KİTAP ADI: KIRMIZI YAĞMURLAR. (kitap 25) yazar şair author poet nafiz coşkun
Şiir, aşk, sanat, jurnal, fikir yazıları, makaleler,
kelimeler ve sonneto.
Kırmızı yağmurlar… (kitap
25)
Nafiz COŞKUN
Yazar, şair, düşünür ve sanat insanı
Yazar, şair, düşünür ve sanat insanı; Nafiz coşkun'la,
iletişim kurabilmek için
Telefon numarası: (0554 666 70 67) e-posta: n.coskun006@gmail.com
Twıtter(nafizcoskun)(nafizcoskun)…instagram…facebook(nafizcoşkun,
yazar şair) adreslerinden ulaşabilirsiniz.
Bu kitabın telif hakları, basım, yayın, satış hakları Nafiz
COŞKUN’A aittir. İzni alınmadan kitabın tümü ya da bölümleri, mekanik,
Elektronik, manyetik ya da başka yöntemlerle çoğaltılamaz,
basılamaz.
…
Baskı
Ofset Baskı Merkezi
/
Matbaa Sertifika
Kitabın içerisin de ki şiir, fikir yazıları, makaleler ve
jurnal isimleri.
…
1. Aşk huzurun da güneşin
tutulması!
2. Ben sana tutulunca vurgun yedim sevgilim ve
bu hatayı bir daha yaşamak istemiyorum.
3. Benim yüreğim de ki denize demirle, yakacaksan da o benim
denizimin kumsalın da yak gemilerini.
4. Kaybedecek bir şeyi olmadığını anladığın da, korkmaz
artık insan hiçbir şeyden.
5. Meğerki Aşk nelere kadir, anlayabilselerdi keşke geçmeden
iş işten.
6. En güzel şiir ne olabilirdi.
7. Aşktan dem vurmasın kalbi katılaşmış hain.
8. Siyah ateşler mi söndürür onca cinayetini insanın.
9. İnsanlar birbirlerine neden ısınamıyorlar dersin, yalan
mı buna sebep olan, yoksa iblis mi sadece.
10. Ölsün nankör insan ne işe yarar ki.
11. İlkbahar renkleri yağıyordu üzerimize ve ben seni çok
özlüyordum.
12. Bilge, aziz bir kumandanın, kanlı zor bir savaşta,
hiçbir planı kalmadığı bir an gibiydi hayatım.
13. Mutluluk neredeydi diye soruyorlardı, oysaki bir gölge
gibi onları takip ediyordu mutluluk.
14. Elveda demeğe değer hiç bir insanın kalmadığı bir
şehirden ayrılırken üşüyordu ellerim, üzülmüyordum, mutluydum.
15. Üzülmüyordum, ellerim üşüyordu, o sana dokunamayan
ellerim üşüyordu, ben güneşe uçurtma uçuruyordum.
16. Peki ya beni kim teselli ederdi kendi ellerimden başka.
17. Benden uzaklara uçuyorlardı kelebeklerim içerim de,
soğuk yağmurlar acıtıyordu bedenimi, o sevdiğim yağmurlar.
18. Göğe işler mi tutsam ellerimle çeksem perdelerini
cennetin ve bak lütfen bana, hüznün dibine vuruyorum.
19. Orta sayfaların da kitapların heyecan dolu öykülerini
kaleme aldım, denizleri de sana batırdım.
20. Ayrılık şarkıları yerine söylesin artık rüzgârlar
mutlulukları, o kederli mültecilerin kulaklarına.
21. İnsanın, küstürmediği ne Aşk kaldı, ne de küstürmediği
kuşları göğün.
22. Keder şarkıları söylüyorlardı kelebekler, çalarken
gitarın lâ makamıyla bir hüzünlü şarkıyı rüzgâr.
23. Rüzgârlara karşı göğüs gerdiklerinden doğru bir zirveye
ulaşabilirler uçurtmaları o mâsum çocukların.
24. Yeni bir ben şekillendirebilirdim o sanatkâr ruhumla ve
o sanatkâr ellerimle yeni bir ben şekillendirebilirdim.
25. Siyah rüzgârların ellerinden kurtarılıyorken ben kudret
eliyle Aşk’ımın!
26. İnsan bazen terk etmek zorun da kalırmış hem de çok
sevdiği için sevdiğini.
27. Yitirilmiş bir kent kadar suskun ve batırılmış bir şehir
kadar ıslak hayatım.
28. Gecenin sessizliğine, duha ya yemin eden rab, seni terk
etmedi ve sana darılmadı da sevgilim.
29. Güneşten denizler seyrederdim sen doğarken her an benim
yüreğime.
30. Dalların da sallanıyorduk kader ağacımızın rüzgârlar da.
31. Etraf da neler olup bitiyordu acaba ben başımı bir an
kaldırırken okuduğum kitaptan;
32. Yazdığım, keder, sevgi cümleleri, ruhlar da ki yaraların
eczalarıdır dedi bir bilge.
33. Aşk ile sevgi arasın da ki fark nasıl neyle anlaşılır;
kim hak ediyorsa Aşk’ı düşün anlayacaksın sen de!
34. Kalbimin dili olsaydı ancak anlatabilirdim seni.
35. Eller, dudaklar, tebessümler, hıçkırıklar hariç, aç
sessizliğin sesini bu gece artık.
36. Bazı kederler, yıllanmış cennet şarabı misali ballandı
mı, derman mı oldu dertlere şimdi yani, galiba.
37. İnsan, kendi eliyle köleliği seçti, akıllıya bir işaret
yeter!
38. Kaskatı kesilmiş kalpleri hüküm vermeleri için danışılan
insanların, bu ne zulümdür böyle.
39. İçerim de devriliyordu putları iblisin, tutuşturmak
isterken içerim de kötülüğü, tutuşuyordu kendisi iblisin.
40. Tüketemedi bir türlü içerin de ki o savaş ateşlerini,
nefret ateşlerini tüketemedi bir türlü nankör insan.
41. Kendimiz adına, güzel,
hikmetli bir hikâye yazmaya, onu yaşamaya çalışıyorduk birlik de insanla,
hayvanla, bitkilerle, fakat!
42. İstanbul da bir akşam
üzereydi, martılar ağlıyorlardı, şehirler mermi kusuyorlardı kendi insanlarının
ruhlarına.
43. Gölgeler uzanıyorlardı,
yatıyorlardı yolların da şehirlerin kederli cümleleri insanların.
44. İnsan hatırlamalı artık
iyi bir varlık olarak yaratıldığını, ebedi bir cennete döneceğini hatırlamalı
artık.
45. O nefes alıp
vermeliydi, yaşamalıydı yaşatabilmek için adalet adında, merhamet adın da bir
varlığın olduğunu.
46. Elbet bir gün kalem
sılayı da yaza kalır bize ve sonra kurur bunun üzerine de mürekkep.
47. Köleleşen insanlar,
çöller de şaşkın başıboş dolaşan fikirsiz mecnun değil de ya nedir.
48. Menekşe kurudu
ilgisizlikten.
49. Sahilden notlar.
50. Uyuduğun gaflet,
kölelik uykundan; tefekkür, ilim, hikmet kuvvetiyle uyanabilirsin, haydi,
acıtsa da düşün artık.
51. Ruhumu acıtan
hatalarımı terk ederek, Aşk kıbleme yöneliyorum.
52. Şehrin kaldırımların
da, agorasın da bir vakit seyrederken onu.
53. Kendi insanlarını neden
ötekileştiriyorsun, düşündün mü?
54. Yeter ki o güzel ahlaki
duruşunuzu hikmetlice, birlik de korumaya devam edin, biraz sevgi, biraz da
güven, ilgiyle.
55. Mütevazı, kibar,
hikmetli, cesur bir vasfa sahipti, tüm delilleriyle, tüm çıplaklığıyla
incelerdi meseleleri.
56. Metropolleri, komünleri
kasıp kavuruyorken hikmetsizlik, Aşksızlık ve ben ölüm meleğiyle geziniyordum
şehirler de /
57. Ayrılık orucudur senin
ardından dudaklarım da ki susmalarım.
58. Seni sevmeyi de
seviyorum ben.
59. Siyaset, politika
hakkın da aforizmalar, fikir yazıları! (1)
60. Siyaset, politika
hakkın da aforizmalar, fikir yazıları! (2)
61. Siyaset, politika
hakkın da aforizmalar, fikir yazıları! (3)
62. Sonbahar o birbirinden
farklı pastel rengi yapraklarını dökerken ağaçlardan, çocukluğumu düşünüyordum.
63. Kalemimin kuvvetiyle
kesmeye güç yetiremiyordum artık o şuursuz cimri kalabalıkların seslerini,
dibine batıyordum yıldızların.
64. Dem tutmak.
65. Cumhuriyetçi kimdir.
66. Soğuk odalar.
67. Özlem duymak dediğin
aslın da!
68. Hılf-ul fudul’u
hatırlamakla, aziz bir sivil toplum kuruluşunun da nasıl olması gerektiğini
öğretir bizlere.
69. İtibar, hakikatleredir,
kalbi yalancı olana değil.
70. İnsan, temiz bir fıtrat
üzere var edildiği gerçeğini hatırlarken!
71. Hikmetli düşünmeni
engelliyorlar ve seni kendi ellerinle köleleştiriyorlar dar kalıplara sokarak
ruhunu.
72. Sonuçlandırılmayan
görüşler, mutsuzlaştırabiliyor insanı.
73. Kendi kalbine bir bak
kimin tarafındasın.
74. Düşmanın kılıcını
bileyleyen, Aşktan dem vurmasın.
75. Oysaki aziz, hür, adil
bir felsefi hikmetli mantık edinebilmeyi öğrenebilirdi insan, bu donanım
içerisin de vardı onun.
76. İnsan, kendi elleriyle
kendini mutsuzlaştırdı ve teselliyi düşlerin de sevgilisiyle sevişerek arıyor!
Nafiz der ki.
…
Sevgili mikel, cibril ve şafağa
ve sana
Ve senin için sevgilim.
Sevgili İsrafil’e,
Ölüm meleği ezraile ve ruhûl Kudüs’e
Teşekkür ediyorum.
Sonnet ve şiirlerimi, tane-tane, yavaş-
-yavaş ve yumuşak bir ses ile oku.
Fikir yazılarımı, makalelerimi,
Şirlerimi, sonnetolarımı, kelimelerimi,
Jurnallerimi okurken düşünerek oku!
Ve düşünerek okumak;
Erdemlilerin,
Asaletli,
Asil olanların bir vasfıdır, sanatıdır unutma
...
(sonnet)
Nafiz coşkun.
Aşk huzurun da güneşin tutulması!
…
Ay bugün çok parlak, öğle değil mi?
Çünkü benim şiirlerimi okuyunca parlıyor.
Bu kadar çok parlamasının sebebi işte bundan dolayı!
Benim en güzel şiirim ise, sevgilimdir!
Güneşin kirpikleriydi en son görülen,
O senin yünü gördükten sonra gizlendi o da işte,
O da her bir varlık kadar sevgilisine cilveler yapıyordu,
En güzel kendisini zannediyordu,
Ta ki
Senin kalbin de ki aşk’ı anlayana dek!
Sonra karşı karşıya geldiler, güneş ile ay,
Gözlerimizle güneşin arasına giriverdi birden bire o
sevgilimi görünce parladığını söylediğim ay;
Güneşi ay tuttu, fakat
Sevgilimin ışığının parlaklığını ruhul kudüs cibrilden
başkası tutamıyordu.
…
Sonneto.1.
nafiz coşkun
Ben sana tutulunca vurgun yedim sevgilim ve bu hatayı bir
daha yaşamak istemiyorum.
…
Ancak yıllar sonra farkına varabildim, ben sana tutulunca
vurgun yedim sevgilim,
Denizle kumsalın arasın da ki o sıfır çizgide yürümeye
benzetebilir miydim sana olan bağlılığımı sevgilim /
Tabii ki hayır, benzetemezdim, ben büyük bir hata yapmıştım
Ve sana o kadar çok tutkuyla bağlanmışım ki denizin ta dibine
batırmışım kendimi /
Uzun yıllar sonra ancak toparlayabildim kendimi kendi
ellerimle/ bundan sonra artık sevgi bahislerin de
O denizin kıyısında ki kumsaldan daha ilerisini aşmak
istemiyorum, yeniden batmak istemiyorum /
Çünkü tutkuyla bağlanıldığı zaman bir insana ve o insan da
bunun değerini veremiyorsa, denize batmış gibi oluyorsun /
Denize dibine batınca da vurgunu yiyorsun işte! Gökyüzüne
bakmak için artık rahat-rahat çıkabiliyorum sokaklarına şehrin /
Her ne kadar da senin yokluğunun varlığı; ruhumu acıtsa da,
katlanabiliyorum, idare edebiliyorum artık sensiz.
Biz, şairler, kutlu dizeler okuduğumuz da, tabiatın içerisin
de bizlerin şiirlerine eşlik eden varlıkları duyuyoruz /
Deniz, mesela; martılar, güneşin parıltıları, kelebeklerin
kanat sesleri, kırlangıçların o keskin dönüşlerin de ahenk /
Çocukların neşeli çığlıkları ve bir de, bizleri o denizlerin
dibine batıran sevgililerimizin gülücükleri, vardı etrafımız da /
Daha sayamadığım ve saymaya da gücümün yetmeyeceği binlerce
ses, eşlik ediyordu bizlere, tabiat kitabını okuyordum ben /
Yıllar sonra farkına vardığım o geçmişim de ki büyük hatayı,
yeniden tekrarlamak istemiyorum tutkuyla bağlanarak kadınıma!
…
Sonneto.2.
nafiz coşkun
Benim yüreğim de ki denize demirle, yakacaksan da o benim
denizimin kumsalın da yak gemilerini.
…
Kötülüğü bilmeyecek kadar iyi yürekli olabilir miydik acaba
yeniden /
Yeniden sevebilmeyi başarabilecek miydik hikmetlice
Ve yatak odaların da savaşmak yerine sevişebilecek miydi
insanoğlu /
Evlilik anlaşmalarını sanki mutlu bir sevişmeye, saadetli
bir ilişkiye değil de, savaşmak için mi imzalıyordu insanoğlu!
Gülümseyen dudaklarımızdan dökülen cümlelerle iyi bir şeyler
anlatmaya çalışıyorduk /
Ve diğer bir yandan da, İstanbul kadar gizemli sözcükler
süzülüyordu kalbimizden şehrin sokaklarına /
İçgüdülerimize işlediğimiz hikmetli sözlerle, hikmetli
sevgilerle, o şehirlerin trajedilerini süpürüp atıyorduk kapımızdan /
Dramlar, birkaç gözyaşına karışıyordu, rüzgâr karışıyordu
cümlelerimizin arasına /
Ve ben güzel ölümlerin de olabileceğini hayâl ediyordum /
dudaklarımla dudaklarının arasına ölüm öpücüğü yaklaşır gibiydi /
Ah sevgilim, o benim
yüreğimin, yemyeşil ve daha farklı renkler de verimli toprakları, bereketli
suları vardır /
Gel de yüreğimin bu topraklarına yerleş artık, o yüreğimin
göğün de ki güneş yeter sana, seviş cümlelerimle sen doya-doya benimle /
Gel de yüreğimin o bereketli suların da yüzdür gemilerini
/benim ruh âlemime yelken aç /neyi bekliyorsun artık, ölüm yaklaştı /
Cennete birlik de yürüyelim bari /Benim denizlerimin
kıyılarına demirle /yakacaksan eğer ki gemilerini, karar verdinse,
Gel de benim ülkemin sahilin de yak, yakacaksan gemilerini
eğer!
