KİTAP ADI: KILIÇLAR VE KALEMLER. (kitap 45) yazar şair author poet nafiz coşkun

 

Felsefik yazılar, jurnaller, fikir yazıları, makaleler, şiirler, aşk,

Aforizmalar, hikmet, sanat ve sonnet…

 https://drive.google.com/file/d/1GiWZGiwWk3CUBgzdfZVyHjCTZC4L3ExJ/view?usp=drive_link

 KİTABI PDF OKUMAK İÇİN YUKARIDA Kİ LİNKİ TIKLAYIN

 

                                 ♛ ♣ ♡

 

 

                      Kılıçlar ve kalemler… Kitap: 45.

 

 

                                  ☆☆☆

 

 

 

 

                            

Düşüncelerimin, aforizmalarımın erdemleşerek olgunlaşmasın da ve hayatın içerisinde ki zorluklara cenderelere karşı cesur duruşumu gardımı alışımda benden yardımlarını geri çekmeyen meleklere teşekkür ediyorum. Ve o çok değerli tüm bilge hikmetli sanat felsefe insanlarına teşekkür etmeği kendime aziz bir vasıf olarak görmekteyim çünkü onlara gönülden teşekkür etmek bile benim gibi bir mücrimi azizleştirebilir. Ben sadece iyi insan olmaya çalışan o aziz sanatkârım olan Rab Allah’ın yarattığı Aşk budalası bir varlığım, sağlıcakla, hoşça kalın.

 

                                                          Nafiz coşkun.

 

                                    ☆☆☆

 

 

 

 

Yazar şair düşünür ve sanat insanı: Nafiz coşkun ile iletişim adresleri: e-posta: n.coskun006@gmail.com 

Ve ayrıca daha çok facebook Messenger,

Twitter ınstagram linkedln pinterest adreslerinden ulaşabilirsiniz.

 

 

 

 

 

 

Bu ve tüm kitaplarımın telif hakları, basım, yayın, satış hakları Nafiz Coşkun’a aittir. İzni alınmadan kitabın tümü, ya da bölümleri, mekanik, elektronik, manyetik ya da başka yöntemlerle çoğaltılamaz, bastırılamaz, medyada okunamaz, şarkı türkü yapılamaz.

…

 

Baskı

Ofset baskı merkezi

 

         /

 

Matbaa sertifikası

 

ISBN:

                                  ☆☆☆

 

Kitap içerisindeki Felsefik yazıların, şiirlerin, makalelerin ve Sonnetlerin sayfa numaraları:

…

Sayfa: 7. ŞAİRİN(kendimin)SANAT TARZI

Sayfa: 9: Bir Kişi Yeter Uyuyanları Uyandırmaya! (sonnet)

Sayfa: 10: sır saklamak…

Sayfa: 11: Dünya ve İnsan… (sonnet)

Sayfa: 12: Kısacası, şair dediğin… (sonnet)

Sayfa: 13: Bir sokak şairinin kaleminden… (sonnet)

Sayfa: 14: Bir aşk şarkısı…(bir şarkı daha)    (sonnet)

Sayfa: 15: Kedere bir aşk nazarı yeter… (sonnet)

Sayfa: 16: İnsanları seyrediyorum… (sonnet)

Sayfa: 17: Gardını almayı ihmal etme… (sonnet)

Sayfa: 18: Karakter meselesi… (sonnet)

Sayfa: 19: Kırlangıç mevsimi…

Sayfa: 23: Şair dediğin üç beş satırda kısaca…

Sayfa: 24: Öğrenmek zararsızlıkla da mümkün… (sonnet)

Sayfa: 25: Keskin çizgiler, sınırlar… (sonnet)

Sayfa: 26: İnsanın ayarı… (sonnet)

Sayfa: 27: Ayrılık zor keder…(bir şarkı daha)

Sayfa: 28: Yaşamak sebebin nedir…

Sayfa: 29: Gerçek değerde bir şey olmalı hayatında…(sonnet)

Sayfa: 30: Aşkla aramızda kısa bir sohbetimizden…(sonnet)

Sayfa: 31: Maskeli balo…

Sayfa: 32: Entelektüel hikâyemsi bir bakış insanlığa…

Sayfa: 41: Bu kavga, bu vahşet savaş bana ait değil…

Sayfa: 44: Susmayan Savaşın tam da orta yerinde…

Sayfa: 46: Deniz fenerleri gibidir erdemli insanlar…

Sayfa: 48: İyi, kötü ve çirkinin savaşı…

Sayfa: 51: Sana ihtiyacım var…

Sayfa: 52: Güvenmek mi?

Sayfa: 54: Eskiden kalma bir saadet…

Sayfa: 55: Kudretli ve sâde yaşamak…

Sayfa: 56: Fırtınalara karşı, aşk ve bilgelik…

Sayfa: 58: Farkında mıyız ne yaptığımızın…

Sayfa: 59: Ölüm kadar âdildir yaşamak da…

Sayfa: 60: Elmalı tahinli sütlü içki…

Sayfa: 61: Seni iyi olarak anıyorum…

Sayfa: 62: Yeniden başlamak gerek bâzen…

Sayfa: 63: Paylaşınca güzelleşir hayat…

Sayfa: 64: Bir ömre bedel…

Sayfa: 65: Neyi kaybettiğini hatırla…

Sayfa: 66: Yalan mı? (sonnet)

Sayfa: 67: Özlemek seni… (bir şarkı daha)

Sayfa: 68: Merhamete karşı merhamet… (sonnet)

Sayfa: 69: Savaşlar tükenir mi?

Sayfa: 70: Umutlar ve kâbuslar…

Sayfa: 71: Dövüşmek mi? sevişmek mi?

Sayfa: 73: Aşk, giyotin ve yalan…

Sayfa: 75: Güne başlamak…

Sayfa: 76: Güven duygusunu vurdular kalbinden…

Sayfa: 77: İnsanlık onuru… (sonnet)

Sayfa: 78: Kendin olabilmek… (sonnet)

Sayfa: 79: Korsan gemisi kadarız…

Sayfa: 80: Kırılan umutlarımız ne olacak… (sonnet)

Sayfa: 81: Kibar olmakta aslında tüm mesele…

Sayfa: 82: Deniz feneri tadında bir yazı…

Sayfa: 83: Geç kalma Hamleni yap… (sonnet)

Sayfa: 84: Ah yârim… (bir şarkı daha)

Sayfa: 85: Tarihe bir not düştüm…

Sayfa: 86: Kurşundan kalem… (sonnet)

Sayfa: 87: Fırtınalar koptuğunda… (sonnet)

Sayfa: 88: İnsan ve ilkbahar… (sonnet)

Sayfa: 89: Kader kalemi… (sonnet)

Sayfa: 90: Başınızın belasıdır cehalet ve anlayışsızlık…(sonnet)

Sayfa: 91: Umut şiiri… (bir şarkı daha)

Sayfa: 92: Kanlı kirli yatak, gaflet uykusu…

Sayfa: 93: Savaş mirası ve cinnet… (sonnet)

Sayfa: 94: Yaşanılabilir bilir bir yer neresidir ki… (sonnet)

Sayfa: 95: İnsan ne ister ki… (sonnet)

Sayfa: 96: Birbirimizi anlayabiliyor muyuz? (sonnet)

Sayfa: 97: Savaşlara veda… (sonnet)

Sayfa: 98: Kibrini soyunarak gel bana geleceksen…

Sayfa: 99: Dostluk kapımızı açmak mı?                             

Sayfa: 100: Yasal olmayan kederlerdir…                            

Sayfa: 101: yazarın bugüne kadar yazmış olduğu eserlerin adları

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                 ☆☆☆

 

 

 

 

 

 

Nafiz derki:

…

Sevgili Mikel’e, Cibril’e ve Şafağa ve sana

Ve senin için sevgilim.

Sevgili İsrafil’e,

Ölüm meleği Azrail’e ve Ruhûl Kudüs’e Teşekkür ediyorum.

Sonnet ve şiirlerimi, tane-tane,

Yavaş-yavaş ve yumuşak bir ses ile oku.

Fikir yazılarımı, makalelerimi, aforizmalarımı,

Şiirlerimi, sonnetolarımı, kelimelerimi, hikâyeciklerimi,

Jurnallerimi okurken düşünerek oku!

Anlamak istiyorsan bu dediklerimi yerine getirmelisin!

Ve unutma ki hikmetli düşünerek okumak;

Erdemlilerin, kibarların,

Asaletli,

Asil insanların aziz bir vasfıdır, karakteridir, sanatıdır unutma!

                                                      

                                                       Sonnet. Nafiz coşkun

 

 

            

                 ☆☆☆

          ŞAİRİN(kendimin)SANAT  TARZI.

 

Bu yazıyı tüm kitaplarımın baş sayfalarına yerleştiriyorum!

Beni ve sanat şiir tarzımı anlayabilmek için bu yazımı lütfen dikkatlice kendiniz ya da karşılıklı bir insanla okuyunuz ki benim yazmış olduğum eserlerimi daha iyi anlayabilmeniz mümkün olsun. Kendisine yazar şair düşünür ve sanat insanı unvanlarıyla seslenen o akılcı romantik adamın yani benim ne tarzda yazdığımı, nasıl bir nazm ölçü kullandığımı şu ifadelerle beyan etmek istiyorum. Şu aziz iki cümleyi çok irdeledim, olmak ya da olmamak ile anlamak ya da anlamamak cümlelerini. Ve anladım ki bu iki aziz cümle beyni dolmaya başlamış bir insanın tüm hayatını şekillendiren kafa kâğıdıdır, ruh haritasıdır. Düşün ve anlamaya çaba göster, olmak için ise bilgi ile meseleleri anlamak gerektiğine inandım daima. Şiiri, felsefeyi, fikirlerimi, telkini sonnet kalıbında, sonnet nazmın da birleştirdim, ha bu arada hatırlatmak isterim ki zâten kaliteli bir şiirin fikirsiz felsefesiz olması mümkün değil. Bazen de kimi yazılarımda sokak lisanını kullanmayı ihmal etmedim çünkü sokağın ayrı bir lehçesi vardır bunu inkâr edemem, iyi ya da çirkin sokağın o çok farklı argosunu bile kullandığım oldu. Her bir aklın, her bir anlayışın anlayışına göre anlatmaya çalıştım ve o sokak şairi üslubu yanında birde salon şairi ile aforizmacıların lisanını kullanmayı da ihmal etmedim. Bazen insanların o geçmişten bugüne hiç değişmemiş aynı olan ezberlerini bozmuş oldum bu farklı yazılarımla, bu farklı sanat tarzımla. Çoğunlukla bazen de insanların düşünce güçlerini artırmaya çalıştığım oldu. Hem sokak lisanını, sokak felsefesini ve hem de yüksek akademi lisanının felsefesini kullanmayı kendime has bir tarzda uygun gördüm. Aynı kitap içerisinde hem Sonnet’i, şiiri, makaleyi, jurnal yazılarını ve bazen de minik hikâyecik roman kokulu yazılarımı ve ayrıca laubali bir lisan tarzını da ihmal etmeden kullandığımı yazılarımda göreceksiniz çünkü kötülüğe karşı laubali olmamak mümkün değildir erdemli bir insan için. Ve hatta çok basit anlatılar ile süslenmiş şarkı sözü olabilecek dizeleri, şiirleri, Aşk’ı, Hikmet’i, kavgalarımı, hatalarımı, pişmanlıklarımı, halkımı, birbirinden çok farklı insan kalıplarını, farklı kültürdeki insanların isyanlarını, sohbet şiir kültürlerini, yalnızlıklarını, zaferlerini, yenilgilerini, umutlarını ve birçok şiirde olduğu gibi karamsarlığı değil, tam tersine insanları karamsarlıktan çıkartabilmenin uğraşısını göreceksiniz yazılarımda. Biliyorsunuz ki felsefi bir mesele üzerinde hikmetlice düşünmeye çalışmak insanın düşünce gücünü artırıyor. Ve işte bende Felsefik yazılar ile yoğurduğum mayaladığım şiir sonnet sanat düşünce fikir hamurumu kendime has yepyeni bir modern sanat tarzında sizlere ikram ediyorum, isteyen alabilir, alırsanız eğer zararlı asla çıkmayacaksınız emin olabilirsiz, çünkü ben de sizler gibi iyi bir insan olmaya çaba gösteren bir varlığım.

Yeniden kısaca tekrar etmem gerekirse eğer, Tüm eserlerimin kitaplarımın tarzı şöyle ki yazılarımın büyük bir bölümünü, fikirlerimin bir kısmını sonnet kalıbı nazmında, şiirsel kendime has Felsefik hikmetli dokunuşlarla yazdım. İşte bu bana has nazm ile tarz birleşince dünyada bir ilk oldum desem yeridir. Ayrıca bu nazm tarz birleşmesiyle yazılan bazı eserlerimin okunuşu konuları gibi zor, ağır gelebilir bazılarınıza. Lütfen yazılarımı daha dikkatli, yavaş ve seçici, tane-tane, düşünerek okuyunuz, anlamadığınız kelimelerin manaları için lütfen sözlüğe bakınız, bir kelime insan vücudundaki iskeletin parçası gibidir anlamını bilmeden okuyup geçerseniz hiçbir fayda göremezsiniz, zarara girmez erdemliler, kısacası ben Şiirle felsefeyi birleştirdim!

             Bir Kişi Yeter Uyuyanları Uyandırmaya!

 

Bir tabur asker düşünün ki Çok büyük bir savaştan zaferle çıkmışlar, Uzun yollar yürümüşler ve taburlarına dönerek temizlenmiş, yemeklerini yedikten hemen sonrasında;

Koğuşlarına çekilerek çok derin bir uykuya dalmışlardır ki

Hem de uykunun okyanus misâli en derinlerine dalmışlardır.

