biliyorsun ki yok olmak demek olmadığından

Bırak ölsün ebedi var olmak için canlar,

Ruhlar bırak ölsün ebedi var olmak için cennet vatana,

Ey derviş yunus;

Bırak ölmesin de çürüsün beden ayrılık vakti ruhundan,

Çünkü ancak ölüm denen o dost

O kutlu yolculuğa uğurlaya-bilir âşıkları ey derviş bilge yunus.

Ölmek midir yaşamak, yaşamak mıdır ölmek derseniz eğer,

Ben de derim ki sizlere;

Beden sâdece geçici bir elbisesidir ruhun,

Âşıklar ölür ki

Can bulur kollarında böylece ölümün ebedi.

Kaderin hikâyesinde ben bir şairim,

Yırtık ve yamalı bir aşk hikâyesinin kurbanıyım,

Kendi tercihlerimin kederleri omuzlarımda

Ağrıtır her gün fikirlerimi,

İnanır mısınız dokunsanız kanar rüyalarım,

Yere batarım her sancısında gün batımının,

Sana çalarım boyalarını tablolarda Mikelanj’ın,

Aşka dalarım her fırsatında su kadar,

Sana üşürüm çözülen buzulların gölgesinde,

Sana okur Shakespeare tiyatro sahnesin de ibretlik eserlerimi.

Ben mi? Ben;

Kutup ayılarının neslini tüketen insanlığa küserim yine,

Küskün, kızgın ve kederli amazon sâkinlerinin

Evlerine ateşler düşürdüğünden beridir aç gözlü insanlık,

Karbon adı verilen bir maddeden oluşan

Âdi bir cam parçası uğruna işlenen cinayetler sonrasında

Ben bilirim yaklaştığını kıyametinin.

Ben mi?

Ben kayıplar ülkesinde şairin kederli ve coşkulu kalemiyim,

Ucuna asılmış mürekkep damlacıklarının düşeceği

Birkaç yenik ve birkaç devrik

Ve birkaç zafer kazanmış cümleyim erdemin lisanında.

Zaferlerim ve yenilgilerim vardır benim,

İşte o anlar da beni var eden o eşsiz sanatkârıma kaçarım,

Fakat bunu kimseler bilmez,

Fısıltılarını duyarım göğün gezegenleri tavaf ederken,

Kelimelerin ve cümlelerin ritimleri

En güzel kimlerin kalemiyle yazılır,

İşte bunu ben daha çok iyi bilirim,

En güzel kimlerin söyleviyle meydana gelir biliyor musunuz?

Ben sizlere haber vereyim

Çünkü ben haberciyim o uzaklardan gelen,

Ya erdemli sözler söylemeli şairler

Ya da ebediyen sükût etmeliler,

Diye her gün sokaklar da haykıran benimdir,

Fark etmeden geçersiniz beni sizler,

Kulaklarınızı benim sesime kapatırsınız

Duymamak için gerçekleri,

Kapılmışsınızdır çünkü telaşına yalan hayatlarınızın.

Ben mi?

Ben haykırırım

Adaletten başka bir yol uçurumdur diye her an sokaklarda,

Farkında bile değilsinizdir

Çünkü kapılmışsınızdır sahte hayatlarınızın telaşına.

Bilge şairlerin fısıltılarını duyarım ben her gece,

Derler ki;

Adaletli erdemin dışında kalan her bir yol uçurumdur,

Düşerseniz boğulursunuz ateşinde,

Adaleti erdemin dışına atan her insan ateştedir,

Diye fısıltılarını duyarım her bir gün.

Her bilge şair bilir ki erdem adaletten bir cüzdür,

O halde yaşasın âdil yaşayan her ırk,

O halde yaşasın mutluluk içerisinde o her bir canlı.

Ey elleri düşünce sancıyan yanlarını saran eller,

Ey kırık kalbini onaran sevgili,

Ey ağlayan düşlerimi ninnileyen hikâyeler,

Başlıca uzanıp giden yalnızlıklar,

Bakın görün ki

İrkilir o karanlıkları seslendiren hayaletlerin rüyaları bile,

Neyin telaşıdır bu,

Durun, durun bir söz var, durun ve kendinize çeki düzen verin,

Diye fısıltılarını duymaz mısınız bilge şairlerin.

Ah o güzel yusufun ve şefkatli İbrahim babanın

O kanlı gömleğini giyinen şairler,

Adalet haykırılmadan ve yaşanmadan

Gidilir mi yurduna ebedi cennetin,

Peki, hangi yüzle çıkılır huzuruna o sanatkârımız olan Rabbin.

Gider mi bırakmadan ardından şairler yasları,

Sürülür mü rüzgârlarla mevsimler adalet olmayınca bereketli,

Meyve ağaçlarımı kim sular ben gidince,

Tohumlar büyür mü bereketle bilmem benden sonra.

Ah kederli cümleler,

Ah benim sevgilimin hâtırası,

Dolanır mı boyunlarına atların üzerlerinde hâtıralar,

Kısraklara binen genç kızların hayalleri doldururken nehirleri,

Yunur yıkanır mı bilmem adalet olmayınca kalpler,

Yaralar sarılır mı kederlerin elleriyle hiç tatlı ve tuzlu sularda.

Peki, söyler misiniz?

Kim ninniler sanatçıların eserlerini kucağında,

Para için mi satılır pazarlarda nâmusu sanatkârın,

Kim öldürür eserin sahibini, şairi kim vurur acımadan,

Hangi alçak gün doğumu kusar dehşeti mâsumlara,

Ya daha sonra kim öldürdüğünün üzerinden siyaset yapar,

Ah kâtilleri över oldu artık şairleri,

Ah cellatları över oldu artık mâsumları,

Bakın duyun ki

Satılır haince eserleri şairlerin,

Korsan gemileri rüzgâra demirleyen şairleri susturmaya yeltenir,

Devletler mafya doğurur artık üzerlerine halkın,

Anarşist olmaya ötelenir şairler ne yapsın.

Bakın duyun ki

Sanatkârlar boğazlanır eserleriyle beraber,

Toprak artık öfkelenmesin de ne yapsın,

Savunan biri kalmıştı adaleti hiç değilse,

Bakın boğazlandı o da bir avuç para için.

Krallar ve kraliçeler korsanlara ana baba olurken

Devletin leşi kanatır hayatlarımızı her gün,

Her gün yeni bir kıvılcım sallarlar üzerine insanlığın.

