KİTAP ADI: AŞK YASASI VE AŞK DİYALEKTİĞİ. (kitap 59) author poet nafiz coşkun
Felsefik yazılar,
jurnaller, fikir yazıları, makaleler, şiirler, aşk,
Aforizmalar, hikmet,
sanat ve sonnet…
♛ ♣ ♡
Aşk yasası, Aşk
diyalektiği… Kitap: 59.
☆☆☆
Unutmayınız ki seçimleriydi insanı iyi ya da kötü
yapan,
Kör talih yoktu
aslında kalbinde kaderin de insanın.
…
Düşüncelerimin,
aforizmalarımın erdemleşerek olgunlaşmasın da ve hayatın içerisinde ki
zorluklara cenderelere karşı cesur duruşumu gardımı alışımda benden
yardımlarını geri çekmeyen meleklere teşekkür ediyorum. Ve o çok değerli tüm
bilge hikmetli sanat felsefe insanlarına teşekkür etmeği kendime aziz bir vasıf
olarak görmekteyim çünkü onlara gönülden teşekkür etmek bile benim gibi bir
mücrimi azizleştirebilir. Ben sadece iyi insan olmaya çalışan o aziz sanatkârım
olan Rab Allah’ın yarattığı Aşk budalası bir varlığım, sağlıcakla, hoşça kalın.
Nafiz coşkun.
☆☆☆
Yazar şair düşünür ve
sanat insanı: Nafiz coşkun ile iletişim adresleri: e-posta: n.coskun006@gmail.com
Ve ayrıca daha çok
facebook Messenger,
Twitter ınstagram
linkedln pinterest adreslerinden ulaşabilirsiniz.
Bu ve tüm
kitaplarımın telif hakları, basım, yayın, satış hakları Nafiz Coşkun’a aittir.
İzni alınmadan kitabın tümü, ya da bölümleri, mekanik, elektronik, manyetik ya
da başka yöntemlerle çoğaltılamaz, bastırılamaz, medyada okunamaz, şarkı türkü
yapılamaz.
…
Baskı
Ofset baskı merkezi
/
Matbaa sertifikası
ISBN:
☆☆☆
Kitap içerisindeki
Felsefik yazıların, şiirlerin, makalelerin ve Sonnetlerin sayfa numaraları:
…
Sayfa: 7.
ŞAİRİN(kendimin)SANAT TARZI
Sayfa: 9: Aşk yasası,
aşk diyalektiği…
Sayfa: 10: Kavgalar
tükenir mi hayatın…
Sayfa: 16: Aşk ve
med-cezir…
Sayfa: 21: Hey şair…
(sonnet)
Sayfa: 22: Geveze
metropoller… (sonnet)
Sayfa: 23: Gün ışığı…
(bir şarkı daha)
Sayfa: 24: Kimlerdi
deli ve beceriksiz… (sonnet)
Sayfa: 25: Hamlet ve
dünya insanları… (sonnet)
Sayfa: 26: Kâtillerin
kim olduğunu biliyor musunuz? (sonnet)
Sayfa: 27: Oyuncağı
alındığında ne mi hisseder…
Sayfa: 28: Yaşa…
(sonneto)
Sayfa: 29: Sus tu ru
lu yo ruz… (sonnet)
Sayfa: 30: Paralı
askerlerin farkı… (sonnet)
Sayfa: 31: Saklanmak
isterseniz eğer… (sonnet)
Sayfa: 32: Korsanlar
ve devletler arasın da ki fark… (sonnet)
Sayfa: 33: İnsanı
cinayete iten sebepler… (sonnet)
Sayfa: 34: İnsan ve
bencilliği… (sonnet)
Sayfa: 35: Etraf toz
duman olunca… (sonnet)
Sayfa: 36: Bir
nasihat… (sonnet)
Sayfa: 37: Ah bu
nasıl bir tragedya… (sonnet)
Sayfa: 38: Barış
mıdır zor olan kederli savaşlar mı? (sonnet)
Sayfa: 39: Hem
haksız, hem gösteriş budalası… (sonnet)
Sayfa: 40: Terk edin
artık palavrayı… (sonnet)
Sayfa: 41: Mutluluk
istiyor musunuz? (sonnet)
Sayfa: 42: Kim gâlip
gelir… (sonneto)
Sayfa: 43:
Medeniyetinizin makyajı dökülürken… (sonnet)
Sayfa: 44: Çatırtılar
geliyor tepemizden… (sonnet)
Sayfa: 45: Kirli
miras… (sonnet)
Sayfa: 46: Erdemlilik
derecesi ne seviyededir… (sonnet)
Sayfa: 47:
Övündüğünüz sistem cinayet yudumluyorken… (sone)
Sayfa: 48: Saadeti
bulan var mı şu kâtiller sofrasında… (sone)
Sayfa: 49:
Gâlibiyetler elden ele dolaşırken… (sonnet)
Sayfa: 50: Savaşa
hayır de…
Sayfa: 51: Ben gurur
ve propaganda aracı değilim… (sonnet)
Sayfa: 52: Engel
olmayın başka ihsan istemez… (sonnet)
Sayfa: 53: Sanatıma
zehirli dilini uzatacağınıza… (sonnet)
Sayfa: 54: Neden
yazarız… (sonnet)
Sayfa: 55: Kendine
hakikatin ne olduğunu hatırlat… (sonnet)
Sayfa: 56: Dünya
evimizi zehirlemeyin artık… (sonnet)
Sayfa: 57: Onu
arayanlara derim ki… (sonnet)
Sayfa: 58: Aptal
değiliz, canınız cehenneme… (sonnet)
Sayfa: 59: Eczamız
nedir… (sonnet)
Sayfa: 60: Yaşasın
hür ve âdil sanatlar…
Sayfa: 62:
Gitmelerden sonra… (bir şarkı daha)
Sayfa: 63: Politik
ninniler… (sonnet)
Sayfa: 64: Kötü komşu
mal sahibi yapar mı? (sonneto)
Sayfa: 65: Aklı var
edeni kim anlar… (sonnet)
Sayfa: 66: Devrilir
saltanatlar er ya da geç… (sonnet)
Sayfa: 67: Aşka
değer…
Sayfa: 73: Ya daha
sonra… (sonnet)
Sayfa: 74: Çakal
iziyle aslan izi birbirine karışık… (sonnet)
Sayfa: 75: Anlamak ya
da anlamamak… (sonnet)
Sayfa: 76: Doğru olan
kim iyi düşün… (sonnet)
Sayfa: 77: Nefes
alamıyoruz be kardeşim…
Sayfa: 79: Bulanık
sular… (sone)
Sayfa: 80: Allah’a
güven ve hikmetle hamle yap… (sone)
Sayfa: 81: Zâlime
merhamet mâsuma zulümdür… (sone)
Sayfa: 82: Şiirlerim
tutar ellerinden umudun… (sonnet)
Sayfa: 83: Ben
iyilerdenim be kardeşim…
Sayfa: 84: Hepimiz
öleceğiz, iyi bir şeyler yap… (sonnet)
Sayfa: 85: Hamlelerin
geleceğini etkileyecektir… (sonnet)
Sayfa: 86: Şiddete
karşıyız yalanı… (sonnet)
Sayfa: 87: İnsan
belasını mı arıyor… (sone)
Sayfa: 88: Kime ne
kötülük ettik aşktan başka… (sonneto)
Sayfa: 89: Kanlı
hesaplaşmak neden her gün… (sone)
Sayfa: 90: Sen ve
tutkum… (sonnet)
Sayfa: 91: Dürüst
kitaplara kulak vermek… (sonnet)
Sayfa: 92: Hayat
denen sanatı anlamaya çabalayın… (sonnet)
Sayfa: 93: Dürüstçe
yaşa terk et dedikodusunu… (sonneto)
Sayfa: 94: Adalet
yaşanabilecek en aziz erdemdir… (sonnet)
Sayfa: 95: Özlemek
yetmez… (sonnet)
Sayfa: 96: Umuduna
sıkıca sarıl… (sonnet)
Sayfa: 97: Umudu
söyleyin birbirinize… (sonnet)
Sayfa: 98: Şerefine savaşsızlığın…
(sonnet)
Sayfa: 99: savaşma
seviş… (sonneto)
Sayfa: 100: Azap
kamçısı altında… (sonnet)
Sayfa: 101: yazarın
bugüne kadar yazdığı kitap isimleri…
Sayfa:
Sayfa:
Sayfa:
☆☆☆
Nafiz derki:
…
Sevgili Mikel’e,
Cibril’e ve Şafağa ve sana
Ve senin için
sevgilim.
Sevgili İsrafil’e,
Ölüm meleği Azrail’e
ve Ruhûl Kudüs’e Teşekkür ediyorum.
Sonnet ve şiirlerimi,
tane-tane,
Yavaş-yavaş ve
yumuşak bir ses ile oku.
Fikir yazılarımı, makalelerimi,
aforizmalarımı,
Şiirlerimi,
sonnetolarımı, kelimelerimi, hikâyeciklerimi,
Jurnallerimi okurken
düşünerek oku!
Anlamak istiyorsan bu
dediklerimi yerine getirmelisin!
Ve unutma ki hikmetli
düşünerek okumak;
Erdemlilerin,
kibarların,
Asaletli,
Asil insanların aziz
bir vasfıdır, karakteridir, sanatıdır unutma!
Sonnet. Nafiz coşkun
☆☆☆
ŞAİRİN(kendimin)SANAT TARZI.
Bu yazıyı tüm
kitaplarımın baş sayfalarına yerleştiriyorum!
Beni ve sanat şiir
tarzımı anlayabilmek için bu yazımı lütfen dikkatlice kendiniz ya da karşılıklı
bir insanla okuyunuz ki benim yazmış olduğum eserlerimi daha iyi anlayabilmeniz
mümkün olsun. Kendisine yazar şair düşünür ve sanat insanı unvanlarıyla seslenen
o akılcı romantik adamın yani benim ne tarzda yazdığımı, nasıl bir nazm ölçü
kullandığımı şu ifadelerle beyan etmek istiyorum. Şu aziz iki cümleyi çok
irdeledim, olmak ya da olmamak ile anlamak ya da anlamamak cümlelerini. Ve
anladım ki bu iki aziz cümle beyni dolmaya başlamış bir insanın tüm hayatını
şekillendiren kafa kâğıdıdır, ruh haritasıdır. Düşün ve anlamaya çaba göster,
olmak için ise bilgi ile meseleleri anlamak gerektiğine inandım daima. Şiiri,
felsefeyi, fikirlerimi, telkini sonnet kalıbında, sonnet nazmın da
birleştirdim, ha bu arada hatırlatmak isterim ki zâten kaliteli bir şiirin
fikirsiz felsefesiz olması mümkün değil. Bazen de kimi yazılarımda sokak
lisanını kullanmayı ihmal etmedim çünkü sokağın ayrı bir lehçesi vardır bunu
inkâr edemem, iyi ya da çirkin sokağın o çok farklı argosunu bile kullandığım
oldu. Her bir aklın, her bir anlayışın anlayışına göre anlatmaya çalıştım ve o
sokak şairi üslubu yanında birde salon şairi ile aforizmacıların lisanını
kullanmayı da ihmal etmedim. Bazen insanların o geçmişten bugüne hiç değişmemiş
aynı olan ezberlerini bozmuş oldum bu farklı yazılarımla, bu farklı sanat
tarzımla. Çoğunlukla bazen de insanların düşünce güçlerini artırmaya çalıştığım
oldu. Hem sokak lisanını, sokak felsefesini ve hem de yüksek akademi lisanının
felsefesini kullanmayı kendime has bir tarzda uygun gördüm. Aynı kitap
içerisinde hem Sonnet’i, şiiri, makaleyi, jurnal yazılarını ve bazen de minik
hikâyecik roman kokulu yazılarımı ve ayrıca laubali bir lisan tarzını da ihmal
etmeden kullandığımı yazılarımda göreceksiniz çünkü kötülüğe karşı laubali
olmamak mümkün değildir erdemli bir insan için. Ve hatta çok basit anlatılar
ile süslenmiş şarkı sözü olabilecek dizeleri, şiirleri, Aşk’ı, Hikmet’i,
kavgalarımı, hatalarımı, pişmanlıklarımı, halkımı, birbirinden çok farklı insan
kalıplarını, farklı kültürdeki insanların isyanlarını, sohbet şiir
kültürlerini, yalnızlıklarını, zaferlerini, yenilgilerini, umutlarını ve birçok
şiirde olduğu gibi karamsarlığı değil, tam tersine insanları karamsarlıktan
çıkartabilmenin uğraşısını göreceksiniz yazılarımda. Biliyorsunuz ki felsefi
bir mesele üzerinde hikmetlice düşünmeye çalışmak insanın düşünce gücünü
artırıyor. Ve işte bende Felsefik yazılar ile yoğurduğum mayaladığım şiir
sonnet sanat düşünce fikir hamurumu kendime has yepyeni bir modern sanat
tarzında sizlere ikram ediyorum, isteyen alabilir, alırsanız eğer zararlı asla
çıkmayacaksınız emin olabilirsiz, çünkü ben de sizler gibi iyi bir insan olmaya
çaba gösteren bir varlığım.