Sâdece bir kişi uyanıktır, o uyanık olan kişide; kulede ki

Akıllı bilge hünerli bir nöbetçi askerdir! Birkaç saat sonra düşman birlikleri on tabur askerle ve büyük kuvvetli zırhlı silahlar ile o uyuyan askerlerin üç beş dakika yakınlarına vardıklarında sonuç itibariyle; O Kulede ki Akıllı Bilge Hünerli nöbetçi Bir tane asker; O tüm uyuyanları uyandırmaya yetecektir!

Şimdi sizlerin arasında da akıllı bilge hikmetli Hünerli Erdemli birkaç tane aşk insanı; Şu Gaflete Sihre Bataklığa saplanmış Umarsız dünya halkını uyandırmaya yeteceksiniz Elbette!

 

                                           Sonnet… NAFİZ COŞKUN

 

                          

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

                                 Sır saklamak…

 

Sır saklamak namustur dedi ‘Sofia Filo’

Sizler ne kadar namuslusunuz dedi tüm halkına dünyanın!

Sır namustur.

Nâmus; adalettir, güzel ahlaktır, faydalı ilimdir, erdemliliktir, ilahi kelimelerdir, Allah’ın hudutlarıdır. İyi güzel olan her bir şeydir, insanlığa faydalı olacak bir altın nesil sistemidir Nâmus.

Sır; saklanması ve korunması gereken önemli bir şeydir.

Saklanmasında birilerine hem fayda, hem de zarar gelmemesi için değer taşır sır.

Sen sırrını saklayabiliyor musun ki sırrını davanı teslim ettiğinden de saklayıp korumasını bekliyorsun!

Sen kendi sırrını bir başkalarına vererek kendine nâmussuzluk ediyorsun da, o sırrını teslim ettiğin kişilerden sırrını saklayarak nâmuslu olmalarını mı bekliyorsun!

Hey hat! Şaşarım senin aklına ben!

Bu nasıl bir tutarsızlık…

Unutma ki sır tutmasını bilemeyen çok yaralar alır, nihayetinde kaybeder. İlk önce sen kendi sırrını saklamayı becerebil ki

Diğer başkalarından da senin sırlarını saklamalarını isteye bil.

Zâten sen kendi sırlarını saklamasını başarabilirsen eğer, başka birilerinin senin o sırlarını, duymalarına olanak kalmayacak! Yâni senin anlayacağın, kendini yine sen kendin ele veriyorsun, tutmayı başaramayarak kendi sırlarını! Bilmem anlatabiliyor muyum? Unutma ki büyük davalar, büyük imparatorluklar, sır tutamayışları sebebiyle tarihte birer hurdalık olarak kalmışlardır.

Ha yol kenarında ki hurda araba, ha sır tutamamış imparatorluklar ile dâvalar, işte bunların her ikisi de hurdalıktır!

 

                               Dünya ve İnsan…

 

Dünya kendi içerisinde ki

Okyanusunun avuçlarında bile

İnan ki korkak ve küçücük!

Peki,

Şu bizden daha büyük olan dünyanın

Tüm bu felaketler karşısında

Şu korkaklığına ve küçüklüğüne rağmen;

İnsan neyine güveniyor da

O kadar cüretkâr cesur ve hem de kibirli olabiliyor!

Oysaki insanın üzerinde iyi durmaz ki kibir.

Evet, insan neyine güvenerek yaptığını ben tahmin edebiliyorum;

İnsan; o kendi aklının çok üstün

Ve ebedi bir hayat için var edildiğinin farkında da ondan!

Fakat şunu da unutmasın ki; cennet varsa, bir de cehennem var!

 

                                               Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

 

                           Kısacası, şair dediğin…

 

Lafı çok fazla dolandırmadan,

Sözleri öğle çok da fazla uzatmadan söyleyeyim,

Kısacası,

Şair dediğin;

O korkunç ürperten ve insanın kanını donduran

Karanlık fırtınalar içerisinde duran

Kudretli kibar o deniz feneri kadar

Olabilmeli milletine! Şimdi sizler o deniz fenerini hayâl ediniz!

Kendisi ise;

O kuvvetli suların dalgalarının şamarlarına

Göğüs gerebilecek kadar kudret de olabilmeli ki,

Şairin o Sözleriyle tutuşturduğu ışık;

Bir daha hiç sönmesin, solmasın, yitip kaybolmasın!

Yeri gelir tek başına kalır fakat o sözleriyle bir milleti toparlar!

 

                                                Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

                    Bir sokak şairinin kaleminden…

 

On binlerce kelime arakladım sözlüklerden,

Hikâyelerden, romanlardan,

Sırf senin uğruna

Ve sana;

O en güzel cümleleri biriktirip söyleyebilmek için.

Lütfen

Uzat ötelerden bana o ebedi huzuru,

Biliyorum ki

O senin kudret elinden

Bana da bir merhamet var

Çünkü

Sendeki o merhamet

Hiç ama hiç tükenmeyecek kadar sonsuzdur.

Seni seviyorum.

 

                                 Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

 

 

                    Bir aşk şarkısı…(bir şarkı daha)

 

Yemin ederim ki

Seni özlemek var ya

O her bir gece ruhuma kapaklandı

Sarmaş dolaş oldu benimle,

Bedenim ise seni giyinmek için soyunur elbiselerinden,

Aç kapılarını lütfen,

Sana açım ben,

Ruhum sana aç,

Sana susamış bir âşığınım, kana-kana seni içmek arzusundayım,

Lütfen Al sen de beni giyin artık,

Yakışırım üzerine inan ki çok.

Gece; karanlığın içerisinde ki yıldızları giyinir gibi,

Al sen de beni giyin lütfen,

Yakışırım üzerine inan ki çok.

 

                                   Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

 

                      Kedere bir aşk nazarı yeter…

 

Ah bu gece çok efkârlıyım ben, sanki şu tüm kederler;

Uyanarak kabirlerinden

Odalarıma dolmuşlar gibi,

Fakat

Oysaki

Sana duvarlarım buzdandır,

Sana duvarlarım camdandır,

Hem bir aşk çığlığın yetecek o duvarları devirmeye,

Hem de sıcacık bir nefesin yetecek

O buzdan duvarlarımı eritmeye.

Devrilir;

Aşk huzurunda her bir duvar devrilir,

Ölüler can bulur,

Ayazın soldurduğu kuru yaprak bile yeşerir aşkının huzurunda.

 

                                                   Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

                           İnsanları seyrediyorum…

 

Seyrediyorum da;

O kendi bedenlerinin ölülerini

Her gün gezdiren sefiller ile

Şu aynı yeryüzünde

Şu aynı göğe bakan,

Birbirlerine düşman sefiller görüyorum,

Tüm bunlara rağmen iyilik için çarpan kalplerde var.

Zaman ve dünya; Pergelinden çıkmış kadar!

İnsan ise; O pergelin dört bir tarafından tutunmuş,

Düşmemek için çaba sarf ediyor,

Çığlıklar kopartıyor, Cinnetler yaşıyor,

Hafakanlar basıyor ama bir türlü derin bir nefes alıp da;

Sevmesini başaramıyor, verdiği sözleri tutmasını başaramıyor!

Ey insan; ne gün dönersin artık o bilgelik dolu aşk yurduna.

                                                 

                                                  Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

 

                   Gardını almayı ihmal etme…

 

Kardeş;

Erdemli olması da,

Kibar olması da çok kolay aslında

Fakat

Şu onun şunun bunun çocuklarının içerisinde olmuyor,

Etrafın karaktersiler ile doluyken olmuyor,

Her tarafın meşrebi bozuklarla doluyken olmuyor,

Küfredeceğim söveceğim şimdi fakat

Terbiyem huzurunuzda bozulsun istemiyorum,

İnsanlık Sokağının caddesinin tam merkezindeyim,

İçerisinde de dışarısında da hırsızlar dolu,

Pezevenkler dolu, arsızlar dolu, sefiller dolu, cahiller dolu,

Ham idraksiz softa ve kaba yobazlar ile etrafımız çevrilmiş,

Gardını almadan yürüyemiyorsun, yumruğunu gevşetemiyorsun!

 

                                                 Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

                              Karakter meselesi…

 

Karakterim Virgül değil ki

Eğilmez önünde insanın!

Elim de avucumda

En değerli olarak

Şu karakterimden başka

Hiçbir şeyim yok;

Onu da

Birilerinin

Önünde

Virgül Olarak

Kullanacak Kadar

Onursuz

Değilim

Kardeşş

 

              Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

 

 

                            Kırlangıç mevsimi…

 

Ebrehenin fillerine karşı

Benim de kuşlarım var!

Kutlu bir mahkûmdur oysa

O hiçbir haksızlık yapmamış

Her bir yürek taşıyan

Zindanlarda da olsa!

Rahmetin izlerinin

Hiç ama hiç eksilmediği

Bir çehredir baktığım

Tâkip ettiğim onların izlerinde.

Haksızlık yapmamak kutsaldır,

Haklı olmak ne büyük bir keyif

Fakat

Haklı çıkmak için değil;

Hakkın onurunu üstün tutmak için

Haklı olmak;

Ne de büyük bir keyiftir bir bilseniz!

Haydi,

Sökülsün ıstırap hayatımdan artık,

Bende o her bir incinebilen insanlar kadar

Hayatıma ilkbaharlar gelsin isterim,

Çünkü

Bende etten ve kemikten bir beden elbisesi giyinmekteyim,

Benim de acıyabiliyor canım

O senin canın kadar acıtılınca,

Bakma öğle kudretli sözler söyleyip

Tek başına bir aslan gibi

Gezdirdiğime şu başımı!

Göğsüme konan şu aşk kuşu vurulunca okuyla avcının

İçli-içli oku yasımı ardımdan,

Ruhuma üflenen

O meleklerin kutsanmış sözleriyle

Sana ben her gün dualar kıldım,

Hayâlini tavaf ettim her bir gece haberin olsun.

Bugünlerde çok kederliyim sevgili;

İncinen her bir çocuk çığlığını duyunca diyorum ki

Yıkılsın her ne varsa ardımda bıraktığım,

Ruhumu kemiren vehim,

Ruhumda belirsiz dizilişler ile sıralanan intikam düşleri,

Ruhumun bir türlü sığamadığı şu şehirler,

Yıkılsın her ne varsa ardımda bıraktığım.

İlmek-ilmek ördüğüm,

Çok vakit o düşte gördüğüm

Tüm kâbuslarımdan uyanarak,

Boğmak istiyorum mazluma işlenen her bir cinayeti.

Sevgilim;

Senden uzaklar da;

Her vakit bir kıyamete açılır gözlerim,

Her ezel ve ecel kadar bir soluk karşımda duran

Şu mâsum çocukların kederli çığlıkları;

Beynimin içerisinde

Çağırıyorken beni imdâda,

Elim kolum bağlı çıldırmamak elde bile değil.

Sevgilim;

Geleyim de yanına,

Ruhumun dindir bir nebze olsun sancısını,

Bana bugün sırlarını oku sevgilim,

Senin sırların şifalı ilaçlar kadar tesirlidir bilirim.

Sevgilim;

Korkudan değil elbette,

Her bir rengin benzi atar görünce sende ki güzelliği,

Ayrıyız, uzaklardayız birbirimizden,

Fakat

Vahşi bir tadı vardır ayrılıkların

Ve işte şu hep şikâyet edilen o ayrılık olmasaydı eğer;

Kavuşmanın o lezzetli, o güzel vahşi tadı çıkmazdı bence,

Haydi,

Birbirimize kendimizi özletelim bir zaman.

Peki, bir zaman böğle ayrı kalsın da mâdem,

Bizde tadalım şu kederli ayrılığın o güzel vahşi tadını!

Ey etrafıma toplanmış kalabalık,

Ey arkadaşlarım zannettiklerim,

Ey beni düşmana pazarlayan dostlarım;

Bakmayın yüzümde ki tebessümlerime,

Onlar;

Çocuklardan bana miras kalan en aziz hediye.

Sevgilim;

Aynı kutu dâvanın

Tiryakisi olmakmış kaderimiz,

Sen ve ben,

Biz,

İkimiz;

Aynı kalem ve kâğıt gibiyiz,

Aşktan iyilikten başka bir şey yazmayalım o satırlara.

Gel bana kollarımın arasında

Uyu uykularını da

Rüyaların şenlensin,

İzin ver ben de senin göğsüne yatayım arada bir;

Benim de rüyalarım neşelensin olmaz mı?

Ruhumda sana açılan kapılardan

Gir de içeriye,

Sevmenin ne olduğunu görsün şu tüm dünya.

Ey etrafıma toplanmış kalabalık,

Ey arkadaşlarım zannettiklerim,

Ey beni düşmana pazarlayan dostlarım;

Aklınızın içerisinde

Bir ceset taşımak istemiyorsanız eğer

Sakın bir kötülük edipte cinayet işlemeyin,

Çünkü

Her bir cinayet

İnsanın aklının tâ merkezinde

Gezdirilen kokuşmuş bir cesettir.

Ne yâni

Sizler bunu arzulayacak kadar mı aşağılıksınız!

Sevgilim;

İşte ben şu tüm cinayetlerin yaşandığını bilmekten

Öğle yorgun düştüm ki

Aç kapılarını da bu gece bana,

Biraz olsun huzur bulayım arasında kollarının,

Sonra da

Sabaha karşı yine uğurlarsın hoşça kal diyerek beni,

Hasretle öperek dudaklarımdan…

 

 

 

☆☆☆

 

 

                    Şair dediğin üç beş satırda kısaca…

 

Şair mi?

