KİTAP ADI: DÜŞMANLAR VE SEVGİLİLER. (kitap 48) yazar şair author poet nafiz coşkun

 

Felsefik yazılar, jurnaller, fikir yazıları, makaleler, şiirler, aşk,

Aforizmalar, hikmet, sanat ve sonnet…

 https://drive.google.com/file/d/1GtZA_F4-LuvZd02bhhwf2nQsRyLcqLGJ/view?usp=drive_link

 KİTABI PDF OKUMAK İÇİN YUKARIDAKİ LİNKİ TIKLAYIN

 

                                 ♛ ♣ ♡

 

 

                Düşmanlar ve sevgililer… Kitap: 48.

 

 

                                  ☆☆☆

Kendi seçimleriydi insanı âdil veya zâlim yapan,

Tâlih’i veya kaderi değildi kötü olan…

 

Bâzen onlarca kumandandan, yüzlerce politikacıdan

daha çok faydalı iş yapar bilge cesur bir şair…

 

Düşüncelerimin, aforizmalarımın erdemleşerek olgunlaşmasın da ve hayatın içerisinde ki zorluklara cenderelere karşı cesur duruşumu gardımı alışımda benden yardımlarını geri çekmeyen meleklere teşekkür ediyorum. Ve o çok değerli tüm bilge hikmetli sanat felsefe insanlarına teşekkür etmeği kendime aziz bir vasıf olarak görmekteyim çünkü onlara gönülden teşekkür etmek bile benim gibi bir mücrimi azizleştirebilir. Ben sadece iyi insan olmaya çalışan o aziz sanatkârım olan Rab Allah’ın yarattığı Aşk budalası bir varlığım, sağlıcakla, hoşça kalın.

 

                                                          Nafiz coşkun.

 

                                    ☆☆☆

 

 

 

 

Yazar şair düşünür ve sanat insanı: Nafiz coşkun ile iletişim adresleri: e-posta: n.coskun006@gmail.com 

Ve ayrıca daha çok facebook Messenger,

Twitter ınstagram linkedln pinterest adreslerinden ulaşabilirsiniz.

 

 

 

Bu ve tüm kitaplarımın telif hakları, basım, yayın, satış hakları Nafiz Coşkun’a aittir. İzni alınmadan kitabın tümü, ya da bölümleri, mekanik, elektronik, manyetik ya da başka yöntemlerle çoğaltılamaz, bastırılamaz, medyada okunamaz, şarkı türkü yapılamaz.

 

…

 

Baskı

Ofset baskı merkezi

 

         /

 

Matbaa sertifikası

 

ISBN:

                                  ☆☆☆

 

Kitap içerisindeki Felsefik yazıların, şiirlerin, makalelerin ve Sonnetlerin sayfa numaraları:

…

Sayfa: 7. ŞAİRİN(kendimin)SANAT TARZI

Sayfa: 9: Seçimlerimiz ve kader… (sonnet)

Sayfa: 10: Kopsun kederlerin cehaletin kıyameti…

Sayfa: 12: Adalet Çakallar’a teslim…

Sayfa: 13: Gece notları… 1

Sayfa: 14: Gece notları… 2. 3. 4

Sayfa: 15: Kurşun kalemler… 1. 2. 3

Sayfa: 16: Kurşun kalemler… 4. 5. 6

Sayfa: 17: Kıyamete bir adım kalmışken…

Sayfa: 19: Şair ruhunu ne ile besler…

Sayfa: 20: Hak haklınındır…

Sayfa: 21: Politika ve siyaset… (sonnet)

Sayfa: 22: Hürriyet, kölelik ve büyük fikirler… (sonnet)

Sayfa: 23: Su akar yatağını bulur… (sonnet)

Sayfa: 24: Devletin kapıları kime duvar…

Sayfa: 25: Adalet ve imparatorluklar…

Sayfa: 26: Yazarlığım ve şairliğim…

Sayfa: 27: Sırılsıklam aşk… (bir şarkı daha)

Sayfa: 28: Tercihleridir insanı iyi ya da kötü yapan…

Sayfa: 30: İhtilaller, liderler ve adalet…

Sayfa: 32: Aşk töreni…

Sayfa: 40: Tesadüf ve tevafuk için felsefik notlar…

Sayfa: 43: Kurşun kalem… 7. 8

Sayfa: 44: Krallar, hırsızlar ve halk…

Sayfa: 51: Evlilikler mi?

Sayfa: 54: Şair dedi ki batar bu gemi…   

Sayfa: 56: Kendi gerçeklerine kör ve sağır olanlar… (sonnet)

Sayfa: 57: Kim bilir bâzen… (sonnet)

Sayfa: 58: Felaketler çalarken kapılarınızı… (sonnet)

Sayfa: 59: Kanlı Dikişli cümleler…

Sayfa: 63: Şair ve şiir nasıl olmalı…

Sayfa: 64: Yıllarım soldu… (Bir şarkı daha)

Sayfa: 65: Gazabın kamçısı vurduğunda…

Sayfa: 66: Saçma bir yaşamı tercih etmek mi? (sonnet)

Sayfa: 67: Neyi yaşamakla güzelleşir hayat… (sonnet)

Sayfa: 68: Bir şairin nasihati…

Sayfa: 69: Yaklaşıyor yaklaşmakta olan…

Sayfa: 71: Devletler ve ben…

Sayfa: 72: Biat kültürü ve vahşi hayvanlar… (sonnet)

Sayfa: 73: Aptallıklar ve kölelik…

Sayfa: 74: Dünyanın sonuna yaklaşırken…

Sayfa: 77: Hayallere, musibetler e ve aşka dair…

Sayfa: 79: Seyir defteri…

Sayfa: 81: Aşk yağar ilkbaharlarda… (sonnet)

Sayfa: 82: Zalimliğin bedeli… (sonnet)

Sayfa: 83: Şiir bir uyandırmak eylemidir… (sonnet)

Sayfa: 84: Şiir bir hamleye abandırmak hareketidir… (sonnet)

Sayfa: 85: Sokrates’in intikamı…

Sayfa: 86: Kimi kandırıyorsunuz… (Sonnet)

Sayfa: 87: İlahi din demişken… (sonnet)

Sayfa: 88: Hatalarından pişman olanı bulmak çok zor. (sonnet)

Sayfa: 89: Aşk’ı yaşamadan erdem olmaz…

Sayfa: 90: İyi misiniz? Emin misiniz?

Sayfa: 91: Kahraman değiliz hiç birimiz…

Sayfa: 93: Yaratıcıya verdiği sözde durmadı insan yine…

Sayfa: 95: Adaleti yaşa onurlandır kendini böylece…

Sayfa: 96: Cinayetlere taraftar olanlara…

Sayfa: 98: Dünyaya ve kendinize vahşet ediyorsunuz…

Sayfa: 101: Zaman… (sonnet)

Sayfa: 102: Zıtlar…

Sayfa: 103: Hayat…

Sayfa: 104: Hepiniz insanlık sınavdan kaldınız…

Sayfa: 105: yazarın bugüne kadar yazmış olduğu eserler…

 

 

 

                                

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                  ☆☆☆

 

 

 

 

 

 

Nafiz derki:

…

Sevgili Mikel’e, Cibril’e ve Şafağa ve sana

Ve senin için sevgilim.

Sevgili İsrafil’e,

Ölüm meleği Azrail’e ve Ruhûl Kudüs’e Teşekkür ediyorum.

Sonnet ve şiirlerimi, tane-tane,

Yavaş-yavaş ve yumuşak bir ses ile oku.

Fikir yazılarımı, makalelerimi, aforizmalarımı,

Şiirlerimi, sonnetolarımı, kelimelerimi, hikâyeciklerimi,

Jurnallerimi okurken düşünerek oku!

Anlamak istiyorsan bu dediklerimi yerine getirmelisin!

Ve unutma ki hikmetli düşünerek okumak;

Erdemlilerin, kibarların,

Asaletli,

Asil insanların aziz bir vasfıdır, karakteridir, sanatıdır unutma!

                                                      

                                                       Sonnet. Nafiz coşkun

 

 

            

                 ☆☆☆

          ŞAİRİN(kendimin)SANAT  TARZI.

 

Bu yazıyı tüm kitaplarımın baş sayfalarına yerleştiriyorum!

Beni ve sanat şiir tarzımı anlayabilmek için bu yazımı lütfen dikkatlice kendiniz ya da karşılıklı bir insanla okuyunuz ki benim yazmış olduğum eserlerimi daha iyi anlayabilmeniz mümkün olsun. Kendisine yazar şair düşünür ve sanat insanı unvanlarıyla seslenen o akılcı romantik adamın yani benim ne tarzda yazdığımı, nasıl bir nazm ölçü kullandığımı şu ifadelerle beyan etmek istiyorum. Şu aziz iki cümleyi çok irdeledim, olmak ya da olmamak ile anlamak ya da anlamamak cümlelerini. Ve anladım ki bu iki aziz cümle beyni dolmaya başlamış bir insanın tüm hayatını şekillendiren kafa kâğıdıdır, ruh haritasıdır. Düşün ve anlamaya çaba göster, olmak için ise bilgi ile meseleleri anlamak gerektiğine inandım daima. Şiiri, felsefeyi, fikirlerimi, telkini sonnet kalıbında, sonnet nazmın da birleştirdim, ha bu arada hatırlatmak isterim ki zâten kaliteli bir şiirin fikirsiz felsefesiz olması mümkün değil. Bazen de kimi yazılarımda sokak lisanını kullanmayı ihmal etmedim çünkü sokağın ayrı bir lehçesi vardır bunu inkâr edemem, iyi ya da çirkin sokağın o çok farklı argosunu bile kullandığım oldu. Her bir aklın, her bir anlayışın anlayışına göre anlatmaya çalıştım ve o sokak şairi üslubu yanında birde salon şairi ile aforizmacıların lisanını kullanmayı da ihmal etmedim. Bazen insanların o geçmişten bugüne hiç değişmemiş aynı olan ezberlerini bozmuş oldum bu farklı yazılarımla, bu farklı sanat tarzımla. Çoğunlukla bazen de insanların düşünce güçlerini artırmaya çalıştığım oldu. Hem sokak lisanını, sokak felsefesini ve hem de yüksek akademi lisanının felsefesini kullanmayı kendime has bir tarzda uygun gördüm. Aynı kitap içerisinde hem Sonnet’i, şiiri, makaleyi, jurnal yazılarını ve bazen de minik hikâyecik roman kokulu yazılarımı ve ayrıca laubali bir lisan tarzını da ihmal etmeden kullandığımı yazılarımda göreceksiniz çünkü kötülüğe karşı laubali olmamak mümkün değildir erdemli bir insan için. Ve hatta çok basit anlatılar ile süslenmiş şarkı sözü olabilecek dizeleri, şiirleri, Aşk’ı, Hikmet’i, kavgalarımı, hatalarımı, pişmanlıklarımı, halkımı, birbirinden çok farklı insan kalıplarını, farklı kültürdeki insanların isyanlarını, sohbet şiir kültürlerini, yalnızlıklarını, zaferlerini, yenilgilerini, umutlarını ve birçok şiirde olduğu gibi karamsarlığı değil, tam tersine insanları karamsarlıktan çıkartabilmenin uğraşısını göreceksiniz yazılarımda. Biliyorsunuz ki felsefi bir mesele üzerinde hikmetlice düşünmeye çalışmak insanın düşünce gücünü artırıyor. Ve işte bende Felsefik yazılar ile yoğurduğum mayaladığım şiir sonnet sanat düşünce fikir hamurumu kendime has yepyeni bir modern sanat tarzında sizlere ikram ediyorum, isteyen alabilir, alırsanız eğer zararlı asla çıkmayacaksınız emin olabilirsiz, çünkü ben de sizler gibi iyi bir insan olmaya çaba gösteren bir varlığım.

Yeniden kısaca tekrar etmem gerekirse eğer, Tüm eserlerimin kitaplarımın tarzı şöyle ki yazılarımın büyük bir bölümünü, fikirlerimin bir kısmını sonnet kalıbı nazmında, şiirsel kendime has Felsefik hikmetli dokunuşlarla yazdım. İşte bu bana has nazm ile tarz birleşince dünyada bir ilk oldum desem yeridir. Ayrıca bu nazm tarz birleşmesiyle yazılan bazı eserlerimin okunuşu konuları gibi zor, ağır gelebilir bazılarınıza. Lütfen yazılarımı daha dikkatli, yavaş ve seçici, tane-tane, düşünerek okuyunuz, anlamadığınız kelimelerin manaları için lütfen sözlüğe bakınız, bir kelime insan vücudundaki iskeletin parçası gibidir anlamını bilmeden okuyup geçerseniz hiçbir fayda göremezsiniz, zarara girmez erdemliler, kısacası ben Şiirle felsefeyi birleştirdim!

       Seçimlerimiz ve kader…

 

Kâtiller ve zorba zâlimler

Derler ki

Onca cinayeti haksızlığı

Biz mi işledik

Oysaki

Her şey kader değil midir?

İşte tamda böyle Derler!

O büyük şairde

Şöyle cevap verir

O kâtil zorba zâlimlere

Derki;

Seçimleriydi insanı iyi ya da kötü eden,

Kör tâlih yoktu aslında

Kalbinde kaderinde insanın…

 

                 Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                  Kopsun kederin cehaletin kıyameti…

 

Kopar mı ki bilmem bir gün

Kederlerin kıyameti,

Sonsuzluk kara deliğine gömülür mü bir gün,

Ve şu aziz aşkı yüklesen bir kanaryaya

Çeker miydi ki acaba onca sıkleti yükü.

Oysaki bin bir Kırgız kartalına

Yüklesen aşkın bir kılını

O da çekemezdi yine bu sıkletin yükünü.

Ah bu ne kederdir ki

Kopar mı bilmem bir gün

Kederlerin kıyameti.

Dağlar, büyüktür elbet cüssesinden insanların

Fakat

İnsan kalbinin taşıyabileceği aşk yükünü

Yüklesen parçalanırdı başı ayak olurdu o dağların.

İnsan mı?

O uçsuz bucaksız zannettiğin yollardan

Daha da uçsuz bucaksızdır oysaki aklı insanın.

Peki, bu aşk işinin içerisinden

Çıkabilecek miydi anlının akıyla o insan.

Dağlardan küçük olan insan

Nasılda binlerce dağı

Binlerce ırmağı

Milyarlarca yıldızı ve saman yolunu

Barındırabiliyor ki o küçücük aklında…

Aslında vermeli

İnsan kendisini mükemmel bir işe

O aziz Sanata vermeli ki sağlam bir kök salsın.

Aziz bir sanata kök salsın da

Ve böylece tükenip gitmesin

Çer çöp gibi ırmakların üzerinde…

Ölülerin başında durmakla dirilmez ki ölüler,

Ölüler, derdine derman arayanın

Yarasına merhem de süremezler.

Fakat aziz fikirleri taşıyan bir akıl

Ölülerin kalbine derman olabilir.

Dirilir her ölü tabiat

Aziz fikirlerin dolu olduğu akıllar ile.

Şair kitabın tamda orta yerine başlamıştır,

Susmaz ve konuşmasına şöyle devam eder, der ki;

Beklerim uykuya dalsın cehaleti insanın ebedi,

O günü de elbet bayram ilan etmeli.

Kırk gün kırk bir gece kutlanmalı o günün şerefine,

Defolup gitti diye cehalet.

Bu da benim bir hayalim düşüm idi.

Eminim ki o gün güneşten fazla

Yıldızlar bile gündüzleri geceden daha çok aydınlatırdı.

Cehaletin uykuya dalması işte böyle sevindirirdi herkesi.

Kopar mı ki bir gün bilmem

Kederlerin kıyameti.

Bilmelisiniz ki

Okyanusların dev dalgaları gibi savrulan aklım

Uyumaz inan fenerleri kadar denizlerin.

Bu tükenmez zannedilen yolların

Tükendiği vakit geldiğinde

Kederler ve cehalet de tükenecektir diye ümit ederim.

 

 

                        Adalet Çakallar’a teslim…

 

Koyunun kuzunun işi; çalışmak, ailesini geçindirmek ve halkın işleri âdil bir şekilde yolunda gitsin diye vergi ödeyip memurlar tutmaktır. Fakat ortada milyonlarca adaletsizlik var ve koyunla kuzuya deniyor ki gidin haklarınızı çakallardan alın.

Koyunla kuzuda buna cevaben diyorlar ki yahu biz çalıştık, vergi ödedik, memurlar tuttuk ki hakkımızı çaldırmayıp kısa zamanda bize hakkımız olanı iade etsinler. Şimdide görüyoruz ki tuttuğumuz memurlar ve devlet yöneticileri, vergileri fahişeleştirmiş, cebimizde para pul bırakmamaya karar vermiş, bu da yetmezmiş gibi birde giderek bizi soyan, bizden çalmaya çalışan o çakallarla dostluk kuruyorlar. Soruyorum sizlere; kuzu ile koyun ne bilsin aslanları bile bezdirmiş olan o doymak bilmez çakallardan hakkını almayı. Hadi diyelim ki koyunla kuzu hakkını almaya gitti çakallardan, yahu sonuç ya kavga, ya hapis, ya da dehşet. Kimseler demez ki hakkını alıyordu koyun ile kuzu, derler ki hak aramak size mi düştü. Madem hak aramak koyun ile kuzuya düşmediyse alın haklarını memurlarınız ile iade edin onlara. Mâdem hak aramak sizin işiniz yapın o halde, onu da yapmazlar, çünkü menfaatleri var çakallar ile memurların, çakallar ile yöneticilerin birbirlerine menfaatleri var. Yani anlayacağınız adalet burada aslanları bile çileden çıkartan o çakallara teslim edilmiş ne çare. Sokrates’i idam eden kaba mantık gibi işliyor hukuk sistemi ne çaredir. Sonrada diyorlar ki anarşizm neden çoğalıyor, çoğalmasında ne yapsın. Diyorlar ki devlet düşmanları çoğalıyor, çoğalmasında ne yapsın. Güven bunalımı yaşanıyor yaşanmasında ne yapsın.

 

 

                       Gece notları… 1

 

Diri-diri savaşlara

Ve kirli bir bez gibi sokaklara atılan çocukların

Ve adaletsizliğe uğramış tüm mazlumların

Bir intikamıdır kıyamet.

Ve o sonrasında ki ilahi mahkeme ise

Tüm o mazlumların

Haklarının alınarak iade edileceği

En güvenilir hâkim yargıç kürsüsüdür.

Davran, hamle yap, boğuş, dövüş, konuş, seviş,

Her ne yaparsan yap iyi ya da kötü

Orada karşında bulacaksın.

Ha bu arada unutmadan söyleyeyim;

Seni bilmem

Fakat ben adaletli tarafı tercih ediyorum.

 

                          Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

                                Gece notları… 2

Kimseyi ama hiç kimseyi kimselerin içerisinde rencide edip de Küçük düşürmeyin sakın çünkü en büyük savaşlar düşmanlıklar ya bu gibi sebeplerden veya da en güzel dostluklar sevgililer işte bu sebepten dolayı kaybediliyor. Hem de bir çırpıda.

Yıllarca uğraşıp didindiğiniz dostlukları ve sevgi bağlarını bir çırpıda kaybeden düşüncesizlerden mi olmak isterdiniz.