Yeniden kısaca tekrar
etmem gerekirse eğer, Tüm eserlerimin kitaplarımın tarzı şöyle ki yazılarımın
büyük bir bölümünü, fikirlerimin bir kısmını sonnet kalıbı nazmında, şiirsel
kendime has Felsefik hikmetli dokunuşlarla yazdım. İşte bu bana has nazm ile
tarz birleşince dünyada bir ilk oldum desem yeridir. Ayrıca bu nazm tarz
birleşmesiyle yazılan bazı eserlerimin okunuşu konuları gibi zor, ağır
gelebilir bazılarınıza. Lütfen yazılarımı daha dikkatli, yavaş ve seçici,
tane-tane, düşünerek okuyunuz, anlamadığınız kelimelerin manaları için lütfen
sözlüğe bakınız, bir kelime insan vücudundaki iskeletin parçası gibidir
anlamını bilmeden okuyup geçerseniz hiçbir fayda göremezsiniz, zarara girmez
erdemliler, kısacası ben Şiirle felsefeyi birleştirdim!
Aşk yasası, aşk
diyalektiği…
Aşk diyalektiği;
diyalektik; bir şeyin, bir meselenin yol şehir Haritası, metodu gibidir, bir
şeyin kafa kâğıdı gibidir.
Aşk diyalektiğini iyi
bilenin mutlaka bir farkındalığı vardır. Kültürüm, inancım, kafa kâğıdım; aşk
diyalektiğimden gelmedir. Aşk kültürümü ve kafa kâğıdımı merak edenler;
Nüfuz cüzdanıma,
kimlik kartıma değil, devlet sicil kayıtlarıma da değil, asıl o yazdığım
yaşamış olduğum o on binlerce dolu-dolu eserlerime baksın ve anlamaya çalışsın.
Bir insan ancak ruhuna bakılarak tanına bilir, öğle değil mi? Şu cümleme iyi
kulak ver, dinle beni lütfen; Oysaki aşk yaşama neler katar sâdece faydadan
başka! Haksız mıyım? Aşk yasası, bilir misin? Aşk kânunu, bilir misin? Aşkın
hükümleri vardır sen bunları bilir misin?
Yoksa sen bunlardan
haber siz mi yaşıyorsun?
Eğer öğleyse sen
boşuna yer kaplıyorsun hacminle kütlen ile.
Aşk kirlileri
temizleri çok iyi bilir, tanır onları,
Fakat insanın
üzerinde o kirleri görmek istemez aşk.
Aşk; âdil hükümleri
tercih eder yaşamında.
Aşk; gayri meşru
yasakları çok iyi bilir fakat saygı duymaz onlara, laubalidir onlara tanımaz
ezer geçer onları kudretiyle.
İnsan mı? Bâzen o
paldır küldür bata çıka bağıra çağıra ve
Bâzen de aşk
huzurunda; derin bir düşünceye sessizliğe veya da büyük bir coşkuya yükselen
varlık. Tüm bu gürültü, coşku ve sessizliklerimizle biz insanlar; o inleyen
‘ney’ musikisi gibiyiz aslında, İnliyoruz çünkü vatanımız olan cennetten uzağız
da ondan, Yâni bu bir özleyiş, arzulamak inlemesidir o ‘ney’ musikisinin
içerisine düşen nefesle ortaya çıkan bir inleyiş gibi.
Anlatabiliyor muyum?
İnsansın sen de birbirimizi anlayabiliriz.
Kavgalar tükenir mi
hayatın…
Bilmem ne gün
yağdırır
Topraklarıma
ilkbaharı Rab,
Oysaki
Aşk iklimleri kuşatır
düşlerinde çocukları
Fakat gerçekte ise
Rüyalarına kâbuslar
yağar her gece.
Kucaklarında ise annelerinin
beslediği sancılar
Ağrıtır dört bir
yanını şehirlerin,
Gün doğmak bilmez,
Doğsa da eksilmeyen bir
acıdır
O üzerimizde ki hiç
tükenmeyen savaş dansları.
Savaş davulları
susmak bilmez
Hiçbir vakit şu
dünyada!
Çünkü her bir ülke
Tanrılaşmanın
peşinden sürükler kendi cesetlerini,
Şairlere düşen ya
seyretmektir olup bitenleri sessiz
Ve ya da tüketmektir
mürekkebini kaleminin
Arsız bir insanlığın
arzularına karşı
Vururlar en büyük
darbeyi,
Oysaki erdemli bir
sanatkârdır
Çizen sahnesinde
tablosunu insanlığın!
Bâzen düşünürümde
Hamlet’ini Shakespeare’in
Anlayamayan insanlık
beni mi anlar diye,
Ne yani
Şimdi temiz neşeli
rüyalar mı ısmarlasın kendilerine çocuklar,
Yerine ne konabilir
ki
Ve hangi neşe teselli
edebilir
O kucağında yatan kan
gölü sancısını bir kadın.
Üç günlük dünya
Edilince insanlığın
kucağına hediye
Onu da zehirlemekten
başka ne bıraktı ki insanoğlu geriye,
Sancı, keder,
ıstırap,
Söyler misiniz bu
mudur yaşamak kalan bize geride.
Ütülenmemiş bir hayat
çıkıyor bâzen karşımıza,
Yontulmamış onca
insan
Ve başarı öykülerinin
ardında gizlenmiş
Özel hayatların
filmleri oynuyor sinemalarda,
Ben de seyrediyorum o
filmlerden bâzen,
Keşke hiç
tükenmeseydi
Dediğim olmuyor değil
hani,
Keşke hiç
tükenmeseydi o zaferler kazandığım anlar
Dediği olmaz olur mu
insanın.
İnsan dediğin varlık
en çok da istemez
Kaybetmeyi
elindekilerden,
Sabahları uykulu,
Öğlenleri ise küstah
bakışları arasından,
Geçerek şu şehrin
insanlarının
Akşama doğru bir sürü
kahpelik
Tutuşturulur
caddelerinde şehrin,
Yorgun argın
Zor atıyoruz
kendimizi
O soğuk odalarımızın
yataklarına.
Artık şu saatten
sonra insanların
Alacaklılarından
başka
Kim sorar ki
hatırlarını
Çığırından çıkmış şu
dünyada.
Hiç farkında olmadan
Biz hayatı kime
ısmarlamışız ki
Oysaki kazanmak ve
saadet bizim için
Zor çıkılır bir
yokuştan ziyade
Everest’e döndü kar
kış kıyamet,
Yüzümüze bile pembe
çalmaz oldu hayaller artık.
Neyle çarpar insan şu
saatten sonra elindekilerinin
Ve avucundakilerinin
yokluğunu,
Yokluğa yokluk
katarak
Aç karnına sabahlayan
Şu memleketimin
insanlarının
Hesaplarını sormaya
kalksak
Sıra bir hayli uzar
da gider
Kıyamete kadar hem
de.
Kirpiklerinde asılı
kaldı umutları insanların,
Onlarda yağmurların
sırnaşıklığında
Tepelendiler akarak
toprağa,
Öğleki
İnsanların bir yere
ait olmak hevesini bile
Boğazlarında,
kursaklarında bıraktılar,
Yutkunsan aşağı
inmez,
Tükürsen dışarıya
çıkmaz,
Öğleki
Kursağımız da
bıraktılar
O bir yere ait olmak
Mesut ve mutlu olmak
hevesimizi,
Sonra ne mi oldu
Tabi ki de
Çıkmaz oldu sesimiz
soluğumuz,
Ciğeri beş para
etmezlerin
Maskarası olmadan
yaşamak hayatı
Neredeyse
hayallerinde kaldı eskilerin,
Eskicilerin
mezatlarında ağlayan
O yosun tutmuş
hatıralar kadar
Bir değer mi var
zannediyorsun
Oysaki
O kokuşmuş gurbetçi
elbiselerinin
Muamelesi kadar artık
ederi fakirin!
Süt sağmak mıdır?
Artık düşler bile
ölüm sağar,
Çadırların avlusunda
ise rüzgârlar
En çetin hutbesini
konuşur savaşın çocuklarına,
İşe şu onca savaşın arasında
Sana ninnilediğim
kızgınlığım hiç geçmiyor,
Ne vardı öğlece çekip
gidecek
Hem de köpekleri
kadar ihtiyacım varken sana.
Hangi ayazı kışı
bahara dönmüş ki fakirin,
Ölüm tâzeler bir
bardak çay yerine onlar hayatı,
Ne vardı öğlece çekip
gidecek
Hem de köpekler kadar
ihtiyacım varken
Diye sevdiklerine
seslendikleri çok olmuştur öğle değil mi?
Defolu hayatlardır
işte bakın
Ne kadar zorlasınız
da
Yamasından kurtulur
yırtıkları hayatın,
Sizleri öğlece bırakır
zemherisinde çırıl-çıplak yaşamın.
İnsan sormalı aslında
Çıkarak karşılarına
kederlerin,
Demeli ki; benimle
derdiniz nedir sizlerin,
Diye sormalı desem,
Ne söylerdiniz bana
acaba,
Yok, şöyle sormalı
aslında
Çıkarak karşılarına
keder verenlerin;
O sizlerin
hayatlarını
Zehir zemheriye katık
yapan
O ciğerleri beş para
etmezlere,
Demeli ki onlara;
Sizlerin bizimle olan
derdiniz nedir diyerek
Geçirmeli keder
tasmasını
Bir ara onlarında
boyunlarına.
Bâzen yaşayan şu
insanlar
Hayatın tiyatro
sahnesini
Seyircisiz,
Bâzen de bir dolu
meraklı seyircilerin
Gözleri önünde oynar.
Ölüler mi?
Ölüler ise solgun
bakarlar hayata
Oysaki
Şu cinayetleri
Erdemlilik
zannettirilen insanlığın
Birçoğu
Solgun bir sûret
bulur
Karşısında her gece
aynaların!
Keder güneşini
seyretmekten
Solgun düşmüş gözleri
insanın,
Uyumadan her gecenin
bir adım öncesi
Ya üşüyerek
Ve ya da küserek
umuda
Dalmaktır uykuya
çaresizlik.
Ölüler mi?
İşte o solgun ve
yorgun yüzlerini
Her gece yatmadan
Bir adım önce
Ve bir adım sonra
Aynalarda gören
ölüler
Şöyle söylerler
insanlığa;
Her gün böyle bin
türlü kederleri
Hiç durmadan
ninnileyen
Her bir şeye veda
etmek yerine,
Biraz sevgi
Ve biraz da gayret
Yoksa yetmez insanın
Tutunmaya hayata gücü
sevinci.
Aşk ve med-cezir…
Kucaksız çocukların
Merhametsiz
bakışların sıyrılıp arasından
Zor da olsa bir ruh
yolculuğu sonrası
Aşk elemek isterken
Bulurum kendimi
yollarda,
Peki,
O yolların
neresindeyim,
O kanı donmuş zorba
şehirlerin göbeğinde ben.