Şair;

Fikrin ve meselelerin mucidi,

Çilingircisi.

Şair;

Hem fikrin

Hem de meselelerin ilk anlatanı,

Yorumcusu,

Beyan erbabı

Ve muhbiri olduğu kadar,

Hem o muhbiri olduğu fikrin

Ve hem de meselelerin yayımcısı, muhabiri de olabilir!

Peki,

Şair;

Kim için muhbirlik,

Kimler için Fikrin mucitliğini,

Kimlere fikrin muhabirliğini yapar ki;

Tabi ki de

Davası hak, kutlu bir dava ise eğer;

Hem kendi onurunu adaleti ayakta tutmak

Ve hem de aziz bir millet varsa yaşasın diye yapar yapacağını,

O aziz millet ortalarda yoksa eğer;

İşte o aziz millet var olsun diye yapar yapacağı tüm işleri.

İşte kısacası şair dediğin böyle olmalı değil de ya nedir!

Bilmem anlatabiliyor muyum?

 

☆☆☆

 

          Öğrenmek zararsızlıkla da mümkün…

 

Elbette

Denemek yöntemleriyle de

Bir şeyin faydamı

Zarar mı verip vermediğini

Öğrenebilirsin

Fakat

Bir şeyin

Sana zarar mı fayda mı verip vermeyeceğini

Öğrenebilmek için;

Daha zararsız

Ve hatta hiç zararı olmayan yollarında

Var olduğunun

Sende gün gibi farkındasındır

Öğle değil mi?

 

                      Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

 

 

                       Keskin çizgiler, sınırlar…

 

Çöpe

Attıklarımı

Kurcalama

Kardeş;

Hiç değil se

Bâri

Senin

O

Kedi

Köpekten

Bir fakın

Olsun,

O da

İnsanlığın.

 

             Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

 

                               İnsanın ayarı…

Bir insanın

Dost mu yoksa

Düşman mı olup olmadığını,

Adam gibi adam olup olmadığını,

İnsan gibi insan olup olmadığını,

Ve hatta

Gerçek bir Mü’min olup olmadığını

Anlamak istersen eğer;

O kişinin her türden yaptığı ticaretine

Ve bir de diliyle kalbi birbirine dost mu düşman mı gözlemle,

Eğer diliyle kalbi birbirine düşman ise

Ve ticarette de aldatıyorsa;

At gitsin

Ondan sana dost olmaz kardeş!

 

                          Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

                    Ayrılık zor keder…(bir şarkı daha)

 

Kırıldı kanatlarım,

Kanadı düşlerim,

Sözlerim üşüdü,

Ayazlarda

Hayâllerim asılı kaldı bir ipin ucunda,

Sen gidince benden…

Şimdilerde

Ürkek bir serçe kuşundan

Farkım kalmadı

Sen kararınca düşlerimden,

Gülüşlerim artık yok,

Öpüşlerim artık yok,

Sevişlerim artık yok

Sen gidince benden…

Kırıldı kanatlarım,

Kanadı düşlerim,

Sözlerim üşüdü,

Ayazlarda

Hayâllerim asılı kaldı bir ipin ucunda,

Sen gidince benden…

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

 

                         Yaşamak sebebin nedir…

 

Neden yaşıyoruz ki acaba

O geçmişimizden bize miras bırakılan

O düşmanlıkları sürdürmek için mi?

Yoksa o her bir kötülük yapmak arzusuna düştüğümüz de

O huzursuzlaşan vicdanımızı

Kendi ellerimiz ile susturmak için mi?

Yoksa

O Geçmişin kopyası,

Gelecek o iyi yürekli bilge kuşakların ise; utanç duyacağı

Birer iyilik yapmaktan uzak kalmaya çalışan

Umarsızlardan mı olacağız!

Oysaki

İnsanın vicdanında ki tek bir şey onu huzursuz edince

O huzursuzluğu def etmeli!

Sonrasında ise

O da sâdece onca keder içinde; küçük

Ya da büyük saadetler ile müjdeli haberler geldiğinde de

Atmalı huzursuz isyanları bir kenara da

Ve yaşamalı hayatı,

Mutlulukla yaşamalı inadına kederlerin doyasıya!

Ah sevgilim ah,

Yanında olmalı zor zamanlarında sevgilinin,

Yanında olmalı ki

Yanında durarak her iki sevgilinin de ruhları şâd olsun!

 

☆☆☆

 

 

                  Gerçek değerde bir şey olmalı hayatında…

 

Ölüm geldiği vakit

Sakın üzülme

Ve korkma

Ve şunu da

Aklından çıkarmayarak

Unutma ki

Her an ölmek zamanıdır!

Yeter ki

Neden var edildiğinin ve aşkın;

O

Kutsal

Anlamını

Kavramış

Olasın!

 

                      Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

 

Aşkla aramızda kısa bir sohbetimizden…

 

Ah sevgili aşk;

Sen bana geldiğin de, ben,

Senin neren de durmam gerektiğini

Bilemediğimden dolayı,

Ben bodoslama

Ve doğaçlama

Dalıyorum içerine ve sen de biliyorsun zâten.

Fakat

Aklım başımda olarak,

İdrakimi de terk etmeyerek,

Dalıyorum senin içerine ey aşk.

Haydi,

Bana hoş geldin, diye seslenerek söylesen de,

Ben de dalsan yine yeniden içerine senin, Ey aşk!

 

                                           Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

 

                              Maskeli balo…

 

Gün gelir;

Bir insan girerek hayatınıza

Çıkartır herkesin

Maskelerini ortaya!

Ey her gün maskeli balo

Hâline gelmiş dünya insanlığı;

İnsanın o üstün aklını

Ve o insan denen aziz varlığı,

Öğle aziz yüce bir varlık

Var ederek icat etmeli ki;

O gezegenlere hükmetmeye başlayan aziz üstün akıldan

Daha üstün

Ve o aziz kutlu insandan daha kutlu yüce ve aziz olmalı,

Hem hiç görünmemeli,

Hem de, var ettiği o her bir varlıkta

Sıfat ve isimlerinin

Tecellileri görülebilmeli ki

Ancak işte o zaman

O gezegenlere hükmetmeye başlayan

O üstün akla sahip aziz insanların tek var edicisi olabilsin!

İşte ben de o hepinizin O maskeli hallerinden

Ona sığınıyorum!

Ve anlıyorum ki

Allah’ım sen benim aziz bir sanatkârımsın,

Ben ise senin aziz bir sanat eserinim!

 

☆☆☆

 

               Entelektüel hikâyemsi bir bakış insanlığa…

 

Ömür mü?

Ömür devam ediyor!

O tozpembe tomurcuklanmış düşleriyle,

Alaca bir sessizliği besleyen o kalbi karanlık şehirleriyle,

Ne zaman soluklandığını hesap edemem belki bu şehirlerin

Fakat

O büyük coşkulardan ilk öncesi

Ilık heyecanlarını

Ve o ılık hamleleriyle yaz yağmurlarının içerisinde,

O ürkek bakışlarıyla kimi çocukların evlerine koşturduğu

Ve birçok delikanlının

Bir türlü başlayamadığı

Ve birçok ergen olgun insanın yarım bıraktığı

O maceralarıyla beraber bir-bir söner ışıkları şehirlerin.

Ömür mü?

Ömür devam ediyor!

Kimileri de sönünce odaların ışıkları,

Düşlere dalarak,

O daldığı düşlerin ufuklarını kurcalarlar şimdi;

Uzanarak boylu boyunca yataklarına…

Kimileri de pencerelerden seyrederler ufukları,

Gelir diye belki o çok beklediklerini,

Dayayarak belki de ellerini pervazına pencerenin,

Hasretle kurcalarlar gözleri uzakları onların.

Ömür mü?

Ömür devam ediyor!

Şu egoist bencil şehirlerin

Yalancı coşkuları arasında;

Vefa bulabilmenin mümkün olmadığı şu yaşamak da,

Mutluluk, saadet dolu bir yaşamak aranır, arzulanır,

Fakat

Ömrün; vakti dar,

Bak gör,

Nasılda gelip geçiyor zaman çabucak öğle değil mi?

Hayır, hayır,

Sen gel de onu bir de;

O ağır sancılı hastalık çekenlere

Ve savaşların içerisinde sıkışıp kalanlara

O Mâsum insanlara sor,

O mazlum insanlara sor,

Haklarının verilmesi için didinen insanlara sor,

Adaletin yeryüzünde hüküm sürmesi için

Mücadele veren insanlara sor,

Vaktin küçücük bir anı

Onlara göre bir gün kadar kocaman gelir!

Sen bunun farkında mısın?

Hayat işte;

Kimi zaman tâlihsiz kasırga fırtınalar ile karşılar kimilerini,

Kimilerini de;

Sıcacık tebessümler ile karşılar hayat.

Ah ilahi mahkeme;

Duyur sesini artık,

Kopart kıyametini başka ne çâre!

Oysaki

Onca aşk sevgi sefili yolculuk ile

Şu dünyayı sarmalamışken kimileri;

Bir şair tekrarlar bir cümleyi birkaç defa,

Der ki;

‘ O her bir mutluluk sevinç

Ve o her bir Sevda, bir bedel mi arzular bizden’

‘Acaba kederli bir bedelimi vardır

O her bir mutlulukla dolu sevginin mutlaka!’

Evet,

Şair bu cümleleri tekrarlarken

Cevabını da bildiği bir meseleyi tekrarladığının da

Çok iyi biliyor,

Farkındaydı tüm bu olup bitenlerin üstelik!

Elbette her bir mutlu sevginin nihayetinde bir ayrılığı vardı

Ve bu o her bir mutlu sevgiye biçilmiş;

Kederli bir bedeldi.

Oysaki

Hiçbir ayrılık olmasa bile;

Mutlaka ölmek diye bir ayrılık bedeli çalardı her bir kapıyı!

Çalmalıydı da zâten o her kapıyı,

Çünkü

Yoksa yaşanmaz bu zorba zâlimler yurdunda!

Ömür mü?

Ömür devam ediyor!

Acılar mı?

O saadetli vakitlerimiz kadar;

Acılar da ne yazık ki

Verimli bir toprağın göğsünde filizlenen tomurcuklar gibi,

Açılıp savrulup saçılacaktır şu ömürlerimizin içerisine.

Oysaki

O herkes kadar bende beklerim

Kozalarından çıkmasını daima mutlulukların,

Ve daima şu ömrümün içerisinde kanat çırpmalarını

Arzularım saadet dolu bir yaşamın!

Fakat dediğim gibi

Bir bedeli var o her bir saadetli ömründe!

Yine de o her bir kederin acısını hafifleten

Aşk diye bir varlığın olmasına

Birçoğunuz kadar bende seviniyorum.

Ey aziz Rab;

İyi ki var etmişsin aşkı ve bilgeliği!

Cennetin yamacına

İyi ki de var etmişsin ateşten cehennemi!

Ah adalet;

Ah hakikat; ne azizmişsiniz meğer

Sizi ben hep sevmiştim,

Daima da seveceğim zâten!

Ah o bozkırlarda;

Kirlenmiş tüm duygulardan uzak yaşayan çocukların ruhları,

Ah çocuklar; sizleri bile hatırlamak saadet veriyor bana,

Çünkü

Hâlen bir cennetin var olabileceğine dünyada

Ancak

Siz o çocukların varlığınızı düşünerek

İnanıyorum bu umuda!

Ömür mü?

Ömür devam ediyor!

Sizlere bir tavsiyem olsun, şöyle ki;

Mutlulukları ıskalamak istemiyorsanız eğer,

Neden var edildiğinizi öğrenin,

Bilgilenin,

İyi ile kötünün ne olduğunu,

Ve hatta bir misal;

Beyaz pirince beyaz küçük taşlar karışmış olsa bile,

Siz yine de iyi ile kötünün hangisi olduğunu

Belirgin olarak ayırabilmeyi öğrendiğinizde;

İşte tamda bundan sonra

Nerede durup,

Nereden kalkıp,

Nereye gideceğinizi,

Ne yapmanız gerektiğini,

Nasıl yapmanız gerektiğini bilmeye başladığınız vakit

İşte bu size yetecektir!

Ömür mü?

Ömür devam ediyor!

Hayat mı?

Hayatı cennete çevirip yaşamak gerekiyor oysaki!

Hayat; büyük bir hazinedir,

Onu çok iyi değerlendirmek akıllık olur biliyorsunuz siz de!

Fakat buna rağmen;

Hayattan daha değerli olan bir şeyler daha var,

Mesela; bilge erdemli bir insanın onuru!

Bilge erdemli bir insanın hürriyeti!

Hürriyet onur demişken;

Hürriyet ile onur bana göre; âdil olan yasaları hem yaşamak

Hem de yaşatmaktır

Ve o diğer tüm canlı varlıkların âdil haklarına

Tecavüz etmekten sakınmaktır hürriyet ile onur!

İşte gördünüz mü?

Bakın, nasılda çok değerli olabiliyor bir şeyler hayattan!

Ömür mü?

Ömür devam ediyor!

İnsanlık;

İnsanlık birbiriyle nasılda kavga savaşa tutuşmuş,

Oysaki akıl denen üstün varlık

Bu kavganın savaşın önüne geçebilir,

Fakat

Neden o tüm bu savaşan insanların aklı;

Tüm bu kavgaların savaşların önüne

Neden geçemiyor biliyor musunuz?

Sizce neden?

Ben sizlere söyleyeyim cevabını,

Çünkü

O üstün akıl seviyesinden tamamen

Ve hayvandan da aşağılara

Düşmüştür birçok insan

İşte bu sebeple kavgalar son bulmuyor!