 

                                Gece notları… 3

 

Bir bilge der ki; Rabbin huzurunda namaz ibadetine durduğum vakit acaba kuzu gibi mi aslan gibi mi durayım diye düşünürken, bir an kalbime şöyle bir ilham geldi ve dedi ki; Rabbin huzurunda aslanda bir, kuzuda bir, insanda bir, edepli dur da nasıl durursan dur bundan sonra. O gün bugündür tövbekâr bir aslan gibi durmayı tercih ederim. Elbette gün gelir insan gibi şu hayatı güzelce kılmayı da öğreniriz.

 

                             Gece notları… 4

 

Bir bilge der ki; sizlerin o güzel, sağlıklı, mutlu ve erdemli bir hayat yaşamanıza engel olan ve saadetinizi zehirleyen anlayışsızlardan, akılsızlardan ve cahillerden uzaklaşmanız gerekiyor. Bunu çok geç olmadan yapmalısınız, yoksa onların o çirkin ahlaklarından sizlere de birkaç kirli aptallık bulaşabilir.

                         Kurşun kalemler… 1

 

Fikirleri ve meseleleri çağa uygun ve faydalı bir şekilde mimarileştiren insan ancak bir şair feylesof olmalı. 

                        

                         Kurşun kalemler… 2

 

Erdemli samimi bir dost bulmak ve iyi bir fırsatı şansı yakalamak neye benziyor biliyor musunuz? Kırk kişilik bir pirinç pilavı hazırlarken o pirinçlerin içerisinde, pirinçlere benzeyen beyaz küçük bir taşı bulabilmek ihtimali gibidir o şans. Bulursan sakın ha gözden kaçırma sıkıca tut.

 

                         Kurşun kalemler… 3

 

Anlayışsız insanlar her ne kadar kitap okumuş olsalar bile, gerçekten dost olunması gereken o erdemli iyi insanlara hem düşman hem de bir ayak bağı olmaktan başka hiçbir işe yaramazlar. Anlayışsız arkadaşlar, anlayışsız akrabalar aileler ve anlayışsız yakınlar ise; erdemli insanların düşmanlarının ekmeklerine bal sürmekten başka hiçbir işe yaramazlar, böylelikle de onların yaptıkları iyilik çabaları bile boşa kürek sallamaktan başka ne olabilir ki. Vay geldi hâline anlayışsız ve cahil toplumların arasında kalmak zorunda olan erdemli bilgelere, onların hâline ben çok üzülürüm.

 

                      Kurşun kalemler… 4

 

Kutsanmış dudaklarda kırmızı cümleler

Ve kutlanmış kadehlerde tatlı beyaz su damlacıkları

Ancak ve ancak bu misk kokulu bedenin

Üzerinde yürüdüğü topraklarla Şeref bulur.

Öğleyse, Şerefine kaldırıyorum

Tatlı beyaz su damlacıkları dolu kadehimi,

Sağlıklı ömürlerin şerefine ve sevgilime içiyorum.

 

                     Kurşun kalemler… 5

 

O sana teveccüh iltifat edenlerin kılıçları, pazıları ve kalpleri düşman ile beraberdir aslında. Tüm bunları görüp anlayacak basireti ne uğruna, neyin karşılığında sattın ki iblise, basiretin kapanmış, kalbinde ki o aziz anlayış bilgeliğine kara perdeler inmiş.

                     Kurşun kalemler… 6

 

Diyor ki insan; sevmenin bedeli olmamalıydı aslında keder, fakat

İnsan bir-türlü başaramadı tutabilmeyi yakasından saadetin,

Kaybetti kibri yüzünden avuçlarında onca biriktirdiği iyilikleri,

Şimdi ise tiyatro oyuncuları kadar rol yapıyor mutluymuş gibi.

Oysaki onca kahkahanın ardında

İnan ki gizlenmiş binlerce keder.

 

                    Kıyamete bir adım kalmışken…

 

Gördüm ki artık şairlerin ağızlarında cam kırıkları,

Kendi elleriyle kendi başını giyotine koyan insanlık,

İnan ki her kalbin içerisinde onlarca çirkin cinayet,

Kendisi çağırdı aslında o binlerce azap dolu kıyameti insan.

Onca kâtilin celladı bir şair midir?

Kim çeker ipini kâtillerin sehpalarda,

Kime döner süngüler kan-ter içerisinde ki savaşlarda.

Kime koşarım ben rüyalarımda,

Kimi sobeler hayaletim odalarda,

Düşmana mı küfürlerim cümleleri mi?

Kime sövgülerim kapılarımı,

Kime sürgülerim kalbimi ben.

Yeter artık şair konuştuğun

Şimdi susmak vaktidir artık,

Kıyametini bekle kopmak üzere dünyanın.

Hem ne faydasını gördün ki

Konuşmaktan başka cinayetin,

Bak, gör, duy, ne sen susturabildin

Nede kralları ülkelerin!

Susturamadı kimseler çocukların

Üzerlerine dökülen savaş kusmuklarını.

Yeter artık şair konuştuğun

Şimdi susmak vaktidir artık,

Kıyametini bekle kopmak üzere dünyanın.

Gördün işte sende,

Ne krallar mâsum

Nede yaşasın kral diye bar-bar bağıran halk.

Neyin peşindesin artık, bak, gör, duy,

Cümlelerin bile yorgun, kırgın, üzgün, kederli,

Aldanma sakın

O her kahkahayla gülenlerin içinde bin keder var inan ki,

Temiz mâsum zannetme

O her çehrenin ardında binlerce cinayet,

Senin ise cümlelerin kan-ter içerisinde,

Kırgın, yorgun, üzgün, kederli!

Yeter artık şair konuştuğun,

Yıllarca düşmana kustuğun, boğuştuğun,

Şimdi susmak vaktidir artık,

Kıyametini bekle kopmak üzere dünyanın.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                         Şair ruhunu ne ile besler…

Yastığın, yatağın,

Yorganın gâvur olduğu bir gün yaşar insan

Âşık olduğunu zannettiği bir günde…

Şimdi gelsin mi kederler, gelsin de peki ya kim kovalar onları.

İnsana aşk duymak gafletmiş meğerse bunu bana bilgi öğretti.

Küçük şaire diyorlar ki büyüdün mü?

Yahu onca kederi kanarya kuşuna yüklesen

Kırk güne kalmaz ya kartal olur veya da akbaba,

Leylek olanları, pelikan olanları da var.

Şimdi gelsin mi kederler, gelsin de peki ya kim kovalar onları.

Diyorlar ki sâdece acıdan beslenirmiş şairler,

Vallahide yalan, billahi de yalan, tallahide yalan,

Şairler sâdece acıdan beslenir diyenler yalan söylemişlerdir,

İnanmayın sakın onlara siz.

Çünkü

Büyük şair dediğin;

Bilgiden, hikmetten, aşktan beslenir kardeş.

Sen ne yap biliyor musun?

Kederler geldiyse kapına, süpürmeye bak onları kapından,

Haydi,

Şimdi herkes ya kendisinin

Veya da birbirinin kederlerini ninnilesin, uyutsun,

Yoksa geçip gideceği, tükenip yiteceği yok şu kederlerin.

 

                             Hak haklınındır…

 

Akıl denen mûcize ve kalp de ki aşk kaynağı sayesinde;

Su akar yatağını bulur kardeş.

İyi insanların ancak acıtır canını işlediği her bir cinayet.

Vicdan; âdil bir hâkimdir insan olanın kalp ülkesinin tahtında!

Kurul şimdi tahtına sen

Zengin ise eğer gönlün; hikmet, aşk, bilgi hazineleriyle!

Anlar elbet bir gün insan olmak gayretinde olanlar

Gaflet olduğunu; insana duyulan aşkın!

‘’Hak haklınındır’’, felsefesi adaletse, doğru bir mantıksa eğer

E o halde aşkı sen yaratıcına duymalısın.

Benim hem felsefem hem de hikmet kitabım diyor ki;

Allahtan başka ilah olmadığı gibi,

Allahtan başka yaratıcı olması da muhaldir, imkânsızdır.

İnsanların yaptığı ise ancak yaratılmışlardan bir şeyler üretmek!

E o halde ben aşkı insana değil ancak yaratıcıma duyarım.

Mâdem ki aşk en ileri, en yüce sevginin kaynağıdır,

E o halde bu aziz aşkı tek hak eden varlık Allah olmalı.

Soruyorum sana kardeş;

Nasıl aşka lâyık olmaya hakkı olsun ki

Onlarca ve hatta binlerce cinayet işleyen insan!

Hak haklının olmalı,

Anlatabiliyor muyum?

 

 

                           Politika ve siyaset…

 

Politika ve siyaset lügat mânası itibariyle;

Örgütlenmek, teşkilatlanmak anlamlarına gelir biliyorsunuz.

Yani her bir insanın, her bir fikrin, iyi ve kötü ayrımı ile

Her bir meselenin ayrı-ayrı siyaseti ve politikası vardır, olabilir.

Günümüz bâzı ülke meclislerinin içerisinde ki

Politikalar ve siyasetler ise;

Büyük, aziz, faydalı, adaletli fikirler, âdil düşünceler üretip

Örgütleyip paylaşmak yerine,

Daha çok kibir, aşırı bencillik ve menfaat çıkarlarının

Kavgası, savaşı hâline getirilmiştir.

Oysaki politika ve siyaset;

Istılah-i Lügat mânası itibariyle büyük ve faydalı,

paylaşımcı fikirlerin

Ve hikmetli, faydalı örgütlenmelerin yeri olmalıdır ancak.

 

                                          Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

               Hürriyet, kölelik ve büyük fikirler…

 

Köleliğe karşı olduğunu göstermek ister misin?

E o halde her bir varlığın hürriyetini âdil olarak savun ki

Senin de hürriyetine kimseler zulmetmesin.

Çocuk yaşta evlenmek ve çocuk yaşta evlendirilmek;

İnsanları köleleştirmekten ve insanların hürriyet haklarını

Ellerinden avuçlarından çalmaktan başka ne olabilir ki.

Büyük fikir insanları yetişmiyor veya az yetişiyorsa bir ülkede,

Bu da demek oluyor ki

O kendi kültür ve fikirlerinizi zorbalıkla

Diğer bir başkasına giyindirmek eyleminden vazgeçmelisiniz.

Çünkü bu hem kendine hem de tüm insanlığa bir zulümdür.

Mutluluğumu istiyorsun; Köleliği yaşamaktan vazgeçmelisiniz.

Unutmayınız ki ancak Âdil Hürriyetin yaşandığı topraklarda

Büyük, hikmetli aziz fikir insanları filizlenir yeşerir boy gösterir.

 

                                                    Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                      Su akar yatağını bulur…

 

Şu endişe dolu hayatta sizi koruyacak hazineler biriktirin.

Mesela; faydalı ilim gibi, hikmet,  doğru inanç, sadakat, vefa, Aşk gibi hazineler biriktirin.

Zâten bu hazinelerle de istediğiniz bir çok faydaya ulaşabilirsiniz

Yokuş aşağı veya yokuş yukarı ‘’su akar yatağını bulur kardeş’’

Rab, her kime faydalı ilim, doğru inanç, hikmet, sadakat,

Aşk ve vefa diye büyük hazineler verdiyse eğer,

Rab’dan bir başkası ona verilen bu hazineleri söküp alamaz.

Her kim de bu hazineleri sevmeyip değerlendirmek istemediyse,

Rab’dan başkası ona bu hazineleri sevdiremez faydalandıramaz.

Akıl denen mucize ve ilahi kelimelerin misafir olduğu

Kalp de ki aşk sayesinde; yokuş aşağı veya yokuş yukarı;

‘’Su akar yatağını bulur kardeş’’

Sen hiç tasalanma, iste yeter ki. ‘’su akar yatağını bulur’’.

 

                                              Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                       Devletin kapıları kime duvar…

 

Her hükümet, devletin kudretini, kendinden olmayanlar için susturucu ve acıtıcı zorba bir kırbaç olarak kullanmayı pek sever!

Bir isteği mi var iyi vatandaşın, iyi aziz bir sanatkârın bir isteği mi var devletten, işte bunların ve onların yüzüne kapılar duvar.

Peki ya kâtillere, ayyaşlara, ülkesizlere, hırsızlara, arsızlara, kitapsızlara, inançsızlara, cimrilere neden o duvarlar bile kapı, neden ardına kadar açık tüm bu arsızlara kapıları devletin.

Sıra devleti vatanı savunmaya korumaya geldi mi? İlk önce

Kaçanlar değil mi devletin kapıları kendilerine ardına kadar

Açık olan hırsızlar ile arsızlar.

Sıra vatanı devleti savunmaya korumaya geldi mi? ilk önce

Vatan için ölenler değil mi devletin kapıları yüzlerine duvar!

Ya bir gün dönerse kurt ile yalancı çobanın hikâyesine hepten,

Gün gelir hepten küserse vatana

O yüzlerine devletin kapılarını duvar yaptıklarınız! Peki

Ya kim savunur o gün sizlerin de içerisinde olduğunuz yurdu.

O yardım ettiğiniz ve yüzlerine devletin tüm kapılarını açık bıraktığınız kâtiller, hırsızlar ile arsızlar mı savunur sizi!

Hem var mı ki sizlerin de onlardan bir farkı…

Gün gelir, devran döner, hesap döner, dönen dünya bile durur,

Elbet herkes ektiğini hem bu dünyada hem de diğer âlemde biçecektir! Ve sende çok iyi bilirsin ki dünya insanlığının çığırından çıktığını. Peki ya şimdi onu kurtarmaya kim gelsin,

Hırsızlarınız mı? Arsızlarınız mı? Yoksa kâtilleriniz mi?

                        Adalet ve imparatorluklar…

 

Hangi fikir ve dinden olursa olsun, adaletle yönetilen her bir devlet, her bir kavim, her bir imparatorluk rab Allah tarafından desteklendiğine inanmaktayım. Kendi ülke ve devletlerine, kavimlerine ve imparatorluklarına cahilce bir tutku ve körce cahilce bir aşk ile bağlı olanlar bilmeliler ki ancak ve ancak bir devletin, kavmin veya bir imparatorluğun, tek devriliş ve yıkılış sebebi vardır, o sebepte şudur ki; Rab Allah’ın o devletten,

O kavimden ve o imparatorluktan desteğini çekmesidir. Yüz katlı bir gökdelenin taşıyıcı kolonlarını kesmek gibidir bu.

Eğer ki Rab Allah bir imparatorluktan desteğini çekerse, ancak ve ancak o imparatorluk ve o devlet adaletle yaşamayı ve adaletle yaşatmayı terk ettiği zaman desteğini geri çektiğini görmekteyiz. Ve işte o an devrilmeye başlar yavaş ve acılar içerisinde. O aziz adaleti terk edip kibirleriyle, sadece bencilce menfaat çıkarlarıyla yönetilen imparatorluklar, devletler ve kavimler çökmeye devrilmeye daima mahkûm olurlar. Tarih sayfalarına bile rezil oldu diye geçerler. Kısacası; Rab Allah’ın desteğini çektiği devletten de, kavimden de, insandan da, imparatorluklardan da bana ne kardeşim der geçer giderim her erdemli insan kadar. Adaletin olmadığı bir yerde ne işimiz olur adalet için savaşıp adalet aramaktan veya çekip gitmekten başka.

 

 

 

                      Yazarlığım ve şairliğim…

 

Duygu ve hislerimi daima bilge aklımın emrine vermişimdir…

Kimi zaman yazılarım da Wıllıam Shakespeare bilgeliği, şiirselliği ve hamlet dokunuşu. Ayrıca kant ve Gazali hikmetini bir arada karıştırarak iyi bir şeyler ortaya çıkarttığımı düşünmekteyim. Bâzen de sokağa indim, anarşist, militarist ve romantik yazılarda kaleme aldım. Sonnet ile felsefeyi birleştirip şiir ile felsefeyi karıştırıp birbirinden farklı sanat kalıpları yazıp dökmeyi çok sevdim. Akılcılık mı? Kalpcilik mi? diye sordum kendime, bu her ikisini de şu gerilerde bıraktığım fakat terk etmediğim ‘modern, yeni şiir sanatı ve sonnet nazmı, kalıbı’ adını verdiğim elliyi aşkın kitabımda açıkladım. Hem akıl hem de kalp, bu ikisi bir arada olmadan, hikmetli bir yol alınamayacağı gerçeğini daima savundum. Ve daima da dedim ki; kalbe büyük aziz ilham verici cümleler konuk olur, hatta kalp ilahi cümlelerin bile bir evi durumundadır ve akıl ise o kalbe gelenlerle hükümdarlık ve hâkimlik yapar. Geçmişten bugüne yazdıklarımın daima arkasında durdum, pişman değilim. Her ne yaptıysam, şu tüm sanatımı, hem kendim için, hem de o iyi âdil karakterli insanlar için ve tüm âdil güzel varlıklar için yaptım. Ben de herkes gibi o en aziz sanatkâr olan Rab Allah’ın bir sanatıyım. Böylelikle de sanatımı hem o aziz yaratıcım için ve yine sanatımı sanat içinde yapmış oluyorum. Gerçeği hikmetle açıklamak şu başıma taktığım aziz bir sanat olan şairlik tâcına ve yaratılış sebebi gayeme kutsal bir borcumdur. Sağlıcakla kalın.

                Sırılsıklam aşk… (bir şarkı daha)

 

Bir fısıltı yeter

Anlatmaya aşkı,

Yağmurlar yağar durmaz,

Kalplerimiz sel olur,

Şehirler sırılsıklam,

Kaldırımlar sırılsıklam,

Sana gelen yollar sırılsıklam,

Ben bile sana Âşığım sırılsıklam.

Bir fısıltı yeter inan ki

Aşkımı anlatmaya sana,

Duyulur eğer söylersen kalpten,

Bir fısıltı yeter inan ki

Aşkımı anlatmaya sana.

Yağmurlar yağar üzerimize,

Sevişiriz biz durmadan ve susmadan her gece.

Sokaklarda aşk kokar,

Bahçelerde aşk kokar,

Sahilde bile dalgalar seni söyler aşk kokar.

Bir fısıltı yeter inan

Anlatmaya sana olan aşkımı,

Yağmurlar yağar susmaz,

Ben sana akarım durmam,

Âşığım sana sırılsıklam,

Âşığım sana sırılsıklam.

               Tercihleridir insanı iyi ya da kötü yapan…

 

Tercihleridir insanı erdemleştiren veya bencilleştiren,

Boşunaydı öfkesi hayaletlere ve iyi yüreklilere karşı.

Kendi tercihiydi aslında âdil veya zâlim olup olmaması insanın,

Değildi aslında zâlim olan talih ya da kader.

Ben miyim o arzı kaleminin ucunda taşıyan şair,

Efendisinin huzurunda dimdik ayakta

Ve hiç olmamıştır Rab’dan başka bir efendisi bu şairin.

Yalnızlıktan şikâyet ediyor insanlar,

Hiç de haksız değiller aslında,

Fakat kendi elleriyle itiyorlar birbirlerini inciterek yalnızlığa.

Cinayetlerden şikâyet ediyor insanlar,

Hiç de haksız değiller aslında

Fakat kendi elleriyle işletiyorlar birbirlerine cinayetleri.

Şiddetten şikâyet ediyor insanlar,

Fakat o kendi hazırladıkları hayatların sonuçlarında

Hiç de beklenmedik bir misafir olmuyordu şiddet.

Ne sevmesini, nede nefret etmesini başaramadı insanoğlu

Ve ne de gardını doğru ölçülerde alamadı bir türlü hayata insan.

Oysaki insan o yaptığı ve işlediği hatalarla

Bir davetiye çıkartıyordu cinayetlere,

Hastalıklara, şiddete, yalnızlığa ve sevgisizliğe!