Sanatkârın kazanamadığı bir devirdir her çağ,

Hayallerimiz de bile bir sıfır yenik düşeriz ne çare,

Antik şehirlerin kollarında söylenen şarkılar kadar

Batarız güneşle birlik de yeni bir umuda,

Ah bilirim ki ben, doğum sancılarından usanmaz ki şair.

Neye mi benzer, ben haber vereyim sizlere,

Arenalarda boğazlanan kölelere benzer

Şu günümüz dünyasında ki tüm hayatlar,

Hürriyetleri çalınmış insanlık, ah ne çare,

Düzeninden çıkmış dünya insanlığını

Ben mi geldim sokmaya düzene bilmem ki.

Sonsuz para hazinelerinden bana ne

Varken benim aşkım ve adaletim,

Yokken benim aşkım ve adaletim

Sonsuz para hazinelerinden bana ne.

Aşk sancılarım başladığın da benim

Topraklara serilirim, sulara yıkanırım,

Geceye katlanırım dürülmüş kâğıtları gibi kâtibin,

Sarmalanırım keten

Ve ipek ipliklerin ellerinde!

Erdemli bilgeler tozlu raflardan dökerler beni kalplere hikmetle,

Kendimi sana yazarım, sana çalarım kendimi arsızların elinden,

Vererek kalemi papirüslerin parmaklarına seni çizerim!

Papirüslerin kök yapraklarına söylerken seni,

O âdil cümlelerimi yine ebediyen, edeple çalarım kapılarını aşkın.

Kim avlar içerime seni, tabi ki de aşk.

Kimler gölgeler içerime kederleri, tabi ki de iblislerin çocukları.

Kim kanatır sarılmalarımı sana, elbette ki düşmanlarım.

Kim ürpertir dokunuşlarımı gözlerinin içerisine,

Ne tüketir sancılarını insanın, ölmek mi?

İblis yapar kötülüğü anladık bu bir sınavıdır insanın,

Sana ne oluyor ah be insan,

İblise bu kadar mı kolay kiraladın kalbinin tahtını.

Yoksa aşk mı sarar yaralarını şairlerin,

Peki, kim sarılır hayâllerine

Gömüldüğünde yalnızlık yanı başına!

Kime dövülür eller dizlerde,

Endişeler kimlere yazılır ufuklarda,

Kimler sancır uzaklığının sebebiyle ey aşkım,

Ey adalet, kimler sancır uzaklığının nedeniyle,

Söyler misin dadı,

Tükenir mi ki kederli şiirleri insanın şu hayatta.

Tarla kuşlarını sürerim korkuluklardan,

Korkularından arındırırım çocukları rüyalarında,

Hayâletimin şarkısını ise

Çalar çocuklar ıslıklarında mutluluk gülerim işte o vakit.

Heykellerin bakışlarına güğümlerim ıslak-ıslak,

Sabahlarını uyurum göğüslerinde genç kızların,

Ruhuma biçerim tarlasını aşkın,

Zekâtına sürerim hayatı,

Sana dokurum iplik-iplik ruhumu her vakit,

Sana akarım damarlarımda sevgiyi, sıcak ve hayat verici.

Kırlangıçlar çığlıklarken evlerin bacalarını

Göğe bir ayna düşürür ellerinden melekler,

Ben alır sana bakarım o aynayla yüzüme.

Ben mi?

Ben,

Dikilir üzerime resimlerken fırçalar

Boyanır böylece tabiat o muhteşem kelimeleriyle Rabbin.

Ben mi?

Ben küçük lokmalar yer,

Ben büyük konuşurum,

Ne yapayım ki ben başka

Rabbin yok ki küçük bir sözü.

Islak, serin, huzur verici cennetler ısmarlanır dualarda,

İnsanlık biçer insanlığı tırpanlarında hiç acımadan,

Akıtılan timsah gözyaşlarıdır aldanmayın,

Para uğruna birbirini satan ve avlayan

Bir dünya insanlığının tablosu

Kâbusum olur her gece rüyalarımda.

Rab birdir, tanrılar ölür,

Fakat tanrılaşmaya çalışan insanlık

Ne çabuk unuttu var ettiğini Rabbin onu bir damla sudan.

Ağaçlara asılan vicdanların hâtıralarında

Cellatlar ovalar giyotinlerini,

Kaçar saadet böylece göğümüzden.

Kederli kitaplar ağlatır dul kadınları,

Kitaplar okutur balıkları okyanuslarda,

Erdemli kitaplar can verir şairlere her yeni gün,

Islak, serin, huzur verici cennetler ısmarlanır

O her bir kederli dünya hayatında,

Ruhumu alarak yine ben sana gizlenirim o vakitlerde.

Durulurum, vurulurum koynuna düşerek,

Dadımı seyrederim savaşların

O kokuşmuş esir kamplarından

Ve leşlerin üzerlerine ateş kusan yırtıcılar

Eğilirken rüyalarımıza

Ben salıncaklar örerim çocuklara,

O yanmamış ormanların gölgelerinde

Ve o kıyametsiz cennetlerin ağaçlarından ben

Salıncaklar örerim çocuklara.

Bir cinayet tiryakisinin müebbedine

Kim kusar günahlarını,

Kim sıvar balçığı aydınlığa,

Kim kovalar içerimde ki ülkelerin savaşlarını,

Kime sobelenir yalnızlığım,

Peki, kim çeker darağacına ipimi dilleriyle,

Oysaki iftiralar ve dedikodular boğazlar hayatlarımızı,

Haset ateşinde sızlatır bedenimizi savaşa verenler,

Sonra o erdemli kitaplarla can bulan

Sesleri duyulur şairlerin ta ötelerden,

Derler ki;

Oysaki âşıklar ölmeden can bulamaz ki ey derviş yunus,

Şimdi o hangi kutlu ölü şair dirilerek ölüm meleğinin kollarında,

Biçer ruhuma şanlı kalemini,

Oysaki ölüm adında ki o dost olmadan

Sobelenmez ki cennetler ey derviş yunus,

Biliyorsun ki aşk ısmarlar iklimlere hikmetli bilgeler,

Taşır balıkçı kayıkları yükünü denizin,

Ziraatçı toprağa eker şiirlerini,

Edebiyat toprakla, denizle, havayla sevişir daha çok güzel,

Başka bir değer var mı ki söyler misin daha çok temiz.

Ah benim güzel denizlerim sizleri de cellatlarınız kirletti,

Havaya zehirli bir ok fırlattı insan,

Ah benim teneffüs ettiğim havam, içtiğim suyum,

Sizleri de kurşunladı o hain elleriyle zorba cahil insan.