Yani

Omuzların üzerinde taşınan artık;

Sâdece içi boş bir kafestir!

O üstün akıl ise; çoktan çekilmiştir göğe belki de!

Ah Bu nasıl bir büyüdür!

Ah bu nasıl bir sihirdir ya Rab!

Haydi,

Artık bugün itibariyle karar verelim de

Tüm o içerlerimizde ki kötülük hislerini,

Ebedi bir sükûta gömelim.

Siz ne dersiniz,

İyi olmaz mı?

Hiç iyi olmaz olur mu dediğinizi duyar gibiyim.

Hiç değilse azalır böylelikle de

Tüm o iyilik duygularının cellatları

Bir-bir şu yeryüzünden!

Ömür mü?

Ömür devam ediyor kardeş!

Bakınız lütfen o kimi düşmanlıklara;

Bir anlık zaman dilimi kadar yaşayabiliyor.

Fakat

Kimi düşmanlıklar ise;

Asırlardır üzerine bastırıla-bastırıla yaşatılmaya devam ediliyor!

Bir zamanlar o düşmanlıkları yaşatanların

Kendileri ölmüş olsalar bile;

Karanlık mezarlara gömülmüş olsalar bile;

Üzerlerine betonlar taşlar yığılmış olsa bile;

Onlar birbirlerine üstün kutsal bir mirasmış gibi,

Vasiyet bırakıyorlar o düşmanlıkların devam edebilmesi için!

Eyvah!

Bu ne kudretli bir vahşettir!

Bu ne büyük bir kederdir!

Bu ne büyük bir düşüştür o en yırtıcı hayvandan bile aşağılara!

Bakınız;

Gördünüz mü?

Vuruştunuz,

Kavgalara savaşlara tutuştunuz asırlarca kıyasıya;

Peki, elinize geçen bir saadet var mı?

Gerçekten iyilik adına,

Gerçekten erdemlilik adına,

Gerçekten asil bir bilgelik hikmet adına;

İşte tüm bunlar adına vuruşup savaşıp kavga ettiyseniz eğer;

İyiliklerin yayılması için kavgalar savaşlar ettiyseniz eğer;

Hani nerede o iyilik dolu hayat,

Hani nerede adalet dolu dünya,

Elde var sıfır!

Şimdi boşu boşuna savaştığınızın aptallığını anladınız mı?

Tüm bu savaşları kavgaları yaparken

Veya da

Yaptıktan sonra

Sordunuz mu kendinize;

Baktınız mı o ruh aynanıza o kendinizin nasıl bir

Canavar insan olup olmadığına!

Ah sizleri görseydi canavarlar

Kaçarlardı toplamadan bile tası tarağı!

Soruyorum size; vahşetle mi olur erdem,

Vahşetle mi olur iyilik!

Vahşetle mi olur üstün hikmetli bilgelik!

Vahşetle bu üstün aziz melekeler duygular elde edilebilir mi hiç!

Tabi ki de tüm bu saçmalıklar ile

Tabi ki de tüm bu akılsızlıklar ile vahşet ile olmaz erdem!

O üç beş insan canavarı haricinde,

Diğer geriye kalan o tüm vuruşup savaşanların;

Hepsine de sorsan derler ki

Bizler haklıyız iyilik adına savaşıyoruz, derler!

Peki,

Herkes biz haklıyız iyilik adına savaşıyoruz derlerken,

E o halde bu kötüler nerede!

E o halde haksız olanlar nerede!

Herkes haklıyız diyorsa eğer;

O haksız olanlar dünya dışından gelen varlıklar mıdır?

Peki, onlar nerede!

O dünya dışından gelen varlıklardaysa eğer tüm suç;

Peki, sizler neden savaşıyorsunuz ki birbiriniz ile!

E o halde haksızlar nerede soruyorum sizlere!

Ya hu;

Mâdem tüm savaşlar da vahşet hüküm sürüyorken,

Siz kendiniz için nasıl diyebiliyorsunuz ki

Biz haklıyız iyilik adına savaşıyoruz,

Sizlerde çok iyi biliyorsunuz ki

Erdem ile iyilik dolu bir vahşet ile kurulamaz!

Birbirinizle savaşan sizler, sizlere söylüyorum;

Sizlerin biz haklıyız açıklamasına göre

Şu anlama gelir yaptığınız tüm bu vahşet;

Her iyi insan

Birbirlerini öldürüp yaralamak için savaşıyor o zaman!

Çünkü iyi taraf bizleriz diyor her bir taraf da!

Çünkü sizlerin açıklamalarından bu sonuç çıkıyor ortaya!

Siz saçmalıyorsunuz!

Hayır, sizler hep birlikte vahşet yapıyorsunuz sâdece!

Sizler hep birlikte tüm dünya insanlığı olarak,

Düşmüşsünüz!

O en yırtıcı hayvanlardan da aşağı bir akla düşmüşsünüz!

Bu nasıl bir büyüdür ya Rab!

Bu nasıl bir geri zekâlılıktır anlaması güç,

Düşünmesi bile cinnet!

Ey ağalar beyler;

Kulak verdiniz değil mi sizler

Tüm bu anlattığım doğrulara,

İnanın bana doğruları söylüyorum!

Bu nasıl bir büyüdür ya Rab!

Bu nasıl bir aşağılara düşüştür vahşetle,

Düşünmesi bile cinnet!

Ey ağalar hanımlar beyler; kulak verin bu dediklerime!

 

                                  ☆☆☆

 

            Bu kavga, bu vahşet savaş bana ait değil…

 

Bir gurup hırsız kâtil günahkâr arsız;

O ellerinin üzerlerinde ki kanların sâbıkalarını,

Mâsum insanlara sıvayıp iftira ederek,

Kurtuluşa ereceklerini mi zannediyorlar!

Oysaki

İlahi âdil mahkemenin

O aziz sahibi olan Rab Allah;

Gâyet en sabırla bekliyor

Ve bizler tüm mazlumlar(hakları çalınmışlara) olarak,

Ona sığınıp beklemekteyiz haberiniz olsun!

Fakat

Bu bekleyişimizi tembel bir durakalmak zannetmeyin,

Bizlerde elimizden gelen çalışmaları ve çabaları

Hiç durmaksızın seferber ediyoruz.

Ve o diğerlerine de sesleniyorum;

Ey tüm o rab ilah Allah’a

Aşk ile teslim olup inanan insanlar;

O cihad maskesi adı altında

Cinayetlerini işleyip, hırsızlıklarını yapanlara

Alkış tutmaktan ne gün vaz geçeceksiniz artık!

Arsızlıklarını, hırsızlıklarını ve cinayetlerini saklamak için;

O Kutsal mukaddes sözleri bir kılıf olarak kullananları

Alkışlayarak desteklemekten ne gün vaz geçeceksiniz!

Kandırılmayın artık,

Ve size ait olmayan kavgalara bulaşmayın artık,

Yaptıkları hırsızlıklardan cinayetlerden yakalanmamak için

Kendilerini sizlere korutan bu dolandırıcılara kanmayın artık!

Onlar ki

Hem zengin olmak için

Ve hem de

Ayrıca,

Şimdi kendileri sizler tarafından

Boğazlanmamak için;

Çıkarttıkları savaşlara sizleri de sürükleyerek,

Yaygara gürültü kopartarak,

İpte cambaz oynatıp

Dikkatlerinizi başka yönlere çekerek,

Kurtuluş hesapları yapmaktalar!

Bakınız,

Sizlere bir örnek olsun diye

Bir şey anlatayım,

Şöyle ki;

Fırtınalar çıkınca,

Balıkçılar ve gemiciler,

Kıyılara yakın gemilerini alarak,

O diğer taraflarda açıklarda bulunan,

Sâkin, durgun,

Ve o fırtınasız deniz sularına yüzdürürler gemilerini,

Bunu fırtınalardan zarar görmemek için yaparlar!

Eğer kıyıya yakın kalırsa gemiler,

Kıyıda patlayan fırtına

Onların o ekmek tekneleri diye adlandırdıkları gemilerini

Yerle bir edecek,

Paramparça edecektir.

İşte bu sebeple açıklarda ki o sâkin sulara yüzdürerek gemilerini

Bir vakit dinene kadar fırtına, bekletirler orada gemilerini!

İşte bu anlattığım gemiler misali;

Sizlerde kendinize ait olmayan

O fırtınalardan uzaklaşın

Ve sâkin sessiz yerlerde demirleyin!

Yâni ben de sizlere demek istiyorum ki

Bir takım guruplar,

Bir takım hizipler,

Bir takım partiler,

Bir takım kuruluşlar,

Bir takım tarikat cemaatler şirketler,

Bir takım insanlar,

Bir takım politikacılar;

O mukaddes kutsal sözleri kendi hırsızlıklarına

O Kendi cinayetlerine kılıf olarak kullananlar,

Kendilerini peygamberler kadar temiz göstermeye çalışan

O kralcıklara kanarak;

O size ait olmayan

O Günahkâr savaşlara fırtınalara girmeyin artık,

Çünkü o savaşlarda

Tüm insanoğlu birbirini avlarken vahşice;

Onlar ise; zenginliklerine zenginlik,

Saltanatlarına saltanat katmaya devam edeceklerdir.

Sizleri sâdece harcanabilir bir piyon olarak kullanıyorlar,

‘’Atı alan Üsküdar’ı geçiyor’’,

Aklınızı zihinlerinizi onlar yönlendiriyor,

Aklınızı başınıza alın da bilge bir insan gibi düşünmeye

Ve lütfen tüm bunların da farkına varın artık!

Ey aziz Rab bu nasıl bir büyüdür ki

Kendilerine ait olmayan savaşlardan kurtulamıyor bu zavallılar!

 

☆☆☆

 

                  Susmayan Savaşın tam da orta yerinde…

 

Gözbebeklerinin ağlamaları

Hiç tükenmedi

Ve hep de

Ayaz mevsimleri yaşadılar onlar.

Yalanmış meğerse

Verilen tüm o barışçıl sözler

Oysaki

O barış zamanları sâdece;

Tüm bu ülkelerin

Kitle ölüm silahlarını

Çoğaltabilmek amacıyla

Yapılan bir süre kazanmak kılıfıymış kendilerince!

Vicdanların gözbebekleri ölmüş olmalı ki

Yoksa bu kadar;

Merhametsiz,

Vicdansız

Olabilir miydi ki insanoğlu ‘diyerek’;

Sakın ha tereddüde kapılmayın!

Evet,

O insanoğlu

Kan emici bir canavardan

Farkı kalmıyor çoğu zaman.

Şimdi sizlere çok önemli bir soru cevap sunuyorum,

Rica ediyorum

Çok iyi kulak verin bu dediklerime;

Şöyle ki

Mâdem her bir ülkede

Ve şu tüm yeryüzünde,

Tüm o arsız günahkâr suçlular

Hapislere tıkıldıysalar eğer;

Peki, söyler misiniz acaba

Öğleyse bu dünya üzerinde ki

Şu Yüz milyonlarca mazlumun gözyaşlarına,

Acılarına,

Kederli Çığlıklarına sebep olanlar kimlerdir peki!

Yoksa

Şu uzayın derinliklerinden gelen

O görünmez ifritler,

O görünmez gulyabaniler mi sebep oluyorlar;

Tüm bu kanlı savaşlara, teröre, milleti halkı hırsızlamaya!

Ne yani

O görünmeyen ifritlere mi keselim

Şu yüz milyonlarca mazlumun haklarının faturalarını!

Yeniden soruyorum lütfen iyi kulak verin;

Ya hu şu yüz milyonlarca mazluma acı çektirenler kimlerdir ki

Mâdem suç işleyenler hapislerdeyse eğer!

Sizce!

Peki, sizce kimler yapıyor tüm bu cinayetleri arsızlıkları;

Tüm o kâtiller hırsızlar atıldıysa eğer hapislere!

Sizce!

Bilmem anlatabiliyor muyum?

 

 

 

 

                                  ☆☆☆

 

 

               Deniz fenerleri gibidir erdemli insanlar…

 

Kendi denizlerinde;

Kimilerinin merhamet gemisi batar,

Kimilerinin adalet duygusu,

Kimilerinin vefası,

Kimilerinin ise vicdan duygusu batar,

Kimilerinin irfanı anlayışı,

Kimilerinin hüneri,

Kimilerinin ise hikmeti batar ne acıdır ki,

Cenneti cehennemi batar kimilerinin de!

Benim ise;

Sevda gemim

O kendi denizim de öğle bir demir attı ki

Hiç sormayın,

Ne onu oradan gemiye çekesim var bu aralar

Ne de çekmeyesim!

Şu çılgınca bir hızla ilerleyen

Şu Metropol yaşantısında;
Aşkı,

Sevdayı,

Hiçbir özelliğinden soyunmamış olarak;

O Erdemli kalabilmeyi yaşamak ise

Hem keyifli

Hem de bir o kadar  

Çok ama çok zor olmaya başlamıştır artık!

Erdemli insanı deniz fenerine benzetirsek eğer,

Bu modern hızlı çağda,

Deniz fenerleri bulmak da

Bir hayli zorlaştı öğle değil mi?

Çünkü

Deniz fenerlerinin kılığına girmiş nice hırsız var ki

Onların kılavuzluğun da

Bırakın yolunuzu bulmayı;

Gemiyi de

Denizi de

Ve hatta kendinizi bile kaybedebilirsiniz!

Böyle çılgınca sürat yapan bir çağda

Hem kılavuz olmak

Ve hem de deniz feneri olup da

O en şiddetli dalgalara

O en şiddetli fırtınalara göğüs germek

Çok ama çok zor bir iştir.