Şimdi ise tüm çirkinliklerin hapishanesinde,

Cinayetlerin, şiddetin, yalnızlığın, korkunun

Ve mutsuzluğun zindanına atarak kendisini

Çıkartamıyor bir türlü kuyulardan yüzünü.

Kendi elleriyle sevgisizlik prangalarını geçiriyordu ayaklarına,

Oysaki çok sevmek istemişti, hangimiz istemeyiz ki öğle değil mi?

Oysaki çokta sevilmeyi arzulamıştı, hepimiz arzuladık oysaki

Dediğim gibi, insan, bilerek ve isteyerek

Yaptığı ve işlediği hatalarla bir davetiye çıkartıyordu cinayetlere,

Şiddete, yalnızlığa, hastalıklara, sevgisizliğe

Ve mutsuzluğa bir davetiye çıkartıyordu

Onca işlediği cinayetlerle insanoğlu…

Onca cinayetlerin sonuçları da kaçınılmaz oluyordu tabi ki

Ve bir türlü sonu gelmeyen savaşlara,

Ardı arkası kesilmeyen kavgalara hapsediyordu kendisini

Hem de kendi elleriyle.

Oysaki ancak kendine karanlık yapar

Kendi elleriyle kendi gözlerini bağlayan…

Tercihleridir insanı erdemleştiren veya bencilleştiren,

Boşunaydı öfkesi hayaletlere ve iyi yüreklilere karşı.

Kendi tercihiydi aslında âdil veya zâlim olup olmaması insanın,

Değildi aslında zâlim olan talih ya da kader.

Oysaki ancak kendine karanlık yapar

Kendi elleriyle kendi gözlerini bağlayan…

 

 

 

 

 

                    İhtilaller, liderler ve adalet…

 

İhtilaller, inkılaplar, reformlar ve devrimler hususunda;

Şunu aklınızdan çıkartmayınız ki

Hiçbir ihtilal başarılı olamaz ancak mutlak adaletli bir sistemi

Ve âdil bir İbda’sı olanlar başka.

Yoksa nice kudretli zannedilen ordular bile,

Nice güçlü kalabalık zannedilen topluluklar bile,

Yerle bir olmuş, harap olmuş, derdest edilmiş,

Hatta ve hatta demokrasi adını verdiğimiz

O Demoskrotos sisteminin yaşandığı ülkelerde bile,

Yüzde elli, yüzde altmış halkoyu alan bir parti hükümetinin

İhtilal yapması bile başarılı olamaz.

Başarılı oldu zannedilse bile, çok uzun yıllar dayanamaz, Derdest edilir, Harap edilir, yerle bir edilir,

Ancak mutlak adaletli bir sistem ve âdil bir ibda ile yönetirse

Ve bunun için âdil memurlar yetiştirmişse o başka.

Hangi dinden olursa olsun, yönetim biçimi ve felsefesi

Ve âdil bir sistem ve adaletli bir ibda ile halka teveccüh eden

Her devlet, her imparatorluk asırlarca

Ve hatta bin yıldan fazla ayakta durabilmeyi başarabilmiş,

Mutlu ve güvenilir bir hayat yaşamayı sürdürebilmişlerdir.

Fakat tâ ki adaleti ve âdil sevgi birliğini terk ettiklerinde

Onlarında sonları hüsran olmuştur.

Bu mesele o tek yaratıcı Rab’bın bile kanunlarında olan

Değişmez bir gerçektir.

İnanmayanlar şu on binlerce yıllık dünya tarihine bir baksın,

Akıllı olup da aklını kullanabilenler elbette anlayacaklardır.

Unutmayınız ki

Adaletliymiş gibi görünen ahmaklar ve hırsızlar değil

Ancak ve ancak Hakiki bir adaleti yaşayıp yaşatanlar

Ve adaletin yaşanması uğruna

Âdil ve bilge memurları göreve tayin edenler

Hem başarılı bir lider, hem de mutlu bir halk,

Mutlu bir devlet olabilirler.

Geri kalanı mı? Geri kalanıysa sadece birer maskara ve çöplük

Ve hatta fosil haline gelmişlerdir. Yalan mı? Hepimiz şahidiz.

Bakınız, onların arkalarından ya sâdece alay ediliyor

Veya da onlar için büyük aziz insanlardı deniliyor.

Hangisi olmayı tercih ederdiniz,

Maskara olup alay edilenlerden mi?

Yoksa adilce yaşayıp, âdil memurlar yetiştirip yaşatanlardan mı?

Ben öğle inanıyorum ki

Bu dünyadan sonra ebedi bir cennet ve cehennem hayatı var

Ve âdil olup, âdilce yaşatmanın gayretinde olanların

İşte o ebedi cennete gireceklerine inanıyorum.

Yoksa bu muhteşem olarak var edilmiş insan

Ve o muhteşemler üstü bir varlık olan insan kalbiyle aklı

Ebedi bir cennet için olmasında peki ya ne olsun! Tercih senin.

İster adaleti tercih et, istersen ikiyüzlülüğü tercih et, Unutma ki;

Âdil veya zâlim olması insanın kendi kararıdır aslında,

Peki sen kimi suçluyorsun, Talih ya da kader değildi kötü olan.

                    Aşk töreni…

 

Aşk töreninde söylenir en keskin cümleler/

En coşkulu şiirler o anlarda okunur sevgiliye/

Bir tören düzenlenir,

Kutlarız varoluşumuzu./

Ateşlerden ürker ruhum/

Sulara batırırım hayaletimi/

Sana yüzerim her akşam yatağında toprağın/

Bana uçar kelebekler mavi, sarı, yeşil,

Bir özgürlük şarkısı kadar,

Bende sana söylenirim pembe ve eflatun sabahlarında./

Çingenelerin danslarını seyrederim hayaletimle/

Sen gelip geçersin düş bahçelerimden/

Her güzel çiçeğin kokusunda seni bulurum/

Seni yaşar her çocuk gülüşünde her bir güzel insan/

Davullar çalınır,

Ateşler yakılır/

Savaş dansları başlar/

İlkbaharın gelişi zannedersin ilkönce/

Oysaki senin doğum yılın kutlanır sevgilim/

En renkli sabahı bulur senin gülüşmelerin/

En karanlık geceyi senin yüzün kovalar uzaklara/

Ötelerde bile seni söyler ıslıklarında çocuklar/

En uzak mesafelerde ufuklar senden kaçmaz olur artık/

Senin ellerin yatırır güzel uykulara beni/

Bir tören düzenlenir,

Kutlarız varoluşumuzu./

Ateş dansı yapan o cesur ateş kelebekleri kadar,

Cesuruzdur bizlerde,

Mücadele ve savaş meydanlarında

Aşk yaşayacak kadar cesuruzdur hem de./

Fakat korkaklar ise birbirini öldürür kendi elleriyle,

Sen ve ben ise birbirimizi korurken yaşarız./

Yaşamaz isem eğer kim korur ki seni,

Seni yaşatmaz isem kim korur ki o vakit sevdiklerini/

Ölmek güzel şeydir aslında/

Pe ki korkaklar neden korkar bilir misin ölümden,

Çünkü onlarda hissederler ebedi bir azabın varlığını enselerinde./

Oysaki Âşıklar için açılır ölümün kolları ilkbaharlar ülkesine./

Ateş dansı yapan o cesur ateş kelebekleri kadar,

Coşkuluyuzdur senin karşında./

Ne mumdan, nede ateşinden eser kalır,

Seninle seviştikçe her an./

Savaşları kaldıracaktık seninle ortadan

Fırlatıp atacaktık nefreti dibine yerin/

Oysaki cinnet denen fahişenin tuzağına

Âşık olmakmış insanlığın sonu./

O halde burada durup şu onca kâtil insan için ölmek

Yakışmaz bizim gibi erdemlilere./

Ey erdemin aynası/

Ey suretimin lisanı fısıltılarını kesme kalbimden./

Bir tören düzenleriz,

Kutlarız varoluşumuzu./

Örgütlenir her insan gurubu buldukça taraftarlarını/

Her suret karşısındakine dökmeye başlar içerisini/

Her günün sonunda yalnızlıktan korkarak insan,

Ellerini bir diğer insana bağlamaya çalışır/

Belki biraz mahcup,

Belki biraz ürkerek,

Birazda korkarak yakınlaştırır cümlelerini hayaletine/

Her insan birbirinin hayaleti olur bu oyunun sonunda./

Karılmak ister sevgilisine insan/

Soyunur her gece ışıkları var olan evlerin camlarından,

Vücutlar çırılçıplak yataklarına yığılır/

Kimileri o gündüz ki yüzlerce kahkahasının sonunda

Gözyaşlarına boğar yastığını/

Oysaki nereden bileceksin

O güzel kahkahaların ardında

Gizli kalan o binlerce kederi./

O kahkahalar mı?

Bastırmak içindir oysaki o onlarca cinnet gülüşü kederi./

Kimileri de sıkıca tutar kaçmasın diye avuçlarından mutluluğu./

Ah sevgilim,

Ah benim ebedi neşem,

Senin varlığınla kurtuluyorum tüm o çirkin cinayetlerden/

Ancak seni bulmak

Ve seni anlamaktaymış kurtulmak kederden.

Aman sabahlar olmasın mı?

Olmasın mı seninleyken ayrılığımız/

Çalmasın mı kapılarımızı kederler seninleyken/

Vız gelir tırıs gider,

Hem çalsa ne çıkar ki kapılarımızı kederler,

Ancak geldiği gibi çabucak çekip giderler,

Sen var oldukça kalbimde./

Gitme ey bilge aşk, çekip gitme kalbimden,

O milyonlarca insanı terk ettiğin gibi./

Çok iyi bilirim ki ben,

Mutluluk bir vücuda bürünür de sen diye görünür seninleyken./

Bir tören düzenleriz,

Kutlarız varoluşumuzu./

Senin hatırın yeter oysaki her varlığa/

Ey sevginin ve mutluluğun suret bulmuş hâli;

Öğle çabucak gelip geçme benden Sabâ rüzgârları gibi./

Oysaki ben sana soyunurum aşkı/

Oysaki ben, sana düğmelerim her ânımı./

Seni yazar kalemiyle her çocuk ilk harfiyle alfabenin/

Lisanlar seninle nefes alır/

Seninle huzur bulur her emekçi iş çıkışından sonra evinde/

Seninle gülüşür sevgililer nikâha bir adım yaklaştığında/

Ölülerin lisanında bir umut sen var olduğun için filizlenir/

Beyaz papatya, sarı kelebek

Ve siyah kurdelesi sarı saçlı çocuğun

Sen olduğun için güzel görünür gözlerine insanlığın./

Ben sana mecburum

Bakma öğle yalnız başıma avlandığımı dağlarında şehirlerin/

Ben sana mecburum

Bakma öğle ötelediğimi her yaklaşan sevgiyi kendimden/

Senin güzelliğinle gençleşir ruhum daima/

Senin avuçlarınla içtiğim bengisu,

Senin ellerinle kandığım ab-ı-hayat pınarıdır

Beni ebedi kılacak olan sana./

Sen demek ile aşk aynı şeylerdir bilirim/

Aynı aynalarda bakarız kendi yüzümüze aynı anda/

Aynı güneşin kirpiklerinde göz kırparız hayata/

Aynı sıcak iklimlerin kollarında birlikte ısınırız/

Birlikte uyuruz düşlerinde sevgililerin/

Sen ve ben aynı denizin balıklarıyızdır/

Aynı dünyanın çocuklarıyız ikimizde/

İkimiz bir soluruz havasını dünyanın/

Ah kirletmeselerdi keşke,

Diyerek kızarız dünyalılara./

Hep bir umut vardır diye içimizde;

Bir tören düzenleriz, Kutlarız varoluşumuzu./

Sevgilim; Uyumak seninle aynı rüyalara yatarak/

Sevgilim; Uyanmak seninle aynı güne merhaba diyerek/

Şu insanlık neden kaybetmeye başlamış ki aşkı ve merhameti

Diyerek bakıp birbirimize, bir çözüm ararız gözlerimizde./

Kalk sevgilim, kalk bekleme boşuna onca zamanı uğraştık,

Haydi, gitmek vaktidir mâdem gelmiyorsa peşimizden kimseler.

Bir tören düzenleriz,

Kutlarız varoluşumuzu./

Ağlar çocuklar o her kaba gürültünün çirkinliğinde/

Güzel yürekli babalar ise düştüğünde bombalar,

Bir oyunmuş zannettirirler çocuklarına üzülmesinler diye./

Oysaki bilmeli her insan;

Diri-diri savaşlara atılan her çocuğun

Bir intikamıdır o kopacak olan son kıyamet./

Sen sevgilim,

Eğer sen var olmasaydın

Nasıl tutunabilirdi çocuklar

O minicik elleriyle hayata./

Senin varlığınla neşe bulur

Tüm kâinatın sığabildiği o küçücük kalpleri çocukların./

Senin dokunuşlarınla ısınır üzerlerine güneş şefkatle/

Sen diye-diye söylenir umut şarkıları bilirim/

Bir tören düzenleriz,

Kutlarız varoluşumuzu./

Bekleriz bir umut işte

Bir sonraki sabaha belki terk edip gider diyerek

Şu dünyamızı saran çirkinlikler./

Oysaki bilir her bilge,

Oysaki bilir her erdemli şair;

Tercihleriydi insanı zâlim veya Âdil yapan,

Tâlih ya da kader değildi kötü olan./

Oysaki bilir her bilge,

Oysaki bilir her erdemli şair;

Asıl yenilginin ölmek, düşmek,

Ötelenmek, yaralanmak olmadığını/

Oysaki bilir her erdemli şair;

Asıl yenilginin mücadeleden vazgeçmek olduğunu./

Bir tören düzenleriz,

Kutlarız varoluşumuzu./

Hep de böyle başlar büyük ve aziz başarıların,

Yüce ve kudretli zaferlerin hikâyeleri;

Bir şeyler seni yere devirir,

Kaybettiğini, yenildiğini zannedersin

Ve yeniden doğrularak dimdik ayağı

Küllerinden Anka gibi/

Başlarsın yüce ve kudretli bir başarı hikâyesini yazmaya./

Ve yine güzel bir ses fısıldar kulaklarımıza;
Haydi, der,

Neyi bekliyorsun artık/

Ayaklarının üzerine kalk

Ve doğrul dimdik küllerinden/

Tamda şimdi başla yazmaya yeniden hayatını./

Bu güzel fısıltılar ancak sana ait olabilir sevgilim./

Sen öğrettin oysaki bana bilge bir Âsi olunacağını

Tüm cinayetlere karşı! /

Ey karanlıklarımı aydınlatan aşkım/

Fırtınalı karanlık denizlerde yolumu ilham eden fenerlerim/

Ey gündüzlerime ilkbaharlar eken sevgilim/

Haydi, toparlan artık,

Bizimle birlikte yürüyenleri alıp çekip gidelim mi buralardan/

Yoksa

Kalıp ölelim mi yaşasın diye çocuklar ve sevgililer./

Âh ölmek kolay zâten,

Asıl yaşamak gerek koruyabilmek için çocukları ve sevgilileri./

Bir tören düzenleriz

Gökyüzünün sâkinleriyle beraber,

Kutlarız varoluşumuzu./

Haydi, toparlan artık,

Bizimle birlikte yürüyenleri alıp çekip gidelim mi buralardan/

Yoksa

Kalıp ölelim mi yaşasın diye çocuklar ve sevgililer./

Âh ölmek kolay zâten,

Asıl yaşamak gerek koruyabilmek için çocukları ve sevgilileri./

Ah sevgilim,

Senin o erdemli sözlerin gelip geçer hep aklımdan,

Demiştin yine tüm insanlığı seyrederken üzerinde yıldızların;

Kendi seçimleriydi insanı âdil veya zâlim yapan,

Tâlih’i veya kaderi değildi kötü olan./

Bir tören düzenleriz gökyüzünün sâkinleriyle beraber,

Kutlarız yeniden varoluşumuzu.

Haydi, ayağı kalk ve dimdik doğrul

Yeni bir başarı hikâyesi yazabilmek için.

 

 

                Tesadüf ve tevafuk için felsefik notlar…

 

Haydi, şimdi birlikte Tesadüf ve tevafuk kelimeleri hakkında mantık yürütüp(doğru düşünceyi fikri bulmak aramak eylemi), felsefe, aforizma yapacağız, umarım hikmetli bir yol alırız.

Şimdi felsefe gemimize bindik, tayfalarımızı da aldık onlarda gemide ve hikmet denizinde yol almaya başlayalım olmaz mı?

         Elbette tesadüf diye bir şey vardır, fakat tesadüf insanoğlunun haklı bir acizliğidir ve ne tuhaf ve ne gerçektir ki insan; aciz, kusurlu, her şeye hükmedemeyişinden ve insanın eşi benzeri olduğu için tesadüf denen acizliğinde sahibidir. Fakat insanın tam tersine O Eşi benzeri olmayan kudretli varlığın ise, yani yaratıcı Rab ise; tesadüf vasfını değil, tevafuk vasfını kullanır. İnsan ise; aklını kullanarak hem tesadüfleriyle, hem planlarıyla hem yalnız hem de karşılıklı paylaşarak iş gören bir varlıktır. Mutlaka başka bir varlığa ihtiyacı vardır. Olayların insanın kendi hükmünün dışarısına taşabilmek ihtimali olduğundan dolayı ve her şeye de Hâkim olamayacağından ötürü, insanın planlarının dışında gelişen, hem de istemeden gelişen her karşılaştırma, her karşılaşmak ve her olay kendisinin tesadüfü durumundadır. Fakat o sadece tesadüf zannettiğimiz şeyler aslında, yaratıcı Rab’bın ise insana verdiği, karşılaştırdığı bir yaratması, karşılaştırması ve tevafukudur. Yaratıcı ise, eşsiz ve kusursuz olduğu için, her şeye Hâkim ve hükmeden olduğu için tevafukun da sahibidir. (yani insan derki benim planlarım dışında bir şeyler gelişiyor, benim hükmüm dışında olan bu şeyler, bu karşıma çıkan olaylar, tüm bu planım dışı olan karşılaşmalarım benim tesadüflerimdir fakat bana bu tesadüf olan her bir şey ise Rab Allah’ın bana bir tevafuku(karşılaştırmalarıdır). 

Yani kısacası insanın tüm tesadüfleri(hiç planlamadan rastlaşmaları, karşılaşmaları) yaratıcı Rab Allah’ın bir tevafukudur(onun var edip planlayıp karşılaştırmasıdır).

Bir de bu meseleye şöyle felsefe yapalım, var mısınız?

Şöyle ki;

Yaratıcımıza yoktur aslında tesadüf/

Oysaki tesadüfün bile sahibidir O./

Ancak insana tesadüf gibi gelen her bir şey,

Yaratıcının bir tevafukudur oysaki. /

Yani tesadüfleri ve planları olsa da insanın, o planlarımız dışında gelişen tesadüflerimiz, tevafukudur yaratıcının oysaki./

      Mesela bir şeyler planlarız aklımızca, iyi ya da kötü bir şeyler yapmak hevesinde koyuluruz yola, işte bu planlarımız dışında hiç de bilmeden, hiç de planlamadan, hiç de istemeden yaptığımız, karşılaştığımız bizim o tesadüflerimiz, tesadüf diye adlandırdıklarımız; yaratıcımız olan Rab Allah’ın birer tevafuklarıdır aslında. Yani olayları değiştirip, yön verip, yaratıp karşımıza çıkartıp, bizimle karşılaştırmalarıdır oysaki o bize tesadüf gibi görünenler…

Rab, insanın aklıyla kalbiyle isteklerinin planlarının arasına girer ve birden her an her şey değişmeye başlayabilir. Ve sen de dersin ki Aa ben böyle planlamamıştım, ben bununla karşılaşmayı düşünmemiştim bile. Bir bilge der ki; bilgelikle, doğru ve hikmetli yaşamayı planla ki o senin planın dışında gelişen tesadüf gölüne oltana da güzel ve iyilik tevafukları rast gelsin, kim bilir belki hayatını tümden değiştirecek maddi manevi hazinler denk getirir Rab.