Daima sormuşumdur;
Kime çekilir yalanı
gırtlağından insanlığa,
Kime biçilir hakaret
halkın dudağında,
Konuşmak varken
erdemi,
Konuşmak varken
sanatın,
Konuşup ve paylaşmak
varken hazinelerin
Suyun, taşın,
toprağın, göğün yüzünü
Ve tüm bu
güzelliklerin yerine,
Hırsızlığın, yalanın,
arsızlığın
Ve savaşın o kanlı,
merhametsiz
Ve acımasız bir
arenası haline gelmiş
Şu ihtiyar dünya
insanlığı seyrediyorum şimdilerde.
Yine farklı
düşüncelere dalarak diyorum ki;
Neden erdemli bir
bilge
Yalnız kalmayı
arzulasın ki
Diye soruyorum
kendime kimi zaman,
Oysaki o çok daha iyi
bilir diyorum,
İnsanlıkla beraber
seyretmeli
Ve insanlıkla beraber
paylaşmak gerektiğini dünyayı
Ve onlarla birlik de
başarmak gerektiğini iyi bir şeyleri,
Peki, neden erdemli
bir bilge
Onca mücadelesinden
sonra
Usanarak çekilir ki
kendi köşesine diyorum defalarca,
Neden küser
insanlığına dünyanın diye soruyorum
Birçok zaman kendime,
Gâliba anlamış
olmalıyım,
Neden biliyor
musunuz?
Her şey ortada değil
mi zaten,
Onca hırsızlığın,
Onca arsızlığın,
Onca yalanın,
Onca katliamın,
Onca ve milyonlarca
cinayetin
Yaşandığı bir dünya
insanlığının tablosu karşısında
Erdemli bilge bir
insandan başka ne bekleyebilirsin ki
Ne yapsın yani
Cinayetlerin kucağına
batan sizlerle dans mı etseydi,
Sizlerin
alınlarınızdan öpüp
O işlediğiniz cinayetlerinizi
tebrik mi etmeliydi.
Ah söyler misiniz?
Kime kırılır kalemler
Kime çevrilir
namluları dillerin,
Kime küfredilir bir
evvel zaman içinde,
Hangi kadimden gelir
sesleri âşıkların,
Hangi şair çizer beni
şehrin parklarında halka,
Adaleti haykıran bir
sanatkârdan
Başkası değildir
gulyabanilere
Ve insansı ifritlere
karşı mücadele veren
Diye bilge bir şair
haykırır her gece o soğuk odalarından,
Her vakit sokaklardan
kalabalıklara karşı haykırır, usanmaz,
Cinayetler işleyen
insanlığına karşı dünyanın haykırır,
Der ki;
Durun,
Durun diye bir laf
var,
Durun,
Nereye gidiyorsunuz,
Oysaki ben sizlerin gördüğümde
gittiğiniz o yollarınızı
Aklınızın başınızda
olduğuna inanmıyorum,
Çünkü
Cinayetlerin sarhoşu
olmuş bir insanlığı
Üzülerek görüyorum
karşımda.
Durunuz,
Yoksa suyun,
toprağın, havanın
Ve göğün sâkinlerinin
sizlere vereceği karşılığın gecikeceğini
Hiç ama hiç
zannetmiyorum,
Hatırlasın herkes
fizik dersinden
Her etki
Er ya da geç
Mutlaka bir tepki
doğuracaktır.
Söyler misiniz?
Hangi varlık içerisin
de saklar
Sinsi ve o vahşi
binlerce cinayetini insanoğlundan başka.
Söyler misiniz?
Başına gelen onca
dünya felaketini
Hangi insan hak
etmediğini söyleyebilir ki
Söylese de bu bir
yalan olmaz mıydı?
Söyler misiniz?
Seyrederken sessiz
kalıp
Milyonlarca mazlum
insana cinayetini insanlığın!
Hangi halk aptal
rolünü oynar ki insanoğlundan başka.
Uzun lafın kısası;
Seyrederken ben şu
dünya hayatını insanlığın
Düşünüyorum da
Eğer bana ait bir
çocuk gelmesine
Sebep olacaksam şu
dünyaya,
Ondan şimdiden özür
diliyorum,
Neden biliyor
musunuz?
Çünkü
Şu cinayetlere
saplanmış,
Birde tüm bunları
erdemlilikmiş gibi göstermeye çalışan,
Ve kurtulmayı bile
arzulamayan şu insanlığın
Tamda merkezine
çocuğumu eğitip bırakacağım için
Hem ondan özür
diliyorum,
Fakat onun iyi ve
erdemli bir mücadele insanı olması için de
Elimden geleni
yapacağımın da farkındayım.
Bu anlattıklarım var
ya
Söyler misiniz?
Bu her bir anne ve
baba için
En kutsal olan bir
vazife değil de ya nedir.
Peki,
Hangi dudak beni
karalayıp jurnaller kulaklara,
Hangi tutsak beni
çizer kitaplar da,
Hangi militan
saplanır göğsüme,
Kimin yatağında ağlar
bir gece vakti çocuk,
Tüm bunlar dünya
insanlığının
Olağan şeylerinden
birkaç tanesidir öğle değil mi?
Peki,
Kim çalar emekçinin
hakkını
Kim jurnaller
kulağına iblisin benim iyiliklerimi
Yeniden savaş açması
için bana.
Peki,
Bak şurada gizlice
adalet arıyorlar diye
Kim hazırlar idam
ipini kalemimin,
Sayfalarını beyazın
kim boyar kana
Şu insanoğlundan
başkası
Bunu yapar mı haydi,
söyleyin lütfen.
Peki,
Söyler misiniz?
Bir avuç dolar için,
Elmas adında
Bir karbon kimya cam
parçası için
Şu dünyayı kirleten
onca kirli gazın,
Onca zehirli karbonun
üretilmesi için
Kim işler cinayetini
on milyonlara karşı,
Kim kusar vahşiliğini
Birbirlerinin
üzerlerine,
Kim parçalar
annelerinin
Ve babalarının
gözlerinin önünde çocuklarını
Şu dünya
insanlığından başka!
Uzun lafın kısası,
Bu şair der ki;
Şu saatten sonra en
büyük sanatın
Anladım ki
Adaleti haykırıp
Ve adaletin mücadelesini
yaşayarak vermek olduğunu,
Peki, siz ne
düşünüyorsunuz?
Hey şair…
Hey şair beni duyuyor
musun?
Bakıyorum da
saklanmış zamanın içerisine senin gibi
Hayatın şu tüm
sırları,
Bulmak ve çözmek
imkânsız oluyor bâzen, ne dersin,
Hatta yamadıktan
sonra hangi sevmek ne kadar güzel görülür
Onu da düşünmekten
kendimi alamıyorum, peki, ya sen,
Fakat her ânı an ve
an yaşanılarak çözülebiliyor biliyorsun,
Ancak an ve an
yaşandığında anlaşılabiliyor aşk ve hayat,
Ne bir an ileri ve ne
de bir an geriye asla ve asla gidilemiyor,
Önünde acı mı var
Yoksa şeker şerbet
bir hayat mı var çözmek imkânsız hey şair,
İşte o bile ancak an
ve an
Yaşanılarak anlaşılabiliyor,
Peki, buna ne dersin
şair, buna ne dersin.
Sonnet… Nafiz coşkun
Geveze metropoller…
Geveze
Ve sağır şehirlere
Ne anlatabilirsiniz
ki
Mesela
İmdat isteseniz bile
Sizleri duymamazlıktan
gelir o duygusuz şehirler,
Huzur bulmak istersiniz
Onlar ise
Sâdece ve sâdece
O gürültülü
gevezeliğinden
Ne güzel bir tat
bırakır damağınız da
Ne de içeriniz de
huzur.
Ah şu şeker şerbet
hayâllerde olmasa
Nasıl çekilirdi ki
bilmiyorum şu geveze şehirler, ne dersiniz?
Sonnet… Nafiz coşkun
Gün ışığı… (Bir şarkı daha)
Bana öğle bir şey
söyle ki
Ruhum seninle
karılsın,
Bana öğle bir şey
anlat ki
Ruhum senden asla
vazgeçemez olsun,
İçerimde ki onca
keder dağılıp kaybolsun,
Bana öğle bir aşk
hamlesi yap ki
O bir yerlere bir
zamanlar
Artık incinip
kırılmasın diye
Sakladığım kalbimi
Çıkarıp oradan
Senin ellerinin
arasına bırakıvereyim, bebeyim, ah bebeyim,
Hem de hiç ama hiç
endişe bile göstermeden, bebeyim, ah bebeyim.
Bana öğle bir şey
söyle ki
Sana ben tüm
içtenliğimle sarılıp bağlanabileyim,
Bana yeniden bir
sevgiye güvenebileceğimi öğretebilirsen eğer
Yeniden kim bilir
belki de
Gün ışığına
çıkartabilirim kalbimi ben de yeniden senin için,
Ah bebeyim, bebeyim.
Kimlerdi deli ve
beceriksiz…
Mâdem sizler çok
akıllıydınız,
Mâdem sizlere göre
Bizlerdik deli,
Bizlerdik beceriksiz
Peki, onca yıl tüm şu
dünyaları yönettiniz
Neden o halde
Cinayetleri artırmaktan
başka
Hiçbir işe
yaramadınız.
İşte şimdi düşünmeye
başlayalım mı asıl
Kimin deli
Ve kimlerin
beceriksiz olduğunu,
Ha ne dersiniz.
Cevabını benim çok
iyi bildiğim bir gerçek var ki
Dünya yasalarını
koyanlardan başka var mı kâtil.
Sonnet… Nafiz coşkun
Hamlet ve dünya
insanları…
Shakespeare
Hamlet’in de
Sizleri
Çok
Açık
Tarif
Ediyordu
Aslında,
Asla doymak bilmeyen
Ve
Önüne ne gelirse
Acımasızca
Ve
Kendi çıkarları
uğruna katledip öldüren!
Sonnet… Nafiz coşkun
Kâtillerin kim
olduğunu biliyor musunuz?
Etrafınıza çok iyi,
dikkatlice bakın
Bu şimdi ki dünya
düzenini
Kimlerin kurduğunu
çok iyi biliyorsunuz
Elbette ki sizler
kurdunuz, bunun bizlerde farkındayız,
Şimdi ise o görün
bakın ki sizlerin kurmuş olduğu dünya düzeni
Başınıza yıkılıyor,
yıllardır çatırtılar geliyordu zâten,
Evet, şimdi
kurduğunuz sistem başınıza yıkılıyor gördünüz mü?
Cinayetlerle,
hastalıklarla beraber yıkılıyor üzerinize hem de.
Düşünüyorum da acaba
sizlerin
O yapmış
olduklarınızdan, cinayetlerinizden dolayı
Haksızlıklarınızdan
dolayı yıkılıyor olabilir mi diye düşündüm,
Peki, sizler düşündünüz
mü hiç bunları,
Yoksa düşündüğünüzde
vicdanınız sizi rahatsız mı ediyor,
Hayır, mı diyorsunuz,
yoksa şöyle mi diyorsunuz;
Hayır, bizlerin
sebebiyle yıkılmasına imkân yok,
Peki, o halde bu sizlerin
seve-seve,
Bile isteye
destekleyip şu yaşadığınız düzeni kuranlar kimler,
Onların kim olduğunu
söyleyin de bâri
Onlara diyelim,
onlara konuşalım konuşacaklarımızı,
Onlara diyelim ki; bu
düzeni, bu sistemi siz kurdunuz,
Mâdem düzeniniz ve
sisteminiz mükemmeldi,
Mükemmel işleyecekti,
öğle de savunuyordunuz,
Peki, o halde neden
şu milyonlarca cinayet,
Milyonlarca kaos,
açlık, fakirlik, huzursuzluk
Neden sürmeye devam
ediyor dünyamız da
Hem de sizlerin kurup
yönettiği şu dünya sisteminde
Neden hâlen bir türlü
durdurulamıyor cinayetler söyler misiniz?
Oyuncağı alındığında
ne mi hisseder…
Sevdiği insanlardan ayrılanları
ben kimi zaman
O çok sevdiği
oyuncakları
Elinden zorla alınan
Çocuklara
benzetiyorum,
Çünkü onlar da ellerinden
oyuncakları alındığında
Susup küsebiliyorlar
dünyaya,
Bâzen neden küser ve
neden susup kapanırlar içlerine insanlar
Biliyor musunuz?