İşte bu modern çağda

Erdemli kalabilmek böyle bir şey!

Haydi,

Kolay gelsin size.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

 

                         İyi, kötü ve çirkinin savaşı…

 

Savaş mı?

Canı acımasın diyerek

O bir saç telinin çekilip kopartılmasına bile

Rıza göstermeyeceğin

Ve o üzerlerine sevgiyle titrediğin

O sevdiklerinin her an ne vakit bir mermiyle,

Bir şarapnel parçasıyla,

Kirli düşman ellerinin arasında ölmek İhtimalinin

Çok yüksek olduğu o korkunç gerçeğe

Dönüşmüş bir kâbustur; savaş!

Savaş mı?

Günler,

Aylar,

Mevsimler  

Ve hatta yıllarca her an

Ve her gün açlık susuzluk çekerek,

Pislik içerisin de;

Esaret mi? o ne olduğu belli olmaz!

Zafer mi? o ne olduğu belli olmaz

O vahşetin içerisinde yaşamayı;

Sürüklemektir bir leş torbasını günlerce çölde!

Sürüklemek gibidir bir leş dolu torbasını

Aylarca çölün orta yerinde, işte sana al savaş dediğin budur!

Bir cesedi sürükleyerek

Mezara taşımak gibidir tek başına savaş.

Ne yâni bunu mu tercih ediyorsunuz!

Bir pislik torbası hâline gelmek midir onur!

Hayır, hayır, onur ve hürriyetin mânası;

Âdil olan yasalarca yaşamak ve yaşatmaktır!

Oysaki böyle onursuz bir kalabalığın savaşı;

Sâdece bir pislik torbası Değil de ya nedir!

Elbette ki gerekli zamanlarda

Savaş kaçınılmaz olduğunda ise

Sevdiklerini korumak için yapılabilir savaş;

Fakat

Daha önce de dediğim gibi

Böyle onursuz bir kalabalığın istediği

Sâdece para uğruna savaştır,

O da sâdece bir pislik torbasından başka bir şey değildir.

İşte savaş budur.

Başka ne bekliyorsunuz ki

Ey katil insanlar sizler isteyerek savaşı savaştan!

Geçer mi?

Her şey güzel olur mu diye düşünüyorsan eğer,

Ben sana cevabını vereyim, şöyle ki;

Savaşı sizler istediniz zâten!

O geçmişten bugüne sizlere miras kalan

Ve o yapmış olduğunuz her bir tahrik,

Her bir cinayet,

Her bir kötü çirkin karar,

Ve her bir yalanınız,

Ve her bir hırsızlığınız,

Ve her bir kibriniz,

İşte nihayetinde sizlerin o birbirinize olan güven duygularını; hem körleştirerek hem de zamanla da yok etmiştir.

Ve daha sonrasın da ise;

Sevgi bağlarınız ortadan kalkıp uçup gitmiştir.

Çünkü

Güven duygusunun öldüğü

Ve hiç olmadığı bir yerde

Sevgi denen o aziz duyguda durmazdı zâten!

Sonuçta ne mi oldu;

Savaş ve kederden başka

Ne olabileceğini zannetmiştiniz ki!

Ben de;

Tüm bu dünya manzarasının savaşlarını seyredince,

Birden bire ümidimin yaralandığını fark ettim

Ve diyorum ki kendi kendime;

Böyle bir dünyaya mı getireyim çocuklarımı!

Bile-bile o çocuklarımı böyle bir dünyaya getirdiğimi düşünerek dedim ki kendime;

Nasıl onlara açıklarım,

Ne derim sonra ben onlara bakarak o mâsum yüzlerine,

Ya bana derlerse babacığım bizi neden böyle kirli bir dünyaya

Bildiğin halde gelmemize sebep oldun ki!

Ve birden ümidimi toparlayarak dedim ki yine kendi kendime;

Evet, evet,

Tamda işte böyle bir dünyaya getirerek çocuklarımı,

Bir iyilik kahramanı olarak, bilge erdemli yetiştirerek onları,

Salmalıyım şu cinayetler dolu dünyaya ki

Çoğalsın kuvvetlensin benim çocuklarım ile beraber

O iyi yürekli insanların çocukları da!

Ve sonrasında ise; tüketsinler tüm o kötülükleri defederek dünyadan çocuklarım. Hoş geldiniz çocuklar,

Hoş geldiniz, bilge erdemli kahraman çocuklar!

 

☆☆☆

 

                          Sana ihtiyacım var…

 

Âdil bir insanın,

O âdil hürriyetinin

Elinden alınması

Ne de büyük bir ifrittir oysaki

Ben şu sonbahardan kış mevsimine

Yürümüşüm istemeyerek

Fakat

Şimdilerde ise

Bu ayazlı günlerden

O güzelim ilkbahar mevsimine

Koşarak gitmeyi bende istiyorum

Fakat

Gün yine kışa ayaza döner,

Kederler yağar odalarımıza,

Yağar kederler yürüdüğüm yollarımın üzerlerine.

Sevgilim;

Sende çok iyi biliyorsun ki

Her kedere şifalı bir ilaç gibi gelir

Uzaklardaki sevgilinin

Çıkıp da gelmesi

Öğlece birden bire!

Haydi, neyi bekliyorsun ki artık.

 

 

☆☆☆

 

 

 

                         Güvenmek mi?

 

Mâsum veya hak yolcusu olan bir insanı;

İntihara sürükleyen sebeplerin faillerinin

Birer kâtil olarak anılmaları ne kadar doğru ise;

Mâsum veya hak yolcusu olan bir insana;

Mobbing terörü uygulanması da bir o kadar

En dehşet cinayetlerden bir tanesidir!

Her ne olur ise olsun

Bilmelisiniz ki

Her bir şey sizlerin gördüğü,

Sizlerin duyduğu,

Ve sizlerin okuduğu gibi olmayabilir!

Mutlaka araştırın

Çünkü

Bu sihirbazların dünyasında yaşar olduk artık

Ve her an neler olacağını

Anlamak imkânsızlaştı artık!

Aklı olana bir işaret yetmez mi?

Hiçbir intihara,

Hiçbir neşeye,

Hiçbir kederli tavra

Ve hiçbir gözyaşına inanmıyorum artık!

Çünkü

Bir neşenin arkasında onca keder,

Bir neşeli görünen insanın arkasında onca gam,

Bir kederin arkasında onca dalga dümen

Vur patlasın çal oynasın!

Bir gözyaşının arkasında onca hile

Ve bir intiharın arka perdesinin ardında ise;

Onca kirli çamaşır,

Onca cinayet,

Onca kâtil

Onca dalga dümen yüzüp raks ediyorken,

Onca büyücü ifrit cirit oynuyorlarken,

Acaba Benim bu insanlara

Nasıl güvenmemi bekleyebilirsiniz ki!

Güvenmek mi?

Peki, kime!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

 

                        Eskiden kalma bir saadet…

 

Mutluluğumuzun içerisine

Acı kederler ile dolu, zehirle pişirilmiş iksirleri;

Ekmek gibi ikram ediyorlarken bizlere,

Yine de gülümsüyoruz

Gözlerinin içerisine bakarken insanların!

Çünkü

Kapımızı çalan

O her bir kederi,

Eskilerden kalma

O kırık dökük bir saadetimizin içerisine alarak,

Mutluymuş gibi avutarak kendimizi ve kendi kendimize;

O eski saadet kırıntılarıyla teselli veriyoruz.

Kederi ve aşkı aynı anda yaşar olduk.

Bugünlerde bâzı akşamlar;

Kederlerim çok utanmış olmalılar ki

Birkaç anlığına da olsa terk ediyorlar odalarımı da

Bende böylelikle tebessüm edebiliyorum.

İşte o birkaç anlık hürriyet ile yeniden

Kuvvetleniyor umudum,

Sarılıyorum sımsıkı ümitlerime.

‘’Her şey güzel olacak yeniden diye’’

Mutlulukları bile;

Kederler ile karşılamaya alıştık artık.

Galiba ölüme de neşe ile hem de tebessüm ederek gideceğiz,

Zâten bize de yakışan;

Ölüm meleğini tebessüm ederek karşılamak olacaktır,

Kutlu bir misafire çatık kaş göstermek yakışmazdı zâten bize!

☆☆☆

                      Kudretli ve sâde yaşamak…

 

Ah bir bilsem ki

Kederler gidecek rüzgârların elleriyle

O sonbahar güz yaprakları gibi;

Yele verirdim her gün sokaklarda kederlerimi ben!

Kaderin, benim için

Ne tür cilveler hazırladığını

İnan ki bilemiyorum.

Fakat

Ona diyeceğim ki karşılaştığımda;

Çekmez isen oklarını üzerimden

Seni şikâyet ederim, Seni var edene!

Vedalaşarak,

Samimiyetle kucaklaşabileceğin O dostların ile

Bir an önce kucaklaş,

Eğer ki samimiyetle kucaklaşabileceğin

Yok ise hiçbir kimsen;

O halde sevin, sakın üzülme

Seni uğurlamaya kimselerin gelmeyişine,

Çünkü

Ayrıldığın günlerde

Zâten hiç kimseler kalmayacak kabrinin yanı başında!

Aslında uzun lafın kısası şöyle demeliydim;

Korku ile kederle hiçbir işim olmazdı delikanlılık çağlarımda,

Şimdilerde ise;

Korku ile kederlerle yine hiç işim olmaz

Çünkü

Ruhumda hiç ama hiç ölmeyen bir yanımdır delikanlılık!

                                 ☆☆☆

                Fırtınalara karşı, aşk ve bilgelik…

 

Dünya hayatının

O en öfkeli kızgın günlerin de;

Sevgiyi

Ve aşkı yaşamak

Oysaki ne büyük bir maceradır bir bilsen!

Birçok insanoğlu

İşte bu maceradan

Daha ne kadar çok uzaklaşır bilemem

Fakat

Üç beş macera düşkünü

Şu dünya hayatının

Şu en öfkeli kızgın zamanlarında

Şu tüm kavgalara savaşlara inat

Hem sevişiyorlar,

Hem fikir üretiyorlar

Ve hem de

Aşkı yaşıyorlar hiç de usanmadan.

Yaşayacaksan eğer;

Dâvanı da,

Kavgalarını da,

Aşkını da,

Sevgini de

Hep birlik de iç-içe yaşayacaksın,

Yoksa bu dünyanın;

Ne fırtınaları tükenir,

Nede savaşlarının da bir son bulacağı meçhul

Ve hatta

Belki de imkânsız!

Evet,

Öğleyse şu dünyanın kavgalarına,

Savaşlarına inat;

Sevişeceksin,

Fikir üreteceksin,

Dostluk kuracaksın,

İyilikleri yayacaksın,

Aşkı dolu-dolu yaşayacaksın.

Çünkü

Sevişmek, bilgelik ve aşk;

Öğle bir kudrettir ki

Şu dünyanın

Karanlık fırtınalarına karşı

Ancak

İşte o Aşkın ve bilgeliğin yardımlarıyla

Aydınlanabilir,

Fırtınalara karşı Sıkıca durabilir

Ve ancak

İşte o fırtınalardan onlarla kurtulabilirsin.

Haydi, sana kolay gelsin,

Selametle.

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

 

                      Farkında mıyız ne yaptığımızın…

 

Merak ediyorum

Acaba

Sürgünlere gönderilen umutlarımız

Ne gün döner ki yurduna,

Ben çıkamıyorum bu işin içerisinden.

Ne zulümde

O sevgi bayrağını taşıyabilecek bir kudret

Ve ne de

O ilkbahar neşesi kalmamış gibi gözüküyor.

Ve ben ise;

Bir mûcize beklemeye devam ediyorum göklerden ki

Şu hayatımı

İlkbaharlara çevirsin diye artık.

O kendi merhamet duygularıyla

O adalet hislerini sürgünlere gönderenler ise

Acaba şu şehirlerin komşuluk hayatını,

Acaba

Bir çöle dönüştürdüklerinin de

Farkındalar mıdır?

Ah o benim

Sürgünlere gönderilen umutlarım;

Bilmem ki

Ne gün dönersiniz yurdunuza!

 

 

☆☆☆

 

 

                      Ölüm kadar âdildir yaşamak da…

 

Yağmurların

Ve İlkbaharların o her bir canlıya;

Eşit, âdil davrandığı kadar,

Davranabilir misiniz birbirinize

Sizler de eşit ve umursayarak!

İşte bu sebepten dolayı ben çok severim;

Bahar ve yağmur isimlerini…

Oysaki

Ölümde, yaşamak kadar âdildir her bir canlı varlığa!

Fakat

Bir tek şu insan ile o insanlaşmış hayvanlar

Karşılarında ki varlıklara

Eşit ve âdil olamıyorlar!

Oysaki Rab;

İnsanları, adaleti ayakta tutmaları için var etmiş

Değil de ya nedir!

Huzur verecek bir şey varsa insan denen varlığa;

O da ancak

Eşit ve âdil olmasıdır huzurunda ki her bir canlıya!

Bilmem anlatabiliyor muyum?

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

 

                        Elmalı tahinli sütlü içki…

 

Elmaların tatları kadardı sevişmelerimiz,

Oh ne de güzeldi öğle.

O bâzı kırmızılar birbirlerine benzerler sevgilim,

Nar

Ve o dudaklarının rengi,

Nardır benim o en çok sevdiğim bilirsin sende 

Meyvelerin ilk sıralarında yer alan

Elmalardan hemen sonrasında…

Fakat

Seni o meyveler gibi,

Hiçbir sıranın başına sonuna,

Önüne arkasına,

Üstüne alt tarafına koymuyorum ki

Sen daima benim kalbim de ki ülkende

Tek ve özel kalasın.