    İnsanın vasfında tesadüf kelimesinin olması normaldir, anormal bir durum değildir bu, çünkü bu insanın zâten haklı olarak birçok meseleye karşı hükmedemediği için, acizliğinin kanıtıdır. Evet, tesadüf kelimesi insanın bir acizlik nişanesidir ve bunun onda olması normaldir. Eğer insan her şeye hükmedebilseydi işte o zaman insana bir şey tesadüf olmaz, planı dâhilin de ve istemesiyle olurdu, e buda imkânsız, çünkü her şeye ancak Rab hükmettiği için, tesadüf vasfı insana, tevafuk vasfı da Rab Allah’a aittir. Fakat ilk başta dediğim gibi insan şunu bilmeli ki; tesadüfen karşılaştık eyvallah, fakat iş bu benim planım dışında gelişen tesadüfen rastlaşmak olayı ise ancak ve ancak Rab’ın bir karşılaştırması, Rab’bın bir tevafukudur. Çünkü rab her şeye hükmeder. Ancak ve ancak her şeye hükmeden bir varlık mutlak tevafukun sahibi olabilir. E o varlıkta ancak tek yaratıcı Rab Allah olduğuna göre, Rab’ın hakkını Rab’ba vermekte bir adalet kuralıdır.

Yani diyorum ki; Kaşığı kim yaptı, kaşığı tutan elin bedeninin içerisinde ki ruhun sahibini çok iyi tanımak gerekiyor diyorum, anlatabiliyor muyum? Aklı olana bir işaret yetmez mi?

 

 

Kurşun kalem… 7

 

Acılar mıdır bizi şekillendiren,

Yoksa mutluluklarımız mı?

Veya sâdece motivasyon için mi fayda sağlar mutluluklarımız.

Aklımızın neyiyle şekillendiririz ruhumuzu, kalbimizle mi?

Sen, ne o acıların vermiş olduğu o harap duygulara

Ve ne de o büyük sevinçlerin bir anlık heyecanlarına değil de,

Sen, ruhunu erdemleştirdiğin

O aklının fısıltılarıyla dost yapabilirsin.

Bu sana daha iyi gelecek. İnan ki bu sana çok daha iyi gelecek.

Hem kaderini şekillendiren senin dokunuşların olacaktır, yeter ki mutlaklaştırılmış kader olmasın.

 

Kurşun kalem… 8

 

Sağlıklı ve güçlü bir devlet arzulayanlar,

Sağlıklı ve mutlu ailelerin kurulup,

Devamlılığının sağlanması için de yardımcı olmaları, çalışmaları

Hem kendileri için hem de tüm varlıklar için bir kazanç olacaktır. Dedim ya; Sâdece sağlıklı ve güçlü bir devlet arzuluyorsan eğer yap bunu. Bunu da ancak kendilerini sağlıklı ve hikmetli şekillendiren büyük ve aziz akıllar yapabilirler.

Çünkü ancak bu onların harcı olabilir. Hem ayrıca unutmayınız ki adaletli olmayan devletler ve aileler asla sağlıklı olamazlar.

 

                     Krallar, hırsızlar ve halk…

 

Kendi halklarını kendilerine eleştirisiz itaat ve biat kültürüyle yetiştiren ve buna zorlayan toplumlar ve hükümetler, gün gelecek o erdemle yetişmiş, hikmetle eleştiri yapabilmek hürriyetine sahip, bilge, erdemli ve Âdil toplumların, Âdil devletlerin, Âdil bilim insanlarının bir maskarası ve alay konusu olacaklardır. Hem zâten bir alay maskara konusu olmayı da hak ediyorlardı.

   Asırlardır savaş açtıkları sistemlerin sömürülerini,

Şimdilerde ise kendileri de uygulamaya başlayanlar, acaba hiç düşünmüyorlar mı ki o sömürüp hırsızladıkları insanların, mallarını mülklerini çaldıkları o insanların ve onların mallarının paralarının ve ayrıca vergilerinin üzerlerinden, çok büyük servet sahibi oldukları işte o insanların gün gelip kendilerine topyekûn bir savaş açabileceklerini. Hiç akıllarına getirmiyorlar mı bunların bir gün olacağını. O sömürülen ve bile isteye sömürmek amacıyla cahil bırakılan toplumları, gün gelir elinizden bir başka guruplar kandırıp sizlerin ellerinden alarak ve sizlere karşı kışkırtıp kullanacaklarını da aklınızdan çıkartmayınız. Bunlar olmayan şeyler değildir, tarih bunların, bu gibi olayların, bu gibi trajikomik olayların sahneleriyle doludur. Şair boşuna dememiş; iyi olan şeylerin tekerrüre varsa ihtiyacı olmalı fakat bir de cahillikle ve kibirlice şu ahmaklıklar yapılmasaydı eğer, eder miydi yeniden ve çirkince tekerrür şu geçmiş denen tarihten bugünde de ve şu gelecekte de. Geçmiş tarihin içerisinde ki çirkinliklerin yeniden tekerrür ve tekrar etmemesi için bırakmalı insan kibirliliğini ve aptallığını, öğle değil mi?

Çünkü birçok insan dersini hikmetlice almayı başaramaz ve tüm o aptallıkları, kibri, bir türlü doymak ve durmak bilmez o çirkin arzu ve hevesleriyle de, yeniden o geçmiş tarihte yaşanan o çirkin olayların tekrarını da kendisi başlatır.

Evet, der insanoğlu ben bunu hatırlıyor gibiyim, sanki aynı şeyleri yapmış veya da aynı buna benzer bir şeyleri görmüş gibiyim der. Oysaki tüm bu zannında ki olup bitenler; ya geçmişte okuduğu, ya dinlediği, ya da seyrettiği birçok aptal olay ve aptal hikâyenin yeniden tekrar ve tekerrür etmeye başlamasıdır da, farkında bile değildir kendisi. Hırs gözünü bürüyünce farkına varamıyor insan olup bitenlerin. Haksız mıyım?   

     Yahu bana diyorlar ki sen çok öfkelisin o bâzı meseleler hakkında. Bende diyorum ki cevaben onlara;

Yahu sizler kendi kardeşlerini, kendi çocuklarını,

Kendi bebeklerini bile isteye öldürüp katleden padişahlarla, krallarla dolu bir imparatorluğa ve devlete,

Hem ayrıca sizler o kâtil padişahlara ve o kâtil krallara taparcasına tutkuyla bağlı olmuşken, benim o adalet ararken yapmış olduğum, mâsum ve öfkeli sözlerim ve birkaç küfür sövgümün yanında, sizlerin o taparcasına bağlı olduğunuz kâtillerin cinayetleri daha mı mâsum geliyor sizlere. Eğer onlar daha mâsum diyorsanız, sizlerin de onlardan bir farkınız yok benim için, sizlerde kâtilsiniz demektir. Akıllıya bir işaret yetmez mi?

Kâtilleri ve zâlimleri savunanlarda aynı onlar gibi değiller midir?

Her ilahi din bile söylemez mi onlar gibilerinin kâtil olduğunu.

Bakıyorum da bir de ilahi dinlerin en iyi yaşayanları biziz diyorsunuz bazılarınız. Hatta bazılarınız bizler cennete gideceğiz Rab’bın sevgili kullarıyız diyorsunuz. İyide yaptığınız cehalet ve cinayetlere adaletsizliklere ve o savunduğunuzu iddia ettiğiniz ilahi dinler bile sert bir şekilde karşı çıkmıyor mu sizlere ey kibirli cahiller.

Buda demek oluyor ki ben topyekûn tüm kâtil milletleri ve kâtil halkları karşıma almış ve haklı olarak adalet ararken, mâsumca kimseye zarar vermeden öfkelenmişim çok mu?

     Ey kâtilleri kral yapan o elleri dilleri çirkin kanlı halk kitleleri, birbirlerini ve Krallarını Rab edinmiş cahil ve adaletsiz halk kitleleri, ey ölülerinden bir şeyler isteyecek medet umacak kadar aptallaşan halk kitleleri, ey birbirlerini rab edinerek

Ve birbirlerine haksızlık yaparak ve yine birbirlerinden haksız yere medet uman o çığırından çıkmış halk kitleleri; daha o hangi musibet gazap sizin aklınızı başına getirecek bilemiyorum.

     Din ve ilahi kitap ne emreder biliyor musunuz? Ben size söyleyeyim; en büyük ibadet olan adaleti, hikmetli sevgiyi ve mutlu bir halk oluşturma çabasını, hikmetli bilgiyi, hikmetli düşünmeyi emreder. Ey insan, ey halk kitleleri etrafına bir bakar mısın?

Etrafında ki milyonlarca çocuk ve mâsum varlıklar adaletsizliğe, cinayetlere, şiddete, haksızlığa mâruz kalıyor, sen ve o taparcasına savunduğun kralların ile memurların ise, tüm bu cinayetlere hem seyirci, hem de cinayetlerde başrol oynuyorsunuz bunun farkında mısınız acaba. İnsanoğlu bunun farkında mı acaba. Ey insanoğlu, sence bu işte bir hata yok mu?

İnsanlar bu ilahi dinleri ister taraf tutsun ya da tutmasın, her birinin de tüm bu olup biten cinayetlerde ve adaletsizliklerde bir payı, bir katkısı, bir parmağı vardır inanın buna. Benim bu cinayetlerde hiç payım yok diyene de derim ki peki neden seyircisin o halde tüm bu cinayetlere. Peki, neden cinayetlerin sahiplerine veya taraftarlarını alkışlıyorsun. Anladın mı senin payının da olduğunu şimdi. Ah şu mâsum maskesiyle görünen kâtiller…

    Aklınızdan çıkarmayınız ki erdemsiz yetiştirilen, adaletsiz yaşatılan cahil toplumlar, gün gelir başkaları tarafından kandırılarak birçok terör eylemine, birçok savaşa ve hatta size karşı bir savaşa bile girişebilirler. Geçmiş tarih tüm bunların örnekleriyle dolu. Ah cehalet, şu toplumları daha rahat sömürmek, daha kolay yönetmek adına, girişilen şu onca hileli oyunların nasıl çevrildiğine bir bakınız. Unutmayınız ki düşünemez olan veya sığ bir düşüncede kalarak, hiç ilerleyemeyen insanların, günü geldiğin de kılıçları silahları birden bire sizlere de çevrilecektir, bunu unutmayınız. Haksızlığı sizlerden hanginiz yaparsan yapın, fakat sizler de o haksızlığı görmeden bu dünyadan ayrılamayacaksınız, bunu unutmayın sakın.

Dedim ya geçmişte ki tarih bunun örnekleriyle dolu.

Görmüyor musun hâlen, herkes dini âlet ederek, yönetmeye çalışıyor, savaşlar çıkartıyor, dolandırıcılık yapıyor, çalıyor, hırsızlıyor, görevlerini kötüye kullanıyor, zulmediyor,

Adaletsizlik yapıyor. Ey dünya gezegeninin halkı sen ise hâlen onlara itaat etmeye devam ediyorsun…

     Hani derler ya çetin hırsız ev sahibinden güçlü ve haklı çıkarmış bâzen. İşte o çetin hırsılar bir de devlet yöneticileriyle ve memurlar ile el ele verdilerse eğer, işte o vakit vay geldi fakirin fukaranın ve adalet arzulayarak çalışanın ya da ihtiyaçtan dolayı bir ekmek parası çalanın, vay geldi hâline…

    Bir hırsız, bir ailenin parasını ve malını çalar ve o ailenin erkeği ise haklı olarak hırsıza sövüp küfretmeye başlayınca, hırsız dayanamaz ve o adamın feryat figanından dolayı toplanmış olan kalabalığın arasından başını uzatarak, malını ve parasını çaldığı o adama der ki; ayıp olmuyor mu? Neden küfredip sövüyorsun, sus yoksa seni hakaretten tutuklattırıp hapse attırırım. Kısa bir süre sustuktan sonra, malı ve parası çalınmış o adam öfkeyle ve şaşkınlıkla cevap verir hırsıza der ki; anlımın teri olan malımı paramı hırsız çalarken ayıp olmuyor da, benim şu hırsıza sövüp küfretmem mi ayıp oluyor. Biraz sustuktan sonra adam konuşmasına yine devam eder der ki; ha doğrudur zâten hep de haksızlığa uğrayanlar atılır hapislere, hiç sorulmaz ki onlara dertleri nedir diye, sorulsa da zâten kimselerin umurunda bile olmaz, neden böyle feryat figan ederler diye de hiç kimseler sormaz. Sorsalar bile, o sormalarında ki tek sebep dedi kodu yapmaktan başka bir şey olmayacaktır.

     Bakınız, hırsızlar, zâlimler zenginlik içerisinde sefa sürmekteler, etrafınıza bir bakınız. Hatta birçoğu da sizleri yöneten mâkam mevkilere verilmişler. Hiç hak etmeyenlere makam mevkiler teslim edilmiştir ve böylece de başlamıştır zulmü ve sefası hırsızların. Asırlardır böyle sürüp gider. Onlara o mâkam mevkii neden vermiş olabilirler, çünkü onlara verilen zâlimlik emirlerine itaati, hırsızlamak görevi verilen emre itaate uymuşlardır da ondan.

     Evet. İşte o birçok ülkenin kendi fakir veya orta halli vatandaşına halkına yaptığı da aynen şu yukarı da anlattığımız hırsız hikâyesi misalinde olduğu gibidir. Düşünün lütfen.

     Haksız yere kendi vatandaşlarının, kendi halkının parasını malını mülkünü haksızlıkla gasp eden, hırsızlayan bir kısım ülke yöneticilerinin, bir kısım memurların yaptıkları ayıp veya terör anarşi olmuyor da, o adaletsizliğe uğrayan fakir veya nâmuslu vatandaşın adalet arayışı mı ayıp veya terör anarşi oluyor. Şimdi varın, alın kafanızı karşınıza, var ise aklınız başınız da, düşünmeye başlayın lütfen. Hırsız kimdir. Yönetici kimdir. Mal sahibi kimdir. Köle kimdir. Aptal kimdir. Ahmak yerine kendini koyduranlar kimlerdir. Bunları sorun kendinize.

     İşin bir diğer enteresan tarafı da, o bâzı devlet yöneticileri ve hırsızlar tarafından haksızlığa uğrayan milyonlarca insanın hâlen körkütük sarhoşlar misali yine de o kendilerine haksızlık yapanlara biat ve itaat etmelerinin, kendilerini ahmak durumuna düşürmelerinin cehaletine şaşmamak mümkün değil.                                                                         Bakınız, kulak verin bu dediklerime ey ağalar beyler, kadınlar ve çocuklar;  Hükümdarın çizmesinin altında ki birkaç çivi eksik demektir. Yani bu da demek oluyor ki hükümdarın atının ayağının altında ki nalının bir çivisi eksik demektir. Unutmayınız ki bir çivi bir atı, bir at bir kumandanı, bir kumandanın ölümü ise tüm orduyu, tüm ordunun mahvolması ise tüm devleti yok edebiliyor. Yani diyorum ki nal ustası nal işini doğru yapsaydı eğer o nal düşmeyecek ve at ise kumandanı yere atmayacaktı, kumandan orduyu doğru yönetecek ve ordu yenilmeyerek devletini korumaya ve memurlar ile de kalkındırmaya devam edecekti. Yani diyorum ki hükümdarın çizmesinin altında ki çiviyi o memuru ihmal etmeyerek taksaydı, hükümdar düşüp zarar görmeyecekti. Yani diyorum ki her bir görevli, her bir memur, her bir devlet adamı

İşini bilgelikle, çalmadan, ihmal etmeden, ustalık ve adalet ile yapsın diyorum. İşte bu sebeplerle geçmiş tarihler de yaşamış bir hükümdar der ki; çizmemin altında ki bir çivi eksik ise eğer, devletimin nizamında da bir eksiklik var demektir. Şimdi daha iyi anlayabildiniz mi? Ben sizlere diyorum ki Şam da ki sağır bile duydu nizamın bozulduğunu, tilki ne ise, kuyruğu da ona benzer, unutmayınız ki tilkiyi takip eder kuyruğu da. Yok, eğer ben tilki değilim aslanım diyorsanız, o halde ne devletin aslandan ne de aslanın dönen fırıldaklardan hiçbir haberi yok demektir. Fakat diyorum ki o aslanım diyenler sağır değillerken, nasıl duymazlar milyonlarca cinayeti yolsuzluğu haksızlığı, hem de Şam da ki sağır sultan bile duymuşken…

Ben bir şairim ve eleştiri yaparak, iyi, kötü, çirkinin gün yüzüne çıkması için düşünür, gözlemlerim ve yazılar kaleme alırım, böylece sizlerin de hikmetli fikre ulaşmanıza yardımcı olurum. Çünkü Benim işlerimden biridir bu. Haydi, rast gele.

                          Evlilikler mi?

 

Evlilik mi? seks için mi?

Para için mi? Zorunluluk mu?

Yoksa zenginlik için mi?

Veya da yalnızlıktan dolayı mı?

Evliliklerini sâdece bunlardan birinin arzusuyla yapmak için evliliğini başlatanlar, eğer bu süreç zamanın da eşlerinin birçok varsa eğer o sevilesi huyları, o huylarını da sevmeyi başaramaz ve ihmal ederlerse, işte o evliliğin geleceğin de neler olabilir tahmin ediyorsunuzdur her halde.

Ya boşanmalar olacak, ya geçimsizlikler olacak,

Ve ya mutsuzluk ile şiddet veya sevgisizlik ile aldatmalar, vesaireler-vesaireler diye birçok şey yazabiliriz sonuçlarına.

Gerçi sâdece seks ve para arzusuyla değil de, sevgi ve Aşk zannıyla başlayan o birçok cahilce, mantıksızca yapılan evliliklerinde süreç ve sonuçlarında; geçimsizlik, şiddet, mutsuzluk, aldatmaların ve nihayetinde öfkeli boşanmaların yaşandığı değişmeyen bir gerçektir. Hangi dinden ırktan veya da hangi yüksek veya alçak okuldan mezun olmuş olsa da, şu tüm evliliklerde yaşanan gerçeklerdir bunlar. Peki, nedir bu sorunların sebebi; erdemsizlik mi? anlayışsızlık mı?

Âdil olamamak mı?

Sevginin iyi ve kötü ayrımını bilememek mi?

Vefasızlık mı? Sadakatsizlik mi?

Empati kuramamak mı? Sevmek ve sevilmek için bir uğraş verememek mi? Paylaşımda dürüst ve âdil olamamak mı?

Çocuk eğitiminden anlayamamak mı? Dedikodu mu?

Parasızlık mı? İsraf mı? Cahil ailelerin kışkırtmalarımı?

Kibir mi? Dış etkenler mi?

Dış etkenlere çok fazla kulak vermek mi?

Rencide etmek mi?

Dürüst olamayan toplumda yaşamak mı?