Çünkü hem çocuklar,
Hem sıkı dostlar
Ve hem de sevgililer
O mutluluklarının
Büyük bir kısmını
O çok sevdiği
varlıkların üzerlerine bina ederlerde ondan,
Tabi ki de mutluluk
binasının temeli devrilip gidince de,
Sizler tahmin edin
neler olabileceğini,
Neler kalabileceğini
gerilerde sizler de biliyorsunuz,
Biliyor muydunuz
büyük bir deprem sonrasını andırır
Terk edilmiş kalpler
Sizler yine de
Hem evlerinizi, hem
de kalplerinizi kabirlere çevirmeyin derim,
Ne dersiniz.
Yaşa…
Hayatı
Tamamen
Seyretmeyi
Terk ette
Onu
İyi
Bir şekilde
Yaşamaya başla
Ne dersin,
Yoksa
Sen
İyi
Yaşamayı
Unuttun mu?
Sonnet… Nafiz coşkun
Sus tu ru lu yo ruz…
Susturuluyoruz,
Dün Afro-Amerikan
kökenli insanlar,
Bugün sen,
Yarın o,
Diğer gün
Ben,
Siz, onlar
Ve sen,
Susturuluyoruz,
Sonrasında ise susturanlarda
mı susturulacak acaba,
Elbette ki
Çünkü peygamberin
ifadesiyle
Yapanın yaptığı
başına gelmeden ölmeyecek.
Sonneto…
Nafiz coşkun
Paralı askerlerin
farkı…
Paralı askerlerle
Maaşlı askerler arasında
ki
Fark nedir diye
sordular bana
Dedim ki onlara;
Her ikisi de para
alır,
Savaşırlar,
yaralanırlar,
Ölürler
Ve ya öldürmeye sebep
olurlar,
Peki, fark nerede
Meraklandırma bizi,
Haydi, söyle artık
dediğinizi duyar gibiyim,
Dedim ki onlara;
hiçbir farkları yok,
Sâdece birini
devletler
Diğerini de dolaylı
yollardan yine devletler kontrol ediyor.
Sonnet… Nafiz coşkun
Saklanmak isterseniz
eğer…
Korkmayın sakın,
Bâzen
Göz önün de
Kulak dibinde olmak
Saklanılabilecek
En mükemmel korunaklı
yerlerden olabilir,
Ben derim ki
Aklınızı çalıştırın,
Firavunun sarayına
yerleşin,
Çağı okuyun
Bu size bir zaman
yeterli olabilir,
Fakat sakın
Erdemli olmayı
kalbinizden söküp atmaya kalkışmayın,
Çünkü sizi düşmanlarınızdan
ayıran tek özellik o olacaktır.
Sonnet… Nafiz coşkun
Korsanlar ve
devletler arasın da ki fark…
Kendi yasalarını
kullanarak
Hükümetler ve
devletler
Dolaylı yollardan
cinayetler işlerlerken,
Korsanlarda
O kendi yasalarınca
Cinayetler işlemekten
geri durmazlar,
Peki, korsanlar ile
devletler arasın da
Ne gibi fark kaldı ki
o vakit,
Diye merak edenler
aranızda varsa eğer,
Merakınızı gidererek,
Ben sizlere
söyleyeyim,
Şöyle ki;
Her ikisi de cinayet
işlemekten sakınmadıklarına göre
Hiç de bir farkları
kalmıyor galiba, siz ne dersiniz.
Sonnet…
Nafiz coşkun
İnsanı cinayete iten
sebepler…
Kâtillerin kâtil
olmalarında,
Hırsızların hırsızlık
yapmaların da,
Korsanların korsan,
Anarşistlerin
anarşist olmaların da
Sizlerin ve
devletlerin
Hiç mi kabahati yok
Diye sormalı
kendisine insan.
Peki,
Onları buna yapmaya
iten sebepler nelerdi
Diye sormalı insanlar
kendilerine.
Onları tetikleyen
faktörler
Sizlerin ve
devletlerin
Bir kısım hamleleri
olabilir mi acaba
Diye sormalı insanlar
kendilerine.
Sonnet… Nafiz coşkun
İnsan ve bencilliği…
Ölümden sıyrılmak
için değil
Birlik de iyi ve âdil
Sağlıklı
Ve hikmetli bir yaşam
Kurabilmek için
Var edilmedik mi?
Diye sormalı
kendisine insan.
Peki,
Öğleyse
Nedir bu bencilliği
insanın,
Neden hâlen halkın
Çok büyük bir kısmı
boğuşuyor yoksulluk ve haksızlıklarla,
Ne yani siz zenginler
ve politikacılar
Hiç ölmeyeceğinizi mi
zannediyorsunuz, evet, sizler de öleceksiniz.
Sonnet… Nafiz coşkun
Etraf toz duman
olunca…
Bâzen
Geri çekilmek icap
eder
Neden biliyor
musunuz?
Meydanı daha iyi
görüp,
Daha iyi,
Hikmetli bir şekil de
analiz edebilmek için,
Yoksa bulanık sisli
bir havada
Toz duman arasında
Neler olabileceğini,
Sonuçların büyük bir
hüsrana
Yol açabileceğini
unutmayın,
Eğer yine her şey
karışırsa, toza toprağa dumana bulanırsa,
Çekilin bir kenara
Ve yeniden seyredin,
ayırt edebilmek için dostu düşmanı.
Sonnet… Nafiz coşkun
Bir nasihat…
Bir öğüt mü
istiyorsunuz
Uzun lafın kısası
Kendinize iyi bakın
Bunun için
Eliniz de ki
Tüm imkânları
seferber edin
Ve kendinizi
geliştirin,
Başka çare var mı?
Tabi ki de yok.
Haydi,
Şimdi gösterin
enerjinizi,
Kendinize iyi bakın
Ve kendinizi
geliştirin,
Başka ne diyebilirim
ki gerekeni söyledim zâten.
Sonnet… Nafiz
coşkun
Ah bu nasıl bir
tragedya…
Faili meçhul
cinayetlerin kâtilleri,
Cellatları
Ve hem de
Cinayetlere teşvik
edenleri
Maktullerin
yakınlarına
Baş sağlığına
gidiyorlar,
Bu da yetmiyor,
Bir de maktulün
anısına
Heykeller anıtlar
inşa edip
Kederli tiyatrol
sözler beyan ediyorlar,
Ah bu ne yüzsüzlük
öğle değil mi?
Ah bu ne tragedya
Ah bu ne tirajı-komik
Hem de acınası bir
eylemdir öyle.
Sonnet… Nafiz coşkun
Barış mıdır zor olan
kederli savaşlar mı?
Neden bir kutsal
kitapmış gibi
Lider edindiğiniz
varlıkları Rab edinmek yerine
Şu dünya halkı olarak
birleşip
Hem kendinizi
Ve hem de dünyayı
kurtarmaya
Küçük de olsa bir
çaba sarf etmiyorsunuz.
Ayrıca tüm dünya halkı
olarak
Hep bir arada
toplanarak
Ve sizi savaştırıp
cinayetler işlettiren politikacılarınıza inat
Birbirinizle olan
budalaca savaşları terk edip,
Birbirinizi
ötelemeden
Âdil ve iyi bir
kardeş olmuyorsunuz,
Bu teklifim çok mu
zor geldi sizlere
Birbirinizi katledip
zehirlemekten daha!
Sonnet… Nafiz
coşkun
Hem haksız, hem
gösteriş budalası…
Zorla kendi
milletinden
Genel sağlık
sigortası adı altında
Para toplayan hükümet
Milletin aylık altmış
yetmiş lirasına
Tenezzül edecek kadar
muhtaç saygısız,
Fakat tüm dünyaya
bedavadan yardım dağıtacak kadar
Gösteriş budalası ve
meraklısı,
İşte devletin düştüğü
Acınası gerçek…
Madem dünyaya
dağıtacak kadar
Zengin ve cömert
olduğunu iddia ediyorsun
O halde milletten
Genel sağlık
sigortası adı altında
Topladığın o haksız
yere aldığın parayı almaktan vaz geç artık.
Sonnet… Nafiz coşkun
Terk edin artık palavrayı…
Bir insan erdemli ve
âdil olmadığı halde,
Ben âşığım diyorsa
eğer
Sakın ona inanmayın,
Ya o yalancı
düzenbazdır,
Ye kendi yalanına
kendini inandıranlardandır,
Ya şaka yapıyordur,
ya da cahilin tekidir, neden mi?
Çünkü
Ne aşkı erdemden
Ne de erdemi
adaletten
Asla ayıramaz,
koparamazsınız,
Peki, âdil olmayan
Ve erdemli olmayanlar
Ne yüzle utanmadan
aşktan dem vururlar
Anlamak zor değil mi?
Sonnet…
Nafiz coşkun
Mutluluk istiyor musunuz?
Kim mutlulukla
başlayıp
Mutlu sonla biten bir
hayat
Ve ya aşk hikâyesi
olsun istemez ki hayatında
Fakat
Birçok kimse de
Bunun için
Hamlelerini ya
öfkeyle
Ya kibirle
Ya cehaletle
Ya da kavgayla yapar,
bakın dünyaya görürsünüz sizlerde
Ve iter elinin
tersiyle aptalca mutluluğunu.
Saadeti isteyen
Ya adaleti erdemi
sokmalı hayatına
Ya da susmalı
istemiyorsa adaleti yaşamayı ebediyen.
Sonnet…
Nafiz coşkun
Kim gâlip gelir…
Kimseler unutmasınlar
ki
Dünyanın en kudretli
Acımasız ve yenilmez
zannedilen krallarından birisi olan
Firavun bile
Küçücük bir sinek
tarafından yenilmiş,
Hezimete uğramış
Ve o sebeple de
ölmüştür.
Yâni diyorum ki
bakmayın tek başına ordusuz bir şair
Bizim gibi kudretli
orduları olanlara
Ne yapabilir ki
dediklerine,
Şunu unutmayınız ki
Birçok zaferi tek
başlarına kumandanlar değil
Şairler, aşklar,
adalet arzusu
Ve disiplinli samimi
cümleler kazanmıştır.
Sonnet… Nafiz coşkun
Medeniyetinizin
makyajı dökülürken…
Bizler şehirleri neden
inşa ettik,
Kocaman birer pislik
olmak için mi?
İnsanları aç sefil
bırakmak için mi?
Yoksa yoksul bir
medeniyeti adaletle kurup inşa etmek için mi?
Peki, neden köprü
altında yatan insanların sayıların da artış var,
Neden emniyetin
dosyaların da
Ve kendi içerlerin de
suç oranı kabarık,
Neden politika tanrı
olmanın hevesinde,
Neden silahları ve
orduları çoğalanlar kendilerini
Çamurda bir hayvan
ayak izinde toplanmış
Köpek sidiğinin
içinde ki bir karınca misali
Okyanusun
kaptanıderyası zannetmeye başlıyorlar,
Uzun lafın kısası;
medeniyetinizin sisteminin çatısı
Çatır-çatır dökülüp
tepemize akmaya başlamıştır artık.
Sonnet… Nafiz coşkun
Çatırtılar geliyor
tepemizden…
Çatırtılar sesler
geliyor tepemizden
Ha devrildi ha
devrilecek,
O da sizlerin öve-öve
bir türlü tüketemediğiniz
Şu medeniyetinizin
damındandır.
Peki,
barınabileceğiniz
Başka bir tavan ve
yeryüzü yokken
Neyinize güvenerek
Dünyanın, insanın
dengesini transseksüellik ve zehirle bozmaya
Olanca hız ve
arsızlıkla devam ediyorsunuz,
Bu sizlerin
yaptıklarına
Hürriyet de denmez
Bilakis bu bir
hürriyetsizliktir olsa-olsa
Çünkü hürriyet
insanın hem kendisinin
Hem de diğer varlıkların
hürriyetlerine zulmetmemesidir.
Sonnet… Nafiz coşkun
Kirli miras…
Bizden sonra gelecek
nesiller
Gelerek mezarlarımıza
Tükürürler mi
taşlarımıza,
Söverler mi acaba,
Küfrederler mi?