Mutluluğa sevinmek güzeldir fakat

Mutluluğa sevinilmez oldu artık çünkü geç kalışlar bulur bizi,

Ölü bir hücrenin otopsisi kadar değer biçilir artık şairlere,

Kadavraya süpürülür karılır celladın elleriyle toprağa,

Kan bulaşır resimlerine mâsumların,

İmzaların en mahrem yüzü kirletilir korsanlarca,

Bulanır oldu artık şu insanlığın tablosundan ruhumun midesi.

Sonra alır başımı kaçarım dağların akıllarının üzerlerine,

Sağarım memelerinden toprağın,

Göğün göğsünden sağarım mürekkebimi kalemime,

Sulara ısmarlarım öykülerini aşkın,

Bak gör ki işte o zaman bir daha batar mı ki sevdam karanlığa.

Şu kadar çok kelam ettim

Ve dinledin beni sabırla ruhun şâd olsun,

Ey derviş yunus;

Âşıklar ölmeli ki

Can bulsunlar hayatta ebedi,

Yoksa bu kokuşmuş insanlığın dünya yurdunda

Neden daha çok kederlerle baş-başa kalınsın ki.

Âşıkların bu dünyada ki vazifeleri tükenince

Ölmeliler ki ey derviş yunus

Can bulsunlar böylece

O kıyametsiz cennet vatanlarında ebedi.

Ölmek yok olmak demek olsaydı eğer ey derviş yunus

Âşıklar ölmez derdim ben de o vakit

Fakat

Ölmekle ancak can ve hürriyet bulur ruhları âşıkların ebedi.

Haydi, selametle, ruhun şâd olsun ey derviş yunus,

Ben mi? Ben bir şairim, hikmetin güneşten daha parlaktır kılıcı.

          Aşk hecelerim…

 

Kafeslerine dikerim umut tomurcuklarını ekinlerin,

Aşkın kefeninin gözlerine

Toz kaçırmış bir şairimdir ben,

Çocuklar ise,

O çocuklar ovuşturur her sabah

Gözlerini huzurunda annelerinin!

Fırtına bulutları birçok kıyıyı esir aldığında

Okur rüzgârlar şiirlerimi dünyaya,

Çocuklar gibi cesurca

Sevgiyle bakarım yine de onca kederine rağmen dünya insanının.

Serin bir söğüt gölgesi arayan

Âşıkların ellerinde

Islanır kurşun kalemim,

Ve titrek dudaklarına ısmarlarım

Okunan aşk vasiyetimi sevgilimin!

Kederli bir sanatkârın masumiyetine

İhtilal biçerim tarlalarda

Ve bilirim ki en güzel ihtilali

Erdemli bilge bir şair ve güzel bir kadın çizer toprağa.

Haykırır bilgeler;

Korkma, sönmez bu şafaklarda kutlu sözleri şairlerin,

Islanırım işte bu sözlerin

Serinleten yağmurlarıyla beraber,

Sonra bir ses duyarım der ki;

Oysaki ne farkı vardır leşten

Şairleri susmuş bir milletin,

Diyerek haykırır bilgeler,

Ve çekilir birden bire gulyabaniler ile ifritler etrafımızdan.

Ben mi?

Ben serpilirim ziraatçıların ellerinde toprağa,

Güğümlerim sularımı, serin pınarlarından memleketimin,

Akrebin kıskacından çalarım zamanı,

Yelkovanına çalarım düşlerimi zamanın,

Ulaşabilmek içindir tüm bu gayretim senin adımlarına.

Sana gülümserim geceleri

Baktıkça dolunayın en parlak yüzüne,

Sana çekerim nefesimi

İlkbaharın o en neşeli ve renkli anlarında,

Sana kaçırırım gülüşlerimi,

Sana koşarım şafağında ben

Her yeni sabahın ardına seninle yürürüm.

Ben mi?

Benim küllerim savrulur denizlere

Elleriyle balıkçıların,

Gözlerinde batar

Rüyalarında doğarım her gece sevgilimin ve çocukların.

Sana süpürürüm yalnızlığımı soğuk odalardan,

Ölülerin soğuk mezar taşlarına

Dünyayı anlatırım çığlık-çığlık,

Bilir misiniz daha çok

Endişe biçer insan şu hayat toprağından

Ölüm yarışı içerisine girişmiş dünyalılar sebebiyle.

Ben duyarım kederlerini mazlumların

Ta binlerce kilometre ötelerden,

Uyutmaz beni artık ninnileri hiçbir şarkının

Gördükten sonra eğitimli kâtillerini dünyanın.

Adalet mi?

Adalet; kutsal kitapların nâmusudur çok iyi bilirim,

Tevrat’ın Musa’sı kadar, Zebur’un Davud’u da bilir bunları,

Kuranın Muhammedi kadar, İncil’in İsa’sı da bilir tüm bunları,

İnsan mı?

İnsan ise o nâmus kitabının lâyıkıyla takipçisi olmalıydı oysaki

İnsan mı?

İşte o nâmusu elleriyle insan, kirletti hiç acımadan insanlığın.

Ey ağalar beyler, kadınlar

Kulak kesilin de dinleyin;

Cinayetlerin erdem zannedildiği bir dünyanın

Gün gelecek kefenini biçecek olan melekler

Gezinir her gece odalarımda.

Bilir misiniz ne için yaşamaya geldiğini

Hatırlamaktan ürken bir dünya insanlığı

Boğar beni her gece rüyalarımda,

Islatın, ıslatın dudaklarımı ey bilgeler

Susuz kaldım erdemin varlığına ben,

Islatın, ıslatın dudaklarımı ey bilgeler

Aç kaldım erdemi seyretmeye dünyada,

Yüzlerinde, hamlelerinde insanların aç kaldım seyretmeye erdemi!

Ah dadım;

Bu nasıl bir hikâyedir ki insanlığın

Gecesi kahır, gündüzü zehir,

Aklı endişe ve aklı geveze,

Kalbi ise yangın yeri dünyanın!

Ah dadım;

İlmiği iblisin her gece

Boğar uykularımı acımadan,

Gulyabanilerini kiralayan insanlık

Ayrılmaz bir türlü ifritleriyle nazarlarımdan uykularımın.

Uyanarak daha sonra o uykularımdan dedim ki;

Mâdem kimseler dikmezler

Şu hayatımın yırtılmış hikâyelerini,

Uzatma sen bâri sevgilim

Şu dünya da ki sürgünü mü benim,

Bak görüyorsun ki kanıyor her hikâyesi hayatımın.