…
Sonneto.3.
nafiz coşkun
Kaybedecek bir şeyi olmadığını anladığın da, korkmaz artık
insan hiçbir şeyden.
…
Sizlerin kaybedecek çok şeyleriniz var
Ve korkuyorsunuz ölümden,
Öldürülmekten korkuyorsunuz,
Oysaki ölüm meleği;
Sizlere ebedi bir cennet hayatına gitmeniz de eşlik edecek!
Selim bir kalple girilebilecek ebedi bir cennet hayatından
bahsediyorum,
Mesela, ben bile bana ait değilim, o sanatkârımız olan rab
Allah’a aidim,
Bu ben dediğim bana emanet edilen bir ruh sadece
Ve ruhumun üzerine ise bir beden elbisesi giyindirilmiş,
bunları sen de biliyorsun!
Benim ise kaybedecek hiç
Bir
Şeyim
Yok ki
Neden korkacakmışım!
…
Sonneto.4.
nafiz coşkun
Meğerki Aşk nelere kadir, anlayabilselerdi keşke geçmeden iş
işten.
…
Gözlerimle, göğün arasın da ki boşluğa bakıyorlardı martı
kuşları /içerim de sen kadar denizi de duyabiliyordum /
Dudaklarımla, kumsalın arasın da ki o denizyıldızını sulara
atıyordu bir çocuk yeniden yaşar ümidiyle /
Peki ya o çocuk, denizyıldızını yeniden yaşatabilmek için bu
uğraşıyı veriyorken,
Bizler o masûm çocukları korumak için uğraşılar verebiliyor
muyduk? Tabii ki hayır!
Aşk’ı, bana yorumlayan gözleriyle bakıyordu sevgilim bunları
konuşurken ben ve kumsala kan düşüyordu, üşüyordu çocuk /
Ruhumu seyrediyordu o keskin bakışlarıyla durdurarak,
susturarak beni, içerime akıyordu durmadan sevgilim /
Dudaklarımdan yine hikâyeleri dökülmeye başladı şehirlerin
/soluklarını ensem de hissediyordum sevgilimin yine/
Ve o aziz ölüm meleğinin soluklarını hissediyordum ensem de
/bir adım sonrasın da ölümün nefesini duyabiliyordum /
Aşk hayatını erdemlice yaşayabilen sevgilimin huzurun da,
yabanileşmeyen kuşlar görüyordum, ürkmüyorlardı sevgilimden /
Sıcacık nefesi yüzüme dokunmaya başlamıştı /ılık bir yaz
mevsimi kadardan daha lezzetli bir dokunuştu onun ki /
Peki ya biz onca güzel sevmelerimize rağmen, çocuklarımızı
hikmetlice eğitebilecek miydik?
Ve Aşk çocuğu olarak yetiştirebilecek miydik onları?
Kitabımın sayfalarına dökülüyordu ben yazarken gözlerine
sevgilimin mutluluk gözyaşlarını /
Onun varlığıyla bile serinleyebiliyordum kavurucu çöl
sıcaklarında /ey Aşk, meğerki sen nelere kadirmişsin anlayabilselerdi keşke!
…
Sonneto.5.
nafiz coşkun
En güzel şiir ne olabilirdi.
…
Gönül şiirleri, kimler için yazılmalıydı /kederleri,
döve-döve pişirip, o saadete ulaştıran şiirlerimi kime yazmalıydım /
Kederli insanların içerisin de ki o boğuk, kısık mutluluk
seslerini yükselten şiirlerimi diyorum /
İşte o şiirlerimi, kimlere okumalıydım /gürleyen göğün altın
da ben ıslanıyorken, kim bilir diyordum,
Bu şehrin hangi evin de boğuşuyordu kederlerle bir kadın /
Veya o hangi evin penceresinin ışığın da soyunuyordu gölgesi
/gülen, ağlayan, kaç insan yaşıyordu ki acaba bu şehir de /
Hepsinin de birbirlerinden farklı öyküleri vardı /ve bir el
uzanıyordu üzerime ıslanırken gömleğim yağmurlar da /
Şiirlerim daha güzel anlamlar kazanmaya başlıyorlardı bana
sarılırken /
Sevgilim! Diyordu, /
Sanki şiirlerim de ki o tutkulu cümlelerim onun gözlerinden
fışkırıyordu/
Yağmurlarla yıkanıyordu şehrin kaldırımları /
Koşmaya başlamıştık /
Gülüşüyorduk /ellerimiz birbirine sıkıca tutunmuştu,
kavuşmuştuk yıllar sonrasın da /
Ve anladım ki güzel bir mutluluk şiiri ancak
Sevgilimin gülücükleri olabilirmiş!
…
Sonneto.6.
nafiz coşkun
Aşktan dem vurmasın kalbi katılaşmış hain.
…
Kederlerin yanılttığı o dönüşler, boğuşmalar, dayanılmaz
ayrılıkların ellerin de savrulurken kaldırımlar da /
Yaprakları gibi olmuştuk sonbaharın ellerinin arasın da ki
ağaçların /
Bilge insanların meyve dolu ağaçları silkelendiğin de,
Ben, hoş kokulu fikir meyveleri topluyordum o ağaçlardan /
Bazen rastgele dokunuyordum sevgimle ve her bir notası bir
ahenk içerisin de konuşuyordu benimle kâinat tablosu/
İnsanoğlunun yüreğin de Aşk kokusu olmadığı zaman, bir
canavara dönüşüyordu /
Eğer ki bir canavar, ben Aşk yaşıyorum diyorsa; inanma sakın
ona, çünkü canavarlaşmış insan da ki kalp kaskatı olur /
Katılaşmış kalbe ise; Aşk girmez,
Aşk, katılaşmış kalbe girer de onu sever diyen varsa, ona
deki
Senin Aşk inancın sana,
Benim Aşk inancım da bana!
Vesselam.
Anlatabiliyor muyum?
Anlatabildiğimi zannediyorum!
…
Sonneto.7.
nafiz coşkun
Siyah ateşler mi söndürür onca cinayetini insanın.
…
Öğle hikmetli, iyi bir hayat yaşa ki artık bundan gerisi bir
dünyayı dinlemeyeyim /
Kimileri ise, güneşi karartıyorlar, böylelikle sabah
şafağının aydınlığı da gelmez oluyor artık yüreklerimiz inciniyor
Ve işte o zaman, aslın da, hikmetle, Aşkla beraber hüküm
sürmeyi öğrenebilseydi insanlar;
Onca esarete de katlanmak zorun da kalmayacaklardı /
Ah şu birbirlerinin gırtlağını sıkan ve birbirlerini
hükümdarlık uğruna boğazlayan insanlar /
Onca cinayetinizi suyla değil artık, siyah ateşler mi
söndürür /
Ölüler, ah şu ölüler, kanlı tırnaklarını ölülere bile
geçiren bir cinayet saltanatına dönen dünya /
Zavallı insanları av haline getiren aşırı dünya tutkusu ve
acıtan kasırgaları içerisinden yürüyorduk /
Bizi, o hikmetle tutulduğumuz Aşk var ya, işte o Aşk’ın
sahibi koruyordu /
Duyarlı olmalıydık, kalplerimizi etkileyen o hikmetli Aşk
parıltılarına açık olmalıydık /
Kapılarımızı sürgülemeliydik iblise karşı artık /onu ıssız
bir gezegen de çöp artıklarına hapsetmeliydik ki
Uğramasın bir daha,
O bizim yaşamak arzuladığımız
Ve cinayetlerin işlenmediği hikmetli hayata!
…
Sonneto.8.
nafiz coşkun
İnsanlar birbirlerine neden ısınamıyorlar dersin, yalan mı
buna sebep olan, yoksa iblis mi sadece.
…
Duyabiliyor muydun şu koca şehrin gürültülü kargaşalarını o
çekildiğin içerinden / İstanbul ve Paris kadar gizemli,
Hem de çok gizemli entrikaları anlayabiliyor muydun? Şöhreti
kaldıramıyor insanlar, başlarına bela oluyor o şöhret /
Peki ya o trajedilerin en ünlü aktörü iblis neler yapıyordu
acaba, herkes biliyor onun çıplaklığını, yalanlarını /
Onca savaş ateşi tutuşturup şehirler de kahkahalar koparıp
gidiyor elbet, işte iblis bu/
İnsan, tutkuyla sevmesi gerekenlerle, sevilmeyecek olanları
birbirlerine karıştırdı ayıramıyor, kendisine güldürüyor iblisi/
Ve dramlar oynamaya başlıyor insanlık dünya sahnesin
de/gönül tutkularınız kimlere karşı, bir muhasebesini yapın /
İnsanların birbirlerine yaymış oldukları soğuk havalar neden
ısınmıyor dersin /
O acılı öykülerini insanlığın okumaya alıştık mı? ne dersin
/neden düşüyor bir-bir yardım elleri insanların birbirine /
Ezberledik galiba, keşke o dudaklarından birbirlerine karşı
sevgi, ilgi sözcükleri çıksa yalansız o insanoğlunun /
Ah sevgilim, ölümlü sanatlar ile o ölümsüz sanatları hiç
düşündün mü? Yalansız düşünebiliriz, iblisten uzak olarak /
Evrensel her bir paylaşım da var olan o sanatları diyorum
sevgilim! Şu sıfır noktasın da durduğum denizin içerisin de ki
Balıklar kadar; bizler de o aziz sanatkâr olan Allah’ımızın
birer aziz sanatları değil de ya neyiz peki ya sevgilim /
O kudretli sanatkârımız olan rab Allah’ın aziz bir sanatı
olduğumu öğrenmek beni mutlu ediyor sevgilim /
Ebedi cenneti benim için var eden Allah’ı seviyorum sevgilim
ve biliyorum ki sen de çok seviyorsun O’nu!
…
Sonneto.9.
nafiz coşkun
Ölsün nankör insan ne işe yarar ki.
…
Fakir, iyi yürekli insanlar dostluk kapılarını, yardım
kapılarını hemen açıyorlar,
Aslın da gerçek zenginlik de budur işte!
Fakat maddi zenginliğe sahip insanların gönlüne de girmek
zordur
Ve hatta parasının olduğu cebine de girmek zordur!
Ve hatta ve hatta dostluğuna da girmek zordur maddi yönden
zengin olanların!
İmkânsız bile olabilir!
Fakir, iyi yürekli insanlar güvensizlik duymaktan daha
ziyade,
Özel bir güven hissettirerek o sıcacık duygularını açıverirler,
fakir olmalarına rağmen,
Yemeklerini de, sevgilerini de, evlerinin odalarını da
paylaşmayı severler, kuşkudan uzak tutarlar duygularını!
Ve derken insanlar madden zenginleşmeye başladığın da ise;
Unutmaya başlar o fakir zamanların da ki cömert vasıflarını,
dostluğu unutmaya başlar, hatırlamak bile istemez,
Vefayı unutturuverir birden bire kendine,
Ah nankör insan, dediğim de sen ne demek istediğimi daha iyi
anlarsın,
Akıllıya bir işaret yeter, ölsün nankör insan ne işe yarar
ki.
…
Sonneto.10.
nafiz coşkun
İlkbahar renkleri yağıyordu üzerimize ve ben seni çok
özlüyordum.
…
İyileşiyordum onun varlığıyla /beni acılarımdan çekip
çıkartıyordu /
Onunla kurtuluyordum /saadet neymiş anlayabiliyordum şimdi /
Onun bedenin de ki güzel çizgileri seyrediyordum /
Şehrin yalnızlığını onunla süpürüyordum odalarımdan /
Onun kalbin de bana olan sevgisi göğe dokunmuş gibiydi sanki
/
Yağmur bulutlarının gözleri nemleniyordu /toprağın kurumuş
dudakları su arzuluyordu /
Ben, Aşk arzuluyordum /onun dudaklarının ıslaklığı dokunmaya
başlıyordu yüzüme /
Sabah aydınlığının güneşi yeniden canlanıyordu üzerime /
Uykularımdan uyanıyordum, uzatıyordum ellerimi varlığına
onun /
Hatırlanmaya başlıyordu Aşk yeniden /yeniden sevmelerim can
buluyordu onun dudakların da /
Papatya mevsiminin tüm güzellikleri bahçemiz de bize
gülümsüyordu /
Hatırlıyorum da o geçtiğimiz mevsimin ardın da ki sonbaharın
ilk günlerin de kelebekler raks etmeye devam ediyorlardı /
Üşümüyorlardı, o ince zarif vücutlarıyla kelebekler /ve bir
kış mevsiminden hemen sonra /
Uykuya dalmış tüm renkleri tabiatın yeniden canlanıyordu, bu
ilkbahar da ve ben seni çok özlüyordum.
…
Sonneto.11.
nafiz coşkun
Bilge, aziz bir kumandanın, kanlı zor bir savaşta, hiçbir
planı kalmadığı bir an gibiydi hayatım.
…
Kutsal törenlerden geliyordu düşlerim/aziz bir hayranlık
uyandırıyordu gönül iklimlerim de /
Görkemli evler yükselmişti şehirler de ve ben o şifalı
meyveleri veren ağaçlar gibi;
Hoş kokulu fikir meyveleri vermem gerektiğini düşünüyordum /parçalamak
istiyordum tüm o zifiri ağrılarını kederlerin /
Şairdim, militarist bir ruha sahiptim /bir yandan da kendimi
görmeye çalışıyordum /
O kimi aziz sanat eserlerinin yüzlerin de arıyordum kendimi
bazen /
Ruhumu, o hikmetli cümlelerle beslemeye çalışıyordum /al
uslandır diyordum beni bazen sevgilime /
Öğle düşüncelerim oluyordu ki bazen, rüzgârların elleriyle
savrulup kayalara çarpıyordu da parçalanıyordu sanki /
Düşüncelerim paramparça oluyordu ve ben bir dönüş yolunun
yakınlarına son sürat bir hızla yaklaşıyordum /
Karar vermeliydim / aziz, bilge kumandanların kanlı bir
savaşta, hiçbir planı kalmadığı bir an gibiydi hayatım /
Boğuluyordum, kaldırıyordu rab beni / boğuluyordum,
kaldırıyordu rab Allah beni /Allahtan başka ilah yoktu, biliyordum /
Hiç usanmıyordum o aziz bildiğim yolum da yürümekten ve
bazen de koşuyordum, tek başınaydım /
Kırık dökük bir Aşkla beraber Allah’a yürüyordum /paramparça
olmuş sevda kırıntılarıyla beraber yürüyordum /
Hikmetle karar vermeliydi, planı kalmayan başbuğ dehası
anlaşılmalıydı/ aydınlığın yırttığı geceye benzerken düşlerim, hayatım/
O hiç şüphe duymadığım kudret eli yardımıma geliyordu,
ağlıyordu ruhum da ki yüz binlerce çocuk mutluluktan, başarmıştım!