Bizlere miras diye
Savaşlarınızı,
Nefretlerinizi
Miras bıraktınız diyerek.
Yoksa
Onları da
Kendimize benzetip
Bizimle gurur duyan
Acımasız birer kâtil
hâline mi çevirdik acaba.
Sonnet…
Nafiz coşkun
Erdemlilik derecesi
ne seviyededir…
Bir devletin, bir
halkın
Erdemlilikte ki
başarı seviyesinin
Ölçülerini merak
edenler
O ülkenin politik taraftarlarının,
karşıt tarafla olan,
Birbirleriyle olan
münasebetlerine,
Karşıt tarafların
Adalet karşısın da kendi
taraflarını mı?
Yoksa adaletsiz
haksız olsalar bile her şeye rağmen
Yine de kendi politik
taraflarını mı destekleyip
Desteklemediklerine
bir bakmalılar.
Ayrıca ekonomik
dağılımda ki ölçülere
Ve birde emniyet de
ki
İşlenen suç
oranlarına ve çeşitlerine bir baksınlar
Anlayacaklardır bir
ülke halkının erdemlilik derecesini.
Sonnet… Nafiz
coşkun
Övündüğünüz sistem cinayet
yudumluyorken…
Bu muydu o öve-öve
tüketemediğiniz medeniyet sisteminiz,
Sefalet, cinayetler,
Hastalıklar,
Savaşlar,
Hırsızlıklar,
Arsızlıklar, haksız
paylaşımlar,
Peki, diyeceksiniz ki
tüm bunların yanı sıra
Hiç mi güzel bir
şeyler olmuyor diye,
Olmaz olur mu?
Elbette ki oluyor
Sâdece birkaç
sanatkârdan,
Bir avuç yazar
şairden
Ve birkaç gazeteciden
başka
Kim kaldı ki haykıran
ve yaşayan adaleti, insan iblislerine karşı.
Sonnet… Nafiz coşkun
Saadeti bulan var mı
şu kâtiller sofrasında…
Şair dedi ki;
Düşünen, fikir üreten
ve fikirlerini beyan ederek
Hür ve cesur
olanlardan mı olmak istersiniz,
Yoksa fikirlerini
Beyan edemeyip,
Daima başkalarının
fikirlerine, belki seve isteye
Veya kul köle olmak
zorunda
Bırakılanlardan mı
olmak istersiniz.
Sus, itaat et ve bu
şekilde ancak mutlu ol diyorlar,
İnsanların çoğu
sustu,
İtaat de ettiler,
Fakat hiç biri de
mutlu olamamışlardır,
Bakınız etrafınıza,
sorun kendinize,
Hanginiz saadeti
buldu ki susmadı bir türlü kederi dünyanın.
Sonnet… Nafiz coşkun
Gâlibiyetler elden
ele dolaşırken…
Hiçbir zafer
Adaletsiz olarak
O zafer kazanmışların
Elinde ebediyen
kalmaz,
Çünkü
Bu yasa
Göğün sâkinleri
tarafından da bilinen
Mutlak bir kaderdir,
O elinizle alıp
Ve hatta üzerlerine
inşa ettiklerinizi bile
Günü vakti zamanı
geldiğinde almaya geleceklerdir, onca zahmet,
Kimselere kalmıyor
dünya saltanatı,
Fakat mânevi
kazanılan zaferleri hariç dünyanın.
Âleme ibret olsun.
Sonnet… Nafiz coşkun
Savaşa hayır de…
Hey! sizler,
Savaşa karşı
olmayanlar,
Sizlere söylüyorum,
Çok mu hoşunuza
gidiyor,
Dulların, yetimlerin
çoğalması,
Çocukların öldürülüp
öksüz kalmaları,
Yaralanmaları, acı
çekmeleri,
İmar edilmiş şu
dünyanın
Zehirlenerek yerle
bir edilmesi
Kardeşçe, barış içinde
yaşamaktan daha güzel
Ve daha çekicimi
geliyor acaba sizlere.
Bu nasıl bir
şeytanlıktır
İçinizde sakladığınız
öğle.
Bir de bu korkunç
savaşlarınızı
O kutsallaştırdığınız
milliyetçiliği
Kendilerinize ve
vatandaşlarınıza ezberlettirip inandırıyor
Ve sonrasında da
Dulların, yetimlerin,
Zehir dolu kanlı
şehirlerin var olacağı
Savaş davullarını
seslendirip çalmaya başlıyorsunuz.
Biliniz ki savaşlar
sâdece bunca kederle de sınırlı kalmazlar,
Sonrasında ise
Açlık, sefalet,
hastalık,
Terör, nefret, güvensizlik
Ve bir daha geri
dönüşü olmayan
İklim
değişikliklerine, dondurucu soğuklara, ölümcül sıcaklara,
İntikam dolu cinayet
planlarına dönüşürler. İbret alın.
Ben gurur ve
propaganda aracı değilim…
Bıkıp usanmadınız mı
hâlen
Birilerinin sizleri
Ve o kutsal
değerlerinizi
İğrenç bir
politikayla propaganda aracı olarak
Kullanmalarından.
Şimdiden uyarıyorum
kimseler beni, sevdiklerimi,
Eserlerimi ve
sanatımı
Kirli bir politika
propagandasına âlet etmeye kalkışmasın,
Yapanlara derim ki
Önleri zifiri karanlık,
hayatları zehir zıkkım olsun.
Ayrıca ben
birilerinin gurur duymaları içinde
Yapıyor değilim
sanatımı,
Onların o çirkin
gururları
Benim şu aziz temiz
sanatımdan elini bir an önce çekmeli.
Sonnet… Nafiz coşkun
Engel olmayın başka
ihsan istemez…
Sanatım hususun da
bâzı pezevenkler
Bana diyorlar ki ileri
geri konuşarak şöyle-şöyle yapsaydın
Baksanıza olmamış,
Yok, senin sanatın edebiyat
çöplüğü olmuş
Falan-filan diye bir
sürü pezevenkçe bir lisanla
Söylenip dırdır
ediyorlar bana karşı,
Ben de cevaben dedim
ki onlara; ben böyle yaptım,
Cesaretiniz ve
hüneriniz, bilginiz, beceriniz dehanız varsa eğer
Sizde gidin kendi
istediğiniz gibi kendinize has bir sanat yapın,
Benim sanatımı ise beğenen
alır, beğenmeyen almaz,
Sanatkâr benim, ben
sanatımı canım böyle istediğimden,
Sanatımı da istediğim
gibi yoğurur şekillendiririm, kime ne.
Haydi, biz dedikoduyu
terk edip çoktan hamle yapanlardanız,
Engel olmayın başka
da ihsan istemez, dedim ve devam ettim.
Sonnet… Nafiz coşkun
Sanatıma zehirli
dilini uzatacağınıza…
Benim kimselere
zararı olmayan
Sanatıma
Zehirli dillerinizi
Uzatmaktansa
Gidiniz
Ve
O savaş davulları
çalıp
İnsanları
Acımasız birer kâtile
çeviren,
Dünyayı zehirleyip
Âdem peygamberden
olan
Şu insanlığı
Birbirine
Düşman eden
insanlarla uğraşınız varsa bizim kadar cesaretiniz.
Sonnet… Nafiz coşkun
Neden yazarız…
İnsanlara söyleyecek
iyi bir şeylerimin olmasına
Beni itecek en büyük
gerçeklerden birisi de;
İnsanların büyük bir
çoğunluğunun birbirlerine karşı
Cinayeteler
işlemeleri ve cinayetlere teşvik etmeleridir,
Ayrıca anlayışsız ve
cahil oluşları, hırsız arsız kaba oluşları
Ve hırsızlığa,
arsızlığa kabalığa birbirlerini teşvik etmeleridir,
Hatta diğer insanları
da kendilerine benzetmeye başlamalarıdır.
En azından ben
yazarak
Hem onları protesto
ediyorum, tarafımı duruşumu belirliyorum,
Hem insanlara, onlara
benzememeleri için uyarıda bulunuyor,
İnsanların gerçeklere
uyanık kalabilmeleri için
Kendilerini koruyup
tedbir almaları için yazıyor,
Hem de kendim için
Bir savunma
mekanizması oluşturmuş oluyorum, haydi, rast gele.
Sonnet… Nafiz coşkun
Kendine hakikatin ne
olduğunu hatırlat…
İblislerin
vesveseleri,
Cinlerin büyüleri,
İnsanların
cinayetleri
Durdurmaya yetmedi iyilik
yapmamızı,
Susturmaya yetmeyecek
Adaleti yaşamak
isteyip haykırışımızı!
Susma sakın,
Çünkü
Sustukça sıra sana da
gelecek.
En azından
Gerçekleri,
hakikatleri içerinizden de olsa
Kendinize hatırlatıp
Tekrarlamaktan sakın
vazgeçmeyin,
Yoksa onlara
benzersiniz.
Sonnet… Nafiz coşkun
Dünya evimizi
zehirlemeyin artık…
Siz ister misiniz evinizin
odalarına
Çöplerin
boşaltılmasını, atılmasını,
Sizler ister misiniz?
Evinizin
İş yerlerinizin,
Odalarınızın içerisine
Zehirli atıkların
atılmasını,
Elbette ki bunların
yapılmasını
Hiç kimseler istemez
Çöp ve zehir
biriktirme hastalığı olanlardan başkaları.
O halde sizler de
Evimiz olan şu
yeryüzünü, havayı, suyu kirletip, zehirlemeyi,
Dengeleri bozup
dünyayı yaşanmaz bir hâle getirmeyi
Terk etmeye çalışın
artık olmaz mı?
Sonnet… nafiz coşkun
Onu arayanlara derim ki…
Allah kaybolacak
kadar küçük bir şey midir ki
Onu arıyorsunuz,
oysaki o eşsiz ve sonsuz büyük bir varlıktır,
Onu ancak
büyüklüğünden dolayı göremiyor olabilirisiniz,
Ve ya da o hiç
görünmeyecek
Ve hiç bilinmeyecek
bir şey midir ki onu arıyorsunuz
Oysaki o vasıflarıyla
ve kudretiyle hiçbir şeye benzemeyen
Ve her bir yer de vasıflarıyla
tecelli edip görünen bir varlıktır.
Oysaki insanın asıl
araması gereken şey, neden, niçin,
Ve nasıl sorularının
cevaplarıdır, akıl da buna müsaittir.
Oysaki insanın asıl
araması gereken şey;
O yitirmiş olduğu
insanlık değerleri
Ve adalet duygusu,
adalet hamlesidir.
Allah dediğimiz aziz
varlık sizlerin size göründüğünüzden
Daha açık ve net
olarak vasıf ve kudretiyle tecelli ediyor aslında.
Sonnet… Nafiz coşkun
Aptal değiliz, canınız
cehenneme…
Bizi aptal
zannedenlere ben derim ki;
Biz sadece sabrediyor
Ve sizlere
Bir süreliğine
Mühlet, süre
tanıyoruz,
Sizlerin
Bizleri
dolandırdığınızı zannetmenizi seyredip,
Asıl biz sizlerle,
Sizlerin o çirkin
hallerinizle
Alay ediyor,
Cehenneme gidiş
biletinize
Nasılda sevindiğinizi
görüp,
Aptallığınıza hayret,
Şaşkın gözlerle bakıp
diyoruz ki; canınız cehenneme.
Sonnet…
Nafiz coşkun
Eczamız nedir…
Adaletten başkası
Değildir aslında
Kederlerimizin ilacı,
Bununla yetinselerdi
eğer
Şu dünyayı yönetmek
hevesindekiler
Hiç yaparlar mıydı
son bulmayacak olan o ilk cinayetlerini
Ve asla yine son
bulmayacak olan
O arsızca
hamlelerini.
Davran,
Boğuş, seviş,
Sonu yok gibi şu
yolların, fakat sıkı dur, sabret,
Ve unutma ki aşktan,
bilgiden ve erdemden başkası
Değildir aslında
Şu kederlerimizin
başka bir ilacı!