Ah ölüm fermanımın gölgesine düşen kanlı heceler,

Ah içerimde ki binlerce gizemli yol,

Ah o Arap edebiyatında sonsuzluğu ifade eden bin rakamı,

Ah o kitapların satır aralarında

Bugünden sonra senin devrim şiirlerin

Okunacaktır her bir çocuğun yüreğinde ey bilge şair,

Belki göğe çekilen o ruhuma atılan

Sarı ve beyaz papatyalar olurlar okunan o şiirler.

Ey insanlar nereden bileceksiniz ki

Yarından tezi yok benzemeyeceğinizi sizlerde bana,

Oysaki ben sana benziyorum,

Oysaki her bir insan birbirimize benziyoruz,

Erdemli bir bilge seslendi uzaklardan,

Dedi ki,

Oysaki renkleri değildir

Üstünlüğü birbirine insanlığın

Adaleti yaşaması değil de ya nedir üstünlüğü birbirine insanlığın.

Ben mi?

Ben gecenin göğsüne ışıklar dikerim,

Sana silerim camlarını buğuların

Bak diye yüzüme göklerden,

Sana dalarım her gece,

Yalnızlığı ilmikleyenleri boynuna

Benim şiirlerim teselli eder her gece,

Her vakit annelere

Senin sözlerini dinletirim ki

Güzel hikâyeler okusunlar yatırırken uykularına çocuklarını.

Ah benim vicdanım,

Ah benim merhamet soluyan öfkem,

Ah benim hür iradem

Kim bilir kaçıncı gününde zamanın

Bir son verilir diye beklerim şu dünya sürgünüme benim.

Bilge Kant’ın öğütlerine ısmarladığım gençlere,

Gider gitmez yıldızlar biçerim cennetlerde.

Zorba mâtemlerin mahkemelerin de

Kan kusturan o cellat engizisyon karşısında

Ben de haykırırım her bir kâşif kadar;

Pur si muove (buna rağmen dünya dönüyor)

Pur si muove (buna rağmen dünya dönüyor) diye.

Susturulan ve itibarsızlaştırılmaya çalışılan

O her bir şair,

O her bir sanatkâr

Ve her bir kâşif için

Şerefine kaldırırım ballı süt dolu kadehimi,

Mâdem almayacaksa kimseler şu kederlerimi

Sonra cennetlere ısmarlarım ben de düşlerimde kendimi,

Korkmayın derim sakın

Ölmek ıstırap değil yaşamaktır aslında,

İnsana asıl ne ıstıraptır biliyor musunuz?

Ben sizlere söyleyeyim,

Şöyle ki;

Cinayetlerine bir türlü son vermeyişi insanlığın!

Daha çok lüks içinde yaşamanın

Arsızlığına ve hazzına

Düşerek yuvarlanıp giderken

Duymaması öğütlerini bilgelerin

Daha çok ıstırap verir insana kabir de pişmanlığı.

Ah benim kanatan âsiliğim,

Ah bana şerefimi heceleyen aşk,

Ah benim içerime demirleyen korsan gemilerim,

Söyler misiniz?

Ne gün gelecek ötelerden

O ısmarladığım mutluluk,

Yoksa

Islıklarını çaldıklarında mı mutluluk getirirler yeniden

Sokaklarda savaşsız o öksüz çocuklar.

Haydi,

Serinde bâri önüme karanlıklarınızı

Aydınlatayım hiç olmaz ise şiirlerimle,

Yoksa hikmetli şairlerden başka

Kimler o yalnızlığınızı döktüğünüz yerlerden

Ve o kirli, soğuk kaldırımlarda

Sizleri daha başka kimler merhametlice teselli ederler ki

Gidin, gidiniz önümden fenerler,

Dağılın, dağılınız dört bir yanına dünyanın

Aydınlanır belki de karanlığı insanlığın, diyerek

Söylenirim ben şu öksüz kaldırımlarında şehirlerin.

Erdemli bir şair der ki;

Sen gitmez isen yanlarına,

Ben gitmez isem gulyabaniler ve ifritler giderler

O aşka susuz kalmış çocukların rüyalarına.

Gidin, gidiniz önümden fenerler,

Dağılın, dağılınız dört bir yanına

Aydınlanır belki de karanlığı insanlığın.

Aydınlanır belki de karanlığı insanlığın.

Ölümsüzlük mü?

Ölümsüzlüğü cennetin

Adalet üzerine kuruldu dediler hikmetli bilgeler,

Şimdi sorsunlar yüreklerine

Kaç insanın kalbinde adalet çarpar,

Kaç insanın yüreğinde aşk hecelenir,

Kaç insanın aklında hikmet düşlenip,

Sevgi hamleleri cesurca yapılır acaba

Şimdi sorsunlar bir yüreklerine,

Acaba var mıdır bunlar kalplerimiz de diye,

Sorsunlar bir yüreklerine,

Sizlerde sorun, ben de soruyorum her gece bunu rüyalarıma.

Şair birden bire usta bir tiyatrocu edasıyla seslendi kalabalıklara;

Durun, durun yoksa ne mi olur,

Bir adım daha atarsanız ölürüm ben,

Burası aşkın meydanıdır,

Burası hikmetli şairlerin

Cümlelerini ete kemiğe büründürüp

Kitabelerini okudukları yerdir kutsal sözlerin.

Şair yine haykırdı üst bir kürsüden; tanrılar ölür

Fakat bir tek Rab Allah kalır diri ve ebedi,

Dedikten sonra sustu bir müddet o bilge şair,

Ve daha sonra sözlerine şöyle devam etti, dedi ki;

Benim mi?

Benim hâlen kulaklarım da çınlar

Kirletmeyin sularımı

Balıklarım ağlar geceleri rüyalarım da yoksa

Hâlen kulaklarımda çınlar

Zehirlemeyin toprağımı, göğümü,

Kuşlarımı, ağaçlarımı zehirlemeyin,

İncinir, kırılırlar yoksa gülüşlerimle beraber benim,

Nefes alamıyorum, adalet yoksa o halde huzur da yok sizlere,

Nefes alamıyorum diye haykırır tüm o siyah ağaçlarım her gece,

Her gündüz aynı ıstıraplı seslerle yankılanır dünya,

Dediklerini duyar gibi oluyorum kuşların,

Tırtıllar artık kuşlarıma

Yem olamayacak kadar

Uzun yaşayamayacaklar o göğüsleri süt dolu

İncirler büyüttüğüm topraklarım da.

Ah yalancı insanlık,

Hani çok seviyordunuz,

Torunlarınızı ve çocuklarınızı hani çok seviyordunuz

Öğleyse

Neden zehirleyip

İşlediniz ki binlerce cinayetlerinizi dünyaya,

Şimdi ise miras diye nesillerinize

Kirletilmiş, zehirlenmiş

Nefret ve cinayet dolu,

Kâbuslarla kefenlenmiş bir dünyayı

Bırakmak yakışıyor mu sizlere,

Söyler misiniz?