Nar

Ve o güzel dudakların sevgilim;

Bir kadeh, sütlü incirli ballı içkiyi içiyor gibi,

Senin o güzel öpüşmelerin sevgilim,

Senin o güzel sevişmelerin sevgilim.

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

 

                        Seni iyi olarak anıyorum…

 

İlk zamanlar sen ürkek kaçak bir ceylandın

Ve ben seni ardından tâkip eden avcı;

O belli belirsiz kaçak bakışlarını

O belli belirsiz el sallayışlarını

Ve daha sonra buluşup

Yıllarca tutkulu bir sevgi yaşayışımızı

Hiç ama hiç unutamıyorum sevgilim.

Akşamlardan kalma vakitlerimizi,

Gecelerin o dingin karanlığının

Arasında uçuşan martıları,

Beraber seyredişimizi

Hiç ama hiç unutamıyorum sevgilim.

‘’Son bir sigara içelim öğle git gideceksen

Ne olur yavaş iç yavaş iç dönmeyeceksen’’

Diyerek sigaramı öğle yarım söndürüşünü,

Onu alarak bir bakır kâsede saklayışını,

Ve işte o sigara külü kadar yalnızlığımızı

Ve işte o sigara kadar yarım bırakılmış o aşk yolculuğumuzu

Hiç ama hiç unutamıyorum sevgilim.

Zâten unutmak isteyen de kim,

Sâdece senin olmayışın kocaman bir keder olduğundan,

Kalbimi bu ayrılık fena acıdığından,

Böyle söyleyip duruyorum ara-sıra.

Belki de bir gün,

Belli mi olur,

Karşılaşırız tevafuken.

Hoşça kal, seni daima iyi olarak anıyorum.

☆☆☆

                       Yeniden başlamak gerek bâzen…

 

Mâdem ki geriye dönüşün

Mümkün değil şu zamanda

Düzeltebilmek için hatalarını;

O halde geçmişten

Dersler çıkartarak ibret almak gerekli

Bakarak önünde ki zamâna!

Kulağına küpe olsun diye

Bu sözlerimi

Alarak taksan,

Hiç de fena etmiş olmayacaksın doğrusu.

Akrep,

Yelkovan,

Nabız, hasta, mahkûm, sürgün, bıçak, kan, bir bardak su,

Kalp atışları, ateş, barut, kül, yanık, savaş, silah, kibir;

Oysaki ne kadar da basit söyleniyorlar öğle değil mi kelimeler!

Gelin bir de siz

O kelimelerin altında kalmış ezilen insanlara sorun!

Mâdem ki geriye dönüşün

Mümkün değil şu zamanda

Düzeltebilmek için hatalarını;

O halde geçmişten

Dersler çıkartarak ibret almak gerekli

Bakarak önünde ki zamâna!

 

 

☆☆☆

 

 

                         Paylaşınca güzelleşir hayat…

 

Korkuların pençesinde;

Kan gölüne gömülen hayatlar,

Geçici heveslerin saadetinde;

Katledilen ömürler, bak etrafına göreceksin sende

Tüm bu olup bitenleri…

Ve insanları birleştiren

O aynı sevinçlere sevinmek,

İnsanları buluşturan

O aynı kederlere beraber hüzünlenmek gerekiyor aslında

Dağılsın diye tüm kederleri insanlığın, yapmalı bunu.

Fakat

İnsanlar artık diyorlar ki;

Artık ne o bizlerin kederi

Bir başkalarının kederi olamıyorken

Ve ne de o bir başkalarının mutluluğu da

Bizim mutluluğumuz olmaktan çıkmıştır artık.

Kimseler kimselerin dertlerini paylaşmıyor artık,

Paylaşsalar bile;

O Kimseler kimselerin kederlerini iyilik olsun diye değil,

Mutlaka nankör bir menfaat uğruna paylaşıyorlar.

Ah işte bu da ayrı bir kederdir!

Oysaki

Kederleri de, saadetleri de içten samimi olarak paylaşınca

Çıkıyor ortak ve yıkılmaz bir saadet kudreti.

Ancak bileği pazısı devrilmeyecekse bir ailenin, bir milletin;

İşte o samimi bir sevgi bağıyla

Ve o samimi bir paylaşım hamlesiyle mümkün olacaktır.

☆☆☆

                              Bir ömre bedel…

 

O bana bıraktığın

İçten bir tebessümü;

Bin keder kılıcı

Çekilse kınından

Hücum etse kesemez.

O senin güzel bir tebessümün

Bir ömre bedel olmasaydı eğer;

Şu ömrümün hepsini

Senin ile

Ve bir zamandan sonrasını da sensiz

Fakat sâdece seni severek geçirir miydim ki hiç!

Ah sevgilim;

Bir tebessümü

Tüm bir ömre bedel sevgilim;

Soldurma yüzünü ayrılıkta ömürdendir,

Hem vahşi bir tadı vardır ayrılığın,

Acıdır biraz

Fakat

Bunu da tatmak gerekliymiş,

Kavuşmak kadar,

Ayrılığın da vahşi tadını,

Acıdır

Fakat

Onu da tatmak gerekliymiş.

 

                                  ☆☆☆

 

 

                      Neyi kaybettiğini hatırla…

 

Gerçekte ancak neyi kaybettiklerini hatırlayanlar,

Zafere bir adım daha yaklaşmışlar demektir!

Ne büyük bir kederdir ki

Ne o küçük sahte gâlibiyetler de

Ve ne de o büyük yenilgilerde;

Neyi kaybettiğinizi hâlen

Hatırlayamıyorsunuz!

Hatırlayabilseydiniz eğer; Onu bularak yeniden

Kazanmaya başlardınız en azizinden kutlu zaferleri!

Mesela;

İnsanlık lisânını, Erdemi, cömertliği, sıcacık dostlukları,

Adaleti, Dürüstlüğü, aşkın gerçekte kime ait olduğunu mesela!

Dedim ya; Gerçekte ancak neyi kaybettiklerini hatırlayanlar,

Zafere bir adım daha yaklaşmışlar demektir!

 

                                           Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

                               Yalan mı?

 

Bugünlerde, nasılsın diyenlere cevaben;

İyi bir insan olmaya

Çalışıyorum, diyorum!

Yalan mı yâni,

Böyle bir dünyada

Milyonlarca mazlum

Acılar içerisindeyken

Ben ya da sen nasıl iyi olabiliriz ki

Ancak

İyi olabilmemiz için;

Kalbimizle beraber o iyilik elimizin

O yardıma ihtiyacı olan varlıkların

Üzerinde olması gerekmiyor mu?

Yalan mı yâni!

 

                        Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

 

                      Özlemek seni… (bir şarkı daha)

 

Şimdi o tenimde, ıslak

Sıcacık ellerinin süzülüşünü,

Ne de çok özlüyorum

Aslında,

Oysaki bir bilsen ah, keşke…

Benim hayatıma güneş battı,

Gömüldü böylece aydınlığım,

Ah, sen benden gidince;

Dur, gitme,

Kal lütfen diye,

Yalvarmak varmış oysaki

Sen bana öğle bakınca durup-durup

Ardın sıra.

Nede çok,

Hem de çok özlüyorum aslında,

Bir bilsen,

Ah keşke bir bilseydin…

Şimdi o tenimde;

Islak

Sıcacık ellerinin süzülüşünü,

Her an inan ki çok özlüyorum,

Ah, bir bilsen keşke,

Dur, gitme kal lütfen diye,

Yalvarmak varmış oysaki

Sen bana öğle bakınca dalıp-dalıp

Ardım sıra.

☆☆☆

 

                     Merhamete karşı merhamet…

 

Geçici zaferler uğruna;

O mâsum insanların hayatlarına

Ebedi bin acı keder darbeleri

İndirmeyiniz ki

Sizlere de bir gün;

Hem bu dünyada

Ve hem de

Benim o çok inandığım;

Kâinatın kıyametinin

Hemen sonrasında

O en sıkıntılı anlarınızda,

Sizlere de kudretli bir yardım eli

Uzanabilir,

Neden olmasın ki!

 

                         Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

                       Savaşlar tükenir mi?

 

Ülkeler kudretlenmek

Ve kendilerini korumak amacıyla savaşırlar!

Peki,

Ya sonrası;

Bakınız o kudretlenen

Ve hatta

O tüm dünyaya hükmedecek

Üstün kudrete erişebilen ülkeler bile,

O üstün kudrete eriştikten sonrasında bile

Asla bir son vermezler savaşlara!

Çünkü

Bu defada

O kazandıkları üstün kudreti kaybetmemek için

Sürdürürler savaşlarını.

Kendilerince herkesin haklı tarafları vardır elbet de

Fakat

O her haklıyım diyen her bir taraf;

Birbirlerini boğazlıyor ne deliliktir oysaki!

Sizin de bildiğiniz üzere

O hiç kimseler vazgeçmeyecekler savaşmaktan,

İnanmayın barış antlaşmalarına,

Tükenmeyecek çünkü

Kibirleri ve azgın hırsları insanoğlunun!

Tâ ki bir melek kıyamet çığlığını koparana dek,

Sürecek O insanoğlunun tanrı olmak arzusu!

Ah, insanoğlu;

Ne de çabuk unuttu oysaki bir damla kan ve su olduğunu!

☆☆☆

                         Umutlar ve kâbuslar…

 

Çocuktum

Ve ben kâbusları sâdece;

Rüyalarda var zannederdim

Oysaki

Şimdi o hiç tükenmeyen

Kâbusların her an,

Her bir yerde yaşandığına

Şahit olmak ne de büyük bir

Keder veriyor bana.

Evet, İşte ben

Ve sizler;

Uykusuz olarak

O kâbuslar ile dolu bir dünyanın

Kederli hayatını seyrediyoruz.

Trajedi dram ödüllerini vermeli dünyaya,

Vahşet ödüllerini ise insanoğluna vermeli oysaki!

Bir Labirentin içerisinde gibiyim bugünlerde,

Umutlarım ise;

Kum tâneleri kadar dağınık,

Sonbahar yaprakları kadar solgunlaştı.

Ölüm mü? Ölüm ise;

O kum tâneciklerini

Ve o solgun yaprakları

Rüzgârların ellerine vermek üzeredir,

Peki, sen, insanoğlu; yaratıcının huzuruna

O vahşi savaşların ile mi çıkmayı planlıyorsun!

 

☆☆☆

                     Dövüşmek mi? sevişmek mi?

 

Dövüşmek mi?

Tutulmazlar ki kalemlerin

Ve o dillerin beli ellerince

O iyi yürekli süvariler tarafından!

Tutulmayınca da düşman ederler sevenleri sevdiklerine!

Komşuyu komşuya düşman ederler,

Dostu ahbabı birbirlerine düşman ederler,

Anneyi babaya,

Babayı anneye düşman ederler,

Kardeşleri kardeşlerine öldürtürler,

Babaların ellerine verirler

Mâsum çocukların boğazlarını sıksın öldürene dek diye,

Birde tüm bu cinayetlere

Haklı bir gerekçe fetva çıkarttırırlar

O kendilerini tanrılarının sözcüsü

Avukatı zanneden kâtillerin ellerince;

Tutulamayınca o arsız kalemlerin

Ve o arsız dillerin beli erdemli süvariler tarafından,

İşte böyle deliler yurduna dönüyor dünya!

Onların tanrılarını bilmem ama

Rab ilah Allah’ın avukata sözcüye ihtiyacı olmadığını bilirim!

Onca savaşın içerisinde;

Peki ya sevişmek!

Sevişmek mi?

Işıkları yanar tutuşur camların,

Işıkları kararır odaların,

İnce zarif tül yüzlü perdelerden

Sızar cilveleri ay ışığının,

Peki, şimdi kim çeker ellerini teninin üzerinden sevgilinin

Ve kim usanır çekmekten ellerini

O güzel yüzlerinden çocuklarının!

Ah kim usanır ki

O erdemli dostların ahbapların güzel sohbetlerinden!

İşte tamda şimdi kararınızı verin artık

Ya sevgiyi sevişmeyi erdemlice tahrik edeceksiniz

Veya da dostlukların, kardeşliklerin,

Barışın tükenerek yerlerine;

Savaşların gelmesi için tahriklerde bulunanlara

Sizlerde destek vermeye devam edeceksiniz!

Evet, cevabınız nedir,

Fakat cevaplarınızı bize söylemeyin boşuna artık

Çünkü

Bizler savaşı istemiyoruz derken bile sizler;

Kim bilir o hayallerinizde bile kaç kişinin idam

Fermanlarını vahşice hazırlıyorsunuzdur!

Yalan söylüyorsunuz!

İnsanoğlunun birçoğunun yalancı ve riyakâr olduğunu,

İblisin memesinden süt emdiği gerçeğini

Sizlerde beninim kadar çok iyi biliyorsunuz!

Peki, var mı aranızda saflarını değiştirmek isteyen;

Cehennem korkusuyla vazgeçtiyseniz eğer

O yapmak istediğiniz cinayetlerden;

O halde derim ki ben de

Ne kutsal bir korkuymuş meğerse cehennem,

İyi ki varsın o zaman,

İyi ki varsın ey kutsal cehennem!

                                   ☆☆☆

 

                          Aşk, giyotin ve yalan…

 

Öptü yanaklarından güz mevsimi,

Soldururken bir taraftan da nergisleri…

Aşk mı?

Aşk öldüremez fakat

Neden bu kadar,

Kedersiz,

Acısız

Ve kutsal

Bir aşk duygusu hissi bir varken;

Vermek ister ki giyotinlere insan sevgiyi!