Kibarlıktan yoksunluk mu?

Komşuluk sevgisinin kalmaması mı?

Yoksa âdil olamayan devlet mi?

Veya da tüm bu saydıklarımın hepsi doğrudur ve doğru olmakla beraber, top yekûn evliliklerin üzerine bir gulyabani gibi çöreklenmesi olabilir mi tüm bunların acaba.

İşte tüm sorunların kaynağı bunlar olabilir mi sizce de.

Şu onca olumsuzlukların arasından birbirlerine, sevgiyle ve Âdilce kenetlenmiş erdemli, kibar, cesur olan o sevgili çiftlerin, gayretle kurarak yürütmeye çabaladığı aile hayatları var olsa bile, artık neredeyse onların bile nesilleri tükenecek dereceye gelmek üzere.

    İşte insanlığın medeniyeti getirdiği yer burasıdır. Milyonlarca cinayet işlenirken, eğer her şeyi yolunda zannediyorsan, aslında hiçbir şey yolunda değil demektir. Yani bu da demek oluyor ki Hükümdarın çizmesinin altında ki bir çivi eksik demektir. Yani bu da demek oluyor ki Hükümdarın atının ayağının altında ki nalının bir çivisi eksik demektir. Unutmayınız ki bir çivi bir atı, bir at bir kumandanı, bir kumandanın ölümü ise tüm orduyu, tüm ordunun mahvolması ise tüm devleti yok edebiliyor. Yani diyorum ki nal ustası nal işini doğru yapsaydı eğer o nal düşmeyecek ve at ise kumandanı yere atmayacaktı, kumandan orduyu doğru yönetecek ve ordu yenilmeyerek devletini korumaya ve memurlar ile de kalkındırmaya devam edecekti. Yani diyorum ki hükümdarın çizmesinin altında ki çiviyi memuru ihmal etmeyerek taksaydı, hükümdar düşüp zarar görmezdi. Yani diyorum ki her bir görevli, her bir memur, her bir devlet adamı

İşini bilgelikle, çalmadan, ihmal etmeden, ustalık ve adaletle yapsın diyorum. Bakınız geçmişte yaşamış bir hükümdar der ki; çizmemin altında ki bir çivi eksik ise eğer, devlet nizamında da bir eksiklik var demektir.

     Her bir sistem ve her bir dinden ve hatta birbirinden farklı dinlerden oluşan toplumlar bile; evlilik denen o muhteşem kutsal birlikteliği yaşamayı lâyıkıyla başaramamışlardır.

    Bakınız, görünüz ki ne şu devlet işlerin de saadet ve nizam, nede şu tüm evlilikler de saadet ve nizam bulmak pek de mümkün olmuyor artık. Oysaki sağlıklı ve âdil devletlerin kurulması ancak ve ancak sağlıklı ve âdil evliliklerin, aile hayatlarının kurularak sağlıklı ve huzurlu bir şekilde sürdürülmesiyle mümkün olabilir. Devletin nizamını iyi ve âdil tutmak isteyenler bireylerin ve evliliklerin ve evliliklerin devamı için de ailelerin eğitimlerine ve saadetlerine maddi manevi katkıda bulunmalılar.  Bir çivinin nelere mal olduğunu hepiniz gördünüz, canlandırdınız aklınızda öğle değil mi? Anlatabiliyor muyum?

                        Şair dedi ki batar bu gemi…   

 

Şaire dedim ki; ey koca şair, dünya insanlığının başından aşağı musibetler başlamış yağmaya sağanak-sağanak. Şair şöyle karşılık verdi, dedi ki; baktım gördüm ki işlemeyeni yok cinayetlerin, söylemeyeni yok yalanların, yapmayanı yok adaletsizliklerin, etmeyeni yok ihanetlerin, e bende dedim ki o halde, bırakın yansın devran, sus karışma sükût et, bırakın yansın tutuşsun devran. Şaire dedim ki yok mu hiç merhametin insanlığa, koca şair şöyle cevap verdi, dedi ki; on milyonlarca mazlum ve mâsum çocuk, adalet merhamet diye inleyerek serildi kanlar içerisinde, üzerine yeryüzünün, hâlen çığlıkları gelir kulaklarıma. İşte ben o kederli çığlıkların seslerinden daha başka bir sesi duyup da ne kendime ve ne de Allah’ıma ihanet edemem. Çünkü o milyonlarca mazlumun ve mâsum çocukların ölümlerine ve haksızlığa uğramalarına seyirci kalan şu dünya insanlığına merhamet dilenmek hem kendime, hem de Allah’ıma bir ihanettir benim için. Ve şair bir süre sustuktan sonra konuşmasına şöyle devam etti, dedi ki; adaletli, hikmetli ve erdemli olana ölüm ve yaşamak en kudretli ebedi bir zaferdir, neden biliyor musun? Neden diye sordum şaire, şöyle cevap verdi bana, dedi ki; çünkü o tüm kudretini, adaletli bir hayatı koruyup yaşatmak için hamleler yapar, bu hamlelerin dışında kalan o tüm sahte kudretler ise sadece dünyada kalacak ve ebedi olmayacak olan kısa mutluluklar ve kısa hükümdarlıklardır. Bakınız hepsinin bedenleri çürüdü, kemikleri tozlaştı ve toprakla beraber savruldu rüzgârların elleriyle. Şair kısa bir süre ufukları taradı bakışlarıyla, sustu ve konuşmasına, şu son sözlerini söyleyerek devam etti, dedi ki; insanlık aynı gemi de ve uzay boşluğu denen aynı denizin üzerinde. Fakat geminin o üst katına çıkıp bizleri köleleştirmeye, bizleri soymaya, bizlere cinayet işlemeye, bizlerden çalmaya çalışıp, bizleri masallarla kandırmaya çalışanlar, bizleri hırsızlayanlar o geminin üst katına çıkıp da bizi en alt kata hapsedenlere diyorum ki; elimde olsa ben bu geminin en alt katını delerim, hepinizi birden, tüm insanlığı batırırım. Batıyorsunuz farkında mısınız diye de söylenirim. Artık bundan sonra, şeffaflık, adalet, hürriyet, onur adında ki bu şerefli kelimeleri o şerefsiz ağızlarınıza almayınız derdim, çünkü bu saatten sonra size merhamet edilmeyecektir inşaallah derdim. Kandırmaya çalışmayın boşuna derdim, size kansa-kansa kanacak olanlar ya aptallar ya da yalakalar sürüsüdür ancak derdim onlara. Şaire dedim ki, iyi de şair sen de aynı gemidesin, gemiyi deler batırırsan eğer sen de batmaz mısın gemiyle beraber. Şair hiç duraksamadan verdi cevabını, dedi ki; şu dünya hükümetlerinin ve dünya halklarının şu milyonlarca cinayetlerine, adaletsizliklerine seyirci kalarak onursuzca yaşamaktansa, batırırım gemiyi, onurumla yürür çeker giderim yaratıcıma. Çünkü ölmek bana zafer, adaletsiz olanlara ise ölüm; ebedi bir keder olacaktır. Vesselam.

        

 

 

              Kendi gerçeklerine kör ve sağır olanlar…

 

Kendi gerçeklerini anlamayı beceremeyenler,

Bir başkalarının gerçeklerini

Acaba nasıl anlayabilmeyi başarabileceklerdir bilemiyorum.

Gerçi bu imkânsız ve muhal…

Kendi gerçeklerini hikmetlice eleştiremeyenler,

Bir başkalarının gerçeklerini, olumlu ve olumsuz hallerini

Acaba nasıl eleştirmeyi başarabileceklerdir düşünün bir kere.

İşte tamda bunlarla dolu bir dünyada yaşamaktayım.

Doğruluk mu?

Devenin eğriliğindendir doğruluğu, fakat bu deve için

Hikmetli bir eğrilik ve fayda bir güzelliktir.

Peki ya sizlerin eğrilikleriniz, sizlerin eğrilikleriniz de ise

O deve misali, faydalı bir doğruluk olabileceğine

Küçük de olsa hiçbir ihtimal veremiyorum.

 

                                          Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                         Kim bilir bâzen…

 

An gelir duygularla,

Gün gelir aklımızla çizeriz yollarımızı.

Ah sevgili, mâdem dünlerime yetişemedin,

Yarınlarıma yetişsen bâri.

Ben yine şapkalar çizeyim harflerimin üzerlerine

Yazarken coşkulu şiirlerimi,

Sen ise beni çiz o kalbinin üzerinde ki pencerenin pervazında

Bakıp-bakıp yüzüne güneşin…

Ah sevgilim, kimileri sermayelerini karaborsaya bağlarken,

Ben ise sermayelerimi düşlerine, gülüşlerine,

Senin mutluluğuna bağlıyorum.

Ah sevgili, bakma bana öğle hüzünlü, dargın ve kırgın,

Belki koyabilir benim rüzgârım seni de yoluna desem

Yalancı çıkar mıyım bilemiyorum.

 

                                           Sonnet… Nafiz coşkun

 

                                       

 

 

 

 

 

 

                 Felaketler çalarken kapılarınızı…

 

Hiçbir kimseye güvenilemeyeceğini anlıyor insan,

Her bir şeyini kaybetmeye başladığında,

Veya da her şeyini kaybettiğin de.

Peki ya kendinin bile güvensiz biri olduğunu anladığın da,

Yok-yok, o her bir şeyini kaybetmeden önce anlayabilmeli.

Peki, kendi zâlimliklerini erdem zanneden aptallara ne demeli.

Bakınız, ayrılıklar gelmezden önce,

Ayrılıkları terk etmeyi öğrenmeli, yoksa çok sancılı geçecek hayat.

Bakınız, tüm insanlığın hem madden hem de mânen

Kirletmiş olduğu dünyaya bir bakınız,

Artık zulmünüze karşılık vermeye başladı dünya görün artık.

Adımlarınızı, hamlelerinizi ve fikirlerinizi

Akıllıca ve hikmetlice atabilmeyi öğrenseniz çok daha iyi olacak.

Haberiniz olsun ki felaketlere ve kıyamete bir adım kaldı.

 

                                        Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                    Kanlı Dikişli cümleler…

 

Şairler, harfleri dikerken iğne iplikle cümlelere,

Kalemler, bir kıyamet sahnesini,

Mesut bir hayatı bahseder bâzen de…

Varlığım, bir intiharıdır yaşamasıyla tüm çirkinliklere,

Yazılarım ise; idam ipliğinden farksız olur iblislere.

İblise göre bu şair bir an önce ölmeli,

Çünkü bu şair iblisin hamlelerini zayıflatan bir Zülfikâr,

İblisin şiirleriyle, bu şairin şiirleri arasında

Çok keskin derin bir uçurum farkı vardır ki

O fark da iyilik ile kötülüğün savaşı.

Ben âdil ve cömert bir su, aşk damlasıyım,

Rab, her bir insan kadar beni de;

İyiliği yaşamam ve yaşatmam için görevlendirdi,

İnsanın dünyada ki vazifelerinden birisi de budur işte.

Ben günahkâr bir şairim,

Her insan kadar ellerinde sevgi biriktirmeye çabalayan,

Her bir insan kadar mazlumun hakkını savunanım bende.

Bilirim ki her bir gazabın geliş sebebi,

İnsanlığın adalete küfretmesinden dolayıdır.

Bilirim ki azabın geliş sebebi,

İnsanlığın iblisle kol-kola veriş sebebindendir.

O halde yaşasın mazlumun derdiyle dertlenenler,

O halde yaşasın âdil bir paylaşımla paylaşanlar,

O halde yaşasın zâlimler için cehennem,

O halde yaşar adaletli insan için ebedi cennet.

Kim Yur-yıkar âdil bir şairden başka

Günahlarını, kaldırımlarını, sokaklarını şehirlerin!

Ey varlığımı şekillendiren kudret,

Ey ay ışığı parçalarında görünen sûret,

Ey başımı dolandıran yaşamanın sırrı,

Ey sabahların göğüslerine saklanan gece,

Suların memelerinden akan her bir eczada,

Her bir ömrün ebedi mükâfatında,

Senin hayalinle süpürürüm kederleri odalarımdan.

Çekme ellerini başımdan,

Ilık nefesini çekme ki üzerimden,

Boğamasın beni keder.

Nasıl ki şairleri susmuş memleketler,

Öksüz, yetim kalabileceği gibi,

Bilirim ki senin olmadığın yerlere de

İlkbaharlar uğramaz olur artık.

Ey her dokunuşunda kendisini farklı sevdiren,

Ey her bir gülüşünde kendisine tutkuyla bağlayan,

Sen olmasaydın açamazdı yüzünü güne bakan ayçiçekleri güneşe.

Sen olmasaydın ne anlamı kalırdı ki varlığımın.

Oysaki her bir varlık sen diye-diye

Şekillendirir duygularını ikramlarıyla senin.

Ve senin hediyelerinle ancak ecza bulur her bir varlık.

Senin dokunuşlarınla gençleşir her bir sabah,

Her yeni gün senin kudretine bakarak gençliğini korur.

Yeni bir güne, yeni sevmelerle merhaba der insanlar,

Sırf sen seversin diye onları.

Senin sevebilme ihtimalin umutlandırır her bir âşığı.

Öleceksem veya yaşayacaksam eğer,

Tek ve mutlak bir kutsal amaç için ölmeli veya da yaşamalı,

Bunun haricinde ki ölmek veya yaşamak;

Rezillikten başka ne olabilir ki!

O kutsal hikmetli amacım benden,

Âdil olmamı,

Merhametli, bilgili olmamı,

Ve ayrıca mâsumları koruyarak,

Adaleti ayakta tutmamı istemekte…

Görüyorum ki milyonlarca mazlum

Her bir yerde ah edip inlemekte,

O halde batsın dibine yerin insanlık,

Gazap kaşınılmaz,

Azap, ödüldür ancak böyle bir arsız hamlede insanlığa.

Ah sevgili,

Ölüler yağar her gün şehirlerin üzerlerine,

Oysaki ben mazlum bir su damlasıyım,

Bana bir adım gelebilene,

Ancak ben de bir adım yaklaşabilirim,

Fakat her bir adımımı dikkatlice,

Düşünerek, akıllıca atmak gerektiğini öğrendim ben,

Yoksa ihanet her an için bilirim ki pusuda.

Ben şiirlerimi sizlerle konuşmak için kullanıyorum,

Ben bir çobanım,

Ekim tarlalarım var benim,

Ben cömert bir su damlasıyım,

Ben duygularımı,

Âdil olan aklımın hükümleriyle seyahat ettiren bir şairim.

Çekme kılıcını, silahını öfkeyle çekme bana,

Yoksa kalemimle

O sahibin olduğunu zannettiğin her şeyinin altını

Azap ile çizerim.

Elbette erdemlilik büyük, aziz bir sanattır,

Fakat arsızlıklarını erdemliliğin bir vasfıymış gibi

Göstermeye çalışanlar boğulacaklardır cümlelerinde şairlerin.

İhtilalleri kusar sokaklar,

Şiirler yağar üzerlerimize,

Merhamet adlı âdil bir sarayda bulunca aşkı,

Tanrıları ölür insanların

Ve sâdece Rab Allah kalır her bir yerde.

Ey anlımı serinleten aşk,

Ey onurumu koruyan adalet,

Ruhumun ve varlığımın her bir zerresiyle

Sana seyahat ediyorum,

Senin kapının eşiğine doğru koşuyorum,

Milyonlarca kilometre uzaklardan sana koşan

Bu şaire merhamet buyur da,

Açılsın mutlulukların kapıları,

Dağılsın binlerce kederi mazlumların üzerinden artık.

                        Şair ve şiir nasıl olmalı…

 

Şiiri, sâdece ve neredeyse sevgiliye yazılabilen anlatılara indirgeyip

Sâdece o kalıba hapsetmeye çalışan insanlara veya da sâdece kâfiyelere, hece ölçülerine hapsetmeye çalışan insanlara diyorum ki; Şiir, sâdece sevgiliye yazılan, enteresan, süslü, kâfiyeli, nazm kalıplarından ibaret bir sanat edebiyat türünden ibaret değildir.

Şiir; hikmetle her bir meseleyi irdeleyip, yüksek bir edebiyat ve sanat işlemeleriyle ve felsefik örgülerle dolu bir anlatım biçimi,

Aziz bir beyan sanat tarzıdır. Elbette her bir şairin kendine has kalıpları olabilir. Ayrıca her bir ülke kendine has bir kalıp yapabilmek özgürlüğüne sahip olabilir fakat hiçbir insan ve hiçbir ülke, şiiri, şairi ve sanatı, sâdece tek bir kalıba hapsetmek kudretine sahip olamaz ve olmamalı da. Bu aziz beyan, bu aziz sanat, bu aziz edebiyat tarzını en üstün bilge şairler yapabilirler ancak. Felsefe ve hikmetle yoğrulmamış şiirler ancak bir anlık küçük cümleciklerden ibaret kalırlar. Oysaki en aziz şairler ve şiirler ise; bilgelikle, hikmetle düşünülmüş, her bir varlığa yeni ve faydalı fikirler verebilecek, onları kutsal hikmetli âdil bir aşk hayatını yaşamak hevesi isteğinde, iyilik yolunda coşkuya sevk edebilecek, hatta ve hatta insanları karamsarlıktan aydınlığa çıkartabilecek kudrete sahip olabilmeli. İşte, şiir ve şair dediğin

Olabilmeli böyle.

 

 

 

              Yıllarım soldu… (Bir şarkı daha)

 

Yıllarım soldu kaldırımlarda,

Onca yıl ben nasıl hayatta kaldım bilmiyorum,

Vursam kendimi

Yine yeni bir aşkla,

Yine bana bin keder yağar biliyorum.

Sağanak-sağanak

Ve ben yalınayak

Yine yollarına düştüm biliyorsun.

Savaşmak zorundasın çok fazla bir ömür kadar,

Hem çok nefret etsen bile o savaşmak kelimesinden,

Alamazsın yoksa

Hem istediğini

Hem de hakkın olan her bir şeyi.

Davran, dövüş, boğuş,

Yoruldun mu? Dinlen,

Ve yeniden başla,

Yeni bir hamle daha,

Hakkın olanı alabilmek istiyorsan eğer.

Binlerce cümlenin, milyonlarca âhını duymaktayım

Her bir mazlumun dilinde.

Ben ise adaletin peşine düşmüş serseri bir avcıyım.

Davran, dövüş, boğuş,

Dibi yok gibi zannetsen bile kederlerin,

Davran, dövüş, boğuş alabilmek için hakkın olanı.

                   Gazabın kamçısı vurduğunda…

 

Nafile ibadetlerin sevaplarını kazanmak için uğraşan birçok insan gördüm duydum, fakat o aynı insanların her gün büyük cinayetler işlediklerini ise çok iyi bilmekteyim. Oysaki yapmakta oldukları o cinayetleri terk etmiş olsalar, o nafile ibadetlerin milyon katı sevap ve iyilik kazanacaklarının farkında bile değiller. Bu ne cehalet, bu ne darlık…

Tüm dünya insanlığı cinayetlerine devam etmekte, fakat ansızın yakalanacaklar…

Şair der ki; ben bir mazlumum, söylemiştim, beni dalından düşüren ağacın kökünü kazır, sonrada onu kesip, ateşlerin kucağına verir, onla da yetinmem, artan küllerini de alarak rüzgârların ellerinde sağa sola savururum…

Yaşça büyüklerin günahlarının faturalarını çocuklara ve mazlumlara yüklediğiniz vakit, kıyametin bir an önce kopması için yalvarmaya, yakarmaya başlasanız çok daha iyi olacak.