Peki, bu muydu yakıştırdığınız o büyük eser diye kendinize.

Şair coştu haykırmaya devam etti durmadan, geceler ifrit,

Sabahlar endişe,

Gündüzler kavga, gürültü, telaş,

Garip ve ürküten tipleri arasından geçerek sokakların,

Her akşam evlerinin yataklarına

Toza toprağa kire bulanmış ruhlar dökülür,

Bakın geceleri şehrin gökdelenlerinin pencerelerine

Soyunan, yapayalnız çığlıklar duyarsınız her bir gece.

O gündüz ki kahkahalarının ardında

Aslın da binlerce gözyaşı dökülür o yataklarda her gece.

Ağlamaktan kurumuş,

Göz kıyılarında yosunlaşmış

Kara çizgiler uzar gider kederle

O endişe dolu gelecek günlere.

Ben mi?

Ben sağarım şiirlerimin memelerinden

Tomurcuklarını umutların,

Hâlen duyar gibiyim;

Korkma,

Sönmez bu şafaklarda

Hikmetli sözleri şairlerin diye.

Ben mi?

Ben ölüler diyarından geldim,

Okumak için sana kutlu sözlerimi,

Korkutmasın ölüm hecelediğim sözlerim seni,

Oysaki ölmek değildir yok olmak,

O yok olunmayan bir hayatın

Muhteşem bir bestesidir ölüm dediğimiz ancak.

Ölüm mü?

Ölüm; ebedi bir hayatla sevişilmenin,

Ebedi bir hayatla raks etmenin ahengidir,

Ölüm; yalnızlığımızın sancılarını dindiren kudret!

Ah benim öfkelerim,

Dinmez öfkem o beni inciten ifrit insanlara karşı,

Ah benim tükenmez bir türlü o haklı arzularım

O beni çağıran cennetlere karşı.

Bilge şairler derler ki;

İnsanın mutlu olduğu yerdir vatanı,

Öğleyse alın sürgüne geldiğim şu dünyaları,

Verin o halde bana doğduğum o cennet toprakları,

Vermek elinizden gelmez sizlerin,

Bilirim ki orayı hak etmek adaletle ancak mümkün.

Çürüdük diye söylendi kalabalıklardan bir ses,

Haykırdı bilge şairler,

Dediler ki;

Siz ne zannediyorsunuz ki

Asıl bu dünya da yaşayanlar çürürler,

Ölenler ise şu dünyadan geçerek kavuşurlar ebedi bir hayata,

O ebedi hayatın kapıları

Şu dünyada yaşamaya devam edecekler için ise

Kapalıdır henüz daha,

Dünyada ölenler için ancak

Açılır o ölüm denen ebedi huzur denen yaşamın kapıları.

Peki, ya sonrası dedi şaşkın bir kadın,

Sonrası mı dedi şair bakarak yüzüne kadının,

İşte bu sorunun cevabı da ancak şöyle olmalı;

Orada hem yapılacak

Ve hem de düşünecek tükenmek bilmez vakitler ufuklar var,

Ya sonrası diye sorulacak o her bir soruya ise

Yetecek kadar da çok cevap ve zaman var.

Şairin birden bire aklına gelince düşmanları,

Astı yüzünü ve haykırdı öfkeyle,

Yaşasın öğleyse zâlimler için cehennemin ateşleri,

Yaşasın o halde erdemli bilgeler için de

O ebedi cennetlerin bahçeleri.

Ey kadim dünyanın iblisleri beni duyuyor musunuz?

Çökün artık, önünde diz çökün ne duruyorsunuz hakikatin.

        

Aşka yürürken olur böyle şeyler…

 

Hayatlar biriktiririm

Düşlerimde

Her kederlendiğim de yine ben.

Yine beni kırdıklarında

Yeni yaşamlar çalarım olmadık yerlerden,

Ağaçlardan meyveler koparır gibi

Koparmaya çalışırım

Söke-söke mutluluğu ellerimle, tırnaklarımla.

Sancılarımı ninnilerim soğuk odalarım da,

Telaşa kapıldığımda göremeyince umudu dalında

Tutarak yakasından zorla

İçerime sevgiler ısmarlarım

Fakat onlarda yalancı baharlar gibidirler

Ve hiçbir zaman gelmeyecek bir saadetin

Tiyatro sahnesini yaşarım

Sokaklarında kalabalık medeniyetsiz şehirlerin!

Keşke mutluluk adında ki birçok şey

Tiyatro sahnesine koyulabildiğinde

Dönüverseydi gerçeğe,

O vakit hepimiz

O sahnelerin tozunu toprağını

Sürerdik hem ellerimize

Ve hem de yüzlerimize,

Peki, tüm bu olup bitenlere sizler ne dersiniz.

Oysaki birçok insan

Olamayacağını bilmekle

Olacağını bilmenin arasında

Bir Ârafda yaşar,

Aslında

Birçok insan

Ne yaşar

Ve ne de yaşamaz be kardeşim

Çünkü

Şu saatlerin

Ve takvim yapraklarının

Keder diye-diye yandığı bir dünyadayız da ondan.

Hep gitmekle kalmak arasındayız,

Hep sevmekle sevmemek arasındayız,

Hep evet mi?

Yoksa hayır mı demek le dememek arsındayız,

Peki, neden hep böyle olur biliyor musunuz?

Ben size söyleyeyim,

Çünkü

Hiçbir güven duygusu

Ve hiçbir sevgi bırakmadılar

Yaralaya kıra döke öldüre içerimizde.

Endişe içerisinde bir dünya hayatının

Resmini çiziyorlar artık önümüze,

Gülmek mi?

Ben gülümsemeyi bile zorlayarak resmedebiliyorum artık.

Kendi seçimlerimiz zannediyoruz

O her bir gün

O her bir an

Bizim adımıza seçim yapanların tercihlerini.

Modern köleleri olduk artık dünyanın.

Kapımızı melekler çalsın diye beklerken

Karşımıza kederlerden başkası

Çıkmaz oldu farkında mısınız?

Her güzel yürekli insan

Yeni bir şans daha bekliyor,

Her güzel yürekli insan

Yeni bir mûcize daha bekliyor,

Hiç tükenmeyecek bir saadeti

Usanmadan

Bekliyor her güzel yürekli insan,

Hem de günün her saatinde.