…
Sonneto.12. nafiz coşkun
Mutluluk neredeydi diye soruyorlardı, oysaki bir gölge gibi
onları takip ediyordu mutluluk.
…
Oysaki her insanın görebileceği bir yerdeydi mutluluk /
yinede bana soruyorlardı, diyorlardı ki /
Allah, mutluluğu nereye sakladı diyorlardı bana /ben de
diyordum ki /
Nefreti, cimriliği, israf etmeği, nankörlüğü, kibirlenmeyi,
şuursuzluğu terk ettiğiniz de görebileceksiniz mutluluğu da /
Her bir cinayet isteminiz, o çok arzulayıp aradığınız
mutluluğu görebilmenize bir perde oluyordu /
O aziz mutluluğu görebilmenize, perde olan o çirkin
vasıfları söküp atmalı değil mi sizce de /
Görüyorsunuz ki yaşamlar bir-bir sönmeye, sükût etmeye
başlıyorlar /
O kuvvetli beden, yavaş-yavaş yorulmaya başlıyor yıllar
sonra /bir arada saadetle yaşamayı öğrenmek varken /
Yalnızlığa gömüyordu insan kendisini ve kendi yalnızlığına
toprak serpiyordu/bu ne şuursuzluktur /
Ve sonra da dönüp Aşklardan dem vuruyor, sevmeklerden,
mücadeleden dem vuruyordu insanoğlu
Güvenden dem vuruyor, iyi olduğundan, haklı olduğundan dem
vuruyordu insanoğlu /
Ah, seni anlamak insanoğlu, seni anlamak şuna benziyor;
şiddetli akan suların tersine yüzdürmek kadar zor gemileri /
Zaman, durmadan içerisine çekiyor kabirlerin topraklarını /yüzüyoruz
güneş sistemiyle beraber bir yerlere doğru /
Onca değersiz savaşa değmediğini göremedin mi hâlen
dünyanın/ peki hâlen neden yalancı dostluklarla uğraşıyorsun ki /
Hikmetli dostluklar sevgiler biriktirmek gerektiğini
anlayamadın mı hâlen ve hikmetli sevgileri sevgiliyle duymak gerektiğini /
…
Sonneto.13. nafiz coşkun
Elveda demeğe değer hiç bir insanın kalmadığı bir şehirden
ayrılırken üşüyordu ellerim, üzülmüyordum, mutluydum.
…
İnsan arzuluyor kendisini dost gönüllerin beklemesini /güzel
gönüllerin, kuvvetli sevgilerle dolu insanların;
Bir hasretle kendisini beklemesini arzuluyor insan /insan
dediğin arzuluyor ve ben, Allah bana yeter diyordum!
Ve hatta bu arzularının gerçekleşmesi için, bir takım
dostluklar kurabilmenin hikâyelerini bile yazıyor kalbin de insan /
Kendi içerime yöneliyordum ve içerim de hissettiğim
duyguların gerçekte ne olduğunu anlamaya çalışıyordum /
Kime ne hissediyordum? /
Aşk mı? Sevgi mi? Arkadaşlık mı? Dostluk mu? Nefret mi?
Düşmanlık mı? Merhamet mi?
Acaba neydi hissettiğim insanlara karşı!
Kime ne hissettiğimi anlayabilmek için, içerim de bir
yolculuk yapıyordum hikmetle /
Ve şimdi hatırladım, söylemeden geçemeyeceğim;
Elveda demeğe değer hiç bir insan kalmamış bir şehirden
ayrılmışlığımı hatırladım ve dedim ki kendi kendime;
Bin nefret mi duymalıydım acaba /peki ya bu deniz kıyısı
şehir! /denizi çok seviyordum oysaki /
Bu şehir, ardım da bıraktığım zift kokulu siyah şehirden
daha mı iyiydi ki ben buralara sürüklenmiştim /
Dibine mi batmıştım yoksa hayatı daha hikmetlice tanımak
için/hikmetin, Aşk’ın dibine batıyordum/seveni derin batırırlar /
İnsan dediğin, arzuluyor eğer kalmışsa hâlen bir hikmetli
Aşk insanının aziz bir duruşla beklemesini kendisini!
…
Sonneto.14. nafiz coşkun
Üzülmüyordum, ellerim üşüyordu, o sana dokunamayan ellerim
üşüyordu, ben güneşe uçurtma uçuruyordum.
…
Uzun süreli bir yankı kadar oluyor bana Aşk cümlelerinin
etkisi /gülücükler ekiyordu sevgilim kalbime /
Güneşe uçurtma uçuruyordum oysaki zordu bu kadar benim
fikirlerim / güneşe uçurtma uçurtmak kadar zordu /
Söylemeden geçemeyeceğim fikirlerimden birisini; mutluluk
mesela /
Fakat ben o zor olan işi başarmıştım, güneşe uçurtma
uçurabilmeyi öğrenmiştim artık /güneş hizmetkârımdı benim /
Çünkü dünya da benim sevgi uçurtmalarımı uçurabilecek hiçbir
rüzgâr kalmamıştı artık, biliyordum /
Üzülmüyordum, ellerim üşüyordu, o sana dokunamayan ellerim
üşüyordu sevgilim /
Şiirlerimin müziğin de canlanıyordun sen sevgilim /ufkuma
doğmak üzere olan bir aziz Aşk’a yelken açıyordum /
Gemilerimin yelkenlerine yaklaşıyorlardı martıları
denizlerin /
Güneşin, sabah ışıltıları, yüzümü ısıtıyordu, üşümüştüm,
elerim üşümüştü, seni tutamayan ellerim üşümüştü sevgilim /
Işıtıyordu sabah güneşi üzerin de bulunduğum şehrin
çatılarını, şehrin çatıları, kuşların ülkeleridir diyordum ben /
Kediler kadar, martılar da ağlıyorlardı çöplükler de /zaman
kadar, güneş sistemi de yüzmeye devam ediyordu denizin de /
İstanbul’un kaldırımların da dökülüyordu kederlerim
/sevgilimin kederlerini boğazlıyordu gülücükler, gülücüklerim… /
Ah, o güzel gülücükler yok mu, o güzel, içten gülücükler;
gerçekten de dağıtıyordu kederlerimizi o güzel gülücükler /
Ve zaten daima nefret ederdi iblis, bizlerin sevgiyle
neşelenmemizden, sevgilimin gücüklerini sevmezdi iblis ve biz gülerdik yine de/
…
Sonneto.15.
nafiz coşkun
Peki ya beni kim teselli ederdi kendi ellerimden başka.
…
Gönüllü tutsak mı oluyordum acaba /bu nasıl bir oyundu /
Kendimi bağlayarak sana neden acıtıyordum ki ruhumu /
Koparıyordum hürriyetimin topraklarını belki de tutulmakla
sana /
Sevimli sözcüklerle avlanmazdım ki ben kolay-kolay /
Peki ya bana ne kalacaktı geriye, eğer o cazibeli genç kıza
tutulup da, onun tarafından terk edilirsem /
Ben haber vereyim bana ne kalacağını o tutkulu sevgiden
sonra /
O sevginin arifesinden geriye; keder bulutlarıyla kaplanmış
bir dünya /
Peki ya beni kim teselli ederdi kendi ellerimden başka /
Kendi kalbimden başka kim benim için dualar ederdi /
Egoist bir insanlığın kalbine değmezdi bırakmak
sevgilerimden bir zerre bile /
Fakat ben haber vereyim sana; vefa adın da bir âlem var,
eğer ki o âlemden bir zerre vefa olsaydı bura da;
İşte o zaman ben de değer verebilirdim, sevebilirdim bir
kalbi tutkuyla ve bir de şunu dinle benden;
Ahenkli bir beraberlik olmasını kim istemez ki evlilik de /
Ahenkli bir beraberliğin ülkeye bile, himmet, bereket
getireceğini insan bilmez olur mu ki hiç!
…
Sonneto.16. nafiz coşkun
Benden uzaklara uçuyorlardı kelebeklerim içerim de, soğuk
yağmurlar acıtıyordu bedenimi, o sevdiğim yağmurlar.
…
Benden uzağa uçuyordu kelebekler /
Kelebekler kadar düşüncelerim uçuyordu zihin âlemim de /
Zihin tarlam da raks ediyordu cümlelerim, senin adına birkaç
güzel söz söyleyebilmek için uğraşıyordum /
Göğün yüzü, karanlığın dibine iniyordu /kuşlar beni
azarlıyor gibiydiler /
Seviyordum yorumlar çıkartmayı fikirlerden /
Felsefik yazılar, hikmetli cümleler, fikir sözcüklerim, işte
bu üç cümlem de aynı manalara denk gelebiliyorlardı /
Onca düşünülesi fikir varken aklım da, aklım bir mahşeri
yaşıyorken diyordum ki /
İçerime de bir ses fısıldıyordu gitmem gerektiğini bu
şehirden de /
Sonbahar yaşıyordu ömrüm, ellerin de kalmıştı yapraklarım
rüzgârların /ruhumu acıtıyordu her bir bakışı yağmurların /
Bu deniz şehrinin de, bir ruhunun olmadığını anlamıştım
/duramazdım, mutlu olamazdım /
Zaten mutlu olamazdı insan dediğin, ruhsuz bir şehir de /
Denizi seviyordum, fakat şehrin, bu denizi de benzemişti
kendi memleketinin topraklarına /
Ölülerin barındığı, denizden bir mezara dönüşmüştü /kabirler
ürkütüyordu balıkları /balıklar doğuramıyorlardı korkudan /
O asırlardır deniz savaşlarının ve depremlerinin denize
döktüğü insan bedenleriyle dolu, ruhsuz bir şehir de nereye kadar!
…
Sonneto.17. nafiz coşkun
Göğe işler mi tutsam ellerimle çeksem perdelerini cennetin
ve bak lütfen bana, hüznün dibine vuruyorum.
…
Kapkara satırlar çiziyordu sevgilim /göğün yüzünü çekiştiriyordu
elleriyle /bir şeyler anlatmak istiyordu bana /
Göğün yüzünü salıncakta ki çocuğun gölgesi kapatıyordu
gülücükleriyle /
Hayır-hayır, neşeli çocuklar mı kaldı ki artık dünya da, ya
mülteci oldu adları çocukların, ya da hasta /
Beni hüzünlendiren öyküler anlatmayı terk edeli hayli bir
zaman olmuştu sevgilimin /
Suların köpüklerini kuşlar gagalıyorlardı /upuzun deniz
yutuyordu şiirlerimi /
Savuruyordum rüzgârlara cümlelerimi, topraklara yağıyordu
kelimelerim, büyüyüp boy vereceklerdi /
Şehirler, gölgelere dönüyorlardı /beni dinlemeyen,
anlayamayan bir şehir oluveriyordu birden bire /
Sararıyordu bazı geceler yüzüm ve uykusuz sabahlıyordum /adını
sayıklıyordum adını /
Uykusuz sabahlıyorlardı mültecileri şehirlerin /kan
tükürüyordu toprak, mermilerini kusuyordu insanlar birbirlerine /
Akşamlarını özlüyordum sevgilimle geçirdiğim o akşamlarını
İstanbul’un /
İçerimden, ışıklar altında gemiler geçiyordu /fakir
mülteciler batıyordu umudun ta dibine /deniz ağlıyordu /
Devriliyordum beraberin de ben de mültecilerle /sandallar
raks ediyorlardı ellerin de dalgaların /
Rıhtımların üzerlerin de oluyordum bazen, limana rüzgâr
demirliyordu ve bazen de kalabalıkların da şehrin oluyordum /
Kuşlar beni seviyorlardı aslın da, peki ya neden küskündü
martılar bana /O gölgeler kadar sükût eden şehirlere kızıyordum /
…
Sonneto.18.
nafiz coşkun
Orta sayfaların da kitapların heyecan dolu öykülerini kaleme
aldım, denizleri de sana batırdım.
…
Ruhumun derinlerin de, sevgiyi, mutluluğu hissedebiliyordum
/
Hava kararmaya başladığın da ise endişeleniyordum, gidecek
miydi acaba diye düşünüyordum mutluluk ellerimden /
İçerime yerleşen bu mutluluk geçici miydi acaba bilemiyordum
/bunu sen de bilenmezdin ki zaten ah sevgilim ah /
Kederlerim artıyordu büsbütün, uzaklaştıkça senin bulunduğun
odalardan /
Anlıyordum ki varlığın mutlu ediyordu beni, yokluğun da
varlığın acıtsa bile /kuşlar çiçeklerden bal topluyorlardı /
Arıların ayak izlerini takip ediyordum hava da /Ah sevgilim,
tut ellerimden lütfen ve bana öğle güzel şeyler söyle ki
O güzel sözler, bir insanın bir ömür işitebileceği en güzel
fikirler olsun /
O güzel sözler, bir insanın bir ömür işitebileceği en güzel
sevgi sözcükleri olsun /rüzgâr, keman çalıyordu demişti bir şair bana /
Doğruyu söylemişti o şair bana /Tut yakamdan daha neyi
bekliyorsun /kaldır o batırdığın gemilerimi mademki seviyordun /
Kırlangıçlar, kır havalarının sahilin de dans ediyorlarken,
diye başlıyordu o okuduğum romanın yazarı sözlerine /
Ben de başlıyordum o romanın yazarı kadar kitabımın orta
sayfasından anlatmaya seni/seni bana bağırıyordum /
Orta sayfaları iyi bir romanın daima heyecanlı olur, genel
de, bilir bunu her usta okuyucusu romanların, hikâyelerin /
Genel de ben ise, mutluluğu anlatırdım o orta sayfaların da
kitaplarımın, orta sayfaların da hayatı /sayfaların da hikâyemin /
Evirir çevirir, hüzün bile olsa ortasın da kitabın,
mutluluğa getirirdim lafı, umuda getirirdim sözlerimi.
…
Sonneto.19.
nafiz coşkun
Ayrılık şarkıları yerine söylesin artık rüzgârlar
mutlulukları, o kederli mültecilerin kulaklarına.