Sonnet…
Nafiz coşkun
Yaşasın
hür ve âdil sanatlar…
Yazar olduğunun
iddiasında olan biri
Geldi sordu bana,
Dedi ki;
Hangi nazm kalıbında
yazmaktasın,
Ne gibi eserler
meydana getirmektesiniz,
Eserlerinizin içeriği
nasıldır,
Ben de dedim ki ona;
Birçok nazm ve
Anadolu kalıbında yazmaktayım,
Uzun-uzun anlattım,
Çoğunu da anlamadı,
Anlamış gibi yaptı,
Anlamış gibi yapınca
Anladım ki kibirli
bir insan,
Oysaki şeytan kibri
yüzünden,
Haset etmesi yüzünden
kovulmuştu cennetten,
Ayrıca bir de
Avrupa’nın
Ve tüm dünyanın
Hatta Hıristiyan
sanatseverlerin bile çok beğendiği
Sonnet kalıbını bile
zevkle kitaplarım da kullanıyorum dedim,
Bana dedi ki boş ver
Avrupa’yı
Sen sâdece Anadolu ya
göre, bizim sazımıza göre çal ve yaz,
Ben yine cevaben
dedim ki ona;
Ben dünyalıyım
kardeş,
Ben bir sanatkârım
Ve ayrıca tüm insanlığa
yazmak da görevimdir benim,
Hem kutsal kitaplar
bile tüm insanlığa seslenirken,
Ben senin
ırkçılığının nasihatlerine mi kulak vermeliyim,
Yoksa kutsal
kitapların yaptığı gibi
Tüm insanlığa
seslenen bir sanat insanı mı olmalıyım?
Diye sordum ona ve
kendime,
Bu sorduğum sorunun
cevabı gâyet basitti,
Akıllı insanlar için
anlaşılabilirdi,
O cevap da tabi ki
tüm insanlığa hitap edip
Tüm insanlığın sevip
anlayabileceği
Tüm güzel ve
birbirinden farklı milletlerin nazm kalıplarını Güzel bir jest ve kardeşlik olması
amacıyla
Ve sanatın hür, âdil
olması amacıyla
Tüm o güzel ve
faydalı olan
Nazm kalıplarını kullanmaktı
tercihim.
Hem yine kutsal
kitapların hepsi birden
O kutsal kitaplara
inananların birçok güzel faydalı şeylerini
Onlarla ve ya
onlarsız yapmanın da faydasından bahsediyordu,
Ben o kendisini yazar
olarak tanıtan ırkçının
Ve o dar görüşlü
insanın aptalca nasihatine kulak tıkadım
Ve kalbimin, kutsal
kitapların seslerini dinlemeyi tercih ettim.
Yaşasın hür ve âdil
sanat,
Son olarak da dedim
ki ona ben;
Engel olmayın başka
ihsan istemez.
Gitmelerden sonra…(Bir şarkı daha)
Ardından bakmak kaldı
bana
Sen gidince,
Sustum,
Dilim tutuldu,
Ağzım kurudu,
Hiç tadım kalmadı,
Hayat oysaki seninle
güzelmiş
Ben bunu çok geç
anladım.
Tattım yokunu,
Tattım vârını,
Senden sonra,
Senden önce diye
Hayatım ikiye
bölündü.
Paramparça,
Tadım tuzum yok
bugünlerde,
Sarmaş dolaş yatak
çarşaf,
Darma-dağın bir
hayat,
Kırgın ve küskün
aynalarda bir yüz
Her gün bana bakar
Hiç usanmadan.
Bir haber
göndermişsin bana
Yeniden haydi,
Yeniden bir şans daha
demişsin,
Uçtum, koştum evinin
yoluna doğru,
Tövbeler ettim artık
Hep sen,
Sen olacaksın bundan
böyle sâdece hayatım da.
Elveda, elveda artık
senden başka her bir şeye.
Politik ninniler…
Milletin dirilerinden
çalmaya,
Ölülerinin üzerinden
de
Prim toplamaya giden
politikacıların
Şu memleketinde,
Yaşamaya yaşamak
derseniz eğer
Bizlerde yaşamaya
çalışıyoruz
Tesadüfen belki işte!
Bu memlekette
politikacılar,
Hükümetler ve
muhalefetler
Kimdir biliyor
musunuz?
Derin devletin
Pinokyolarıdır onlar ancak,
Fakat halk bunu
Anlayamayacak kadar
Uyutulur biliyor
musunuz daima o politik ninnilerle.
Sonnet… Nafiz coşkun
Kötü komşu mal sahibi
yapar mı?
Misal buya;
Ya açgözlü
Ya saldırgan bir
düşman
Veya da
Düşmanın varlığıdır
ancak
Bir insanı
Veya bir ülkeyi
Ağır
Ve yeni silahlarla
donatan!
E ne demişler
Uzun lafın kısası;
Kötü komşu
İnsan evladını
Ev sahibi yaparmış.
Sonnet… Nafiz coşkun
Aklı var edeni kim
anlar…
İnsanın aklı
Kâinatın en büyük
mûcizelerinden birisidir,
O büyük aklıda ancak
Tesadüf değil
Her bir varlıktan
daha üstün
Ve her bir akıldan
daha kudretli
Eşsiz bir varlık inşa
etmiş olabilir,
İşte ben de o eşsiz
varlığa
Rab Allah diyorum.
En üstün akıl değil
midir ancak Rab Allah’ı tanıyıp anlayan. Şair sözlerini şu cümlelerle
sonlandırdı, dedi ki;
Aklın büyüklüğünü
Anlayanlardır ancak
O Rab Allah’ı da akıllarıyla
anlayacak olanlar.
Sonnet… Nafiz
coşkun
Devrilir saltanatlar
er ya da geç…
Hiç kimseler aklından
çıkarmasın ki
Birilerinin feryat
figanlarının,
Acı ve gözyaşlarının
üzerlerine
Kurulmuş ve kurulacak
tüm saltanatlar, saadetler
Yerle bir olmuş ve
olacaktır da.
Peki, bunun kime ne faydası
var,
Diye düşünenler
olacaktır,
En azından kötülerin
de yaptığı
Yanlarına kâr
kalmıyor ya
İşte bunu bilmek bile
Umutlandırıyor biraz
da olsa
Yetebiliyor bâzen
insana.
Uzun lafın kısası;
Sabret, şartları
olgunlaştır ve hamleni akıllıca yap.
Sonnet… Nafiz
coşkun
Aşka değer…
Aşka değer sözleri
vardır
Her bilge şairin,
Toplamı hayatımızın
Üç güne sığabilecek
ömür işte,
Her ne yaparsanız
kârınıza,
Hayat işte
Ölmekle yaşamak
arasında bir ömür,
Sevmekle sevmemek
arasında,
Evetle hayır arasında
bir hayat işte,
Yâni kısacası
Dünyanın bir
ârafındayız.
Şair dedi ki
Dostuyla çıktığı bir
yolculukta
Bakarak yüzüne
tebessümle kısacık;
Zaman mıdır bizim
heykelimizi biçen,
Yoksa kendi ellerimiz
mi şekillendirendir hayatımızı,
Kim bilir belki de en
doğrusu
Kendi ellerimizdir
Şu kaderimizi
yonttuğumuz bıçak,
Zaman mı?
Zaman ise
Yaptıklarımızın ve
yapmadıklarımızın
Hem ekim
Ve hem de hasat
mevsimi.
Ah bizi yalnızlığımız
da teselli eden gölgelerimiz,
Soralım o
gölgelerimize,
Onlara diyelim ki;
Bizim kimdir gölgelerimizden
başka
Süpüren odalarımızdan
kederlerimizi,
Ah bizi birbirimize
düşman eden kibir
Sen değil misin
iblisin bize mirası,
Ah kaçkın akıllı
ifritler,
Ah gelgit akıllı
gulyabaniler,
Ah cinnete uzanan
melankolik düşler,
Ah vesvese veren
iblis
Ne gün acaba uyuya
kalacaksınız da
Bir an olsun
cinayetlerine de böylece
Bir son verir
insanoğlu belki de.
Bir şarkının
nakaratını tekrarlar gibi
Yine şu cümleleri
tekrarladı bilge şairin arkadaşı,
Dedi ki;
Aşka değer sözleri
vardır
Her bilge şairin,
Toplamı hayatımızın
Üç güne sığabilecek
ömür işte,
Her ne yaparsanız
kârınıza,
Hayat işte
Ölmekle yaşamak
arasında bir ömür,
Sevmekle sevmemek
arasında,
Evetle hayır arasında
bir hayat işte,
Yâni kısacası
Dünyanın bir
ârafındayız.
Bilge şair yine o
anlamlı nakarattan sonra devam etti
Dedi ki;
İlkbahar kokuları
Dökülürken üzerimize
Yağmurlar çalar
ıslıklarını
Eşliğinde sabâ rüzgârlarının,
Ben o vakit mâtem
şehirlerinden alır başımı
Senin düşlerine
kaçarım her akşam,
Her vakit umuda
koşarım
Yıkılan her kederin
üzerin de
Benim gayretim
vardır,
Senin adını her
andığım da
Cennetin kokusunu
alırım odalarıma,
Ben mi?
Ben âsi bir şairim
bilirsiniz
Yaratıcısı olan
Rab’dan bir başkasına asla sığınmayan.
Bilge şair devamın
da;
Dur, sus, dedi
bakarak arkadaşının yüzüne,
Bu defa senin o
tekrarlayıp durduğun nakaratı
Ben tekrarlayayım
bâri bu defa,
Aşka değer sözleri
vardır
Her bilge şairin,
Toplamı hayatımızın
Üç güne sığabilecek
ömür işte,
Her ne yaparsanız
kârınıza,
Hayat işte
Ölmekle yaşamak
arasında bir ömür,
Sevmekle sevmemek
arasında,
Evetle hayır arasında
bir hayat işte,
Yâni kısacası
Dünyanın bir
ârafındayız.
Şair susunca,
Şairin arkadaşı devam
etti bu defa konuşmaya,
Dedi ki;
Geceler sağılır yalnızlığın
sofrasında,
Rüyalar kanatlanır,
Sevgilinin koynuna
yatar düşler,
Kime salınır her gece
ağrısı kederin,
Buzullar kimin yoluna
eritilir,
Kimin koluna dolanır
saman-yolu kadar aşk,
Kim durdurabilir
küresel susuzluğu,
Kim engelleyebilir
küresel açlığı,
Kim dindirebilir
haksızlıkları,
Kim durdurabilir
eriyen buzullarını dünyanın,
Ben tüm bunları
düşünürken,
Gün batımları insanı bir
telaş kaplar
Uğurlarken
sevdiklerini,
Biliyorsun sende,
Gecelerde dövülür
kâbuslar,
İfritler uykularda
sobelenir
Buğdaylar tarlalarda
başaklanır,
Gelinlik kızların
avuçlarında
Gelecek adına kurulan
hayaller tutulur ufuklarda.
Şehirler yürünür,
Davullar sürgülenir
kulaklara,
Yalanlar savrulur
odalarda
Yüzlerine bakarak
Hiç utanmadan
insanların!
Yalanmış oysa
sevmekler diye
Fısıldar dertli bir
sarhoş
Diğer başka bir
sarhoş dilenciye,
Anlaşılan mutlaka
Terk edilmişliği
vardır onun sevgililerinden,
Yoksa niye sevmek
yalanmış desin ki meğerse.
Bakın lütfen, çok iyi
bakın ki
Görebilirsiniz belki
O kızarıp utanmayı
bile beceremeyen
Gözler dolanır
üzerlerimizde,
Meğer insanlıkmış
kâtili
Kendi çocuklarının,
Meğer insanlıkmış
arsızı
Kendi dostlarının
diye hiç susmayan
Bir şarkı mırıldanır
radyodan bu gece.
Siz en iyisi mi gelin
Hep beraber
tekrarlayalım şu nakaratı;
Aşka değer sözleri
vardır
Her bilge şairin,
Toplamı hayatımızın
Üç güne sığabilecek
ömür işte,
Her ne yaparsanız
kârınıza,
Hayat işte
Ölmekle yaşamak
arasında bir ömür,
Sevmekle sevmemek
arasında,
Evetle hayır arasında
bir hayat işte,
Yâni kısacası
Dünyanın bir ârafındayız.