İster inanın ister inanmayın

Aldatılmaktan

Kaybediyor insan güven duygusunu,

Merhametini, şefkatini kaybediyor,

Ve kalbini kapatıyor her bir şeye artık,

Hatta kurtuluşu bir bardak iksirde olsa şu dünya insanlığının,

O da kendisinde olmuş olsa

Onu bile vermeyecek kadar öfkeyle kaskatı kesilebiliyor

Kalbi her gün paramparça kırılan insanın!

Geceleri ıslıkladığımız kederleri

Her yeni günde

Yine görünce karşısında insan

Ne ağzının tadı kalıyor

Ne de hayatının huzuru,

Sokaklarda canlar satılıyor

Kimselerin aldığı yok öldürüp yaralamaktan başka.

Dedim ya

Bâzen gitmekle

Kalmak arasında,

Olmakla olmamak arasında

Kederli bir hayatı yaşıyoruz,

Koynumuza her gece sokaklardan yatağımıza kederler taşıyoruz.

Ben mi?

Ben henüz daha pes etmedim,

Hani kederler çaldığında kapılarımızı

Mürekkebin bile kuruduğu acılar vardır ya,

Fakat

Öğle bir gün gelir ki

Dikilip o acıların karşısına

Şöyle demek gerekir;

Ben artık saadete hüküm giyindim

Yıkıl karşımdan,

Der ve kırarım kalemini kederlerin böylece,

İster inanın ister inanmayın

O gün gelecek biliyorum

Ve ben de aynen o kederlere böyle söyleyeceğim.

Ben mi?

Ben henüz daha pes etmedim.

Tüm bunlara ne denir ki

Aşka yürümek mi dersiniz,

Boş ver sıkma canını

Aşka doğru yürürken

Olur, böyle şeyler kardeş.

Aşka doğru yürürken

Olur, böyle şeyler kardeş.

Hem unutma ki

Hangi ağaç güzel şifalı meyveler verirken taşlanmadı ki

Hangi toprak başaklarla filizlenirken ıslanmadı ki

O hangi devran yol alıp giderken yorulup tavaf etmedi ki

Dedim ya, ben henüz daha pes etmedim kardeş.

 

 

          Aşka değer…

 

Aşka değer sözleri vardır

Her bilge şairin,

Toplamı hayatımızın

Üç güne sığabilecek ömür işte,

Her ne yaparsanız kârınıza,

Hayat işte

Ölmekle yaşamak arasında bir ömür,

Sevmekle sevmemek arasında,

Evetle hayır arasında bir hayat işte,

Yâni kısacası

Dünyanın bir ârafındayız.

Şair dedi ki

Dostuyla çıktığı bir yolculukta

Bakarak yüzüne tebessümle kısacık;

Zaman mıdır bizim heykelimizi biçen,

Yoksa kendi ellerimiz mi şekillendirendir hayatımızı,

Kim bilir belki de en doğrusu

Kendi ellerimizdir

Şu kaderimizi yonttuğumuz bıçak,

Zaman mı?

Zaman ise

Yaptıklarımızın ve yapmadıklarımızın

Hem ekim

Ve hem de hasat mevsimi.

Ah bizi yalnızlığımız da teselli eden gölgelerimiz,

Soralım o gölgelerimize,

Onlara diyelim ki;

Bizim kimdir gölgelerimizden başka

Süpüren odalarımızdan kederlerimizi,

Ah bizi birbirimize düşman eden kibir

Sen değil misin iblisin bize mirası,

Ah kaçkın akıllı ifritler,

Ah gelgit akıllı gulyabaniler,

Ah cinnete uzanan melankolik düşler,

Ah vesvese veren iblis

Ne gün acaba uyuya kalacaksınız da

Bir an olsun cinayetlerine de böylece

Bir son verir insanoğlu belki de.

Bir şarkının nakaratını tekrarlar gibi

Yine şu cümleleri tekrarladı bilge şairin arkadaşı,

Dedi ki;

Aşka değer sözleri vardır

Her bilge şairin,

Toplamı hayatımızın

Üç güne sığabilecek ömür işte,

Her ne yaparsanız kârınıza,

Hayat işte

Ölmekle yaşamak arasında bir ömür,

Sevmekle sevmemek arasında,

Evetle hayır arasında bir hayat işte,

Yâni kısacası

Dünyanın bir ârafındayız.

Bilge şair yine o anlamlı nakarattan sonra devam etti

Dedi ki;

İlkbahar kokuları

Dökülürken üzerimize

Yağmurlar çalar ıslıklarını

Eşliğinde sabâ rüzgârlarının,

Ben o vakit mâtem şehirlerinden alır başımı

Senin düşlerine kaçarım her akşam,

Her vakit umuda koşarım

Yıkılan her kederin üzerin de

Benim gayretim vardır,

Senin adını her andığım da

Cennetin kokusunu alırım odalarıma,

Ben mi?

Ben âsi bir şairim bilirsiniz

Yaratıcısı olan Rab’dan bir başkasına asla sığınmayan.

Bilge şair devamın da;

Dur, sus, dedi bakarak arkadaşının yüzüne,

Bu defa senin o tekrarlayıp durduğun nakaratı

Ben tekrarlayayım bâri bu defa,

Aşka değer sözleri vardır

Her bilge şairin,

Toplamı hayatımızın

Üç güne sığabilecek ömür işte,

Her ne yaparsanız kârınıza,

Hayat işte

Ölmekle yaşamak arasında bir ömür,

Sevmekle sevmemek arasında,

Evetle hayır arasında bir hayat işte,

Yâni kısacası

Dünyanın bir ârafındayız.

Şair susunca,

Şairin arkadaşı devam etti bu defa konuşmaya,

Dedi ki;

Geceler sağılır yalnızlığın sofrasında,

Rüyalar kanatlanır,

Sevgilinin koynuna yatar düşler,

Kime salınır her gece ağrısı kederin,

Buzullar kimin yoluna eritilir,

Kimin koluna dolanır saman-yolu kadar aşk,

Kim durdurabilir küresel susuzluğu,

Kim engelleyebilir küresel açlığı,

Kim dindirebilir haksızlıkları,

Kim durdurabilir eriyen buzullarını dünyanın,

Ben tüm bunları düşünürken,

Gün batımları insanı bir telaş kaplar

Uğurlarken sevdiklerini,

Biliyorsun sende,

Gecelerde dövülür kâbuslar,

İfritler uykularda sobelenir

Buğdaylar tarlalarda başaklanır,

Gelinlik kızların avuçlarında

Gelecek adına kurulan hayaller tutulur ufuklarda.