Çünkü gazaplar düşmeyecektir artık yakalarınızdan. Kıyamet vaktine kadar sürecek azap yağmurları üzerinize yağmaya.

Boşuna beklemeyin kabul olunacağını dualarınızın asla, çünkü yine döneceksiniz zalimliklerinize gazabı üzerinizden çektiğinde yaratıcı… Mazlumlara merhamet ve adalet göstermeyerek, haklarının çalınmasına göz yumanlara, arsızlıkları erdemlilikmiş gibi göstermeye çalışanlara merhamet göstermek benim ne meşrebime ne de kitabıma sığmaz. Söylemiştim tüm bunları yine geçmiş zamanlarda.

Saçma bir yaşamı tercih etmek mi?

 

Derler ki;

Körler ülkesinde

Bir gözü görebilen kral olabilirmiş.

Ben size şu iki gözümle gördüklerimi anlatayım, şöyle ki;

Arsızlıkları, cinayetleri işlemeyi ve

Cinayetleri işletmeyi erdemlilik olarak

Yaşamaya başladığınız zamanı

Mutlu olabilmekten ziyade

Dünyaya cinayetler işleyerek

Birbirinizi ötekileştirip,

Birbirinizden nefret edip,

Birbirinizi ve kendinizi

Rezil etmek için yaşadınız.

Kısacası el birliğiyle kirletip batırıyorsunuz dünyayı.

 

                                         Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

                

 

 

 

                Neyi yaşamakla güzelleşir hayat…

 

Kirlenmiş kaldırımlara,

Arsız ayakların kirlettiği yerlere uzanmış,

Kederli şehirlerin omuzlarında yürüyerek,

Tehlikeli şiirler okuyan birçok şairle birlik de büyüdüm.

Verimli ve bereketli topraklar üzerinde konuştum

Erdemli birkaç bilge insanla hayatı…

Düşündüm kötülükler nasıl dizginlenebilir diye;

Kibarlıkla mı? Dedi bir ses içerimden,

Nezaketle olabilir dedi diğer bir başka ses aklımda,

Cesaret olmaz ise olmaz bunların içerisinde dedim,

Bilgi ile olur dedim, pazılarımızda kuvvet bulmalı dedim elbet de,

Ordularla, bilim insanları ile dediler başka birileri,

Sevgiyle dedim, aşkla dedim, paylaşarak dedim samimiyetle,

Adaleti yaşamak ile dedi başka bir şair.

 

                                                    Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                          Bir şairin nasihati…

 

Hikmetli şairlerin, yazarların, bilim insanlarının, sanatkârların

Görevlerinden birisi de nedir biliyor musunuz? Onların amacı sizlere akıl dağıtmak değil, zâten onlarda çok iyi biliyorlar ki Gâyet çok aklı başında insanlarsınız. Hikmetli şairler; aranızda gaflet ve dikkatsizlik uykusuna yatmış olanlar varsa eğer, uyandırmaktır onları o gaflet, dikkatsizlik uykularından. Sizleri samimiyetle sevip, sizinle hayatı, sevgiyi ve parasını paylaşanlara; sakın ha söylemeyiniz sizlere ihanet edenlerin şarkılarını sevgiyle! (burada şarkı kelimesi temsilen konulmuştur, benzetme teşbih yapılmıştır) eğer söylerseniz o sizlere ihanet edenlerin şarkılarını sizleri gerçekten sevenlere karşı, o hâlinizle incitmiş olursunuz sizleri gerçekten çok sevip, sizlere gerçekten değer verenleri. Sizleri gerçekten sevenleri kaybettiğinizde ise; bir daha bulmak çok zor olur sizlere gerçekten iyi değerler verenleri. Ben sizlere sâdece hatırlatıyorum, sonra söylemedi, demedi demeyin. Ben sizlere akıl vermeye çabalamıyorum, zâten sizlerin akılları var, ben sâdece yazdığım yazılarla, aranızda gaflet, dikkatsizlik uykusuna yatmış olanları uyandırmaya çalışıyorum. Eğer ki bende dikkatsizce davranıp bir hata yaparsam, elbette benimde uyandırılmaya ihtiyacım olacaktır. Çünkü bende sizler gibi bir insanım. Hikmetlice kararları almalı ve o hikmetli kararlarda gerektiği sürece sabırlı olmalı. Kazanmak istiyorsanız eğer, mutlaka hikmetli kararlar almayı öğrenmelisiniz, yoksa kaybetmeye mahkûm olursunuz. Kaybetmeyi kim ister ki!

                  Yaklaşıyor yaklaşmakta olan…

 

Ben bir şairim, uyandırmakla görevliyim. Adaleti seven Rab ilahi kitapta diyor ki; eğer ki insanları işledikleri günahlar zulümler sebebiyle cezalandıracak olsaydım, yeryüzünde azap edip cezalandırmayacağım hiçbir canlı kalmazdı…

Yaklaşıyor yaklaşmakta olan.

Sizler, dünyayı yönetenler, hırsızlıyorsunuz ve halkınızı fakirleştiriyorsunuz. Onları köleleştiriyorsunuz, adaletli olmuyorsunuz, ağır vergilerle hayatları zehir ediyorsunuz. Onlardan çaldıklarınızla mal mülk edinip, yine onlardan çaldıklarınızla silahlanıyorsunuz, ne için, birbirinizi öldürmek için. Birbirinizle alay ediyor, birbirinizi aşağılıyorsunuz. Suları kirletiyorsunuz, havayı ve yeryüzünü zehirliyorsunuz. Bu kötülükleri yapmaktan vazgeçmezseniz eğer yakın bir zamanda içecek temiz su bulamayacaksınız. Teneffüs edecek temiz havanız olmayacak artık. Allah’a bu hâlinizle savaş açıyorsunuz. Arabalarınız zehir saçıyor dünyaya. Zehirlediğiniz sularda balıklar yok olmak tehlikesinde. Yakın zamanda yağmur yerine zehirli gazlar ve asit yağmurları yağacak yeryüzüne. Kâtil sineklerin çıkması an meselesi. Hava kendi içerisinde ki zehirli gazları temizleyemez oldu, gücü kalmadı, bu kötülüğü siz yaptınız. Sodom gomore ve pompei şehirlerine gazabın neden geldiğini biliyor muydunuz? Sodom gomore ve pompei olmaktan vazgeçin. Yeryüzünden bu rezaletinizi biran önce kaldırmalısınız. Kimyasal silahlarla ve zehirli atıklarla harap ettiniz yeryüzünü. Sırf bu zehirler sebebiyle her ay milyonlarca insan ölüyor veya da hastalanarak sakat kalıyor. Tüm bu cinayetlerin sebebi sizlersiniz. Sizler hem birbirinizin, hem sevdiklerinizin, hem de kendinizin kâtillerisiniz.  Rab doğurmamış, doğurulmamıştır, kendisinden başka Rab ilah olmayan Allah adaleti ve temizliği sever. Tüm dünyada ki cumhurbaşkanlarından, yöneticilere, hâkimlerden savcısına, temizlik işçisinden kolluk kuvvetlerine kadar her bir insan tüm bu cinayetleri işlemekte veya işlenmesine engel olmuyorlar. Mâsum çocuklar ve mazlumlar her gün çığlık-çığlık ah ederek inliyorlar. Onların feryatlarının dinmesine, adalet arayışlarına yardımcı olunmuyor. Peki, sizleri kim yargılayacak, elbette ki birçok musibet ve gazap sizleri uyarmak için gelecek ve bir kıyamet dehşeti ve nihayet âdil ilahi bir mahkeme kurulacaktır. O günler gelmeye başladı artık. Allah sabırlıdır. Yaklaşıyor yaklaşmakta olan. Tüm dünya hükümetleri ve tüm insanlık, temiz, âdil, hikmetli, nâmuslu, kibar, bilge ve erdemli bir düzen kurmaya acil olarak başlarsanız çok daha iyi olmaz mı? Dediğim gibi ben bir şairim, nihayetinde ben de sütten çıkmış ak kaşık değilim elbet, fakat ben âdil ve iyi bir insan olmak için gayret üzeri bir gayretteyim, bunları yazmak, insanlığı gaflet uykusundan uyandırmak şairin görevlerindendir. Yaklaşıyor yaklaşmakta olan. Mazlumların, ateşlere atılan çocukların ve mâsumların intikamını alan ve alacak olan Rab Allah’a hamd ve tövbeler olsun. Allah’ım senden başka dostu velisi olmayan bu şaire sevgi ve merhametle sarıl. Yaklaşıyor yaklaşmakta olan.

 

                          Devletler ve ben…

 

Devletlerin birden fazla yüzleri vardır.

Devletler bâzen komünist gömleği,

Bâzen kapitalist adında ki sistemin gömleğini,

Bâzen demokrat,

Bâzen hümanist, bâzen dindar, bâzen faşist,

Bâzen de kâtil gömleği giyinirler.

Devletler aslında bunların hiç biridir.

Tüm bu yaptıklarından,

Tüm bu ikiyüzlülük karakterinden dolayı gocunmaz,

Pişmanlık bile duymazlar.

Ben şahsım adına hiçbir devlete ait bir özellik karakter taşımam.

Sâdece insan olmaya, insanlık lisanını kullanmaya gayret ederim.

İnsancıl vasıfları taşımaya ve o vasıfları korumaya çalışmak erdemdir oysaki bilirim. Ah erdemli olabilmek!

Bâzı kurnazlarda yaptıkları arsızlıkları erdemlikmiş gibi yutturmaya çalışırlar ya hani ne kederdir öğle değil mi?

Aşk kültüründen gelirim ben.

Adalet ibadetine âşığımdır.

Çünkü çok iyi bilirim ki

Tüm ilahi kitaplar bile adalet terazisini

Ayakta tutmak için gönderilirler.

İnanın bana doğruyu söylüyorum.

 

 

              Biat kültürü ve vahşi hayvanlar…

 

Bende sevgilimin bir kelimesiyim senin kadar.

Bak her ikimizde hayattayız,

Fakat ben hâlen hiçbir insanı Rab edinmedim,

İşte bu sebeple hiçbir kimse bana sahip olamıyor,

Hiç kimse benim sahibimmiş gibi karşıma geçip duramıyor.

Kendilerine insanları Rab edinenler utansın.

Kedilerde ve vahşi hayvanların karakterlerinden

En çok neyi seviyorum biliyor musunuz?

Onlara yiyecek içecek verdiğiniz zaman asla ve asla sizlere değil de kendilerini var eden yaratıcıları olan Rab Allah’a biat ederler.

Bizim kültürümüzde insana mutlak bir biat yoktur peygamberlerden başka.

Hayat; Korkutucu bir kâbus değildir aslında,

Kâbusa çevirenler olmasaydı dünyayı eğer.

 

                                         Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                      Aptallıklar ve kölelik…

 

Ellerinden hürriyetleri alınmış insanlar

Neden haykırırlar yaşasın kralımız diye.

Kral öldü dedikleri halde

Neden bağırırlar yaşasın yeni kral diye.

Demek ki bu kadar aptallaşabiliyormuş insan.

Neden bile isteye teslim ederler ruhlarını insana.

Neden sevgiyle alkış tutarlar hürriyetlerini çalanlara.

Yetmedi mi körlüğü sağırlığı,

Yetemez mi artık akılsızlığı insanın artık.

O kendilerini köleleştirenlere karşı

Yetmedi mi kapamaları kendi elleriyle gözlerini,

Kendi elleriyle kulaklarını!

Kendilerinin hürriyetlerini çalanları Rab edinmek alçaklığı

Nasıl duruyor diyerek birde

Bakıyorlar karşına geçip aynalarda!

Oysaki adalet yitirilmiş aşkımız değil midir?

Mâdem hepimiz öleceğiz,

O halde hikmetli hür bir yaşam sürerek

Onurumuzla ölmek

Nâmus olmasın mı bizlere.

 

 

 

 

                     Dünyanın sonuna yaklaşırken…

 

Kulak kesilip dinlesinler bu şairi, ey ağalar beyler, kadınlar, delikanlılar ve çocuklar. Dünyada ki demokratik olan ya da olmayan devletler düzenli ordularıyla cinayetler işlerler. Teröristler ise az da olsa düzensizlik içerisinde ki bir düzenle cinayetler işlerler. Bakınız ki devletler yüzünden bir yıl içerisinde

On milyonu aşkın insan zehirli atıklar sebebiyle ya ölüyor veya da sakat hasta kalarak ölüme gidiyorlar. Bunu dolaylı ya da dolaysız yollardan tüm insanlar yapmakta. Bu zehirlemeye katkıda bulunmakta. Şimdi soruyorum sizlere; burada kâtil olan taraf devletler mi yoksa teröristler mi? Oysaki her iki taraf da aynı suçları farklı yollarla işlemiyorlar mı? Aklı olana bir işaret yetmez mi? Bir insanın bedenin de iki, aklında ise bir gözü daha vardır, tabi ki bunu mecazen söylüyorum, işte o aklında ki gözle görebilenler anlayacaklardır anlattıklarımı. Her iki taraf da, dolaylı veya dolaysız, yasal olan veya yasa dışı yollardan silah kaçakçılığı, çocuk ve insan ticareti, ırkçılık, zehir ticareti, fikirleri zehirleme ticareti, şiddete, kimyasal silah kaçakçılığına varana kadar birçok cinayete imza atmıyorlar mı? Veya tüm bu cinayetleri yapanlara seyirci kalarak alkış tutmuyorlar mı? Cinayetlere seyirci kalmak veya da alkış tutmak veya da taraftarı olmak bile cinayetlerine ortaklık suçu ile kâtil yapmaz mı ki onları. Hatta cinayet işlemeye memur bile tayin edebilen devletlerin o terörist guruplardan ne farkları var ki. Acaba iyi olan taraf sizler misiniz yoksa terörist guruplar mı diye sormak gerekmez mi insanlığa. Birde sormalı insan kendisine ya da yok mu iyi bir taraf dünyada diye. Devletler terörist yetiştirirler diye konuşmuştu bir yazar, şimdi hak veriyorum ona. Hatta o yetiştirdiği terör gurupları gün gelip başlarına bela olunca da onlarla başlarlar savaşmaya. İşte hep böyle sürüp gider devran. E birde zâlimin kılıcını destekleyeni kesmez olur mu bir gün o kılıç, diye sormalı insan kendisine, elbette ki dönüp dolaşıp onu da kesecek, farkına geç varıyor insan. Devletler ve terörist gurupların yine ortak yanlarından biriside harcamaktır insanı, bir sümüklü mendil kadar değer vermezler aslında insana. Çıkarları uğruna harcarlar, insanda ne çok seviyor köleliği ve harcanmayı insan oysaki. Bağırırlar yaşasın diye kral. Devletlerin en çok yaptığı işlerden birisi değil midir binlerce askerin ve silahın koruduğu hazine kasalarında para, mal, mülk, kimyasal silah biriktirmek ve fakirlerin üzerinden soygun yapmak değil midir siyasetleri. Değil midir bu ticaretleri. İnsanın, devletlerin, terörist gurupların tüm bu zâlimliklerinin de bir bedeli olacaktır elbette. Bir gazap inecektir elbette üzerlerine. Bin musibet yağacaktır durmaksızın kendilerine. Rab diyor ki; mâdem sevgili kullarım olduklarını söylüyorlar, o halde sorun onlara, neden gazap ve kederli musibetler ediyor diye size Rabbiniz. Evet, sormalı bu soruyu insanlara. Neden. Dünyamızın ve kendilerinin sonunu hazırlayan aptal insanlara şaşırıyorum ben. Gazap kapıları açıldığında, azap kamçıları vurduğunda ise diyecek ki zâlim insan; neler oluyor, neler olduğunu ben sizlere söyleyeyim, o biriktirdiğiniz kimyasal silahlar, kirlettiğiniz sular, zehirlediğiniz hava ve zehirlediğiniz şu kutsal yeryüzü toprak, bela yağdırmaya başladı artık üzerinize anlamıyor musunuz? Dünya bile sizlerden nefret etmeye başladı artık. Oysaki şu kutsal dünya sizleri omuzlarında taşırdı şefkatle. Ruhlarınızı bile kirlettiniz arsızlıklarınızla. Ne farkınız var ki o gazap görmüş sodom gomore, pompei şehirlerinden. Haydi, şimdi koruyabiliyorsa korusun o askerleriniz ve kimyasal silahlarınız şimdi sizleri. Yetmedi mi kirlettiğiniz ruhlarımızı ve bedenlerimizi zehirlerinizle. Defolup gidenler gibi defolup gideceksiniz sizlerde bir gün. Susturun artık o zehir saçan araçlarınızı. Dünyanın ve kendilerinin sonlarını acılı ve kederli bir hâle, kendi elleriyle bile-isteye getiren insanoğlunun, o terörist guruplardan ne farkı var söyler misiniz şimdi. Kaderde iki tür vardır, birincisi mutlak olan kader, o mutlak olan kader hiç değişmez, fakat bir de mutlak olmayan, değiştirilmesi mümkün olan kader vardır, yazı yazdığımız harfler gibi, yazmak elimizde, seçmek elimizdedir. O değiştirilmesi mümkün olan kaderinizi şu yaptığınız tüm cinayetleri sonlandırarak ve hikmetli, adaletli bir yaşam biçimi kurmaya başlayarak ve dünyamızı kirletmekten, zehirlemekten, hırsızlamaktan, arsızlıklardan vazgeçerek değiştirebilirsiniz, eğer bu iyilik değişimini yapmazsanız, gazaplar ve kederli musibetler yakanızı hiç bırakmayacaktır. Çünkü değildi kötü olan kaderi ve talihi insanın, kendi tercihleriydi insanı zâlim ya da iyi yapan. Hak eden hak ettiğini bulacaktır. E kısacası; Ne ektiyseniz onu biçiyorsunuz, anlayacağınız.

             

                  Hayallere, musibetler e ve aşka dair…

 

Hayalleri ile insan, başarıya bir adım daha yaklaşmaktadır.

Hayallerin bile iyisi ve kötüsü vardır biliyorsunuz, ben iyi, hikmetli olan hayalleri kurgulamayı tercih ederim, çünkü bu hem ruhum ve hem de bedenim adına çok daha güvenli sağlıklı olacak. Ne ekersen onu biçersin ebedi hayatta. Kutsal kitabın sözlerini dinler gibi dinlediler birbirlerinin sözlerini, kendilerini ve birbirlerini tanrı zanneden her bir varlık ölmedi mi ki acaba. Peki ya bilgiyle beraber edinilen dersler değil midir tecrübe.

Onca kederli, musibetten alınmadı mı dersler. Sokak argosuna göre, yenilen kazıkların ve uğranılan ihanetlerden alınan dersler değil miydi tecrübe. Acaba ne kadar daha uğramalı ki insan ihanete hikmetli bir ders çıkarsın yaşadıklarından.. Dünyanın kıyametini getiren değil midir kibirlenmesi insanın. Değil midir buluşum varlığınla kendimi. Tapındığı nedir insanın, para mı? Güç mü? Kudret mi? krallar mı? Yoksa kendisine mi başladı tapınmaya kibirli insan. Bakınız, dinleyiniz, üç çeşit insan vardır; köleler, hürler ve hürriyeti için mücadele verip savaşanlar. Ben hürriyetim için mücadele veren ve başkalarını Rab edinmeyen taraf da olmayı tercih ediyorum, ya sizler. İki çeşit değil midir kokusu ölümün; birisi ölümün pis kokusudur, diğeri ise ölümün o güzel huzur verici kokusudur. Ben severim tattırmayı aslında pis kokusunu ölümün düşmanıma. Bin cinayet günahıyla ölen her düşmanım girerek ebedi cehenneme, almış olurum o büyük intikamı böylece bende. Neye üzülürüm çok biliyor musunuz, mâsum bir kalbin kederlenmesine. O mâsum kalplerin kederlerini süpürmek kapılarından değil midir mutlu etmeye insanı bir sebep. Bende gördüm oysaki çok insanın gerçek yüzlerini, işte bu sebeple dostumdur benim cehennem zebanileri.