…
Islaktı gözleri, yağmurları yağacak gibiydi /balkon da ki saksıların
içerisin de çiçekler ise,
Raks ediyorlardı ılık rüzgârların ellerin de /avuçlarına
dökülüyordum kederlerin / şehirlerin kaldırımları ıslanıyorlardı /
Peki ya o pencerenin pervazın da ki güzel renkli çiçeklere
ne demeliydi /
O çiçekler ise, bahar yağdırıyordu odalarıma, sen yokken pek
tadı çıkmasa da hayatın /
Kendi kendime dedim ki öğle bir mutlu aile kur ki kendine ve
o mutlu ailenin tek bir ânını bile hiçbir hazineye değişme
Ve devamın da ise o mutlu aileyi yitirmeyecek bir mücadele
başlat /ağlamak yerine gülsün artık kaldırımlar da mülteciler /
Ne kendinin sevgisi ve ne de sevgilinin sevgisi, o her iki
sevgi de birbirinden kuşku duymadan buluşmalılar dedim/
Bir güven içerisin de birlik de yaşayabilmenin sanatını
öğrenmek gerektiğini hatırlatıyordum kendime /
Sana yazıyordum, seni yazıyorken bile düşüncelerim de sana
yazıyordum /seni göğe çiziyordum, uzat ellerini bana artık /
Sana belki ulaştırmıyorlardı melekler sözlerimi, fakat
Ben hem kalemim de ve hem de sözlerim de senin için güzel
yerler ayırıyordum /
Senin hayatına kendi resmimi asıyordum, belki bir gün
doya-doya bakarsın diye bıraktığın kederlere ben de/
Al, bu sözlerimi, sana getirdiğim o koynuna attığın kırmızı
gülün yapraklarının yerine bırak
Ve devamın da yaptığın gibi o kırmızı gülün dikenli çubuğunu
bana emanet bırak ve başlasın yeniden Aşk gülücüklerimiz /
…
Sonneto.20.
nafiz coşkun
İnsanın, küstürmediği ne Aşk kaldı, ne de küstürmediği
kuşları göğün.
…
Düşünüyordum da, güvenilir, sevgi dolu, hikmetli bir kalp
karşısın da,
Tüm dünya hazinelerinin ne önemi olabilirdi ki /
Ve ya da sevgilimin bir kalp atışına, bir gülücüğüne eş
değer olabilir miydi ki o tüm dünya hazineleri /
Hayır, elbet de ki olamazdı eş değer o tüm dünya hazineleri,
gülüşüne sevgilimin /
Elimin tersiyle öteliyordum kuruntularını dünyanın /
Bak, şimdi vücudumu saran sonbaharın ılık elleri sarıyorken
beni neler düşünüyordum /sonra şöyle diyordum;
Mutluluk, ellerin de bulunabilirdi insanların, öğlece kaçıp
gitmezdi aslın da ellerinden insanların mutluluk, diyordum /
Kendi kendime böyle söyleniyordum /fakat
İnsanlar kendi elleriyle yine kendilerinin mutluluğunu idam
ediyorlardı /
Kendi elleriyle birbirlerinin o mutlu aile hayatlarını
bağlıyorlardı / kuşlar yeryüzün de ki insanlara küsüyorlardı /
Yeryüzünün sulak alanların da bizlerin de hakkı var diye
ötüşüyorlardı kuşları gökyüzünün /
Ah, Aşk! Seni yaşamayı başaramadıklarından o birkaç tanesi hariç
o insanoğlu; küstürdü kuşları kendilerine /
Ben ise üşüyordum ılık rüzgârların da, bedenim ise sonbahara
yürürken sararıyordu yapraklarla birlik de gülücüklerim /
Sanki parmaklarını bastırıyordu durmaksızın vücuduma soğuk
havaları bu şehrin, hadi kalk gidelim diye bir ses işittim az önce/
…
Sonneto.21.
nafiz coşkun
Keder şarkıları söylüyorlardı kelebekler, çalarken gitarın
lâ makamıyla bir hüzünlü şarkıyı rüzgâr.
…
Büyük şehirlerin arka mahalleleri ve avaz-avaz çığlıkları çocukların
/
Şehrin, o keskin gürültülerinden sıkılan yüreğim de yağan
yağmurlarla birlik de keder damlacıkları /
Tükenmek bilmeyen gürültüler bir mahşeri haber veriyor gibiydi
/ben yeniden doğruluyordum her düşmemden sonra /
Adını yazıyordum adımın yanına, yağarken kelebeklerin
kanatlarından tozları zerrelerin /
Kâğıtlar bana darılıyorlardı sevgilim, ormanlar küsüyorlardı
bana, nedir diye bu hüzünlü cümlelerin /
Benden daha neşeli cümleler yazmamı ve sonra da o mutluluk
veren cümlelerin yanına senin adını kondurmamı istiyorlardı /
Denizin dalgaların da birbirlerini kovalayan güneşin
cilvelerin de milyonlarca güneş görüyordum /
Ilık rüzgârların yapraklara dokunuşun da çıkan hışırtı
seslerini dinliyordum, nede güzel bir musikiydi tabiattan üzerimize sinen/
Ağaçların salaşları içerisin de daldan dala konan kuşlar,
incirlerden mi tadıyorlardı bilmem /
Düşünüyordum da, acaba alıp da başımı buralardan, kırlara mı
çıksam /
Düşünüyordum da, acaba alıp da başımı buralardan, balıkçı
kasabalarına mı gitsem /
Nereye gitmeliydim, yetmemişti onca birbirine değiştiğim
şehirler saadetime /
Diyordum ki iyi bir birliktelik kurulabilirdi /
Yeni sevmelerle birlik de, yeni bir hayat başlayabilirdi!
…
Sonneto.22.
nafiz coşkun
Rüzgârlara karşı göğüs gerdiklerinden doğru bir zirveye
ulaşabilirler uçurtmaları o mâsum çocukların.
…
Mademki sevmeye karar verdin gülü /
O hal de gülün dikeninden neden şikâyet ediyorsun ki /
Sen de biliyorsun ki bazı gül dalları dikenleriyle varlığını
sürdürüyorlar /
Sert, soğuk rüzgârlara çıkmaya karar veriyorsan /
O hal de sıkı giyin ve kuvvetle dur karşısın da rüzgârların
/
Biliyorsun ki uçurtmaları zirveye kaldıran rüzgâr değildir,
uçurtmaların rüzgâra göğüs germesinden zirveye ulaşırlar uçurtmalar /
Eğer ki uçurtmalar rüzgârlara göğüs germeseydiler,
yükseklere çıkarlardı, fakat savrulur ve sonra da yere çakılırlardı /
Yani zirve de kalmak başka bir şey ve iraden dışı yukarılara
yükselip, savrulup sonra da çakılmak yere, başka bir şey /
Bu iki yükselmenin arasını ayırabilmelisin, birisi iradeyle
yükseliş, diğeri ise irade dışı bir savrulup yükselmek/
İşin özeti ben sana şunları anlatmak istiyorum; mademki hikmetli
zor büyük işlere giriştin, yola çıktın mademki,
O hal de sabır göster, sebat et işlerini başarabilmek için /
Ve hikmetli dostlarının da o küçük dikene benzer kusurlarından
da şikâyet etmekten vazgeç /çünkü hikmetli dost az bulunur /
Hikmetli dostların ile hikmetli sevgilin, senin ruhunun
kuvvetli durmasına yardım ediyorlar /onlara öfke duymayı bırak artık /
Karakterinin değeri de ancak gayene göredir biliyorsun
/gayen hikmetliyse ve sen de hikmetliysen, devam et yolun da, durma sakın.
…
Sonneto.23.
nafiz coşkun
Yeni bir ben şekillendirebilirdim o sanatkâr ruhumla ve o
sanatkâr ellerimle yeni bir ben şekillendirebilirdim.
…
Bir peçe gibi örterken umutlarımı kederlerden dalgalar,
vuruyordu yüreğimin sahiline gamlı okları hayatın /
Kalbimin gölgesi dolanıyordu vücutsuz /yüzümün çizgileri
sana çok şey ifade edebilirdi aslın da /sesimi zorla zapt ediyordum /
Belki küfürler savuracaktım o kibir putu insanlara ve belki
de şarkılar bile söyleyebilirdim /
En zor durumlar da bile neşeli bir şiir okuyabilmişimdir hep
/ruhumun kalbi milyonlarca parçaya bölünüyor gibiydi /
Ve her bir parçasın da Aşk cilveleri birer kocaman kitaplık,
sevgi olabiliyorlardı /
Her insanın kalbine ait bir hikâyesi vardı / her insanın
derdi kederi kendine göre kocamandı zaten /
Ve her bir insan o kendi hikâyesin de başrol oynuyordu /her
insanın meyvesi farklı koku veriyordu /
Dalgınlığım, yüzümden okunuyordu bazen /
Ve bazen farkına varmadan uyanıyor gibi ellerim denize
/bahaneler uydurabilir miydim ben de acaba kendi kendime /
Bir bahane uydurup kendi kendimi kurtarmalıydım / kederlerin
ellerinden beni çekip almalıydım bir bahane uydurup kendime /
Kalabalıklara kapatmalıydım kendimi /
Seslerin, cümlelerin, gülüşlerin en yoğun olduğu yerlere
gitmeliydim /
Ve kendi kendime bir bahane uydurup, kurtarmalıydım
kederlerin ellerinden bu beni /
O ruhul kudüs cibrilin sevebileceği, o ölüm meleğinin
sevebileceği bir insan şekillendirebilirdim bu sanatkâr ruhum ile ellerimle /
…
Sonneto.24.
nafiz coşkun
Siyah rüzgârların ellerinden kurtarılıyorken ben kudret
eliyle Aşk’ımın!
…
Gönül ilişkilerine ansızın vedalar edilen bir dünyadayız /
O güzel yaşamları altüst eden keder dünyasındayız oysaki /
Yerleri daima boş kalmıştır o çok sevdiğimiz özel insanların
/
Sonun da bak işte gördüğümüz yalnızlık uçurumu önümüz de
duruyor kocaman gölgesiyle /
Yalnızlık uçurumundan uzak kalmalıydım / dayanmalıydım /
Devriliyordu bir-bir içerim de tatlı anılar /tutamıyordum /tutunamıyordum
/
Tutamıyordum diye sanki bir el müdahale ediyordu /
Bir kudret elinin uzandığını hissediyordum üzerime /
Ve bir de dönüp baktığım da sevgilime, diyordum ki sevgilime
düşlerim de;
Anladım ki hayatımdan sen eksildiğinde o başka mutlulukların
da neşeli bir yanı kalmıyor /
Seninle oysaki değer buluyormuş, deniz, kaldırımlar,
martılar,
Şarkılar bile ancak seninle beraber söylenince
güzelleşiyordu /
Ruhum sarsılıyordu, senin yokluğun da /içerime bir yerlere
gömülüyordum /kendi mezarıma toprak atıyordum /
Sonsuza dek sürmek üzereyken kederlerim / bir el uzanıp beni
kurtarıyordu sürüklenmekten ellerin de siyah rüzgârların /
…
Sonneto.25.
nafiz coşkun
İnsan bazen terk etmek zorun da kalırmış hem de çok sevdiği
için sevdiğini.
…
Zaten daha çok değerliyken bana sen /seni yitirdiğim zaman
daha çok anlıyordum kıymetini /
Sana hayranlığım vardı, fakat seni yitirdiğim zaman daha çok
artıyordu hayranlığım sana karşı /
Her şey bulanıyordu sanki senden başka /Karışıyordu,
insanlar, rüzgâr, yağmurlar, sesler, her bir şey birbirine karışıyordu artık/
Ruhum sızlıyordu sen uzaklaşırken, kendimi senden
uzaklaştırırken /kanatıyordu düşlerimi yokluğun da seni özlemek /
Zor, derdin, sen, ayrılırsak bak da gör işte özlemeyi o
zaman ve ben gülerdim sana ne ayrılığıymış o öğle derdim /
Hem sevmedim ki ben seni derdim /Latife yapardım, gülerdik
beraber ve haklı çıkacağını bilirdim üstelik /
Tam da sana ihtiyacım varken ve sadece senin mutlu olman
için seni terk etmek zorun da kalışımı sen de bilmiyorken /
Bazen insan sevdiğini terk etmek zorun da kalırmış hem de
çok sevdiği için, zarar görmesin diye ve sen bunu hiç bilmiyorken /
Bulunduğum şehirden çıkmak istiyordum /huzursuz oluyordum o
yokluğun da /
Yitirilmek istemediğim varlığımdan bile uzaklaşmak
istiyordum artık /
O göz kamaştıran deniz şehirlerini seyrediyordum /o yanım da
olsaydı, ben de hayranlıkla seyrederdim diye düşünüyordum /
Fakat olmuyordu, hayranlık duygularımı bile dağıtıyordu
kederlerim, sonbaharın sarı yaprakları gibi /
Sevgilimi hayatımdan çıkartıyordum, fakat kalbimden asla ve
bana ise geriye kocaman bir boşluk kalıyordu hayatım da /
Oysaki etrafım da hayranlık uyandıracak birçok kâinat tablosu
yüzüp devam ediyorlardı yollarına / devam etmeliydim ben de /
…
Sonneto.26. nafiz coşkun
Yitirilmiş bir kent kadar suskun ve batırılmış bir şehir
kadar ıslak hayatım.
…
Tepeden tırnağa ürperiyordum, karanlık sökmüştü, sen benim
evimdin, ailemdin oysaki /
Ve şimdi ise sürüklenen bir sonbahar yaprağı gibiyim ellerin
de rüzgârların /
Bu kadar çabuk geleceğini hesaplamamıştım oysaki vedaların /
Hiç hesaplamamıştım böyle bu kadar çok acıtarak
tırmalayacağını ruhumu ayrılık /
Ve ben de zaten ayrılık hesabı yaparak sevgi ilişkisi
kuranlardan da değildim /
Silinip kayboluyor sen yitirilince o tüm hayranlıkla
izlediğim tabiat /
Oysaki senin görüş açınla bakıyormuşum ben hayata /bu hep
hoşuma giderdi zaten /bak, bak, şu da ne kadar güzel derdin /
Her ne seviyorsan severdim ben de /O en aziz sahneler önün
de yürüyorken /ruhumun üzerine bir bulut çöküyordu karanlıkta /
Yağmurlar döküyordu üzerime /sağanak-sağanak kederler
yağıyordu /susuyordum sana /sükût ediyordum hayata /
Konuşmuyordum artık sana ben, batık bir şehirden farksız
oluyordu her bir yer /her bir yanım deniz, her bir yanım hasret /
Bir rüzgâr süpürmüştü yüreğim de ki neşeleri sanki /
Sandalların kenarın da oturup etrafı seyrediyordum /
Aziz fikirler tutmaya başlıyordu ellerimden /
Bir aziz fısıltı işitiyordum derinlerden yüreğime /beni öğle
bir söküp alıyordu ki kederlerden, yeniden doğuyordum artım!
…
Sonneto.27. nafiz coşkun
Gecenin sessizliğine, duha ya yemin eden rab, seni terk
etmedi ve sana darılmadı da sevgilim.