Râzı olmayı bilmek gerekiyordu ilk önce aşktan,

Aşktan râzı olmalıydı ki ilk önce insan;

O her an muhtaç olduğu mutluluğu da yakalayarak,

Yaşayabilecekti her an saadet içerisinde.

İnan bana doğruyu söylüyorum!

Haydi,

Meydan okumaya var mısınız?

O kendi içerimizde ki

Tüm o kötü duygulara meydan okumaya!

Böylelikle de

Def-olur gider yeryüzünden cinayetler birer-birer

Ve İyileşir düşmanlık intikam yaraları da belki o vakit!

Bakınız etrafınıza

Ne kadar hırsız dolandırıcı varsa yeryüzünde;

Ayıpladılar o kendilerinden başkalarının

Sevişmelerini birbirleriyle!

Hasetkâr yabani insan;

Ne tuhaftır ki gerçekten 

O ahlaksız olanlar ayıpladılar;

Kendilerinden başkalarının

Birbirlerini sevip

Birbirleriyle dostluk kurmalarını,

Birbirleriyle sevişmelerini!

Adamın birisi çıkmış kürsünün önünde

Sokak da, orada şurada burada, barbar bağırıyor,

Avazı çıktığı kadar bağırıyor, diyor ki;

Eyvah, ahlak elden gitti,

Doğrudur, fakat ilk önce

Sen,

O yapmış olduğun hırsızlıkları,

O yapmış olduğun haksızlıkları

Hele bir terk ediver de,

Sonra bağır bağırabildiğin kadar,

Hırsızın arsızın ortağı seni gidi insanoğlu!

Bak milletinin işçinin parasını,

Rızkını evini barkını toprağını;

Hem çalıyor hırsızlıyorsun

Ve hem sonrada çıkmış

Orada şurada burada kürsülerin arkasında

Bar-bar bağırıyorsun çıktığı kadar avazın;

Eyvah ahlak elden gitti diye!

Doğrudur dediğin,

Fakat

Asıl Sen o kendi yaptıklarını aslında bağırıyorsun,

Farkında mısın?

Bilmem anlatabildim mi?

 

☆☆☆

                            Güne başlamak…

 

Bu sabah uyandığımda,

Açtığımda gözlerimi,

O umudumun kırılmasına

Sebep olacak işler olmadan neşe içerisinde

Başlamak isterdim güne.

Benim kalbimi en çok ne ısıtırdı

Şu ayaz vurmuş hayatların mevsiminde, bilebilir misin?

Peki, senin kalbini en çok ısıtan nedir!

Kiminle paylaşmak huzur verir sana;

Sevinçlerini kederlerini!

Kim üzer seni daha çok,

Peki, neden!

Ben mi? ben seni üzmüyorum fakat beni dinle sen,

Bugün kar yağışı sabaha kadar hiç durmadı,

Ben uyuyamadım,

Peki, ya sen! Uyuyor muydun? Dur!

Hemen telaşa kapılma öğle,

Ben iyiyim, kötü bir sebepten değil uykusuz kalışım,

Fenada olmadı hani,

Kitap okudum, notlar aldım yeni hazırladığım kitap için,

Fakat o iyiyim kelimesini söylerken de

Yalan söyledim galiba;

Çünkü

Aslında iyi olmaya çalışıyorum;

Ben de o her erdemli insanın

İyi olmayı öğretmek istediği kadar!

Bakalım bugün nasıl geçecek, haydi hayrlısı!

☆☆☆

               Güven duygusunu vurdular kalbinden…

 

Hacı hocayı tekkede,

Hırsız arsızı ise;

Ya birilerinin ceplerinde umumun içerisinde

Veya da meclis de bulurmuş.

Aslında erdemli hacılarla hocalar

Daha çok caddelerde çarşılarda pazarlarda,

Ticaret hâneler de, şehirlerin tamda merkezlerinde

Olmalılar ki

O hırsızlar ile arsızların;

Hâlen kalmış ise eğer utanmak hisleri,

Utanırlar belki gördüklerinde erdemli hacılar ile hocaları

Karşılarında, siz ne dersiniz!

Yoksa hacıları hocaları da mı bozar bu arsızlar ile hırsızlar!

Kapitalizm de,

Dünyada,

Politikada değişen bir şeyler var mı yok mu diye,

Merak ediyorsan eğer;

Değişen tek bir şey var,

O da;

Suratına taktığı maskeyi

Yine yenilediler,

Fakat hırsız yine aynı hırsız, arsız yine aynı arsız,

Güvenmek mi?

Ben, sâdece ve sâdece;

Rab Allah’a güveniyorum,

Akıllı olana bir işaret yetmez mi?

☆☆☆

 

                                İnsanlık onuru…

 

Unutma ki

Aslında,

Gerçekte o en aziz kudret;

Onu faydalı olarak kullanabilmektedir!

Kimsin sen!

Ve ne olmak istiyorsun!

Bu sorunun cevabını gerçekte bulduğuna emin olduğunda,

Eline geçen o tüm kuvvet ve kudretini;

Sağlıklı hikmetli bir biçimde

Hem ideallerin için

Ve hem de

Erdemli bir karaktere

Sahip olabilmek için kullanmalısın!

İşte insanlık onuru da budur gerçekte.

 

                                Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

                               Kendin olabilmek…

 

Bu yaşadığınız hayatı ve cümleleri;

Bir başkasından kiralamadığınıza

Emin misiniz?

Yoksa bu

Gerçekten siz misiniz?

Siz, gerçekten size mi?

Yoksa

Bir başkasının

Yönlendirmeleri ile

Ona mı?

Bir başka insana mı aitsiniz!

Hayır, hayır, aslında siz kendinize ait olmalısınız,

Rab; sizi bir başkasının taklitçiliğine bağımlı kılmamıştır,

Hür olarak var etmiştir, artık kendin olsan hiç fena olmaz.

 

                                               Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

                         Korsan gemisi kadarız…

 

Ben mi?

Karların, ayazların dövdüğü,

Şehrin o kaba gürültülerinin seyredildiği,

Yağmurların yuduğu yıkadığı,

İşte o kaldırımlarda pişmiş bir kelimeyim ki ben;

Dünyaya hapsolmuş çıkmak isteyen,

Görünmez duvarların içerisinde kalmış gibi,

Aramıza görünmez duvarlar örülmüş gibi!

Ben mi?

Biraz daha ormana, denize,

Biraz daha oksijene, temiz havaya,

Biraz daha güneşe, dostluğa, yalansızlığa,

Biraz daha çok sağlığa,

Güzel ve içten getirilen sözlere hasret kalarak

Seyrediyorum dünya gezegenimizin insanlarını.

Bakınız;

Her insan kendi hapishanesini var ediyor,

Her insan kendi gözlerini kendisi kendi elleriyle körleştiriyor.

Bakalım bu nereye kadar devam edecek,

Her bir yanı çatlamış ahşap bir korsan gemisi kadarız

Ve okyanusun tam da ortasında yüzer gibi,

Gıcırtılar eksilmiyor, ha parçalandı ha parçalanmak üzere

Şu üzerinde seyahat etmiş olduğumuz dünya gemimiz!

Ben mi?

Herkes kadar ben de o kırık dökük geminin içerisindeyim,

E Mecbur!

 

☆☆☆

                     Kırılan umutlarımız ne olacak…

 

Korkar neşeli cömert mutlu olmamızdan iblisler,

Bir aşk şenliği varsa eğer;

O şenliği iyi yapmalı ki

Korksun iblisler ebediyen,

Kessin ümidi bizlerden.

Çok keder hasret çekenler midir acaba

O çok gülenler!

Yoksa çok keder hasret çeken bilgeler midir acaba

Kendilerinden emin

O Dik duruşlarıyla kapatmaya çalışarak acılarını!

Peki, ya o kırılan hassas buzdan camlar;

Tedavi edebilecek misiniz acaba

O kırdığınız umutlarımızı

O kırdığınız kalplerimizi, Bir hiç uğruna, hem de bir hiç uğruna!

 

                                                   Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

                   Kibar olmakta aslında tüm mesele…

 

Hepsi de birbirlerinden nefret ediyor,

Hepsi de kendilerince haklı,

Hepsi de savaş kavga hâlinde,

Şu yeryüzünde binlerce gayrimeşru

Yasal olmayan örgütler var

Ve tüm bunların hepsi de

Kendilerini dış dünyaya kapatarak

O kendi vicdanları dar karanlık hapishanelerine

Kendilerini gömüyorlar

Ve kendi elleriyle yine kendi gözlerini

Bağlayarak körleştiriyorlar kendi hayatlarını.

Ya hu bu ne eziyettir,

Bu ne bile isteye hapsetmek kendini

Onca güzelliğine rağmen dünyamızın!

Dedim ya;

Hepsi de haklı kendilerine göre!

Bakınız;

Bir şeyde zulüm var ise eğer;

Biliyorsunuz ki asla olamaz haklı!

Oysaki hak tektir,

Ondada zulüm olmaz!

Sâdece biraz kibar olmaya çalışsanız eğer;

Anlayacaksınız sizlerde haklının kim olduğunu gerçekte!

 

 

 

☆☆☆

 

                      Deniz feneri tadında bir yazı…

 

Modern zamanlarda

Metropollerde yaşamak zordur,

Büyük bir mücadele ister yaşamak,

Deniz feneri kadar aydınlatıcı bir bilge bulmak gerekir

Ve Metropollerde de ancak

Deniz feneri olabilecek kimseler ise;

O İyi yürekli erdemli bilge

Ve cesur şairlerdir aslında!

Peki, bir şair olarak

Deniz feneri tadında bir yazı

Alalım kalemi birlikte olmaz mı? şöyle ki;

Düşünün ki

Şu tüm dünya insanlığı barışa girmiş olsa,

Savaşlar top yekûn tükenip bir son bulsa,

Toprakların ülkelerin coğrafi sınırları ortadan kaldırılsa,

Tek bir bayrak altında toplanılsa,

Irkçılıkta kinde tamamen yok edilip gömülseydi yokluğa;

Eğer o mezarlarındakiler

Utanırlar mıydı acaba

O bir vakit o zamanlar

Yaptıkları onca haksız savaş uğruna,

Değmezmiş onca çileye kedere yaptıklarımız derler miydi ki!

Kim yaslayarak başını ağlayacak samimi duygular ile

Başka bir ülkenin insanların mezarlarının taşlarına

Pişmanlıktan haksız yere birbirimizi öldürdük diye!

Neden olmasın!

☆☆☆

 

                        Geç kalma Hamleni yap…

 

Sevgilim;

Ölüm meleğinin

Can almak için

Hamle yapması kadar;

Benim seni sevdiğimden

Daha çok sevseydin eğer beni bâri

Birlik de nehir olur

Akardık denizlere,

Okyanuslara akardık

Yağmur olup,

Eserdik

Kırlarda sabâ rüzgârları kadar

Hoş ve zarif

Yüzlerini seyrederdik insanlarımızın.

 

                            Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

                 Ah yârim… (bir şarkı daha)

 

Ah yârim;

Sen bu ilkbaharda,

Hani gelecektin,

Aylar yıllar oldu

Görmeyeli o güzel yüzünü,

Hasret kaldım yârim

Sana ben,

Bu ne zulümdür;

Yaktığın onca yıldır kalbimi,

Merhamet etmek yakışır

Senin o güzel şânına,

Gel de bir an önce;

Ruhumuzu şâd et yârim.

Sen bu ilkbaharda,

Hani gelecektin,

Aylar yıllar oldu

Görmeyeli o güzel yüzünü,

Hasret kaldım yârim

Sana ben.

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

                    Tarihe bir not düştüm…

 

Geçmiş;

Dün

Ve

Bugün

Yapılan

Tüm

Hataların

Toplamıdır!

Yarın

Olabilecek

Çılgınlıklara

Ve savaşlara

Şimdiden

Hazırlanın!

 

        Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

 

                         Kurşundan kalem…

 

Düşman

Ateşi

Acı

Vermez

İnsana

O

Dost

Zannedilenlerin

İhanetleri

Kadar!

Düşman ateşi mi?

Eline bulaşmış çamur kiri kadardır

İnan ki;

O dost zannettiğin insanların ihanetleri yanında!

 

                                            Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

 

                             Fırtınalar koptuğunda…

 

Sevgi sahiline mi yanaşma mı istiyorsun,

Hele bir şu fırtınaları dursun şu hayat denizinin

O demirleyeceğim Sevda gemilerimi

Yaklaştırırım o vakit ben sahile,

Sevgi kıyılarına yaklaştırırım inan ki

Çünkü sizlerde bilirsiniz ki

Fırtınalar sahile yakın durduğunda;

Gemileri alarak o açık fırtınasız sularda beklemek

Akıl kârıdır!

Yoksa o fırtınalar;

Sahili de kasıp kavurur,

O sahilde demirlemiş tüm gemileri de batırır

Sürer kıyılara da yerle bir eder!

Hele bir şu fırtınaları dursun şu hayat denizinin!

 

                                     Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                 ☆☆☆

 

 

                           İnsan ve ilkbahar…

 

Mevsimlerin ilkbaharı olduğu kadar;

İnsanlarında bir ilkbaharı olabilmeli,

Nasıl ki ilkbaharda tomurcuklanan,

Renklenen, yeşeren, güzel kokular veren,

Canlanan açan bir tabiat görüyor isek,

İnsanlarda aynen o ilkbaharlar kadar

Canlanabilmeli, yeşerebilmeli, renklenebilmeli,

Meyveler verebilmeli, güzel kokular sunabilmeli.