Koşarım geceden
sabaha,
Adımlarında kimin
öfkesi vardır
Bu nasıl bir telaş,
Öğle sabah-sabah
Kaldırım taşlarını
tokatlayarak
Öfkeyi nasılda
sobeler insan koşarak, yalınayak.
Nasılda uzar gölgeler
İkindiye çaldıkça
boynunu güneş,
Peki,
Hâlâ eşit miyiz?
Yalan söylemeyi terk
edin artık
Çünkü
Adaletin yüzünü
Yıllardır hiç
görememekteyiz.
Nasıl eşit olabiliriz
ki söyler misiniz?
Yuhaladığım o tüm
endişeler
Meclis kürsülerinde
tanrılık sobelerken,
Ben kime şikâyete
yelteneyim diye
Cinnet sobeler şairler
Binlerce yoksulun
hakkı için.
Arlanmaz bir masal
çizilir artık
Politik hecelerde her
gün,
Her an düşman ettirilen
Onca insanlık
Görüyorum ki yalana
teslim,
Terk edin artık yalan
söylemeyi usandık
Diye bağırıp duran
âsi bir şairim ben işte,
Çok oldu biliyor
musunuz?
Göremeyeli
dürüstlüğün yüzünü,
Sahi ya
Dürüstlük nasıl bir
şeydi var mı hatırlayabilen.
Düşünün bir kez olsun
şu söyledikleri mi?
Aşka değer sözleri
vardır o her bilge şairin,
Toplamı hayatımızın
üç güne sığabilecek ömür işte,
Her ne yaparsanız
kârınıza,
Hayat işte ölmekle
yaşamak arasında bir ömür,
Sevmekle sevmemek
arasında,
Evetle hayır arasında
bir hayat işte,
Yâni kısacası
dünyanın bir ârafındayız.
Ya daha sonra…
Bir adım ötesi ölüm,
Bir soluk sonrası
aşk,
Bir adım sonrası ise meçhul
Oysaki bak
Biz ârafında kalmışız
ömrün.
Endişelenmeden başını
Yastığa koyup,
Yine endişelenmeden
Uyanmak istiyor insan
sabaha,
Başka ne isteyebilir
ki
Bir yudum sağlık
Ve saadet işte!
Çünkü bir adım ötesi
ölüm,
Bir adım sonrası
meçhul.
Sonnet… Nafiz coşkun
Çakal iziyle aslan
izi birbirine karışık…
Biri pisliklerin
İşlerini bitirmeli,
Peki,
Pislikler
yönetiyorlarsa dünya gezegenini,
O vakit ne olacak.
Diyorlar ki;
Suçlular kaçıyor
Ya ihbar edin
Ve ya da tutun
yakalayın onları,
İyi de
Tutun yakalayın
onları diyenler
Asıl suçlularsa eğer
O vakit ne olacak,
Zâten hep öğle
olmuyor mu?
Sonnet… Nafiz coşkun
Anlamak ya da
anlamamak…
Aynı tarafta olmamız
Tüm sırları sizlere dökerim
anlamına da gelmez,
Rütbe, akıl, anlayış
derecelerimizin
Aynı olduğu anlamını
da taşımaz
Aynı tarafta olmamız.
Önce ne mi diye
sorarsanız
Derim ki;
İlk önce adalet,
Daha sonra adalet,
Daha-daha sonrasında
da yine adalet,
Fakat adalet için
gerekli olan ise
Mutlaka hikmetli bir
ilim olmalı insanda,
İşte o sizde varsa
Tamamdır.
Sonneto… Nafiz
coşkun
Doğru olan kim iyi
düşün…
Bâzen gelen gideni
aratabilir,
Bâzen de gelen gideni
aratmaya da bilir,
Size düşen şey; gelecek
olanın, gelmek ihtimali olanın
Ve henüz gitmemiş
olup hâli hazırdakinin
Nitelik ve
niceliklerini düşünün
Ve kıyas edin,
Doğru ve âdil olanın
Ve adaletle,
merhametle,
Hikmetle muamelede
bulunacak olanı tespit edin
Ve çıkan en âdil akıllı
sonuca göre tercihinizi yapın,
Unutmayınız ki
Akıllıca, âdil
yapılan tercihler
Hem hayat kurtarır
Hem de huzur verir.
Sonnet…
Nafiz coşkun
Nefes alamıyoruz be
kardeşim…
Zorunlu sel yangın
deprem felaketi hırsızlığı vergisi,
Zorunlu genel sağlık
sigortası hırsızlığı vergisi,
Asgari ücretlinin,
fakirin
Düşük gelirlinin evimi
var
O halde gelsin
belediye hırsızlık ev vergisi,
Ev mi yaptırmak kendi
başına,
Bu mümkün bile değil
düşük gelirliye,
Yine tek başına evi
zengin yapar,
Çünkü belediye,
devlet, hükümet
Onlarca vergi çıkarır
düşük gelirlinin karşısına,
Anlayacağınız; düşük
gelirliye
Yine müstakil ev
hayali düşlerde kalır mezara kadar,
Öldün mü mezar soygun
vergisi,
Ölmediysen eğer
yaşamanın vergisi,
Kısacası biz asgari
ücretli dar gelirliler
Nefes alamıyoruz be
kardeşim.
Acaba devlet hükümet
hangi vergi adı altında
Bizden bugün ne
çalacak diye endişeyle
Yaşamaya çalışıyoruz
buna yaşamak derseniz eğer,
Akşam endişeyle
uyumaya,
Sabah endişeyle uyanmaya
çalışıyor,
Faturaları vergileri
ödeyebilmek için
Ne sevmeye ne de
sevdiklerimizi görmeye
Fırsat bile
bulamıyoruz,
Kısacası biz asgari
ücretli dar gelirliler
Nefes alamıyoruz be
kardeşim.
Hani şair diyordu ya;
Hava su bedava,
Cepte bir lira
dolaştım İstanbul’un
O huzur veren
semtlerini sahillerini,
Artık ne yazık ki
Şairin tüm bu bedava
ve huzur verici dedikleri için bile
Vergi ödüyoruz,
Kısacası biz asgari
ücretli dar gelirliler
Nefes alamıyoruz be
kardeşim.
Artık ne topraklarımız
da huzurla yaşamaya,
Ne de kendi
topraklarımızı sevmeye,
Ne de dostu komşuyu
ziyarete gitmeye sevgi ve güç bile bulamıyor
Kısacası biz asgari
ücretli dar gelirliler
Nefes alamıyoruz be
kardeşim.
Şairin dediği gibi;
Bu taksimi kurt
yapmaz kuzulara şah olsa,
Bu paylaştırmak işini
aslanlara tilkilere verselerdi eğer
Eminim ki orman da
çakallardan daha değerli et bulabilirdik,
En azından çakallar
ve akbabalar bile
Aslanların geride
bıraktıklarını değerlendirebiliyorlarken,
Asgari ücretli dar
gelirli fakirler bırakın huzuru
Ne bir et parçası
yemeklerine giremiyor
Ne de gerçek bir
saadet, para kazanç birikimi bile yapamıyorlar,
Başka ne diyebilirim
ki
Bizden çaldığınız o
haksız vergilerle mallarla batın inşaallah
Hem de dirilmemek
üzere,
Yaşasın öğleyse
adaletsizler için cehennem.
Kısacası biz asgari
ücretli dar gelirliler
Nefes bile alamıyoruz
be kardeşim.
Yaşasın öğleyse
adaletsizler için cehennem.
Bulanık sular…
Zulümleriniz
Ve haksızlıklarınızla
Dostları,
İyi yürekli
insanları,
Adalet arayan
Ve adaleti yaşamak
Gayretinde olanları
bile;
Düşman ile
Birlik olamaya
Öteliyorsunuz,
Ne diyebilirim ki
Etmeyin,
Demekten başka.
Etmeyin.
Sone… Nafiz coşkun
Allah’a güven ve
hikmetle hamle yap…
Ey âdil Allah’ım
Sâdece senmişsin
oysaki
Güvenilip sevilmeyi
hak eden
Tek aziz varlık,
Çünkü
Göremedim
Güvenilip
Sevilmeyi
Hak eden
Âdil
Başka
Aziz
Bir
Varlık.
Sone… Nafiz coşkun
Zâlime merhamet
mâsuma zulümdür…
Şair dedi ki;
Zâlimlere merhamet
etmeyiniz,
Neden mi?
Çünkü
Onlar sizlerin
kuyularınızı, mezarlarınızı kazıyor,
Onlara merhamet edip
Yardım elinizi
uzattığınız her hamleniz de
Biraz daha sizleri
kazdığı mezarlara
O kuyulara
yaklaştırıyorlar.
Bırakın artık
budalalığı bir an önce de
Batsın o kendi çöplüklerin
de,
Bırakın artık
zâlimlere yardımı da
O kendi kazdıkları
kuyulara
Düşüp boğulsunlar
artık bir an önce.
Sone… Nafiz coşkun
Şiirlerim tutar
ellerinden umudun…
Şiirlerimi bilir
misiniz benim,
Bâzen kızıl derili topraklarından,
Bâzen huzurlu, bâzen
de huzursuz günlerden,
Bâzen de sabâ
rüzgârlarından toplanıp getirilirler.
Erdemli bilgelerin
mücadelesinden alınan,
Hem sağlıklı
günlerden,
Hem de hastalıklı
günlerden
Vefa ile toplanıp,
erdemle barışıp getirilirler.
Ben bir şairim,
Hem hastalıkta
Hem de sağlıkta
Âdil olanlarla
birlikte olmayı,
Birlikte mücadele
etmenin
Tarafını tutanlardanım,
ben, âsi, anarşist bir şairim işte.
Sonnet… Nafiz coşkun
Ben iyilerdenim be
kardeşim…
Kılıçlar kime
dövülür,
Kimin göğsünden
duyulur aşk,
Kime çarpılır
tutkular,
Kimi tutar yüreğimiz,
Kiminle susar ölüler,
Kiminle susar diriler
Kana-kana
Bir avuç su için.
Ben sana vurulurum,
Sana hecelerim
düşlerimi,
Seni tutarım güneşin
huzurunda,
Seni dolanırım
Tavafın da aşkların!
Su kuyuları kurumak
üzeredir artık,
İnsan zâlimliği erdem
zanneder utanmadan arsız,
Batsın artık bildiğim
ne diyeyim
O tüm düşman
ezberlerim toprağın göğsüne.
Rüzgârlara parmak
sallarım,
Yel değirmenlerine
salarım öfkemi,
Ruhumu dikerim
O her kederlendiğimde
Düşlerine senin.
İyinin ve kötünün
mücadelesi
Tükenmez bir ufuk
zannedilirken
Ben sana haykırırım
gerçeği her ilkbaharda bir şafak vakti;
Burası adaletin
yaşanması gereken bir imtihan meydanıdır diye.
Ben iyilerdenim be
kardeşim düşme üzerime öğle ağır ve sağır.
Hepimiz öleceğiz, iyi bir şeyler yap…
İyi, kötü ve çirkin
adlı o klasikleşmiş film de
Çirkin şöyle diyordu;
Çok basit,
‘’Ateş edeceğin vakit
Ateş et ve konuşma’’
Evet, haklıydı aslında,
Yoksa gevezeliğin
sebebiyle
Dürülür tam da sen
dürecekken defterin!
Zaman hamle yapmak
vaktidir kardeş,
Burası gayretkeşlerin
kanlı bir arenasıdır, beğenmeyebilirsin,
Tembelkeşlere ise bu
arenada yaşam şansı pek tanımazlar,
Dedim ya zaman dedikodu
değil hamle yapmak vaktidir kardeş,
Hepimiz öleceğiz, iyi
bir şey yap mesela adaletsizleri sevmeyerek,
Erdemli insan sevmediğine
destek ve yardımcı olur mu bir düşün.
Sonnet… Nafiz coşkun
Hamlelerin geleceğini
etkileyecektir…
Hepimizin uğruna
savaşıp
Mücadele verdiği
İyi ya da kötü
Daima bir şeyler
olmuştur.