…
Boğuk sesler doluyordu içerisine odamın /denizin yüklendiği
soğuk bir hava vardı etrafta /
Adımı çağırıyordu bir ses /içerime yazıyordu harflerini
sanki /
İçerime yazarken kaderimi cümleler, acıyordu ruhum /
ellerini arıyordum, ellerini sevgilim tutmak için /
Kederlerden nasıl kurtulabilirdi ki başka türlü insan,
tutmadan ellerini olmuyordu sevgilim, olmuyordu /
Hıçkırıklar doluyordu avuçlarıma, susmuyordu /karışıyorlardı
ıslıkları fırtınaların birbirlerine /
Evlerin yüzlerine dokunuyordu rüzgârlar ve ben dur gitme
diyordum, sen durmuyor gidiyordun oysaki /
Kış rüzgârlarının sert darbelerini hatırlamaya başlıyordum /
Diğer bir yandan da, ışıkları göğün üzerinden yağan
parıltılara benzeyen gözleri geliyordu hayâlime sevgilimin /
Birbirine karışıyordu her bir ses ve her bir hayâl, düşler,
birbirlerine karışıyorlardı /
Cenneti arıyordum, cennetin sahibine muhtaçtım, ellerimi
uzatıyordum /
Kudret eliyle ellerimi tutmasına muhtaçtım o sanatkârım olan
rab Allah’ın /ve sonra sevgilimi hatırlıyordum yine /
Ay ışığının altın da yan yana oluşlarımızı hatırlıyordum
sevgilimle /
Ve öyle hatıralar gelip geçiyorlardı ki aklımdan, dünyanın
hiçbir hazinesine değişmeyeceğim gülüşlerini hatırlıyordum sevgilimin /
Ve ben cennetin sahibine uzatıyordum ellerimi /kudret eliyle
ellerimi tutsun diye benim ve sevgilimin.
…
Sonneto.28.
nafiz coşkun
Güneşten denizler seyrederdim sen doğarken her an benim
yüreğime.
…
İki mutlu çocuktuk hem de fazlasıyla /
Seni ışık zannederdi her bir göz, ışıklar karşısın da bile /
Öğle ki aydınlatıyordun hayatımı /
Seninle anlam, olgunluk kazanıyordu ruhum /
Sabah rüzgârlarının ılık esintileri doluyordu üzerimiz de
/mutluyduk /
Sonsuz bir hayranlık uyandıran Aşk’ın bakmalarıyla
bakıyorduk birbirimize /
Birbirimize uyanıyorduk her an her yeni bir doğuşu oluyor
gibi yeni bir günün /
Beyaz bir kelebek gibi çıkartıyordu gün yüzünü ve biz ise
birbirimize tutuluyorduk /
Güneşi ay tutuyordu yörüngesin de /güneş sistemin de
yüzüyorduk birlik de bir yerlere /
Ay ise güneşe tutulup kararıyordu /senin olmadığın hayatımın
her bir toprağı, denizi, havası kararıyordu /
Küstahlık ifadelerinden uzaktık birbirimize karşı /
Güneşten denizler seyrediyordum sanki bakarken senin yüzüne sevgilim/
Güneşten denizler seyrediyordum sanki batarken sen benim
yüreğimin batı yamaçlarına /
Güneşten denizler seyrediyordum sanki doğarken sen kalbimin
doğu kıyılarından sevgilim /
…
Sonneto.29.
nafiz coşkun
Dalların da sallanıyorduk kader ağacımızın rüzgârlar da.
…
Suların göğsün de siliniyorlardı bazı hatıralar /
İnlerdi bazen, özlemlerin de insan beraber rüzgârlarla /
Acıtınca yalnızlık böyle oluyordu işte /
İnliyordu insan, rüzgârların ellerin de bazen savrularak /
Hüzünlü düşünceler de, bazen dağılıyordu /
Kâğıtları dağılıyordu şairin defterinden rüzgârlar da /
Bazen dönüp geçmiş hayatın sahnelerine /
Bazen de bazı sevmelere giyindirerek kefeni /
Soluyordu kalbim de o bazı içerime atılan ölümlü her bir
sevmek /
İşte o ölümlü bir sevmekti senin ki sevgilim /
Kimi zavallı hayatların dökülüyorken yaprakları üzerimize /
Senin cümlelerin dağılıyordu rüzgârların da hayatın /
Sallanıyorduk, dalların da sallanıyorduk kaderin /
Tutarken yüreğimizden aziz bir Aşk hikâyesi, biz yeniden
doğuyorduk birbirimize.
…
Sonneto.30. nafiz coşkun
Etraf da neler olup bitiyordu acaba ben başımı bir an
kaldırırken okuduğum kitaptan;
…
Acıtan bir yalnızlığın içerisin de cesurca seyrediyordu
hayatı /yosun tutuyordu bulutların gözleri /avuçlarım karıncalanıyordu /
Ve diyordu ki bakarken gözlerinin içerisine o uzak ufukların,
o bilge şair /
Etraf da olup bitenleri şöyle tarif ediyordu; Kül kokuyordu
hava /rüzgâr bana sarılıyordu /
Ve bazen çekiyordu ellerini üzerimden rüzgâr /ısınıyordu
vücudum çekilirken rüzgâr üzerimden /
İkindi vaktinin güneşi dağınık bulutların arasından
parıltılarını dağıtıyordu denize /
Dalgaları bazen dövüyordu taşlarını sahilin /karnım
acıkmıştı, canım balıketi yemek istemişti birkaç kediyle /
Ve birkaç fakir davet etmeliydim o balıketlerini yerken
soframa belki de /Liman suskundu, insanlar tarafından susturulmuştu /
Fabrika bacaları tütüyordu, sandallar dans ediyorlardı
ellerin de dalgaların /dalgalar efkâr mı taşıyorlardı bugün acaba /
Neden her şey böyle sıkıcı gelmeye başlamıştı ki acaba /Boğazın
karşısın da ise, evlerin üzerini aydınlatıyordu güneş /
Dalıp-dalıp çıkıyorlardı balık avcısı kuşlar denize /yeni
bir hayatın başlangıcına bir haber gibiydi tüm bu sıkıntılı hava ben de /
Yosunlar birikmişti kayıkçıların iskelesin de /
Ağaçlar hâlen yapraklarıyla doluydu, fakat diğer bir
taraftan da topluyordu rüzgâr elleriyle yaprakları /
Sonbahar, tüm kuvvetiyle belirmeye başlıyordu artık /
Ufkum da ki martılar kaçıyorlardı gözlerimden /kediler,
ürkek bakışlarını çekiyorlardı üzerinden rüzgârın ve ben gidiyordum /
…
Sonneto.31.
nafiz coşkun
Yazdığım, keder, sevgi cümleleri, ruhlar da ki yaraların
eczalarıdır dedi bir bilge.
…
Bütün gece dökülen gözyaşlarıyla kırmızılaşan gözler /o
kederleri alsın da sulara bıraksın artık insan /
Beni kazanmak için bana yaptığın o zararsız mâsum
oyunlarınla gözüm de daha da değerleniyordun /
Seni Aşk’ın sahibine emanet ediyordum /gidiyordum uzaklara
/en sevdiğin sözlerle konuşmuştum yıllarca sana /
Şimdi gidiyordum /diğer bir yandan da tatlı sitemlerini
hatırlıyordum /o hüzünlü sevimli hayâlini özlüyordum /
Gidiyordum, fakat seni de hayatıma sıkıca saklıyordum /bâkir
bakışlarını saklamaya devam ediyorum /
O mâsum Aşk cilvelerinin sevgilerini de saklıyorum hâlen
içerim de /seni ben hâlen saklıyordum ruhum da /
Yapraklar dökülüyordu, yapraklar /sarı, eflatun, mor rengi
sonbahar yaprakları ve pastel rengi bir mevsim işte hayat bugün /
İnsan, bazı gerçek sevmeleri yaşar da kavrayamaz, değerini
sonradan anlar, diyordum kendi kendime /
Bazen de o gerçek güzel sevginin değerini onu yitirince
anlıyordu insan /sen benim Aşk çiçeği nergisimdin, diyordum /
Ruhumda sakladığım sevgilim beni duyabildiğini biliyorum,
beni duymak için sana fısıltım yeterdi o tutkun ruhuna diyordum /
Gün gelir, ölümün gölgesi yakalaşır, diyordum sana / bak,
fırtınalar dünya üzerin de çok şeyi siliyor /
Fakat o aziz Aşkları hiçbir şey silemiyor, dediğim de sen
bana sarılıyordun sımsıkı /
Ellerin sevgilim, ellerine dokununca ellerim, üşüyüşümü
unutuyordum, kederleri atıyordum denizlere üzerimden /
Sana su veriyordum ellerimle, ellerimle ellerine
dokunuyordum, güneşler soluyorlardı denizlerin dalgaların da o gün.
…
Sonneto.32. nafiz coşkun
Aşk ile sevgi arasın da ki fark nasıl neyle anlaşılır; kim
hak ediyorsa Aşk’ı düşün anlayacaksın sen de!
…
Aşk’ın, kime duyulması gerektiğini öğrenip anladığın da, Aşk
ile sevgi arasın da ki o ince farkı da anlayacaksın /
Aşk; sevginin en son çıkabileceği basamağıdır /sonsuz ve
sonsuza duyulması gereken tutkulu bir sevgidir /
En tutkulu yaşamıdır sevginin Aşk /en vazgeçilmezidir
başlanılıp da asla bırakılmayacak olanıdır sevgi de Aşk /
Eğer bir şey seviliyor da sonra terk ediliyorsa zaten ona
Aşk denemez, çünkü Aşk terk edilmeyecek birine duyulmalıdır ancak /
Aşk, terk edilmeyecek birine duyulmalı derken, doğruyu
söylüyorum, çünkü tariflere göre, Aşk’ın vasıflarından biri de budur /
Çünkü Aşk ancak ebedi, hak edene, eksiksiz bir varlığa
duyulabilecek büyüklük de tutkulu, hikmetli bir sevgi yoğunluğudur /
Şimdi soruyorum; ebedi, sonsuz, hak eden o en temiz bir
sevgi yoğunluğu olan Aşk’ı kim hak ediyor, kime duyulmalı, bir düşün /
Son söyleyeceği en aziz bir sözü varsa sevginin, o en aziz
son sözünü de işte o Aşk’a söyletir /bunu kim hak ediyor, bir düşün /
Ebediyete giden bir yolun kuvveti de ancak işte o Aşk
dediğimizle mümkünleşiyordu /ebediyete niçin, kime gidiyoruz, bir düşün /
Şimdi, Aşk’ın tarifini, lügat ile ıstılahı manasını yaptım
sana, daha belirginleşmiştir Aşk ile sevgi arasın da ki fark sana /
Aşk’ı kime duyman gerektiğini anladığın da, anlayacaksın sen
de o Aşk ile sevgi arasın da ki farkı böylece /
Akıllıya bir işaret yeter diyordum, senin beni anladığını
biliyorum, beni anlamak için düşündüğünü de biliyordum /
Aşk, kuşatıyor, balığı denizden çıkarırsan neler olur biliyorsun
/aşk işte o hayat denizin de kalmaktır, terk etmek ise aptallık /
Balık da, insan da biliyor ki kendisini kuşatan deniz
suyunun içerisinden ayrılırsa ölüm terleri ateşlere dökülmeye başlayacaktır!
…
Sonneto.33.
nafiz coşkun
Kalbimin dili olsaydı ancak anlatabilirdim seni.
…
Ellerin de bir sonbahar yaprağına çevirip sararttın beni
Ve şimdi ise o sonbahar rüzgârlarının parmaklarının uçlarına
terk ettin ruhumu/
Ben solup gidiyorken mevsimlerin koynun da;
Bir kerecik olsun onca yılın hatırına, Aşk’ın hatırına dönüp
de bakmadın yüreğime /
Oysaki ben
O
Yüreğim de ki
Yer de
Duranı
Anlatmaya
Kalbimin dili yok;
Ondan dolayı
Biraz kırgındır
Kalbime Kalemim!
…
Sonneto.34.
nafiz coşkun
Eller, dudaklar, tebessümler, hıçkırıklar hariç, aç
sessizliğin sesini bu gece artık.
…
Derinlerden hiç ses gelmiyor artık
Bu da demek oluyor ki
Hem gece
Ve
Hem de
Aşk
Başladı artık demektir,
Açın şimdi sesini sessizliğin,
Eller
Dudaklar
Hariç,
Hıçkırıklar hariç,
Tebessümler hariç,
Bunları hariç tutarak şimdi açın sessizliğin sesini artık.
…
Sonneto.35.
nafiz coşkun
Bazı kederler, yıllanmış cennet şarabı misali ballandı mı,
derman mı oldu dertlere şimdi yani, galiba.
…
O eski bazı acılar, çok beklemekten dolayı, cennet şarabı
misali çoktan tatlandı, şekerlendi, ballandı bile /
O eski bazı kederler yıllanmış cennet şarabı kadar tatlandı,
değer buldu, hayret mi etmeliydim, sen ne dersin!
Bu da demek oluyor ki o bazı kederler, dertler, gamlar, bize
derman mı oldu yıllar geçince üzerlerinden!
Yıllanmış cennet şarabı gibi tatlılaşarak derman mı oldu o
bazı kederler, dertler, gamlar bize yıllar geçince üzerlerinden!
Sen ne dersin, hayret mi etmeliydim!
Ebedi bir cennet hayatı için yaratılan insanın,
Her bir hikmetli vasfına bir bak,
O hikmetli vasıflarının üzerin de hikmetlice bir düşün
Ve sen de anlayacaksın ki
O aziz
İnsanın
Gerçek yurdunun
Ancak ebedi bir cennet yurdu olabileceğini anlayacaksın!
Çünkü ancak o aziz vasıfların isteklerini, aziz ebedi bir
âlem verebilirdi!
…
Sonneto.36.
nafiz coşkun
İnsan, kendi eliyle köleliği seçti, akıllıya bir işaret
yeter!
…
Krallığı
Getiren
Fikir,
Köleliği tercih edip
Kabullenenlere aittir!
Krallar ben kralım dememişti, kendilerini bir krala zorla
köle yaptılar insanlar kendi kendilerine,
Çünkü kölelik fikrini kendisine insan; bir kral arzulayarak
kendisi tercih etti!
Şimdi çeksin
Çekebilirse
Firavunların, kralların, sarayların,
Kılıçlarını
İnsan
Kendi
Boynunun üzerinden! Akıllıya bir işaret yeter!
…
Sonneto.37. nafiz coşkun
Kaskatı kesilmiş kalpleri hüküm vermeleri için danışılan
insanların, bu ne zulümdür böyle.
…
İstanbul’un altın rengi gözlerinin ufkunda yürüyordum ve sen
bunu göremeyecek kadar uzaklardaydın /
Bir şeyler düşünüyordum, Ruhların o soluk, sararmış
vücutları arasından geçiyordu gemiler sanki tarih sayfalarından /
O tarih sayfalarından çıkmışlar gibiydiler ve ben kendimi geçmiş
zamanların o tüyler ürperten sokaklarında yürür buluyordum /
O son okuduğum tarihi bir romanın etkisiyle olmaya başlamıştı
bütün bunlar, enteresandı, gülümsüyordum, farkındaydım /
Bir kasırga ve bir kartopu yumağı çığa dönüşüyordu,
düşüncelerimden bir şeyler akıyordu sokaklarına şehrin /
İnsan, yaşam mücadelesiyle, cinayeti birbirine
karıştırıyordu, acıyordu ruhum, çocukların ruhları acıyordu, yaşlanıyorlardı
erken /
Adil bir hukuk isteniyordu, çığlıklar hep bu yön de
koparılıyordu, insanlar şuursuzlaştırılmışlardı /
İnsan, istediğinin manasına tam anlamıyla hâkim değildi/ Adil
hukuku isteyenler ile uygulayacak olanların kalpleri kaskatıydı /
Oysaki
Kaskatı kalpler, adil bir hüküm veremezlerdi, biliyordum,
kuşlar biliyorlardı ve hatta timsahlar bile bunu biliyorlardı /
Çünkü katı bir kalpte ne merhamet ve ne de adalet sağlamca
durmazdı, durur diyenlerin kalpleri kocaman yalan söylüyordu /
Kalbinde, adalet ile merhametin sağlamca durmadığı bir kalp
ise; adil bir karar veremezdi ve ben bunu biliyordum /
Bunu Bağdat da ki sağır sultan bile çok iyi biliyordu,
enkisizyon mahkemelerinde kurban edilenler de biliyorlardı bunları /
Akıllıya bir işaret yeter! Diyordum, gülümsüyordum her şeye
rağmen, yaşamak için değil, hür bir yaşam içindi mücadelem /
…
Sonneto.38.
nafiz coşkun
İçerim de devriliyordu putları iblisin, tutuşturmak isterken
içerim de kötülüğü, tutuşuyordu kendisi iblisin.