Zebanilerin meleklerden olduklarını biliyor muydunuz?

Oysaki çirkin kişi, kalbinde bin cinayet taşıyan insan değil midir? Oysaki yokmuş ölüm meleğini dost edinmekten daha çok güzel bir şey dünyada. Aşk mı? Aşk dünyayı terk edeli çok oldu zâlimlikleri sebebiyle insanlığın. Gölge oyunundan farksız bu şehirlerde, senin varlığınla huzur bulurum ey aşk. Çok iyi bilirim ki sürgün insanın aşktan başka nedir ki tutunabileceği.

Ey aşk; ruhumun kutsal kitabını sen okutturursun bilirim, bedenimi şekillendiren her bir varlığın, senin huzurunda mutlu olduğu ses ve renk yine senden dolayı huzur verir bilirim. Seni saygı ve yüksek bir tutkuyla, sevgiyle yâd ediyorum. Ey sevgilerin efendisi olan aşk, düşme o tuttuğun yakamdan.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                Seyir defteri…

 

Çetin başlar her bir aşk hikâyesi,

Bu zamanda ben âşığım diyenlere

İnanmayın sakın,

Çünkü terk edeli aşk dünyayı

Çok bir zaman oldu.

Çetin yürür âşığın üzerine kederler,

Kutsal bir davası olmayanın

İnanmayın sakın

Aşktan dem vurmalarına,

Çünkü aşk

Ancak kutsallıklarda parlar.

Sen hiç ilahi kitapların sayfalarına

Bakmadın mı gönül gözünle.

Ben bir çobanım,

Sürüm cümleleridir şiirlerin,

Ben o cümlelerimle çok iblis avladım,

Fakat avlanmadım da diyemem hani,

Yaralandığımda oldu,

Ava çıkarken av olduğumda olmuştur bir zaman,

Hangi bilge savaşçı şair

Mücadele, savaş meydanına çıkınca yara almaz ki!

Kavga meydanlarında yaralanmamak ne mümkün!

Yaralarımda ki kan bu yüzdendir benim,

Bu sebepledir çığlığımı koparışım iblislere karşı.

Bu sebeple çarparım cümlelerimin keskin tarafıyla düşmana,

Bu nedenle koşarım etrafa,

Bu yüzden konuşurum,

Bu sebeple susar,

Bu nedenle yatarım uykularıma ben,

İşte tamda bu aşk için gelirim sana,

Sana bu yüzden bağlanır,

Senden bu sebeple çözülürüm sana düğümlenince.

Çok zaman izlerini sürdüm avcıların,

Vefa denen o aziz hükümdarlıkların içerisinde

Göremedim hiçbir insan evladını

Bir iki insan müstesna!

Ey karanlıklarda yolumu aydınlatan aşk ışığım,

Sürülerimi kaybettim bugünlerde,

Bana sarılan şefkat,

Benim öfkemi ve kederlerimi dindiren ey yüce kudret,

Üzerime yağdığın o aşk damlacıkları ile

Ayrılma olur mu benden ebedi,

Yoksa tutunmak bu fırtınalı dünyada meyve veren bir dala

Muhal üzerine muhaldir bâzen.

 

 

 

 

 

 

                  Aşk yağar ilkbaharlarda…

 

Yağsak birbirimize sağanak-sağanak sevişip,

Aşk hanelere taşsak her bir gece,

Sarhoş olsak bir şiir kadeh söyleyip,

Birbirimizi giyinsek en güzelinden...

Bâzen Mâvi,

Bâzen de pembe bir gömlek giyer gibi

Birbirimizi giyinsek, birbirimizi soyunsak aynaların karşısında

Her bir gün, her bir gece, olsak birbirimizin sarmaşık dolaşık…

Aşk kokarsın sen bilirim

Çünkü ben aşka hiç de yabancı değilimdir sevgilim

İşte bana sen belki bu sebeple ilkbaharlar kadar kokarsın güzel.

Mor ve eflatun sabahların çiçek kokulu rüzgârları,

O kırmızı vişneçürüğü, bâzen de pastel rengi saçlarıyla ilkbahar,

O gülüşleri ve sevişleri güzel kadınlar arasında seni bana gösterir.

 

                                                    Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                  Zâlimliğin bedeli…

 

Unutma ki sen ey insanoğlu,

Tüm o yaptıklarından dolayı,

Payına düşen dünyada,

Kirlettiğin su, zehirlediğin hava,

Haksızlık yaptığın toprak,

Sana bir keder, hastalık olarak geriye dönmektedir.

Zehirlersen toprağı zehir düşer ancak yiyecek payına,

Kirletirsen suları kir düşer ancak içmek payına,

Haksızlık edersen havaya solumak düşer hastalıkları payına.

Oysaki sen katlanamayacağını bildiğin o kederli sonuçlara

Kendi ellerinle getirdin hem kendini, hem de sevdiklerini,

Şu onca zâlimliği yaparak dünyaya

Kederler ve acılar içerisinde ölümlerini seyretmek sevdiklerinin

Şimdi düştü işte senin de payına.

 

                                          Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

               Şiir bir uyandırmak eylemidir…

 

Hikmetli bilge şairlerin şiirleri

Gereken dozlarda,

Gereken ölçülerde,

Uygun vakitlerde verildiği zaman,

İnsana moral ve motivasyon sağlamaktan geri durmaz.

Yeter ki o şiir

Bilgece,

Hikmetli olarak,

Karamsarlığa değil de,

Karamsarlıktan kurtarıcı,

Mantıklı,

Aydınlığa sürükleyici,

Akıcı cümlelerle

Ve samimi duygularla yazılmış olsun.

 

                  Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

             Şiir bir hamleye abandırmak hareketidir…

 

Şair der ki birkaç deli bir kuyuya taş atar

Haydi, bunu çıkartın der, kırk akıllı ise çıkartmaya uğraşır.

Her yere bulaştırdıkları yetmezmiş gibi kirlerini

Renklerin üzerlerinden bile başladılar yapmaya ırkçılığı.

Pembe mor rengi bir guruba, ya da bir cins varlığa,

Mâvi kırmızı rengi diğer bir guruba, ya da bir cinse yamayarak,

Yapmaya başladırlar zihinleri kirletmeye.

Oysaki her bir renk her bir insana aitti,

İnsanoğlu renklerine bile sahip çıkamadan dünyadan çekip gitti.

Bu da yetmezmiş gibi çiçeklere, böceklere, hayvanlara, kelimelere,

Sakala bıyığa, hatta çiçeklerin renklerine anlamlar yükleyerek,

Kimi çiçeği ayrılık, kimi çiçeği keder, kimi çiçeğe ölüm,

Kimi çiçeği de nefret adıyla anmaya başladılar, bakınız ne ayıp.

Bulandı her bir zihin işte bu ırkçı aptal insanın oyunlarıyla,

 

                                           Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

                   

                        Sokrates’in intikamı…

 

Hikmetli her bir bilge şair

Çekince kınından şiir kılıcını üzerine iblislerin,

Almış olur intikamını Sokrates ve hamlet böylece.

Yapılan ve yapılacak

Her bir adaletli ve hikmetli mantık hamlesi,

O kaba kibirli mantığa karşı çekilen bir kılıç

Ve alınan şerefli bir intikam olur böylece.

Rahat ve huzurla kal sen Sokrates,

Ruhunu şâd etsin Rab.

Adaletsizlik ve kaba kibirli mantık üzerine kurulu

Bir dünya site devleti zamanın da

Sokrates adında âdil bir bilgeyi hiç acımadan

Ve hiç tereddüt bile etmeden

Baldıran zehriyle ve hem de devlet eliyle

İdam etmelerinin ardından asırlar geçmiş olsa bile,

Artık şu dünya site devletinin dört bir yanında ki

Her bir adil insan, her âdil bilge şair,

Sokrates’in intikamını

Asırlar sonra bile almak için,

Her bir hamlesini adalet üzere,

Her bir hamlesini iyilik adına yapacaktır.

Çünkü Sokrates,

Adalet ve hikmetli bir mantık üzere yaşardı hayatını,

O kaba kibirli mantıkçılara, adalesiz bir site devletine karşı.

                        Kimi kandırıyorsunuz…

 

Allah’a tövbe ve şükür ancak ve ancak,

Bir adalet iyilik hareket hamlesidir.

Bu hamleleri hikmetlice yapmayan

Ne hamd, tövbe ve ne de şükretmiş olamaz.

İlahi kitaba inanmanın karşılığı ise onu okumak değil sâdece,

Okuyarak yaşamak o içinde ki tüm bir adaleti ve aşkı.

İnsan, yapmış olduğu o zâlimlikleri neticesinde

Gazaba uğrar, belalara, musibetlere uğrar,

Karanlık fırtınalarda batıp boğulmak üzereyken

Yalvarır yakarır Rabbine kurtulmak için,

Söz verir bir daha kötülük ve adaletsizlik yapmayacağına dair,

Fakat Rab o söz veren insanları

Kurtardığında karanlık zor fırtınalı hayatların içinden,

Döner yine sözünü unutarak zâlimliğine ve adaletsizliğine insan.

 

                                                 Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                        İlahi din demişken…

 

Şu an yeryüzünde ki yaşadığınızı zannettiğiniz

O aziz ilahi din’i sizler yaşamak yerine,

Sâdece bir tören olarak uyguluyorsunuz,

Samimiyet yok, aşk yok, erdemlilik yok, adalet ise hiç yok,

Bunların olmadığı bir yaşantıda,

Bunların olmadığı bir kalp de

O aziz ilahi din olabilir mi sizce.

Oysaki ilahi din’in geliş sebebi, adaleti yerine getirmek

Ve adalet terazisini korumak değil midir?

Ey kudreti sonsuz Rab, Senin varlığının

Bilinci ile mesut ve bahtiyarım, mutluyum tanımakla seni,

Her bir zerremi kudret elinde tutan, beni evirip çeviren Allah’ım,

Hamd, tövbeler, şükürlerim sanadır, aşk sanadır,

İyi bilirim ki hamd, tövbe ve şükür, âdil bir iyilik hareketidir.

 

                                                  Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

         Hatalarından pişman olanı bulmak çok zor…

 

Adaletsizlik de ve Allahsızlık da dibe vurmuş bir halkın,

Arsızlık da ayyuka çıkmış bir milletin ve devletin,

İlerlemesi olsa-olsa karanlıklara olacaktır.

Bunu er ya da geç kendileri de

Bizzat yaşayarak musibetleri

İşte o vakit belki de anlayacaklardır.

Düşmek vardır,

Fakat kalkmak diye bir eylem de vardır.

Hata payı vardır,

Fakat hatayı düzeltmek için gayret payı da vardır.

Lâkin onca hata günahın ardından,

Onca adaletsizlik günahının ardından,

Pişmanlık duyup da kendi hatalarının tamirini

Yapana rastlamak neredeyse imkânsız ve mûhal.

 

                                   Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                    Aşk’ı yaşamadan erdem olmaz…

 

Kelimeler olsa bile

Açmak için gizli hazinelerin kapılarını,

Yine de yetmez

Aşk kapısını aralamaya kelimeler.

Yaşamak gerekiyor

Ziyadesiyle Aşk’ın açmak için kapılarını.

Haykırdım, açıl, aşk için açılsın kapılar, dedim,

Bir de baktım ki bir yanda geçmiş,

Diğer yanda gelecek,

Aşk’a, yaşamak gerek dedi birden bire

O geleceğe ve geçmişe açılan kapıdan bir sesler bana.

Aşk’ı yaşamak ancak;

Adaletli ve hikmetli insanların işleridir dedi o ses bana.

Eğer adaletli olamıyor

Ve hikmetli kararlar veremiyorsa bir insan,

Aşk’ın o insana misafir olmasına da

İmkân ve ihtimal olamaz dedi o sesler bana.

İmkânlar el vermeden,

Şartlar olgunlaşmadan olmaz dedi

O geçmişten geleceğe açılan kapıdan sesler bana.

Bu yaratıcıyı râzı edebilmek makamıdır,

Râzı edemez isen onu

O kapıdan da içeriye giremezsin dedi o sesler bana.

O da ancak adaleti hikmetle yaşamak ile mümkün dedi o sesler.

              İyi misiniz? Emin misiniz?

 

Hadi iyisin, iyisin diye-diye

Artık kimse kimsenin derdine ortak olmuyor,

Kimse kimselerin kederini paylaşmıyor,

Kimse kimsenin gözyaşlarını silmiyor artık,

Varsa yoksa ülkeler arası petrol savaşları,

Doğalgaz, silah ticareti,

Kimyasal Biyolojik kavgalar,

Gösteriş budalalığı,

Rab edinilen para, şöhret, ihtiras, kibir, cehennem

Ve nihayetinde gazap yağmurları…

İyilik şu aralar sâdece bir reklam tabelası

Ve bir totem durumuna indirgenmiş.

Güven duyguları sarsılan insanlık

Kendini kendisinin hapishanesine kilitledi artık.

Şimdilerde herkes birbirine sırılsıklam yabancı,

Sâdece tanıdıkmış gibi yapıyor.

Devlet bunun farkında,

Devlet ipin ucunu kaçıralı çok zaman oldu,

O kapının altından çok sular aktı gitti.

Anlayacağınız durumlar hiç iye gitmiyor,

Sâdece iyiymiş gibi yansıtılmaya çalışılıyor.

Emin olun ki gazap kamçıları,

Azap yağmurları, kapısında dünyanın!

 

              Kahraman değiliz hiç birimiz…

 

Ne ben nede sizler,

Hiç birimiz kahramanlar değiliz aslında.

Neden biliyor musunuz?

Çünkü o zehirlediğiniz,

Kâtili olduğunuz şu güzelim dünyada,

Sizler sebebiyle ölen, yaralanan, sakat kalan insanlar,

Ve diğer zarar gören canlılara yardım ederek

Kahramanlık yaptığınızı zannediyorsanız

Yanılıyorsunuz.

Bizi omuzlarında güven içinde taşıyan dünyamızı

Harap ettiniz yalan mı?

Zâten sizler sebebiyle insanlar ve diğer canlı varlıklar,

Zehirlenerek ölüyorlar, hastalanıyorlar,

Veya da fikirleriniz sebebiyle,

Taraftarlıklarınız sebebiyle

Birileri zarar görmüyorlar mı zâten.

Sizlerin taraftarlıkları sebebiyle başlamadı mı savaşlar kavgalar,

Ve o kavgalar da o savaşlarda

Milyonlarca çocuk mâsum sakat kalmadılar mı?

Kısacası hepimiz kendi pisliğimizi temizliyoruz

Kahramanlık yaptığımızı zannederken!

Çünkü o bizlerin pisliğinde ölüyor canlılar,

Bizlerin pisliğinde yaralanıp,

Yine bizlerin sebep olduğu pisliklerde sakatlanıyorlar.

Kimseler kahraman değil aslında,

Herkes kendi pisliğini, kendi günahını temizlesin yeter,

İşte o vakit

Kimseden kahramanlık beklemeye de gerek kalmaz.

Zâten hiçbir kimse kahraman olmaya lâyık olabilecek azizliğe de

Temizliğe de sahip değil.

Bakın bir kere kalbinize anlarsınız temiz mi değil mi?

Bakın bir geçmişinizde ki cinayetlerinize anlarsınız kahramanlığa lâyık bir kalbiniz var mı yok mu?

Kendi pisliğini, kendi günahını temizlesin yeter insan

Yapmaya dünyayı yaşanılacak güzel bir yer işte o vakit.

Haksız değilim bunu sizlerde biliyorsunuz.

İnanın bana doğruyu söylüyorum.

Bizler kazanmıyoruz,

Sâdece kazandığımızı zannediyoruz,

Batıyoruz aslında, batmayı kazanmak zannetmeye başlamışız,

Erdemlilik zannetmeye başlamışız cinayetler günahlar işlemeyi.

Erdemsizlik kanunlarını

Kendi kendimize erdemmiş gibi yutturmaya başlamışız.

İşte böyle bir hayata teveccüh iltifat ederek

Yaşamak onursuzluğuna erdirmişiz birbirimizi.

Neden gülüyoruz ki ağlanacak hâlimize.

Tabi ki de gülmeye neşelenmeye hakkı var insanın,

Fakat dediğim gibi, insanın hakkı var gülmeye

İnsan olabilenin hakkı var saadete neşelenmeye,

Şeytana ruhunu satanların değil.

             Yaratıcıya verdiği sözde durmadı insan yine…

                                                         

Âyinler hiç susmadı odalarda,

Kederli şarkılar

Hiç dinmediler yataklarda.

Sokaklarda gürültü hiç tükenmedi,

Törenlerde kutlanan bir şeyler vardı daima,

Fener alaylarında yollar tokatlandı durmadan,

Havai fişekler hep de bir şeyler için fırlatıldı göğe doğru,

Ne için ve kimin içindi onca kutlamalar,

Milyonlarca mazlumun üzerinde bu dans nedendi acaba.

Doğruluğun,

Dürüstlüğün ne olduğunun unutulduğu bir zamandayız,

Erdemlilikle erdemsizlik birbirine karıştırılır olmuş artık,

Kimin sevilmesi gerektiği inanın bilinmiyor,

Tüm bunlar yapılırken,

Yoksul evlerin

Ve adalet bekleyen insanların,

Fakir kasabaların, yoksul köylerin,

O umut dolu bekleyişlerinden habersizdi o törenler,

Âyinler habersizdi onlardan,

Havai fişekler hiç durmaksızın atılıyordu

Çığlık-çığlık seslerinin arasında mazlumların!

Kimin için ve ne için seviniyorlardı bunca insan acaba.

Yasalar ve kanunlar adaletten üstün tutuldu tutulalı,

Yasalar ve kanunlar

Hep de birilerinin çıkarları

Birilerinin menfaatleri için kullanıldı kullanılalı,

Yaşamak mı?

Yaşamaktan ziyade daha çok yorgunuz.

Güven duygusu kalmadı mesela hiç,

Kederlerimizi ninniliyoruz koynumuzda

Girerken yataklarımıza mesela!

Fırtınalar dindikten hemen sonrasında

Kederler nerede kalmıştır deyip

Çalacak yeniden kapılarımızı.

Çünkü yeniden başlayacak insanlar

O kaldıkları arsızlıkların yolunda.

Yaratıcıya söz vermişlerdi oysaki insanlık

Kurtulunca fırtınalardan

Artık işlemeyeceklerdi günahları,

Adaletsizlik yapmayacaklardı artık,

Fakat kendine verdiği sözleri bile tutamayan insan

Yine durmadı sözünde hiç.

Gün gelir öyle korkunç şeyler olmaya başlar ki

Artık insanlar yer altına saklanmaya başlarlar,

Evleri yer altına inşa etmeye başlarlar,

Çünkü hak etmedikleri şu yeryüzü

Başka varlıkların ellerine geçmiştir artık.

İnsanın kendisi hazırlıyor aslında kendi kıyametini,

İnsanlar kendi elleriyle hazırlıyorlar aslında

O kendi yer altı hapishanelerini.