Şehirler yürünür,

Davullar sürgülenir kulaklara,

Yalanlar savrulur odalarda

Yüzlerine bakarak

Hiç utanmadan insanların!

Yalanmış oysa sevmekler diye

Fısıldar dertli bir sarhoş

Diğer başka bir sarhoş dilenciye,

Anlaşılan mutlaka

Terk edilmişliği vardır onun sevgililerinden,

Yoksa niye sevmek yalanmış desin ki meğerse.

Bakın lütfen, çok iyi bakın ki

Görebilirsiniz belki

O kızarıp utanmayı bile beceremeyen

Gözler dolanır üzerlerimizde,

Meğer insanlıkmış kâtili

Kendi çocuklarının,

Meğer insanlıkmış arsızı

Kendi dostlarının diye hiç susmayan

Bir şarkı mırıldanır radyodan bu gece.

Siz en iyisi mi gelin

Hep beraber tekrarlayalım şu nakaratı;

Aşka değer sözleri vardır

Her bilge şairin,

Toplamı hayatımızın

Üç güne sığabilecek ömür işte,

Her ne yaparsanız kârınıza,

Hayat işte

Ölmekle yaşamak arasında bir ömür,

Sevmekle sevmemek arasında,

Evetle hayır arasında bir hayat işte,

Yâni kısacası

Dünyanın bir ârafındayız.

Koşarım geceden sabaha,

Adımlarında kimin öfkesi vardır

Bu nasıl bir telaş,

Öğle sabah-sabah

Kaldırım taşlarını tokatlayarak

Öfkeyi nasılda sobeler insan koşarak, yalınayak.

Nasılda uzar gölgeler

İkindiye çaldıkça boynunu güneş,

Peki,

Hâlâ eşit miyiz?

Yalan söylemeyi terk edin artık

Çünkü

Adaletin yüzünü

Yıllardır hiç görememekteyiz.

Nasıl eşit olabiliriz ki söyler misiniz?

Yuhaladığım o tüm endişeler

Meclis kürsülerinde tanrılık sobelerken,

Ben kime şikâyete yelteneyim diye

Cinnet sobeler şairler

Binlerce yoksulun hakkı için.

Arlanmaz bir masal çizilir artık

Politik hecelerde her gün,

Her an düşman ettirilen

Onca insanlık

Görüyorum ki yalana teslim,

Terk edin artık yalan söylemeyi usandık

Diye bağırıp duran âsi bir şairim ben işte,

Çok oldu biliyor musunuz?

Göremeyeli dürüstlüğün yüzünü,

Sahi ya

Dürüstlük nasıl bir şeydi var mı hatırlayabilen.

Düşünün bir kez olsun şu söyledikleri mi?

Aşka değer sözleri vardır o her bilge şairin,

Toplamı hayatımızın üç güne sığabilecek ömür işte,

Her ne yaparsanız kârınıza,

Hayat işte ölmekle yaşamak arasında bir ömür,

Sevmekle sevmemek arasında,

Evetle hayır arasında bir hayat işte,

Yâni kısacası dünyanın bir ârafındayız.

 

                         Aşk kesiği…

 

Ey göğün yıldırımlarına dövdürülen korku,

Ey ufuklarımızın iklimlerine serpiştirilen vâha(çölde ki yeşillik)

Nedir her bir gün

Hayat çölümüze konan şu serap

Diye sormadan geçemiyorum çok bir gün.

Ey erdemin aynası,

Ey saatlerin

O kimi ruhumu ısıran akrep kıskacı,

Ey her gece uykularıma içirdiğim iksir,

Yengeç dönencesi,

Ey her gün yüzüne kederlendiğim umut,

Ey sabahıma suları diken

Yüzümü kanatan çalı,

Gülün sustuğu kanarya,

Nergise dokunan parmak uçlarım,

Kulaklarıma giyindirdiğim erdemli şiirler,

Serçelere yağmurlarda yüzdürdüğüm ekmek kırıntıları arasında,

Ben;

Şehirlerin o kirli kahverengi çehresinden soyunup,

Kararan kül rengi kaldırımlarından sıyrılıp,

Sevgilinin kapılarının eşiğine bırakıp yüreğimi

Ağır

Ve cesaretli adımlarla solurum hayatı senin huzurunda,

Aşk kesiğidir dilimde kanayan,

O da senin hünerin,

Senin sevabındır,

Yoksa nereden bilsin ki şair işlemeyi

Onca mücrimliğin arasında bu kadar büyük iyiliği.

Ben mi?

Kimi zaman

Serpiştirip hayalime mâziden gülüşlerini,

Kimi vakit

Örgüleyerek geçmişten bugüne izlerini sevgilinin

Tâkip ede-ede,

Kimi zaman bata-çıka,

Bulanık bâzen nehirlerden,

Bâzen de güneş doğmuş günlerden

Ağır

Ve cesaret dolu adımlarla

Çekerim geleceği kendime senden doğru.

Ben mi?

Benim bugünlerde

Sana daha çok ihtiyacım var sevgilim,

Yalvarmak düşer ancak

Payıma benim bakıp yüzüne,

Çekme üzerimden kudret elini

Diyerek ancak yalvarıp sana,

Çekme kaderimden

O merhametli kudret kalemini diye

Haykırıp sana,

Sarılmak düşer payıma umutlanıp ancak,

Peki, sen sevgilim,

Sen merhamet eder misin sana yalvaran şu tutkulu âşığına.

Başka ne diyebilirim ki;

Her vakit

Kime savrulur

Şu ifrit insanlığın kanlı kılıcı,

Nedir çektiği bizden

Öğlece her an saadeti iblisin uşağı olan kimi insan,

Acıtır inan ki

Şu ruhumuza çöreklenen çıngırakları!

Peki, biz ne yaparız onca zehir arasından,

Ruhumuza ecza ararız

Kapılar duvar,

Sesler zilzurna sarhoş,

Kendi imdadımız bize yankılanır çoğu kez,

Bize çarpar umudumuzun

Suları gerisin geriye,

Bağırır şiirlerim der ki;

İnsansı ifritlerin çekilmediği bir dünyada

Adalet koşmak zordur bu yolları,

Konuşmak mı?

Yasak.

Hırsızların

Ve arsızların kral olabildiği bu zamanlarda

Yapılan iyilikler bile

Maraz doğurup,

Akrep olur gezinir üzerlerimizde.

Yorgunuz,

Şu onca telaşesinde dünyanın,

Yalvarırım ancak çıkıp huzuruna, derim ki;

Aç o bereket

Ve merhamet kapılarını bana da artık

Sevginin her zerresine

Aç ve susuzum aşkım görüyorsun işte.