…
Bozkırların insanları arasında kahramanlar da vardı, bunu
ben kadar, sen de biliyordun, bu önemliydi aslın da /
Efsanevi öyküler anlatılırdı kırlar da, ağacı bol ormanlık
ülkelerin bahçelerinde, dudakların da kızların hikâyeler anlatılırdı /
Zavallı bir varlıktı bilgisizliğe direnen insanlar, o güzel
kızların dudakların da kötülenirdi cehalet, ahlaksızlık kötülenirdi /
Tempolar tutuyorlardı tabiatın ilkbahar şarkıların da
kelebekler ve söylenirken dudakların da o güzel genç kızların şiirler /
Ötesine geçiyordum hayatın, hayatımı kederlerden alıp başımı,
sonrasını da düşünüyordum, fakat kararlıydım Âşık olmaya ben /
Ben o başımı saadetli avuçların arasına bırakıyordum, beni
hikmetli bir Aşk büyütüyordu, hatalar benim, iyilikler onundu/
Kuleleri devriliyordu o içerim de kurmak istediği iblisin,
iblis tutuşuyordu tutuşturmak isterken kötülüğü içerim de /
Ve sonra düşünüyordum da; Külkedisi hikâyeleri
yaşanılabiliyordu oysaki başını bir kaldırabilseydi insan kederlerden umutla /
Kadın, adamı öperek, güzel sözler söyleyerek, tenine
dokundurarak tenini yüreğiyle birlik de parmaklarını /
Böylece o adamın, güzel bir adam olması gerçekleşebiliyordu
aslın da, ben bunu biliyordum, doğruyu söylüyordum /
Oysaki başını bir kaldırabilse insan o alçak iblisin
kulelerinin arasından göğe umutla bakabilseydi, olabilecekti aslın da /
Adamın, kadını öpmesiyle, tenine teniyle parmaklarıyla ve
yüreğiyle dokunabilseydi eğer /
Güzel sözler söylemesiyle, onu bir prensese çevirdiği
doğruydu, keşke insan bundaki o aziz mecazı teşbihi anlayabilseydi /
Anlıyordum, sevebiliyordum her kederine rağmen dünyanın
içinde /Oysaki insan, o nankör kibirli iblisi bir terk edebilse, anlardı/
…
Sonneto.39.
nafiz coşkun
Tüketemedi bir türlü içerin de ki o savaş ateşlerini, nefret
ateşlerini tüketemedi bir türlü nankör insan.
…
Harpler patlıyordu zihinler de, saç baş darmadağınık
oluyordu /ormanların salaşları tutuşuyordu /
Göğün yüzü çürümüş, küllenmiş bir kiraz, ateş kadar oluyordu
/serin havaları özlenir olmuştu artık dağların /
Yaralar kabuk bağlamışlardı /peki ya öğleyse kimdi yeniden,
o kabuk bağlayan yaraya ateş düşürenler /
Dehşet veren bir gürültüyle ağlıyordu şehirler /hayvanlar
ortalıktan çekilmişlerdi hayvanlığından insanların /
İnsanlar birbirlerini yiyorlardı /peki ya hayvanlara onca
zulmü yapan insanların bu kan dökümüne sevinmelimiydi hayvanlar /
İnsan, ya harpten geliyor veya harbe gidiyordu /savaşların
ne soğuğu, ne de sıcağı tükenmiyordu /
İnsanın hayatı, bu kan emicilik yarışın da sürüp akıyordu
/uzanıyordu düşlerin de bir insanın elleri mutluluğa, fakat /
Nankör insan, çoktan tutuşturmuştu savaş ateşlerini ve şimdi
sönmüyordu artık yangınları şehirlerin /
Taarruzları insanın, hiç tükenmedi evler de, odalar da,
sokaklar da /salonlar da, meydanlar da /
Caddeler de, her bir yer de o çılgın taarruzları tükenmedi
insanın /tüketemedi bir türlü ihanetini kalbinden atamadı /
Ve sonra bildiğin gibi oldu işte, sönmeyen nefretler
karşısın da, sönmeyen ateşler doğurdu ellerin de insanın iblis /
Solumak için bir mola verseydi insan /soluk alıp vermeyi
bile terk edecek bir hâle geldi insan /kibir, şuursuzluk, hikmetsizlik /
Eğer sevmeyi başarabilseydi insan, Belki de birbirlerinin
yaptığı o kanlı kıyımların bir hiç uğruna olduğunu anlayabilirdi /
Fakat bir soluk almak için bile, harpten, kibirden dönmedi
geriye nankör insan, dönebilseydi, değişebilirdi belki çok şey.
…
Sonneto.40. nafiz coşkun
Kendimiz adına, güzel,
hikmetli bir hikâye yazmaya, onu yaşamaya çalışıyorduk birlik de insanla,
hayvanla, bitkilerle, fakat!
…
Kendimiz adına güzel bir
hikâye yazabilmeliydik /cinayetsiz düşlerle akşamlamayı başarabilmeliydik /
Ve cinayetsiz rüyalardan
uyanabilirdik /cinayetsiz düşlerle sabahlayabilseydik eğer, uyanabilirdik
cinayetsiz uykulardan da /
Boş bir harp meydanı
kalmadığından / dolu Metropoller üzerinden başladı savaşlara, Güvercinlerin
evlerini çaldı insanlar /
Ufka bakabilmek zorlaştığı
gibi yüksekliğinden binaların /balkonların, kapıların, pencerelerin yüzleri
kapatıldığından beridir /
İnsanların nefret
bakışlarından dolayı bile bakamaz olduk yüzlerimize birbirimizin,
kapatıldığından beridir kalplerin kapısı /
Çocukları sevmekten korkar
olduğumuz kadar; çocuklar da insanlara güvenmekten korkar oldular /kalplerimizi
vurdular /
Bir güvensizliktir aldı
başını sardı bizleri, birbirimizin ruhlarına ihanet edeli böyle sürüp gidiyor işte
hayat /bu mu olmalıydı /
Ve hatta birbirlerinin
eşyalarına bile ihanet etmekten vazgeçmediğinden insan, bir güvensizliktir aldı
başını yürüyor /
Oysaki sarması gereken
Aşklar olmalıydı bizi, neşeli gülüşler olmalıydı hayatımız da, birlikte
yapmalıydık, paylaşmalıydık /
Mutluluk güneşini batıran
insan, bilmem ki ne gün çağırır yeniden mutlu olduğu, o basit, fakat güzel
ilişkileri, harika esprileri /
O içerisin de kaybettiği
güneşi insan ne gün doğurur yeniden yamaçlarından batının, doğunun, güneyin,
kuzeyin, yamaçlarından /
Zaten hayattaydık, fakat
hayatı zehir etmekte yoktu kendi üzerimize /kendi üzerimize düşürüyorduk
sevgisizliği /
Oysaki ben hayatta kalmanın
değil; hür bir hayatı yaşamanın mücadelesini veriyordum /ruhumu kanatıyordu
hürriyetsizlik /
Hürriyet değdim ise;
insanın hem kendi, hem de tüm varlıkların adil hukukunu tanıması, korumasıydı
oysaki! Hoşça kalın.
…
Sonneto.41. nafiz coşkun
İstanbul da bir akşam
üzereydi, martılar ağlıyorlardı, şehirler mermi kusuyorlardı kendi insanlarının
ruhlarına.
…
Bir akşamdı, gittikçe
kararan yüzünü seyrediyordum şehrin /bulutları göğün şiir yazıyordu damlalardan
ince-ince /
Sokaklar loş, lambalar
eski, yollar kirli / evin balkon demirleri paslı /odalar kederden solmuş /
Hikmetli Sevgiler
alabildiğine çekilmiş dibine yerin /elleri boş kalmış her bir insanın /ruhul
kudüs çekip gitmiş uzaklara göğün /
Fakat kapının anahtar
deliğinden mavi bir ışık girmekteydi odalarına evin /duvarlarını okşuyordu
odaların mavi ışıkları günün/
Aydınlığın son vapurları da
yolcularını alarak götürüyorlardı vapur iskelelerinden insanları/yapraklar
soluyordu /
Ve çoktan, koynuna
sokulmaya başlamıştı insanlar şehir akşamlarının /akşamlar uykuya dalıyor,
kararıyordu düşünceler /
Levhalar da, hem geçmişin,
hem de bugünün İstanbul resimleri vardı, usta parmaklarla çizilmişlerdi /
Denizin dibine batıyordu
yürekler susarak /zemini yosunlanmış gibi bir hava veriyordu iskelenin kıyısı /
Yere yığılmış bir iskemle
yorgun işçileri ağırlıyor /birkaç balıkçı sandalı sallanıyor ellerin de denizin
dalgalarının /
Buğulanan, sislenen
düşlere; gürültüsü sokakların loşluğundan hemen sonra caddeler de düşüyor /içerime
düşüyordu yine hüzün /
Ve ben ise kurşun kalemimle
resmediyordum olan biten her bir şeyi /kurşunlar kusan insanlar arasın da
resmediyordum hayatı /
Sesler kesildi / ve sadece
benim ayak seslerimin sonrasın da konuşmaya başlayan yağmur damlalarının sesleri
işitiliyordu /
Seni çağırıyordum açarak
sessizliğini mutlulukların /duymayı isteseydin duyardın elbet de biliyordum
bunu ben /
Çünkü Aşk sesi insana
kendisini duyurur, fakat kendisine bırakır insanın tercihini/istesen duyardın,
bak, şehirler ölüyor artık.
…
Sonneto.42. nafiz coşkun
Gölgeler uzanıyorlardı,
yatıyorlardı yolların da şehirlerin kederli cümleleri insanların.
…
Efendilerini hiç de yalnız
bırakmayan gölgeler sarılıyorlardı birbirlerine /gölgeler evleniyorlardı /
Çocuklarıyla
neşeleniyorlardı gölgeler kadar bazı insanlar da /sabahları çekiyordu elleriyle
gelsin diye, yalnızlar, üşüyenler /
Ağır bir romandı okuduğum,
hayatı okuyordum /ağır bir ses işitildi tren garından /garların camları
eskiydi, taşlar eskiydi /
Afili bir yalnızlık
kusuyordu garlar da el sallayan insanlar birbirlerine /en son görünen şey
soğuk, mutsuz odaları şehrin sadece /
Bir ses bağırıyordu ruhumun
dibin de ta /ta dibin de gölgemin kulağının /sancıyan bir sesti işliyordu
içerime ta /
Sövüyordu mermilerini kusan
şehirlere bir adam ve bir kadın tokatlıyordu yalın ayak kaldırımlarını şehrin
/seyrediyordum /
Ellerimi uzatıyordum,
tutamıyordu o kederi çok, güvensizleştirilmiş kadın, tutmaktan korkuyordu
sıcacık sesimi /
Gitme diyordu, fakat kalan
kimseyi göremedim benden başka /gitme diyen sesiyle beraber kayboldu, kaçtı
sevmekten /
Ve gömüldü trenin kalkış
düdüğünün içerisin de sesleri Aşk isteyenlerin /raylar da eridi sesler /şehir
devrildi kündelerle /
Bir telaşla koşturan
sevgilisi kadının, ellerin de çiçeklerle beraber zeminine yığıldı mermerlerin /kıyamet
kopuyordu kalbim de /
Soğuk mermerlerin yüzü
serinletirken yüzünü kadının, kısık bir sesle girdim rüyalarına /gülümsetmek
sadakaydı, para verdim /
Gitme dedin, fakat o gitme
kelimesinden yıllar sonra olmadığım yerler de aradın beni sen, dedi adam kadına
/
Parayı da, ruhumu da
ellerimle uzattım /Lambaların küflü ışığının altın da telaşla koşuşturan genç
kızlar gülüşüyorlardı /
Kadın doğruluyordu düştüğü
yerden, o kendisine sarılan sevgilisinin güçlü kollarıyla, güçlü, güvenilir
ruhuyla doğruluyordu artık!
…
Sonneto.43. nafiz coşkun
İnsan hatırlamalı artık iyi
bir varlık olarak yaratıldığını, ebedi bir cennete döneceğini hatırlamalı
artık.
…
Bu şehrin tarihin de acaba
kimler yatıyorlardı /kimler bu harap olmuş evin içerisin de gülüştüler acaba
birbirleriyle /
Kim bilir ne sırlar
verdiler birbirlerine / ne sözler vaat ettiler araların da o harap olmuş evler
de /kirli yolların da şehrin /
Peki ya bu şehirleri ve bu
şehirlerin evlerini harabeye çeviren neydi ki /bu cevabı her insan kadar iblis
de biliyordu /
Sadece sevgisizlik vardı,
ilgisizlik vardı, güvensizlik vardı,
ihanet ile nefret tünemişti o yıkılmış şehrin ruhuna /yanıyordu şehir /
Yutkundu sonra o bilge şair
anlatırken o ateşten kül havasını şehrin /nereye çevirmeliydi ki başını mutlu
olabilmek için /
İçerisine mi yürümeliydi
/kendi içerisine mi kapanmalıydı /kaldırımlarına mı uzanmalıydı boydan boya
şehrin /
Oysaki şairler, halkın
içerisin de onların dertleriyle birlik de olabilmelilerdi, biliyordu /bu
ruhları kanatan zor bir işti oysaki /
Gülümsüyordu içerim de ki
bahçeler de çocuklar /dedi ve yürüdü şehrin o nemli, ıslak yolların da /biliyordu
sırlarını şehrin /
Çürümüş ruhların evlerinin bacalarından
yalnızlık tütüyordu /insan, kendisini yalnızlıkla idam ediyordu kendi elleriyle
/
Şuurunu kaybettiği belliydi
kendi elleriyle kendini yalnızlığın idam sehpasına çıkaran insanın /
Kaybetmeseydi şuurunu insan
hiç işler miydi sevdiklerinin zarar gördüğü onca cinayeti /onca sevgisizliği
içer miydi insan hiç /
İstediği kadar sevdiklerini
uzak tutmaya çalışsa da insan cinayetlerden, fayda etmiyor kendisi bırakmadıkça
cinayetlerini /
Oysaki fayda etmez korumaya
sevdiklerini yaptığı çalışmalar, eğer kendisi de işliyorsa cinayetlerini
iblisin /
Şimdi ayaklarının altına
kurduğun tüm o kanatan tuzakları topla insan denen varlık, iyi birisi olduğunu
hatırla lütfen artık!