Peki, ya nasıl insanın meyveler vermesi,

Canlanması, renklenmesi, tüm bunlar nasıl olur,

Ben sizlere söyleyeyim, şöyle ki; Güzel merhametli sözleriyle,

Güzel ahlakıyla, erdemliliğiyle, sağlıklı âdil yaşamasıyla,

Cömertliğiyle, sanatıyla, bilgeliğiyle, neşesiyle, dostluklarıyla

İnsan denen varlık da böyle ilkbahar gibi açmalı değil mi?

 

                                          Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

                                Kader kalemi…

 

Ah sevgili kader,

Sana aşk olsun,

O elinde ki silgiyle

Sil artık

Hayatımda ki

O tüm güz mevsimlerini,

Zemherileri,

Ayazları da sil lütfen,

Ve Sonra ise;

Başla yazmaya, çizmeye,

Başla boyamaya artık

O ilkbaharlarımı

Sere-serpe tüm ufuklarıma

Boylu boyunca hayatıma artık…

 

                      Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

               Başınızın belasıdır cehalet ve anlayışsızlık…

 

Antik Bâbil’in nehirleri gibi

Akıp gider kanları düşmanın

Fakat

Çıkarmayın ki aklınızdan şunu da;

Başınıza ne felaket bela geliyor ise

Biliniz ki ya aptallığınızdan,

Anlayışınızın kıt olmasından

Veya da geçmişten,

O Daha dün yaşanmış

Olaylardan musibetlerden bile

Faydalı ibretlik dersler

Çıkartamadığınızdan dolayıdır!

Her ne geliyor ise

İşte bu sebepler ile geliyor başınıza!

 

                                    Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

 

                       Umut şiiri… (bir şarkı daha)

 

Kurduğum hayâller olsun diye

Ben çok yollar yürüdüm,

Koştum,

Kanadım,

Çok kahırlar işittim,

Çektim inan ki bende

Çok keder dolu ahlar.

Kudretim olsaydı inan ki

Göğü yere çekerdim

Ve sorardım öğlece meleklere

Neden diye,

Neden olmuyor diye

Fakat

Olmuyorsa o çok istediğim şeyler

Yine de ben

Hiç ihmal etmedim

Çalışmayı gayreti

Ve sarılmayı

Sımsıkıca umuda.

Hani kederli bir yalnızlık sonrasında

Sarılır gibi

Karşılaşınca sevgiliye dosta,

Bende sarıldım öğlece

Sımsıkıca umuda.

 

                                  ☆☆☆

 

                              

                        Kanlı kirli yatak gaflet uykusu…

 

Hikmet, bilgelik, yüksek anlayış kalp gözüdür!

Bir ülkede

Ne zaman ki Âdil bir fikir insanı,

Yazar, şair, düşünür ve sanat insanı;

Susturulmaya başlanır ise

Anlayın ki artık

O ülkenin halkı

Kâbuslar ile dolu karanlık bir uykuya

Yatırılmak isteniyor demektir!

Sakın uyumayın,

Eğer ola ki bir gaflete kapılır da uyursanız;

Mutlaka sizi uyandırmak isteyenlerin

Sözlerine kulak vermeyi ihmal etmeyin!

Kalp gözlerinizi açık tutmayı ihmal etmeyin sakın!

 

                                        Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

 

                          Savaş mirası ve cinnet…

 

Topyekûn

Rotalar ne gün

Savaştan geriye çekilir ki acaba!

Peki,

Şu insanoğlu miras diye;

Acaba neden gelecek nesillere

Vahşi bir savaş nasihat eder ki bilmem.

Bu nasıl bir cinnettir ki

Gelecek nesillerine

Miras diyerek

Kavga ve savaşı vasiyet eden insanoğlunu

Anlamak hiç kolay değil! Ya gerçekten delirdiler veya da

Galiba cinnetin tam merkezinde dans ediyor olmalılar,

Çünkü başka bir açıklaması olamaz!

 

                                        Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

 

                 Yaşanılabilir bilir bir yer neresidir ki…

 

Acaba hangi ülkenin

Uzak kıyılarına

Demir atmak gerekiyor ki

Şu kederlerden sıyrılıp da

Kurtuluruz bilmem ki!

Acaba her insan

Her yerde

O her ülkenin deniz kıyısı şehirlerinde

Aynı mıdır ki

Gitseydik eğer

Buralardan daha farklı

Daha güzel Daha cana yakın bulabilir miydik ki insanları!

Oysaki iyi dostların olmadığı kendi doğup büyüdüğün

Memleketler bile olsa; orası kederli bir gurbete dönüşüyor.

 

                                                 Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                                  ☆☆☆

 

 

 

                               İnsan ne ister ki…

 

Ne iyi yürekli erdemli oluşumuz

Ne iyi dostlar ile dostluğumuz

Ne sağlıklı yaşantımız

Ve nede

Sevgiliyle o uzun soluklu

Sevişmelerimiz,

Paylaşımlarımız,

Neşelerimiz

Tükenmese keşke.

Oysaki

Ne kutsal bir maceradır

Şu hayat yolu,

Hakkını

Lâyıkıyla verebilene tabi ki!

 

                     Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

 

                    Birbirimizi anlayabiliyor muyuz?

 

Adalet ve hürriyet bayrağı, Dostluk muhabbetleri,

Komşuluk dayanışmaları, kelimeler, Sevişmek, cömertlik,

Hüzünlenmek, gülümsemek, sağlık, vicdan muhasebesi,

Bilgelik, erdem, irfan, cennet arzusu, cehennem korkusu,

Sevgi ve aşk hislerini doyasıya yaşamak sağlıklıca;

Bir halkın olmaz ise olmazlarıdır işte tüm bunlar!

Eğer ki bunlardan bir tanesi

O ülkeyi yönetenlerin

Her hangi birisinde eksik ise;

Hiç durmasın ayrılsın oradan,

Çünkü halkının işlerini daha iyi yapabilmek için,

Halkın duygularını anlayamayanlar,

O halkada lâyıkıyla hizmet edemezler,

Hizmet etmek şöyle dursun, zulüm bile yapmaya başlarlar!

 

                                          Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                  ☆☆☆

 

 

                                  Savaşlara veda…

 

Savaşlara veda etmeliydik,

Hüzünleri de tenhalaştırmalıydık odalarımızdan,

Hatta kovmalı, süpürmeliydik kalplerimizden dışarıya,

Çağırarak en iyisinden dostlarımızı yanı başımıza

Ya da yanı başlarına gitmeliydik dostlarımızın,

Kendimizi, kudretimizi

Eksik etmemeliydik dostlarımızdan,

Hem mutlu anlarında

Hem de kederli zamanlarında sıkıca sarılmalıydık birbirimize.

Ah sevgili; Şu tabiatta her ne varsa

Güzel olan her insana veriliyor hakkıyla,

Yeter ki insan elinin tersiyle itmesin! Haydi,

Savaşlara ve kederlere veda etmenin vaktidir diyerek

Bugün kapımızdan süpürmeye başlayalım kederlerin olmaz mı?

 

                                              Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                                  ☆☆☆

 

 

 

               Kibrini soyunarak gel bana geleceksen…

 

Ben, kral değilim,

Ben, aptal hele hiç değilim,

Hem ben yönetilecek değil,

Yönetecek kudretteyim!

Ben; bilge erdemli bir insan olmaya çalışanım sâdece,

Fakat

Beni yönetmeye,

Beni idare etmeye gelecek bir sevgiliye değil,

Benimle sevgisini fikirlerini

Ve o değerli hayatını paylaşacak olan

Cömert erdemli Bir sevgiliyi isterim.

Peki,

Nedir senin o bana

Yapmaya çalıştığın

Hükmetmek amacıyla

Kraliçelik tavırların!

Dedim ya;

Ben, kral değilim,

Ben Sâdece, erdemli bir hayatı

Yaşamak arzulayan

Sıradan bir insanım işte!

Bana,

Benim şu hayatıma geleceksen eğer;

Sâdece sevgin ile

Ve birlik de hayatı cömertçe paylaşmak arzularıyla gel!

Yoksa bu kalp sana asla açılmaz bilmelisin!

☆☆☆

 

                    Dostluk kapımızı açmak mı?

 

Ya dolandırıcılar çıktı

Veya da

Hiç kimseleri kalmayanlar çalıyor kapımızı!

Dostluk kapımızı bunlar çalıyor artık ne kederdir.

Fakat

Onları terk eden

O hiç kimseleri yeniden girdiklerinde hayatlarına;

Bir hayalet kadar sessizce

Haber bile vermeden

Terk ederek gidiyorlar

Yarı yolda bırakarak bizleri…

Oysaki

Biz kimseleri yarı yolda bırakmamıştık,

Ve onlar bizi bıraktılar diye de

Şu onurlu karakterimizden hem vaz geçmeyiz

Hem de yine o hiç kimseleri

Yarı yolda bırakmayız yüzüstü!

Onların yaptığı onursuzluğa düşürmeyiz kendimizi asla.

Artık bundan böyle;

Şimdi daha inceden inceye eliyorum,

Ne şunun bunun

Sahte ibadetlerine,

Nede onun bunun

O yalancı hatırı selamına

Öğle hemen dostluk arkadaşlık kapılarımı

Açmıyorum artık!

Yetmez mi artık aldığı kalbimizin o kederli yaraları!

☆☆☆

                      Yasal olmayan kederlerdir…

 

Yok mu aranız da şu acılarımın

Bileklerine kelepçe takacak olan.

Aranız da yok mu hiç şu dertlerimin

Ayaklarına prangalar vurup da

Çekip alsın benden onları.

Kimseler yok mu aranız da

Şu kederlerimi bağlayarak her bir yanından

Sıkıca tutup çalıp götürsün benden onları.

Aranızda hiç öğle bir mêmur yok mu?

Beni kurtarsın şu ıstırabın ellerinden.

Ne yâni mafyanın köpeklerini mi tutalım illaki

Çalıp da bizden götürmeleri için dertlerimizi!

Gerçi yasal olmayan şeyler acılarla kederlerdir,

O halde neden tutuklanmazlar kolluk kuvvetlerince

Şu dertlerimiz bilmem ki!

İnsana ıstırap veren bu kederlerimizi de

Tutuklamaya elbet bir yargıç çıkar bir gün,

Alarak bizden tutuklattırır şu dertlerimizi

Ve kavuşur böylelikle de insan

Huzurlu bir hürriyete…

Gerçi bir insanın hayatında var ise güvenilir dostları;

Kederler artık ona vız gelir tırıs gider kardeş,

Aklında bulunsun diye söyleyeyim dedim,

Kulağına küpe olsun buda senin!

Olmaz mı kardeş!

 

                                   ☆☆☆

 

Yazar, şair Nafiz coşkunun, yayınlanan diğer kitapları:

...

1: Kelebek mevsimi ve saklambaçlar şehri…

2: Elma kokuları ve yağmur zamanı…

3: Azap yağmurları…

4: Sevgili nâna ve mektupları…

5: Papatya mevsimi…

6: Gece yürüyüşü…

7: Sevgili tutya ve mektuplar…

8: Sürgün şehir…

9: Su kavmi ve Ruhûl Kudüs...

10: Şafak gemisi…

11: Gemileri yaktım Aşk ülkesinde…

12: Sürgün çocuklar…

13: Siyah incir ve mavi kelebek…

14: Sofia filo ve mektuplar…

15: İstanbul da sanat ve aşk…

16: Afili yalnızlıklar şehri…

17: Şairler anarşist olurmuş…

18: Sular kesti kılıçları…             

19: Kafa kâğıdı…        

20: Hikmet ve felsefe…

21: Olmak ya da olmamak…

22: Papirüsler…

23: Meleklerin şehri…

24: İstanbul’un kanatları altın da…

25: Kırmızı yağmurlar…

26: Sobe, körebe ve saklambaç…

27: Bakır cezve…

28: Kaldırımda demlenen fikir…

29: Senfoni gülüşü…

30: Sevgiliye senfoni ve aforizmalar.

31: Ölümsüzlük senfonisi ve Felsefik yazılar.

32: Felsefe ile şiirin buluşması.

33: Çirkin kral ve fikir yazıları.

34: Ölü şairler mezarlığı.

35: Cennetin çocukları.

36: Şairler kenti ve aforizmalar.

37: Kelebekler şehri ve Felsefik notlar

38: Tutsak melekler ve fikir yazıları…

39: Şair korsanlar ve aforizmalar… 

40: Şehrin azizleri ve Felsefik yazılar…

41: Sofia filo ve aforizmalar…                            

42: Faili meçhul sevdalar ve aforizmalar…

43: Kırmızı balık ve aforizmalar…

44: İhbarlanmış aşklar ve Felsefik notlar…

45: Kılıçlar ve kalemler…

46: Pur si muove ve aforizmalar…

47: Şairlerin ölüm dansı ve aforizmalar…

48: Düşmanlar ve sevgililer…

49: Soprano ve kanlı sözler…

50: Kurşun askerler ve aforizmalar…

51: Ölüm öpücüğü ve aforizmalar…

52:Kale düştü ve felsefik yazılar…

53:Şairin kurşun kalemi ve aforizmalar…

54: Şairin seyir defteri ve aforizmalar…

55: Kartal yuvası ve aforizmalar…

56: Kelimelerle dans ve aforizmalar…

57: Yalnızlık senfonisi ve aforizmalar…

58: Aksiyon ve aforizmalar…

59: Aşk yasası, Aşk diyalektiği…

60: Sinekler lordu ve aforizmalar…

61: Kod-adı şair ve aforizmalar…

62: Su akar yatağını bulur…

63: insan ilişkileri ve aforizmalar… (karma)

64: Sokrates’in intikamı ve aforizmalar…

65: Cehennem melekleri ve aforizmalar…