Ben mi?

Ben sorarım;

Nedir şu üzerimize her vakit

Giyindirilmek istene keder,

Boğazımıza kanlı ilmik,

Nedir şu her saat

Dibinde kulağımızın bağıran şehir,

Kimedir hıncı çekip

Kıra devire,

Döke parçalaya

Darbeleriyle kılıcını üzerimize,

Savurup suların,

Sert rüzgârların pazılarından kurtararak kendimizi,

Selameti sahiline umudun bırakıp

Bir yudum olsun

Özledik,

Huzur solumaya geldik,

Aç o bereketli kapılarını da artık

Bir nefes saadet soluyalım

Senin o engin merhametinle olmaz mı aşkım,

Sevginin her zerresine

Aç ve susuz kalan

Şu tutkulu sevdalılarına da

Bir kez olsun bak ve gülümse artık.

Bilge şair

Şu benim onca keder dolu

Ve merhamet bekleyen sözlerimden sonra

Kendisi edebiyatın

Kânununu alıp eline birkaç da kendisi söz sıraladı,

Dedi ki;

Baktım ki her vakit

Şu yangın yerine dönen yüreklere

Dökülen kibrit sularından,

Usanmış bir gurup mâsum insanın

Tutarak ellerinden ben de,

Yollarını onların umuda

Ve cennete tutuşturmak isterdim,

Sonar da demek isterdim ki;

Çekilin ey insanlık o tüm yangın yerlerinden de,

Yeni bir başlangıç yapalım umutla olmaz mı?

Umut mu?

Umut; yeni bir güzel hikâyeye başlamak arzusudur,

Başlanmış güzel hikâyenin

Güzel bir yol tâkip etmesidir,

Güzel bir yol tâkip eden hikâyenin de

Güzel bir sonuçla saadete erdirilmesidir hikâyelerin umut.

Ne diyebilirim ki başka;

Çekilin yangın yerlerinden ey insanlık demekten başka.

Baktığında dünyaya insan,

Bugünlerde kas-kara

Sonbahar yüreklerine bandığım ekmek parçaları,

Kalemlerimi kanatan çalı dikeninden yontup,

Kedersiz yarınları

Ismarlayıp kaderin Rabbine,

Koşmak isterim sana

Şu sevmelerine tutuşturduğum ruhumla ben,

Koşmak isterim sana,

Aç o bereket kapılarını bana da artık diye sana yalvarmak,

Sevginin

Her zerresine

Aç ve susuz kalmış bir âşığınım diye sana haykırmak,

Beni görüyorsun biliyorum diye söylenmek geliyorum içimden,

Şairlerin aşk kesiği vardır dillerinde

Ondan öğle etkili kurarlar cümlelerini biliyorsun sevgilim,

Yoksa nereden bilsin insanoğlu

O yüce sözleri başka türlü.

Ben mi?

Ben küçük lokmalar yer,

Büyük sözler konuşurum,

Anarşist ruhlu bir şairimdir,

Derler ki eski kafalılar bana;

Büyük lokma ye fakat

Sakın büyük söz söyleme,

Ben de cevaben derim ki onlara;

İyi de

Rabbin yok ki küçük bir sözü,

Ben ne diyeyim şimdi.

Aşk kesiğidir dilimde ki sözler,

Küçük lokmalar yer,

Büyük sözler konuşurum ben,

Ne yapayım

Rabbimin yoktur ki küçük bir sözü.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Yazar şair nafiz coşkunun yayınlanan, hazırlanmakta olan diğer kitapları

...

1: Kelebek mevsimi ve saklambaçlar şehri…

2: Elma kokuları ve yağmur zamanı…

3: Azap yağmurları…

4: Sevgili nâna ve mektupları…

5: Papatya mevsimi…

6: Gece yürüyüşü…

7: Sevgili tutya ve mektuplar…

8: Sürgün şehir…

9: Su kavmi ve Ruhûl Kudüs...

10: Şafak gemisi…

11: Gemileri yaktım Aşk ülkesinde…

12: Sürgün çocuklar…

13: Siyah incir ve mavi kelebek…

14: Sofia filo ve mektuplar…

15: İstanbul da sanat ile aşk…

16: Afili yalnızlıklar şehri…

17: Şairler anarşist olurmuş…

18: Sular kesti kılıçları…

19: Kafa kâğıdı…        

20: Hikmet ve felsefe…

21: Olmak ya da olmamak…

22: Papirüsler…

23: Meleklerin şehri…

24: İstanbul’un kanatları altın da…

25: Kırmızı yağmurlar…

26: Sobe, körebe ve saklambaç…

27: Bakır cezve…

28: Kaldırımda demlenen fikir…

29: Senfoni gülüşü…

30: Sevgiliye senfoni ve aforizmalar.

31: Ölümsüzlük senfonisi ve Felsefik yazılar.

32: Felsefe ile şiirin buluşması.

33: Çirkin kral ve fikir yazıları.

34: Ölü şairler mezarlığı.

35: Cennetin çocukları.

36: Şairler kenti ve aforizmalar.

37: Kelebekler şehri ve Felsefik notlar

38: Tutsak melekler ve fikir yazıları…

39: Şair korsanlar ve aforizmalar… 

40: Şehrin azizleri ve Felsefik yazılar…

41: Sofia filo ve aforizmalar…                            

42: Faili meçhul sevdalar ve aforizmalar…

43: Kırmızı balık ve aforizmalar…

44: İhbarlanmış aşklar ve Felsefik notlar…

45: Kılıçlar ve kalemler…

46: Pur si muove ve aforizmalar…

47: Şairlerin ölüm dansı ve aforizmalar…

48: Düşmanlar ve sevgililer…

49: Soprano ve kanlı sözler…

50: Kurşun askerler ve aforizmalar…

51: Ölüm öpücüğü ve aforizmalar…

52:Kale düştü ve felsefik yazılar…

53:Şairin kurşun kalemi ve aforizmalar…

54: Şairin seyir defteri ve aforizmalar…

55: Kartal yuvası ve aforizmalar…

56: Kelimelerle dans ve aforizmalar…

57: Yalnızlık senfonisi ve aforizmalar…

58: Aksiyon ve aforizmalar…

59: Aşk yasası, Aşk diyalektiği…

60: Sinekler lordu ve aforizmalar…

61: Kod-adı şair ve aforizmalar…

62: Su akar yatağını bulur…

63: insan ilişkileri ve aforizmalar… (karma)

64: Sokrates’in intikamı ve aforizmalar…

65: Cehennem melekleri ve aforizmalar…        66: Aşk töreni…