…
Sonneto.44. nafiz coşkun
O nefes alıp vermeliydi,
yaşamalıydı yaşatabilmek için adalet adında, merhamet adın da bir varlığın
olduğunu.
…
Yüzün de terlerle uyanmıştı
sonbahar akşamın da uykusundan/oda soğuktu /ada soğuktu /deniz üşüyordu /
Fakat rüyası onu terletecek
kadar sıcaktı /yaşamak gerekiyordu oysaki iyi hikmetli bir şeyler başarabilmek
için /
Terlerini siliyordu
yüzünden elleriyle /başını mâdem öpecek yoktu iki şefkatli dudak /iki şefkatli
dudak öpebilirdi onu /
Öğleyse kendisi silmeliydi
anlın da ki kederli terleri yüzünden /siliyordu elleriyle kendisi terlerini
/üşüyordu sonra /
Aşk mukabelesi
yapılabilecek kimler kalmıştı diye baktı, aklın da yok kimseler /kimseler
kalmamıştı /ada üşüyordu /
Sıkıntısı bir kat daha
artınca; doğruldu yine kendi kuvvetiyle ayağa yeniden /ayakları üşüdü /deniz
devrildi yalnızlığın üzerine /
Nefes almalıydı o gecenin
karanlığını bölerken korkulu sesler /ağaçlar ürperiyordu /salaşlarında
yaprakları ağaçların üşüyordu /
O yine de nefes almalıydı,
insanlık kusarken cinayetlerini her bir yandan /o nefes almalıydı, çünkü o
kalbin de Aşk taşıyordu /
O bir hikmetli şair olmak
istiyordu mâdem, öğleyse soluk alıp vermeliydi /eritebilmek için buz tutan Metropolleri,
nefes almalıydı/
O doğrulduğu yerden
yürüyerek aktı şehrin sokaklarına kapısından çıkarak evinin /sahile yürüdü /martılar,
kırlangıçlar uçtu /
Ketum birisiydi o
/saçlarını kısa kestirirdi bazen ve bazen de uzun bırakırdı, güzel, hikmetli
farklılıkları severdi /
Beyaz tenliydi esmere
yakın, yağız değildi, yağız; bir zeytin kızılı ten rengiydi oysaki fakat o
yağız değildi /
Kumral da değildi o /o
kendisi gibi her beyaz kadar siyahı da çok seven ve enteresan hikmetli şiirler
yazan bir insandı /
Tutunuyordu kudret eline o
sanatkârı olan rab Allah’ın /rab Allah’ın kudret eli tutuyordu o hikmetli
yazılar yazan şairi.
…
Sonneto.45. nafiz coşkun
Elbet bir gün kalem sılayı
da yaza kalır bize ve sonra kurur bunun üzerine de mürekkep.
…
Vedaların nedir benle bu münasebeti
/
Neden iltifat eder ki hâlen
bana bilmem bu yalnızlık /
Düğümünü ruhuma atmasa bir
daha şu karanlık /
O düğümlerden kurtarıp
kendimi eklemem artık çıkar da sana gelirim /
Mâzur görmeliydi beni
denizsiz şehirler /
Onlar da bilir denize olan
tutkumu, fakat /
O ayrılıkların, yalnızlığın
kederlerini, ancak deniz bir nebze hafifletebiliyordu /
Dalgaları sahiline koşan
bir şehir sevmiştim ben oysaki /
Ruhum sızlardı ellerini
çekince üzerimden sevgilim /
Yeni bir vedanın tohumu
atılıyor içerime sanırdım /
İçerdim telaşla gitme dur
cümlelerinin harflerini /
Oysaki bir kasırganın önün
de durulmazmış, bunu da anladım /
Şimdi yaza kaldı kalem,
fakat /
Elbet de bir sılayı da
yazıp kuruya da kalabilir bir gün o mavi mürekkep.
…
Sonneto.46. nafiz coşkun
Köleleşen insanlar, çöller
de şaşkın başıboş dolaşan fikirsiz mecnun değil de ya nedir.
…
Kimi bazı ülkelerin
insanları,
Hükümetleri, Partiler,
hizipler, guruplar,
Tarikatlar, Cemaatler;
İnsanları köleleştirdiler
Ve köleleştirilmiş insanlar
ise çöller de şaşkın dolaşan,
Başıboş varlıklara
benzediler,
Fikir üretemez, Hikmetli
işler yapamaz bir hâle geldiler,
Kendi adil hukuklarını,
hürriyetlerini bilmez, tanımaz oldular, fikir hukuk bilmeyenin kimseye faydası
olmazdı, şuursuzlaştılar,
Oysaki hürriyet; hem kendi,
hem de tüm varlıkların adil hukukunu tanımak ve korumaktı adil hukukunu
varlıkların,
Hem kendilerini, hem de
başkalarının meselelerini ifade edemez oldular, anlamsızlaştırdılar kendi
elleriyle akıllarını,
Cahillere, zalimlere hüküm
makamları teslim edilmiş oldu böylece,
Emanetler; emanetleri
koruyamayacak olanların ellerine geçti böylelikle
Ve sonra İnsanlar, kendi
eliyle kendilerine krallar seçtiler
Ve yine o hikmetsiz şaşkın
insanlar, kendi eliyle kendisini köleleştirmiş oldu, kendilerini böylece
kederlerin dibine batırdılar!
…
Sonneto.47. nafiz coşkun
Menekşe kurudu ilgisizlikten.
…
Uzun zamandır
Sulamayı unutmuştum
Menekşe kurudu,
Saksısı güzeldi,
Fakat neye yarar ki sevgi,
ilgi, su veremedikten sonra,
Saksısı güzel olsa ne,
olmasa ne fayda, ilgi olmadıktan sonra!
Sonra şöyle düşündüm
Dedim ki kendi kendime
Bu menekşe gibi sevgilime
de su misali,
Sevgi ilgi vermeyi
unutursam eğer
Ve o kuruyan menekşe gibi
Sevgilimin de, benim
ilgisizliğim sebebiyle kurursa yüreği bana karşı,
Diye düşünüyorken,
Ve diz çöküp ağladı karşım
da ki duran solgun menekşeler.
…
Sonneto.48. nafiz coşkun
Sahilden notlar.
…
Pervazına yaslanmıştı
hayâllerinin penceresin de /buz tutmuş mevsime aldırış etmeden seyrediyordu, şehri
ve hayâllerini /
Çıplak ayaklarıyla sahilin
de gezebilmeyi düşlediğini anlatıyordu bana güzel deniz şehirlerinin /
Arasıra beni
konuşturuyordu, şiirden, edebiyattan bahsediyorduk /kitaplardan bölümler
okuyorduk birbirimize /
Bazı mutlulukların o kurumuş
çeşmelerinden, yeniden suların akmasını özlediğini söylüyordu bana /
Oysaki mutlulukların suları
kurumamışlardı, fakat /
Yıllarca o alıştığı yaşam
öyküsün de ki her bir sevdiği insanın ihanetine uğramaktan dolayı ki hâlen
uğruyordu /
Haklıydı o pervazına
yaslanarak hayâllerinin penceresinden bir şeyler düşünmekle /onu seviyordum
üstelik dost olarak /
Çıplak ayaklarıyla sahilin
de denizin gezinmek istemekle haklıydı /bunlar büyük istekler değillerdi oysaki
/
Zaten o da öğle büyük olur
olmaz şeyler istemezdi /çocuklar kadar bilirdi küçük şeylerle mutlu
olabilmesini o da /
Zaman ilerliyordu, yaşı
ilerliyordu ve bana döndü yine, yürüyorduk konuşarak onunla /
Ve dedi ki dimdik
durabiliyorum ve yeni iyi insanlar tanıyabiliyorum /ve seni hâlen çok seviyorum
/kendimdeyim hâlen ben /
Ve sonra şöyle devam etti
sözlerine; İyi insanlar tanımak, iyi olup olmadıklarını gözlemlemek uzun zaman
alsa da /
Güvenilir olup
olmadıklarını anlamak uzun bir zaman alsa da /sağlam dostluklar kurabilmek için
sabırla gözlemlemeliydim /
Çünkü her omuza, güven için
de başını yaslayamazsın biliyorsun sen de, dedi ve yürüyüşümüze devam ediyorduk
İstanbul da.
…
Sonneto.49. nafiz coşkun
Uyuduğun gaflet, kölelik
uykundan; tefekkür, ilim, hikmet kuvvetiyle uyanabilirsin, haydi, acıtsa da
düşün artık.
…
Bulutların olmadığı,
çamursuz bir mevsimdi / duha vakitlerinden birisiydi temmuz ayın da /
Adalar bildiğin gibiydi
işte, faytonlar, sessizlik kuşlardan başka, atların sokakları tekmelemesi ve
bir de çocukların gülücükleri /
Ve itinayla ilgi gösteren
bir sevgilinin yanın da sevgilisi, o tarihi sanat yapılarının sütunlarını
seyreden insanlar etraf da /
Ve sanki hâlen ‘’yaşasın
imparator’’ sesleri duyulur gibiydi o şehirleri yüzünü süsleyen saraylardan /
Oysaki bu cümleyi, neden
söylediğinin farkına varan insan sayısı çok azdı /
İnsanlar, ‘’yaşasın
imparator’’ derlerken, bir taraftan kendilerini köleleştirdiklerinin farkın da bile
değillerdi /
Fakat diğer bir taraftan da
‘’yaşasın imparator’’ cümlesini söyleyerek /
Bir umutla iyi bir hayat
geçimi arzusuyla söylüyorlardı o cümleyi aslın da /
O ‘’yaşasın imparator’’
cümlesini onlara söyleten, umuttu oysaki /fakat dibine batıyorlardı köleliğin /
Fakat köleliği kendi
elleriyle insan yine kendisi seçiyordu, bu ne kederdi oysaki /erdemleşmeliydi
insan /hikmet öğrenmeliydi /
Ahlaki bir tenkit, ilim
gücüne kavuşabilmeliydi /kralları öldürdüler, kralları yaşattılar /
Kralları öldüren de,
kralları yaşatan da o köleliği kendi elleriyle boyunlarına asanlar da; yine o
erdemleşmeyen halkın kendisiydi /
Demos krotosun kendisi
erdemleşmediğinden bir türlü kölelikten, şaşkınlıktan kurtulamıyor, fikir
üretemiyordu /
Çöllerde şaşkın-şaşkın dolaşan
insanlara dönmüşlerdi artık, şuursuz, istiklalsiz, istikbalsiz, ilgisiz,
sevgisiz bir leş gibi işte.
…
Sonneto.50. nafiz coşkun
Ruhumu acıtan hatalarımı
terk ederek, Aşk kıbleme yöneliyorum.
…
Kadim sanatın en sıcak
gülümseyişini seyrediyordum onun yüzün de /
İçerime işliyordu o temiz
havası gibi çam ormanlarının /başaklar devrilmeye başlayacaklardı içerim de
sanki /
O güzel kadının rüzgârları,
sanki başaklarımı toprağa doğru yatırıyor gibiydi /
Kadim sanatın o en sıcak
gülümseyişini seyrediyordum onun yüzün de /
Şehvetin parmakları
dokunuyordu yediğim elmalara /
İçtiğim kahvenin kokusunu,
çoktan unutmuş gibiydim, onun güzel ten kokusunun karşısın da /
Onun rüzgârları,
başaklarımı devirmeye başlıyorlar gibiydiler sanki /
Ah sonra dedim ki kendime,
O ulvi muhakeme,
O aziz, kibar yaşantı
sürmeliydi /
Topuklarından başına kadar
aziz bir endam vardı, fakat
Hayatıma alamayacağım
kadarda ihanet ediyordu dili kalbine onun /
Ve ben çektim kalbimi onun
huzurundan o gerçek aziz kıbleme /
Ve sonra yoluma devam
ettim, dili kalbine ihanet etmeyen arkadaşlarla beraber.
…
Sonneto.51. nafiz coşkun
Şehrin kaldırımların da,
agorasın da bir vakit seyrederken onu.
…
Kalbinden, avazı çıktığı
kadar bağırıyordu kimsenin işitemeyeceği bir yerdi orası /
Onu sadece o sanatkârımız
rab Allah duyuyordu, o da bunun farkındaydı zaten /
Maskaralık yapıyordu
çocuklar onun karşısın da /
Fakat çocuklar,
maskaralıklarını ona yapmıyorlardı /
Kendi araların da
oynuyorlardı çocuklar, gülümsüyordu onları seyrederken /
Büyük bir şehirdi orası /
Ve büyük bir agorası vardı
caddeye kıyısı olan /o etrafı seyrediyordu /bazen, çok az gülümsemelerinden
birisini görüyordum /
O her insan sanatı, o gün
ruh hallerine göre bir şeylerle uğraşıyorlardı şehir de /
O ise ayrı kaldığı bir
varlığı çok özlüyordu /tutku özletiyordu, özlemeyi seviyordu onu /
Bir yüreğin, diğer bir
yüreğe tutuklu kalması sonucun da öğle bir içsel acıyı yaşamak görülebiliyordu
/görüyordum on da ben /
Kalbin de ki o hüzünlü
avazı sakinleştirebilmek için /ayağa kalktı ve yürüdü sonra /
O büyük şehrin caddesinin
kenarın da ki agora da, kalabalığın içerisine karıştı /
Şehrin kaldırımların da
etekler dans ediyorlardı /ben seyrediyordum etrafı yürürken, yüzüm de küçük
tebessümlerle /
Kaldırımların da çıplak
vücutlar yanıyorlardı, görüyordum o güneşin o parlak dokunuşlarıyla beraber.
…
Sonneto.52. nafiz coşkun
Kendi insanlarını neden
ötekileştiriyorsun, düşündün mü?
…
O bazıları zannederler ki
kendisinden başka insanlar, doğru fikirlerin, doğru düşüncelerin sahibi olamaz
zannederler /
Zaten böyle bir zanna
kapılmakla, o fikir, düşünce sahibi olamaz zannettiklerinin hikmetli aziz
fikirleri varsa eğer;
Onları anlayamayacak fikre
asıl kendileri sahip oldukları ortaya çıkmış demek oluyor /
Ve anlayamadıklarından
dolayı bakın peşin hüküm vermenin sonucu bir yanılgıdan ibaret oluyor işte /sonrası
çatışma başlıyor /
Yanılgıların devamlılığı
sonucun da bir güvensizlik duygusu insanı kaplıyor ve hem kendisini ve hem de;
Başkalarını
ötekileştirmeye, ötelere fırlatıp atmaya başlıyor /oysaki birbirlerine kafa
tutup çatışacaklarına;
Mülayim ve yapmacık
olmayan, aziz vasıflar edinerek teveccüh edebilirlerdi birbirlerine, iltifat
edebilirlerdi birbirlerine /
Birbirlerini dinlerken daha
güzel fikirlerin ortaya çıkacağını anlayabileceklerdi oysaki /hani kadimden
kalma bir söz vardır ya;
‘’sinek, kendisini inek
sidiğinin üzerin de okyanus da zanneder’’ şaka-şaka; galiba bu kadimden kalma
söz bana da ait olabilir!