Savaştan daima nefret
ettiğim halde
Ben yine de buna
rağmen
Savaştım ve mücadele
verdim
İdeal ve sevdiklerim
uğruna.
Fakat ölüm denen
gerçeği
Ve ölümden sonra ki
ilahi bir mahkeme hakikatini
Unutturmamaya da
daima gayret etmişimdir,
Neden mi?
Çünkü her ne yaparsa
insan
Elbette o mahkemeyi
etkileyecektir her yaptığı hamleyle.
Sonnet…
Nafiz coşkun
Şiddete karşıyız
yalanı…
Birbirimize karşı
Nedir bizi öfkeli
kılan
Kibir mi? Haset mi?
İblis mi?
Şiddete karşı
olduğunu söyleyenler bile şiddet işlemek yarışında,
Tâcize karşıyız
diyenler bile tâciz suçu işliyor her gün neredeyse,
Peki, ya neden,
Peki, ya neden
öldürüp parçalamak ister ki
Birbirlerini
insanoğlu,
Sevgisizlik mi?
Haksızlığa uğradığını
düşünmek mi?
Peki, ya neden,
Oysaki daha kolaydı
Ve daha erdemliceydi
Sevip paylaşmak
dünyayı!
Sonnet… Nafiz coşkun
İnsan belasını mı
arıyor…
Pandemileşen(dünya
çapında bulaşıcı) virüs bile
Durduramadı
haksızlıklarını,
Savaş, öfke ve
cinayetlerini
Birbirlerine
insanların,
Peki, öğleyse nedir
durduracak,
Sonlandıracak olan
Şu dünyayı kaplayan
Hırsızlığı,
arsızlığı, savaşı,
Öfke ve cinayetlerini
insanlığın!
İyilik mi durduracak
Oysaki onu binlerce
yıldır
Yapıyor her bir çocuk
ve erdemli bilge zâten.
Ne yani ölümcül bir
kangren olmuş muamelesi mi arzu ediyor
İnsan kendisine ve
dünyaya!
Sonnet… Nafiz coşkun
Kime ne kötülük ettik
aşktan başka…
Aşk, sevgiden başka
ne doğurur,
Aşk,
Huzurdan başka
Ne verebilir
insanlığa,
Aşk,
Saadetten
Ve adaletten başka
Birde ancak erdem ve bilgelik
katar insanın hayatına,
Peki, ya neden
öğleyse
Üzerimize arsızca
Süpürürler
zulümlerini
Şu aynı topraklar
üzerinde yaşadıklarımız.
Biz sevmekten ve
iyilikten başka
Kime ne kötülük ettik
ki…
Sonnet… Nafiz coşkun
Kanlı hesaplaşmak
neden her gün…
Sevişmek yerine neden
kırıyoruz,
Neden paylaşmak
yerine
Öldürüp
Kendi başımıza
Sahiplenmek istiyoruz
ki dünyayı,
Peki,
Herkesi öldürdükten
sonra
Tek başınıza
Kaldığınızda
Huzura
Erebilecek misiniz?
Dindirin artık o içinizde
ki iblisi,
Neden her gün
uyandırmak için onu
Bir yarış
hâlindesiniz ki...
Sonnet… Nafiz coşkun
Sen ve tutkum…
Serpilir gülüşlerin
İlkbaharlarda ki
Kır bahçeleri kadar
etrafımız da,
Şiirler bile
Onun etrafında tavafa
dolanır,
Lâl kesilir bâzen
şairler
Huzurunda onun
hayalini kurarken bile
Hayran ve hayret
içinde!
Seni severek huzura
ermek varken
Neden nefreti
doğurayım ki edebiyatımı kirleterek
Cümlelerim de ben.
Serpilir gülüşlerin
İlkbaharlarda ki
Kır bahçeleri kadar
etrafımız da.
Sonnet… Nafiz coşkun
Dürüst kitaplara
kulak vermek…
Dürüst bilgilerle
dolu kitaplara
Yüz çevirenlerin hâli
Yağmursuz topraklar
gibidir
Biliyorsunuz
sizlerde.
Ne incir,
Ne zeytin,
Ne de sebze
veremezler,
Oysaki ecza faydalı
kitapların içerlerinde
Saklıdır daima
biliyorsunuz,
O halde
Ne diye
Kurak topraklarda
Gemi yüzdürmeye
çabalayıp
Ahmaklaştırır ki
kendisini insan anlamak güç.
Sonnet… Nafiz
coşkun
Hayat denen sanatı
anlamaya çabalayın…
Sanatın hârikalığı
Nedir,
Neresindedir işin
Biliyor musunuz?
İyi olan
tarafındadır,
Peki,
O iyi tarafı
neresidir
Biliyor musunuz?
Bütün mesele anlamak
dedi şair,
Dedim ya
Bütün mesele
anlamaktan geçiyor, dedi şair yine,
Bakmak değil sâdece
yeterli olan,
Görmek ve anlamak
olmayınca
Hiçbir işe yaramıyor
hayat denen sanat, dedi şair, haklıydı.
Sonnet… Nafiz coşkun
Dürüstçe yaşa terk et
dedikodusunu…
Dedikodu ses getirir,
Fakat
Yaşamak ise iz
bırakır,
Ölülerden çoktan
geçti bu fasıl
Senden de geçmeden
hayat
Hamleni dürüstçe yap
derim insanlığa.
Zaman dedikodu değil
Zaman, dürüstçe
Hamle yapmak
zamanıdır.
Yetmedi mi aşkın
Ve adaletin
dedikodusunu yapmak artık,
Vakti gelmedi mi
yaşamanın
Sarılarak sımsıkı
sevdikleriyle insan
Hayatı hep beraber
yaşamaya dürüstçe, ne dersiniz.
Sonnet…
Nafiz coşkun
Adalet yaşanabilecek
en aziz erdemdir…
Rüzgârın dudaklarının
karşısın da
Titrek ve kırılgan
bir mum alevi ışığında ki kadar
Bakıyor bana yüzün,
Sessiz bir yaz
gecesinin içerisinden sızan
Cırcır böceği
türkülerinin,
Ve şairlerin anarşist
şiirlerinde bu şehir
Bâzen ölü vücutlar
giyinmiş kadar
Sarılırlar
pencerelerin gölgelerin de birbirlerine.
Konuşmak yasak bu
şehirlerde
İblisin o haksız
cümlelerine karşı;
Susmak keder,
konuşmak sızı,
Fakat
Ben en güzel huzuru
Adalet haykırırken
buldum kalbim de, susma diye bana seslenip.
Sonnet… Nafiz coşkun
Özlemek yetmez…
Kimlere çaldırdık
Bir zamanlar
O güzel
Cinayetsiz
Düşlerimizi,
Verip
Şimdilerde
Ellerinin
Avuçlarının
İçerisine iblisin.
Özlemiyor musunuz
sizlerde yaşlılıktan arta kalan
O içerinizde
öldürdüğünüz
O mâsum çocuk
düşlerinizi, ben çok özlüyorum,
Özlemek elbette
yetmez sarılmak gerekir sıkıca farkındayım.
Sonnet… Nafiz coşkun
Umuduna sıkıca sarıl…
Islak
Güzel bir şarkıdır
Benim
Her gün
Söylediğim,
Mırıldandığım
Umut
Adında ki
Bağım.
Gitmesin diye
Benden,
Sularım
Sular gibi
İncir ağaçlarımı.
Sonnet… Nafiz coşkun
Umudu söyleyin
birbirinize…
Umutsuzluk
Adında ki
Kabirleri
Evlerinizin
İçlerine
İnşa
Etmeyiniz
Der
Bilge
Şairler,
Ben
Bu
Nasihati
Her gün en güzel
şiirim diye okurum geceleri.
Sonnet… Nafiz coşkun
Şerefine
savaşsızlığın…
Ben bağlarım
Sana gelecek
yarınları
Her gece
Ve her gündüz vakti
Ellerimle sıkıca,
Savaşı dökerim
Dibine denizlerin
Temizlensin,
Yunsun
Yıkansın diye,
Cinayetsiz yarınlar
için
Süt dolu
Kadehlerimi
Kaldırırım şerefine
senin.
Sonnet… Nafiz coşkun
Savaşma seviş…
Hiç birinizin
Savaşı
Değildir
Zaferim
Benim,
Benim
Sevgiden
Ve adaletten başka
Tanıdığım
Ve
Biat ettiğim
Galibiyetim yoktur
Ve asla da
Olmayacaktır, ne
mutlu bana.
Sonnet… Nafiz coşkun
Azap kamçısı altında…
Gücü
Tüm
Dünyanın
Birleşip
Yetecekken
Savaşsızlığa ve
haksızlığa,
Oysaki
Onca
Cinayeti
Arzulamak
Şehvetle
Ne acı bir kederdir,
Peki,
Bunun sonucunda ki
acı ibrete insanlık katlanabilecekler mi?
Sonnet… Nafiz coşkun
Yazar şair nafiz
coşkunun yayınlanan, hazırlanmakta olan diğer kitapları
...
1: Kelebek mevsimi ve
saklambaçlar şehri…
2: Elma kokuları ve
yağmur zamanı…
3: Azap yağmurları…
4: Sevgili nâna ve
mektupları…
5: Papatya mevsimi…
6: Gece yürüyüşü…
7: Sevgili tutya ve
mektuplar…
8: Sürgün şehir…
9: Su kavmi ve Ruhûl
Kudüs...
10: Şafak gemisi…
11: Gemileri yaktım
Aşk ülkesinde…
12: Sürgün çocuklar…
13: Siyah incir ve
mavi kelebek…
14: Sofia filo ve
mektuplar…
15: İstanbul da sanat
ile aşk…
16: Afili
yalnızlıklar şehri…
17: Şairler anarşist
olurmuş…
18: Sular kesti
kılıçları…
19:
Kafa kâğıdı…
20: Hikmet ve
felsefe…
21: Olmak ya da
olmamak…
22: Papirüsler…
23: Meleklerin şehri…
24: İstanbul’un
kanatları altın da…
25: Kırmızı
yağmurlar…
26: Sobe, körebe ve
saklambaç…
27: Bakır cezve…
28: Kaldırımda
demlenen fikir…
29: Senfoni gülüşü…
30: Sevgiliye senfoni
ve aforizmalar.
31: Ölümsüzlük
senfonisi ve Felsefik yazılar.
32: Felsefe ile
şiirin buluşması.
33: Çirkin kral ve
fikir yazıları.
34: Ölü şairler
mezarlığı.
35: Cennetin
çocukları.
36: Şairler kenti ve
aforizmalar.
37: Kelebekler şehri
ve Felsefik notlar
38: Tutsak melekler
ve fikir yazıları…
39: Şair korsanlar ve
aforizmalar…
40: Şehrin azizleri
ve Felsefik yazılar…
41: Sofia filo ve
aforizmalar…
42: Faili meçhul
sevdalar ve aforizmalar…
43: Kırmızı balık ve
aforizmalar…
44: İhbarlanmış
aşklar ve Felsefik notlar…
45: Kılıçlar ve
kalemler…
46: Pur si muove ve
aforizmalar…
47: Şairlerin ölüm
dansı ve aforizmalar…
48: Düşmanlar ve
sevgililer…
49: Soprano ve kanlı
sözler…
50: Kurşun askerler
ve aforizmalar…
51: Ölüm öpücüğü ve
aforizmalar…
52:Kale düştü ve
felsefik yazılar…
53:Şairin kurşun
kalemi ve aforizmalar…
54: Şairin seyir
defteri ve aforizmalar…
55: Kartal yuvası ve
aforizmalar…
56: Kelimelerle dans
ve aforizmalar…
57: Yalnızlık
senfonisi ve aforizmalar…
58: Aksiyon ve
aforizmalar…
59: Aşk yasası, Aşk
diyalektiği…
60: Sinekler lordu ve
aforizmalar…
61: Kod-adı şair ve
aforizmalar…
62: Su akar yatağını
bulur…
63: insan ilişkileri
ve aforizmalar… (karma)
64: Sokrates’in
intikamı ve aforizmalar…
65: Cehennem melekleri
ve aforizmalar… 66: Aşk töreni…
Yorumlar
Yorum Gönder