          Adaleti yaşa onurlandır kendini böylece…

 

Hem yaşayan

Hem de ölen sevdiklerini

Onurlandırmanın en mükemmel yolu;
yaşamaktır sağlıkla,

İyilikle yaşamaktır,

En mükemmeli ise adaleti yaşatmaktır hikmetle.

Ölen sevdiklerini onurlandırmak mı istiyorsun,

Öğleyse yaşa sen adaletle,

Dürüstlük yolunu tut öğleyse

Onurlandırmak için kendini.

Haydi, işte şimdi yolun açık olsun.

Sağlıcakla kal.

Ölen ve yaşayan sevdiklerini

Onurlandırmak isteyen

Adaletle yaşamaya devam etmeli,

Yoksa rezil mi olmak istiyorsun.

Bak görmüyor musun düzensiz bir düzen kuruldu ülkelerde,

Yasaları adaletten üstün tutan milletleri;

O hakları çalınmış,

Savaşlara sokaklara satılmış çocuklar

Ve mazlumlar asla affetmeyeceklerdir, bende affetmeyeceğim.

Yaratıcı ise mazlumların yanında değil de ya nedir.

Haydi, kendine bir iyilik yap,

Adaleti yaşayarak onurlandır sende kendini.

                   Cinayetlere taraftar olanlara…

 

Yazdıklarım tüm dünya partileri için geçerlidir.

Bir insan siyaseten bir partiyi tercih edip ona seçimlerde

Oy veriyorsa, o parti seçimleri kazanarak hükümet oluyorsa,

O parti hükümet olduktan sonra yaptığı icraatlar da bir veya birden çok adaletsizlik veya cinayetler işliyorlarsa veya cinayetlere, adaletsizliklere göz yumuyorsa, işte o partiyi hükümet yapmak için, o partiyi tercih eden ve o partiye her oy veren, destekleyen insanlarda işte o hükümetin adaletsizliklerine, cinayetlerine ortak olmuşlardır demektir. Ayrıca hem bu dünyada hem de diğer âlemde musibetleri, gazapları üzerlerine bir paratoner( yıldırımı üzerine çeken âlet)gibi gazabı zerlerine çekiyorlar demektir. Adaletsizliğe ve arsızlığa, hırsızlığa göz yuman her kim olursa olsun, onlara taraf olduğun vakit, senin de onlardan hiçbir farkın kalmayacaktır. Gazap tepenize geldiği vakit, azap kamçıları sizlere çarptığı vakit, musibetler sağanak-sağanak yağdığı vakit, sizleri o yaptığınız hangi ibadet, hangi iyiliğiniz kurtaracak zannediyorsunuz. Sizler dersinize dinden çalıştığınızı zannediyorsunuz fakat hayır yanılıyorsunuz, sizler dersinize dinden çalışmıyorsunuz, eğer çalışmış olsaydınız hem adaletsizlik yapmaz hem de o adaletsizlik yapanlara taraftar olmaz, onları desteklemez ve onlara sevgi gösterilerinde bulunmazdınız. Hem dinden çalışıp hem de dinin şiddetle reddettiği adaletsizliği, arsızlığı, cinayetleri işlemez veya onları yapanlara taraftar olmazdınız, onlara sevgi gösterilerinde bulunmazdınız.

Hiçbir ibadetiniz sizleri kurtarmaya yetmeyecektir o gün geldiğinde. Erdemsizliğin vasıflarını bir erdemmiş gibi yaşayan veya bunlara taraf olanlar günü gelince utanacaklar mı hallerinden acaba. Kendi kardeşlerini, kendi çocuklarını bir taht meselesi için öldürecek kadar canileşen imparatorluklara, atalarıyla övünmek cahilliğine düşerek, cinayetleri bir erdemmiş gibi kutlamaya devam edecekler mi acaba. Atalarının yaptığı gibi ırkçılığa, kabile gururlarına, kibirlenmelerine devam edecekler mi utanmadan acaba. Ve bunları bir erdemmiş gibi kutlayacaklar mı cahilce utanmadan yine. Yine savaşlara çocukları gömmeye, mazlumların ahları üzerine kurmaya devam edecekler mi hazinelerini. Oysaki en aziz en kutsal ibadet adaleti yaşayıp yaşatmaktı bilgece, hikmetle. Şimdi ise adaletsizliklerini, cinayetlerini, arsızlıklarını, hırsızlıklarını, cimriliklerini, bir adaletmiş gibi, bir erdemmiş gibi sergilemeye çalışanlara elbette şamar göklerden ve yeryüzünden gelecektir. İşte ben o vakit hiç ama hiç üzülmeyeceğim. Deseler ki bana aynı dünya gemisindesin, gazap gelirse sen de aynı gemide olmuş olacaksın, neden üzülmüyorsun, bende cevaben derim ki onlara; adaletsizlerin, arsızların, hırsızların, şerefsizlerin ve onlara taraf olanların kazandıklarını görüp yaşamaktansa, o şerefsizlerin kaybettiklerini, battıklarını görüp onurumla ölüp çekip giderim yaratıcıma, vesselam. Oysaki insanın kendi tercihiydi iyi veya zâlim olması, kaderi veya talihi değildi kötü olan. Aklı olana bir işaret yetmez mi?

 

            Dünyaya ve kendinize vahşet ediyorsunuz…

 

Bâzı timsahlar, avını avlayıp parçalarken gözyaşı akıtmaları, o timsahların iyi olduklarına, affedilebilir olmasına, mâsum olmalarına işaret olabilir mi? Ben hemen cevabını vereyim, tabi ki de olamaz. Timsahların bu gözyaşları işledikleri cinayetlerinde onları haklı ya da mâsum göstermez. Canavar, canavardır. Hiçbir kimse, hiçbir varlık işlediği cinayette kendisini haklı olarak göstermeye çalışmasın, ancak kendisi gibi kâtil olanları belki ikna edebilirler. Fakat ben ikna olmam. Timsah dese ki ben avlanmalıyım, aç kalmamak için yemeliyim, işte bu sebeple avımı parçalayıp afiyetle yiyorum. Tüm bunlardan sonra o timsah, ben haklıyım kendimce dese, bende ona cevaben derim ki; ya hu yemen geren av ancak yeterli miktarda olmalı ve yine ancak bu da bir hayvan olmalı, fakat sen tutup önüne geleni parçalayıp yiyor katliam çıkarıyorsun. İşte insanlık da aynı bu timsah gibi, önüne ne gelirse işlemediği cinayet kalmıyor, bir de kendisinin hâlen mâsum olduğunu iddia edip, gözyaşı akıtıyor. İşte timsah gözyaşları döken insanlık, hâlen farkına varmayacak mı ki dünya da olan tüm musibet gazaplardan, tüm kirliliklerden cinayetlerden kendisi sorumlu. Bana göre dünyada en büyük kâtillerin devlet yöneticileri ve şirketler olduğunu düşünüyorum, çünkü savaşları ve kimyasal zehirleri dünyaya, uzaya her bir yere bulaştıran ve bulaşmasına kapı aralayan ta kendileri. Peki, ne için! Haksız mıyım? İnanın bana doğruyu söylüyorum. Bir bakınız etrafınıza, onlardan başka kim dünyayı kirletiyor, kimler savaşları çıkartarak birbirine düşürüyor insanlığı. Gerçi aptal insan bir türlü uyanamadı gaflet uykusundan, devletlerin ve şirketlerin yönetmesiyle halk da, insanlık da bir cehenneme doğru sürükleniyor ki hiç sormayın, hem de kendi elleriyle kendi cehennemlerini var ederek. Eyvah, oysaki bu çok büyük bir keder fakat hâlen uykuda ve uyanmıyor insanlık! Adalet bir an önce tesis edilmeli, yoksa cehennemini hazırlayan insanlığın başı fena halde dertte. Adalet; haklıya hakkını vermek değil miydi? Dünya, bu kirliliği bu cinayetleri hak etmiyor, bu sebeple dünyaya ve insanlığa hak ettiği temiz bir hayatı vermeye başlasanız iyi olacak. Adalet; olması gerekenin olması gerektiği yerde olması değil miydi? Dünya, su, hava, toprak, insan, işte bunlarda olması gerenler ise; temiz bir yaşantı değil miydi? Arsızlığı ve sodom gomore, pompei olmayı terk ederek, âdil, erdemli bir hayatı hikmetle, sevgiyle paylaşıp, kibarca bir hayatı yaşamak değil miydi? Oysaki şimdilerde hepiniz birer kâtilsiniz ve hiç biriniz bunu inkâr etmiyor ve hiç de değişmeye kararlı gözükmüyorsunuz. Her biriniz neden kâtilsiniz biliyor musunuz? Çünkü her biriniz dünyada olan biten o tüm kirliliklerden ve cinayetlerden sorumlusunuz.

Ekonomide olasılık hesapları vardır, bu hesaplarla büyük akıl taşıyan bâzı ekonomistler gelecek yatırımlar için olasılık hesapları yaparak, hem kendi ülkelerinin, hem de diğer bâzı ülkelerin ekonomilerine yön verir. Kâr, zarar, büyümek, küçülmek ile ilgili tahmin hesapları yaparlar ve bunu da bilimsel, matematik hesaplarıyla veya da gizli açık bâzı müdahaleler yaparak, sonuçları doğru tahmin edebiliyorlar. İşte o ekonomistler kadar dünyaya ve yönetenlere, insanoğlunun gidişatına akıllıca baktığınız zaman sizler de görüyor ve göreceksiniz ki çok büyük felaketleri insanoğlu kendi elleriyle kendine ve sevdiklerine bile isteye davetiye çıkartıp başına bela musibet, gazap getiriyor. Dünyada her ay milyonlarca insan, çocuk, hayvan, bitki kimyasal gaz ve kimyasal atık zehirlenmeleriyle ya ölüyor veya da sakat kalıp hastalıkla çileli bir ömür geçiriyor. Ve gün geçtikçe daha dehşetli bir hal alacak, bunun farkına varmalısınız artık. İşte tüm bu olup biten kirliliklerde ve cinayetlerde sizlerin parmağı var. İster misiniz sevdiklerinizin gözlerinizin önünde acılar çekerek ölmesini, eğer bir an önce bu kirli ve vahşi, arsız gidişatı durdurmazlarsa, tüm insanlığın sonu böyle olabilir. Peki, tüm bunlar ne için, mevki için mi? Mâkam için mi? Kendi kavminizi kral yapmak için mi? Güç için mi? Para için mi? Peki, değer mi kendinizin ve sevdiklerinizin ve sizden sonra gelecek o mâsum nesillerinizin acı, ıstırap, ağır hastalıklar ve çile çekmesine. Şimdi diyeceksiniz ki biz sâdece mutlu güzel bir hayat için mücadele veriyoruz, sevdiklerimiz için çalışıp çabalıyoruz. Ya hu iyi de takip ettiğiniz yol yanlış. Çünkü yaptığınız birçok iş sebebiyle, dünyayı, suyu, havayı, toprağı, hayvanları, bitkileri ve geleceğinizi zehirliyorsunuz. Ben bir şairim, görevim sizleri gaflet uykusundan uyandırmaya çalışmak. Ben de sütten çıkmış ak kaşık değilim, ben iyi biri olmaya, kibar, adaletli olmaya çok büyük gayret ediyorum. Unutmayın ki kaderi ya da talihi değildi zâlim olan, tercihleriydi insanı zâlim ya da adaletli yapan.

                       Zaman...

 

Zaman bir taraftan çağırırken,

Diğer bir taraftan kovalar,

Zaman avcı elbisesi giyinse bile,

Av olmak elbisesini asla giyinmez.

Zamana karşı savaş açmak yerine,

Onunla iyi bir arkadaşlık kurmalısın.

Ona ihanet etme,

İhanet etsen bile tek zararlı sen çıkacaksın.

Onunla dostluk kurmasını öğren,

Kol kola, el ele, kafa kafaya ver onunla.

Hiç durma

Ve kötü olduğunu anladığın huylarını

İyi huylarla yer değiştir,

Ve böylece ruhunda ki her bir duygun kardeş olsun birbiriyle.

 

                                               Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                                 Zıtlar…

 

Köle tacirleriyle hürriyet süvarileri kardeş olabilirler mi?

Aynı anne babadan dünyaya gelmiş olsalar bile ben onlara kardeş demezdim. Kardeşliğe ihanet eden kardeşlikten de çıkmış demektir. Zıtlar birbirlerini doğru târif edebilseler bile, kâr ile zarar kardeş değildirler, her ikisi de birbirlerine zıtlardır. Birbiriyle mutlak zıt olanlar kardeş olamazlar bana göre.

Ne savaş barışa, nede çirkin güzele kardeş olabilirler mi? Hayır olamazlar bana göre. Ben burada çirkinlik kavramını huy karakter çirkinliği olarak kullanıyorum. Eğer derseniz aynı anneden babadan doğan her iki kardeşin huyları karakterleri iyi, fakat birinin yüzü güzel, diğerinin ise çirkin, bende sizlere derim ki huyu karakteri güzel âdil olanın yüzü bedeni nasıl olursa olsun o çirkin değil, güzeldir zâten. Asıl güzellik kalp de, akılda, huylardadır, akıllıya bir işaret yetmez mi? 

İyi kötüye zıt olurda kardeş olamaz benim düşüncemde. Nerede görülmüş ki kibir ile onurun kardeş olabileceği! Şeref ile şerefi olamayan kardeş midir? İblisle melek kardeş olabilirler mi? Elbette ki kardeş olamazlar. Aklı olanlar ancak anlar cümle mutfak tarifimden. Sen bu tariften anlayamıyorsan eğer, boş ver o vakit yeme mutfağımda pişen cümle yemeklerimden. Anlayanlara ise afiyet, bal, sağlık olsun.

 

 

 

               Hayat mı?

 

Şu emek hırsızlığı yapan devletlerin

Ve emek hırsızlığı yapan şirketlerin içerisinde boğulup dururken,

Uğrunda ölünecek

Ve uğrunda yaşanılacak

İyi dostların

Ve hikmetli bir idealin yoksa eğer

Yaşamanın ne kıymeti var ki.

Meyvesi, vitamini, proteini, faydalı olmalı hayatın

Ve sâdece bir posadan ibaret olmamalı hayat.

Bir hastalık için yazılan reçetede ki Bal’ı,

Cam kavanozun dışından

Yiyemeden seyretmek gibidir;

İyi dostların,

Hikmetli ideallerin olmadığı bir hayatı yaşamak!

Yoksa nasıl baş-edersin şu onca şerefsiz

Emek hırsızı şirketlerin

Ve emek hırsızı insan piçlerinin arasında!

Bir yerlerde birilerinin hakkı ve emeği çalınıyorsa

Ve yeniliyorsa haksızca emekleri birilerin,

Tüm bunlara seyirci kalan devlet ve halk,

Ya korkak olduğu için

Veya rüşvet yediği için

Veya da nâmussuz oldukları için susarak müdahale etmiyorlar.

Her yerden kokuyorlar artık, pis kokularını bastıramıyorlar.

              Hepiniz insanlık sınavdan kaldınız…

 

Artık yaralarınızı iyileştirebilecek

Kızılderili hekimler,

Kızıl derili kabileler bulamayacaksınız.

Ruhunuza ilham verebilecek hikâyeler de unutulmak üzere.

Her bir iyi şeyi tüketip yok ettiğiniz kadar

Sizlerin hayatlarını iyileştirebilecek

O güzel yürekli insanları da arkanızda bırakıp,

Gömdünüz dibine toprağın nefretle.

Soylarını, boylarını, hayatlarını sömürdüğünüz

Ne kadar tabi doğal

Orijinal hayat verici varlık varsa

Bulabilmek onları imkânsızlaştı artık.

Yardım dilenin belki de yetişir,

Belki de yetişmez göklerden imdadınıza, kim bilebilir.

Belki sizleri dinler göklerden birileri

Belki de dinlemez sizleri, kim bilebilir.

Herkes birbirinin sınavıdır biliyor muydunuz?

İşçiler işverenin sınavıdır,

Halk, devleti yönetenlerin sınavıdır,

Yöneticiler halkın sınavıdır,

Aileler birbirlerinin sınavı, arkadaşlar birbirlerinin sınavı,

Her bir varlık birbiriyle sınava tabi tutuluyor,

Sınav konusu ise; adalet, bilgelik, erdem, onur, hak ve sevgi,

Fakat herkes sınavdan kalarak dökülmeye başlamış bir-bir.

Yazar, şair Nafiz coşkunun, yayınlanan diğer kitapları:

...

1: Kelebek mevsimi ve saklambaçlar şehri…

2: Elma kokuları ve yağmur zamanı…

3: Azap yağmurları…

4: Sevgili nâna ve mektupları…

5: Papatya mevsimi…

6: Gece yürüyüşü…

7: Sevgili tutya ve mektuplar…

8: Sürgün şehir…

9: Su kavmi ve Ruhûl Kudüs...

10: Şafak gemisi…

11: Gemileri yaktım Aşk ülkesinde…

12: Sürgün çocuklar…

13: Siyah incir ve mavi kelebek…

14: Sofia filo ve mektuplar…

15: İstanbul da sanat ve aşk…

16: Afili yalnızlıklar şehri…

17: Şairler anarşist olurmuş…

18: Sular kesti kılıçları…             

19: Kafa kâğıdı…        

20: Hikmet ve felsefe…

21: Olmak ya da olmamak…

22: Papirüsler…

23: Meleklerin şehri…

24: İstanbul’un kanatları altın da…

25: Kırmızı yağmurlar…

26: Sobe, körebe ve saklambaç…

27: Bakır cezve…

28: Kaldırımda demlenen fikir…

29: Senfoni gülüşü…

30: Sevgiliye senfoni ve aforizmalar.

31: Ölümsüzlük senfonisi ve Felsefik yazılar.

32: Felsefe ile şiirin buluşması.

33: Çirkin kral ve fikir yazıları.

34: Ölü şairler mezarlığı.

35: Cennetin çocukları.

36: Şairler kenti ve aforizmalar.

37: Kelebekler şehri ve Felsefik notlar

38: Tutsak melekler ve fikir yazıları…

39: Şair korsanlar ve aforizmalar… 

40: Şehrin azizleri ve Felsefik yazılar…

41: Sofia filo ve aforizmalar…                            

42: Faili meçhul sevdalar ve aforizmalar…

43: Kırmızı balık ve aforizmalar…

44: İhbarlanmış aşklar ve Felsefik notlar…

45: Kılıçlar ve kalemler…

46: Pur si muove ve aforizmalar…

47: Şairlerin ölüm dansı ve aforizmalar…

48: Düşmanlar ve sevgililer…

49: Soprano ve kanlı sözler…

50: Kurşun askerler ve aforizmalar…

51: Ölüm öpücüğü ve aforizmalar…

52:Kale düştü ve felsefik yazılar…

53:Şairin kurşun kalemi ve aforizmalar…

54: Şairin seyir defteri ve aforizmalar…

55: Kartal yuvası ve aforizmalar…

56: Kelimelerle dans ve aforizmalar…

57: Yalnızlık senfonisi ve aforizmalar…

58: Aksiyon ve aforizmalar…

59: Aşk yasası, Aşk diyalektiği…

60: Sinekler lordu ve aforizmalar…

61: Kod-adı şair ve aforizmalar…

62: Su akar yatağını bulur…

63: insan ilişkileri ve aforizmalar… (karma)

64: Sokrates’in intikamı ve aforizmalar…

65: Cehennem melekleri ve aforizmalar…