Bence yeniden kendimizi
hikmetli bir muhasebeye tâbi tutmalıyız ve artık kendi insanlık tablomuzu;
Ötekileştirmeden, ortak
güzel hikmetli noktalarda buluşarak daha iyi şeyler paylaşabiliriz, ortaya
çıkara biliriz diye düşünmeli/
Kendi insanımızı dışlamanın
iyi bir amaca hizmet edeceği fikrinden artık vazgeçmeli değil misiniz?
Anlamaya çalışmak, ortak,
hikmetli buluşma noktaları aramaya çalışmak, sizin hayatınızı olumlu iyi anlam
da değiştirebilir /
Yeter ki sabırla bir
denmeye başlayın o hikmetli ortak noktalar da buluşabilmeyi! Hoşça kalın, sevgilerle,
hürmetle.
…
Sonneto.53. nafiz coşkun
Yeter ki o güzel ahlaki
duruşunuzu hikmetlice, birlik de korumaya devam edin, biraz sevgi, biraz da
güven, ilgiyle.
…
İnsanlarla burun buruna
geliyoruz, hayret ediyorum bu yakınlığa rağmen, bir yabancı gibi kalmaya devam
ediyoruz /
Peki ya bunun sebebi
tercihlerimiz mi? Veya da bu yabancılaşmanın,
yabancılaşmak da kök salar bir hale gelmenin sebebi;
İnsanın, acaba
sosyalleşmeyi hikmetlice bir türlü başaramadığından dolayımı oluyor, yoksa
sadece, haset mi, kibir mi, egoizm mi?
Hikmetli bir Sosyalleşmek,
ahlak bozukluğu anlamına gelmez, siz de takdir edersiniz elbet de /
Ahlak bozukluğu, hikmetli
sosyalleşmeye çok zıt olan farklı bir meseledir ve bu zıt olan farklı meseleyi
de anlamak gerekiyor /
Bura da ki yabancılaşmanın
sebeplerini düşünmeliyiz, o bazı sebeplerden birisi de güvensizlik duygusudur /güven
duygusu ölüyor /
Neden hâlen güvensizdir
birbirlerine insanlar! Hem de binlerce asır geçmesine rağmen, onca tecrübeye
rağmen güven oluşamadı /
Hiç mi öğrenemeyip, hiç mi
öğretemedi, oysaki güven duygusunun bir millet içerisin de ki insanlar da;
Ahlaki bir yaşantıyla sürdürülmesi
demek şu anlama da geliyordu, işte o milletin maddi manevi kuvvetinin
azizleşerek,
Üstün, yıkılması zor bir
vasıf taşıdığı gerçeğini de göstermiş olacaktı! Birbirimizi çileden çıkaran o
yobaz mağaralarımızı,
Terk edebilmeyi başarıp, o
yeni arkadaşlıklara yelken açmaya da başlayabiliriz, zor, fakat azimle, sabırla
yapılabilir /
Ben, sizlere, insanlara
karşı tam bir güven duyun demiyorum, fakat o bazı insanlara da az da olsa bir
güven kapısı aralanabilir /
Az da olsa güven hissi
verilmeli ki yaklaşabilsin insanlar, arkadaş olup kaynaşabilsinler diye birbirlerine
/
Çünkü bu güven duygusu ile
sevgi hissi; ötekileştirmeyi ortadan kaldırabilir, ılık bir ilkbahar havası
yaşanabilir ruhlarda yeniden.
…
Sonneto.54. nafiz coşkun
Mütevazı, kibar, hikmetli,
cesur bir vasfa sahipti, tüm delilleriyle, tüm çıplaklığıyla incelerdi
meseleleri.
…
Aynı teveccüh hâkimdi yüzün
de cezbeden beni kendisine /iltifatı içtendi, iftihar duyardım onun güzel
hikmetli sözlerinden /
Küstah bir meşrebe sahip
insanlar bile onun huzurun da zarifleşirlerdi /kibar bir vasıf onun ruhuna
yerleşmişti /
Maksadı ne olabilirdi ki
hür, hikmetli, kibar bir hayat yaşamaktan başka ve onu da zafere taşıyan işte o
hikmetli vasıflarıydı /
Çünkü düşmanım diyebileceği
insanlar bile, onu incitmezlerdi o aziz karakterinden dolayı, onu asla
incitmezlerdi /
Musibetler, şehirlerin köşe
başların da kovalamaca oynuyorlarken; o içerisin de, Aşk ihtilalleri
gerçekleştirir,
Kendisini erdemliliğe
taşırdı /birçok insanın yaptığı gibi peşin hükümlerle, ön yargılarıyla değil
de,
O ise tüm çıplaklığıyla,
tüm delilleriyle incelerdi meseleleri /adaleti bir defa, merhameti üç defa
tekrarlardı /
Ve sonra da derdi ki işte
bu iki aziz vasfın tam ortasında durun ve tüm kâinatı tam o orta merkezden
temaşa edin /
Hikmet, sizlerin, ulu bir
vasfı olsun /mütevazılık sadece sükût etmek demek değildir, oysaki öğle
sükûtlar vardır ki
Düşmekten daha beterdir
/göğün yüzünden düşerde, parçalarını leş yiyiciler topluyor gibi olur o bazı sükût
etmeler de /
Gerçek de mütevazılık şu
anlam gelmektedir; kibirsiz, hasetsiz, bir gönül sahibi olarak, iyiliklerle
kötülükleri,
Ayırabilecek ilme sahip
olup ve devamın da ise, iyiliği yaşamanın gayretiyle, işte o tüm kötülüklere
de,
Onurlu, vakarlı bir duruş
sergileyebilmektir! Önemli olan da budur işte /işte mütevazılığın bir diğer
mânası da şudur ki
Zilletten uzak, Aziz bir
gönle sahip olabilmektir, mütevazılık dediğimiz işte o asırlardan beri
konuşulan o aziz kelime.
…
Sonneto.55. nafiz coşkun
Metropolleri, komünleri
kasıp kavuruyorken hikmetsizlik, Aşksızlık ve ben ölüm meleğiyle geziniyordum
şehirler de /
…
Kasıp kavuruyordu yalanları
şehrin insanlarını /vız gelir, tırıs giderdi onların yalanları bize, derdi o
erdemli bilge şair de /
Oysaki memleketlere
ihtilaller yağarlarken /her hain, içerimiz de pusular kurmaya çabalarlarken /
O aziz Aşktan sermayesi
olmayanlar, bizlerle yaşamak arzularlarken /
Hiç endişelenmeden o her
düşüm de bile, doğruldum, ayağa kalktım, yoluma devam ettim, dedi o erdemli
bilge şair /
Çılgınlıkları alıp başını
gidiyordu bazı memleketlerde insanların /ruhları, kanlı tırnaklarıyla kesiyordu
iblis /
İnsanlar, ölçer, biçer,
hesaplarlardı, o dürüst yaşantının hikmetini görseler bile, yinede o aziz
hukukun dışına çıkarlardı!
Ve aziz hukukun dışında bir
yaşantıyı tercih ederlerdi, aman Allah’ım! Hikmetli yaşantıyı görmelerine
rağmen yanlışa giderlerdi/
O aziz Aşk’a, sırtlarını
dönerlerdi, senin anlayacağın, insan kendi elleriyle o kendi vicdanını
hançerliyordu /
Aşk dediğimiz o aziz varlık
ise; zaten öğle alçak hain gönüllere girmeyi istemezdi! Ey Aşk, dedim, sen ne
uluymuşsun oysaki!
Taç ile tahtlar
değişiyorlardı /komedyalar, trajediler, Tirajı komik aptal olaylar
yaşanmaktaydı Metropoller de, komünler de /
İnsanların bazıları, fakat
çok az sayıda olanları, daha iyi bir insan olabilmeye çalışıyorlardı /zordu,
fakat onur vardı Aşkta /
İstiklal şiirleri
okunuyordu o bazı memleketler de ve o bazı memleketler de ise istiklal adına
cinayetler işleniyordu /
Ve o en güzel istiklal
şiirlerini, O ulu ölüm meleğiyle birlik de söyleyecekti o aziz olabilen
insanlar /söylüyorlardı da /
Azizleşmekti aslın da;
vefalı, erdemli, iyi bir kul olmayı arzulamak tutkulu bir Aşk ile o yaratıcı
sanatkârımız olan Allah’a.
…
Sonneto.56. nafiz coşkun
Ayrılık orucudur senin
ardından dudaklarım da ki susmalarım.
…
Gönlüm, senin ayrılık
orucunu tutmaya alıştı mı dersin,
Suskunluk orucunu ne zaman
bozduysa o Mesih İsa peygamberin temiz annesi meryem,
Ben bozar mıyım acaba o
suskunluk orucunu!
Belki onun tuttuğu süre
kadar mı tutarım ben de suskunluğun nabzını dudaklarım da.
Şu her günü cinayetlerle
geçen insanlık tablosuna karşı ben bozar mıyım suskunluk orucumu!
Günaydın sevgilim,
Hayrlı sabahlar,
Ben ayrılığın orucunu
tutuyorum,
Senin ayrılığının ardı sıra
başladığım o kesik, kesik susmalarımla beraber,
Bir de mutluluk orucu
ayları başlasa diyorum, keşke başlasa diyorum!
Günaydın sevgilim,
Hayrlı sabahlar sana
sevgilim,
Hayrlı sabahlar demek en
güzel şiirlerinden birisidir aslın da o aziz şairlerin,
Aziz olabilen her bir
şairin en güzel şiiridir aslın da; hayrlı sabahlar sevgilim, diye başlamak güne
onunla beraber!
…
Sonneto.57. nafiz coşkun
Seni sevmeyi de seviyorum
ben.
…
O sevgili nâna dedi ki
Derin bir nefes aldıktan
sonra bakarak içerisine gözlerine sevgilisinin;
Gönüllerin kıyısına yanaşmaya,
İçerlerine Aşk sözcükleri
solumaya seviyorum ben /
Yıldızları kendime baş
eğdirmeye,
Ay’ı, güneşi,
Parmaklarımla yerlere
sermeye,
Toprakları ellerimle
okşayıp,
Dudaklarıma denizi sürmeye
seviyorum ben /
Ve nâna suskunluğa
büründükten hemen sonra da
O erdemli bilge şair dedi
ki
O Aziz Aşk ile
Sevgi arasın da ki farkı
bilmek istersen eğer,
Lügat mânasına bak, Aşk’ı
kime duyman gerektiğini anlayınca, Aşk ile sevgi farkını göreceksin, beni de
seveceksin!
…
Sonneto.58. nafiz coşkun
Siyaset, politika hakkın da
aforizmalar, fikir yazıları! (1)
…
İnsanlar arasın da menfaat,
fikir çatışmaları çıkıyordu /
Ve bu menfaat, fikir
çatışmalarının sebebi ise, bir şeylerin paylaşımından dolağıydı /
Belki de bir şeyleri
paylaşmayı hikmetlice yapamadıklarından dolayı kaynaklanıyordu /
Ve hatta insanlar,
nankörleştiğinden, kibirli ve egoizme tutkuyla bağlılıklarından dolayıda bu menfaat
çatışmaları artabiliyordu /
Dünyadan bir şeye sahip
olmak isteyen, hayvanlık âleminin yırtıcılarıyla kavgaya tutuşmaya hazırlıklı
olmalıydı /
Siyaseti, politikayı,
insanlar arasında bir kavga, çatışma yapmanın çabasın da olanların ruhları çirkinleşmeye
devam ediyordu /
Bir kitap da okumuştum
diyordu ki insanlar, sosyal ekonomik durumları bakımından;
Değişik fikirlere ve
değişik çıkarlara sahip olabiliyorlardı /evet, şunu da eklemek gerekir ki
İnsanlar; yaradılış gereği,
farklı fikirlere sonradan sahip olabiliyorlardı /o farklı fikirlere sahip
olmasına sebep olan faktörler ise;
Bilgisince, istidat’ı,
anlayış kuvveti, inancı ve sosyal ekonomik hayat şartları, kültürel yaşam
çevresi, etkileyebiliyordu insanları /
Siyasetin, politikanın
temeli; halkı, insanları örgütlemek, teşkilatlandırmaktı aslın da /
Fakat insanların araların
da ki düşünce, fikir, menfaat, yaşam farklılıkları,
Ve sosyo psikolojik
sebepler ise o siyasetin, politikanın temelini, gidişatını, yörüngesini hiç
durmaksızın mevsimler gibi,
İyi veya kötü yönde
etkileyebiliyordu! Peki, insan ne gün hikmetli bir paylaşım siyaseti,
politikası yapabilir sizce, düşündünüz mü?
…
Sonneto.59. nafiz coşkun
Siyaset, politika hakkın da
aforizmalar, fikir yazıları! (2)
…
Erdemli, iyi insanın
siyaseti, politikası ne olmalıydı /bunu kendi kendime daima soruyordum
yıllardır, cevaplar arıyordum /
Şöyle düşünüyordum; Siyasetin
mânası, insanları, halkı örgütlemekti aslın da, bunu çok iyi biliyorduk /
Siyasetin gayelerinden
birisi de; toplum da ki bütünlüğü, ahengi sağlamak olmalıydı ve bunun için
azmeden insanlar da vardı /
Siyasetin, politikanın
gayelerinden bir diğeri de; toplum da huzuru güveni vicdan hürriyetini, ahlaklı
fikir hürriyetini sağlamaktı /
Umumun yararına, faydasına
olabilecek faaliyetleri, örgütlemek, teşkilatlandırmaktı, siyasetin,
politikanın gayesi bu olmalıydı /
Umumun ortak iyiliğine olan
çalışmaları yapabilmeliydi ve işte istenen, amaçlanan siyaset ile politika bu
olmalıydı /
İnsanların manen, ruhen,
madden bir refah içerisin de yaşamalarını gaye edinmeliydi siyaset Ve sadece
umumun değil tabi ki
Hem ferdin ve hem de o
umumu, cemiyeti oluşturan tüm fertlerin adil paylaşımını,
Aziz bir siyaset olarak
görebilmek gerekliydi, bunu bir gaye edinmeliydi insanlar kendilerine, diye
daima düşünmüşümdür /
Peki, ya ben acaba bu işin
neresindeydim bir fert olarak, ben ne fayda sağlaya biliyordum, diye de
düşünmeden de edemiyordum /
Ve hatta ben ne gibi
faydalar verebilirdim, istidatlarım neydi, gözden geçiriyordum istidatlarımı,
faydalı olmak istiyordum ben de /
Her bir varlığın faydasına
olabilecek hikmetli bir toplum düzeni kurabilmeyi amaçlamalıydı aslın da,
haklıyım öğle değil mi?
Siyaset ile politika,
sadece bir çatışma, iktidarların, muhalefetlerin kavgalarından mı ibaret
olmalıydı diye düşünenler de var tabi/
Fakat erdemli iyi bir
insanın siyaseti, politikası ise; toplumu, hikmetle, adaletli bir düzenle
yaşatma faaliyeti olmalıydı.
…
Sonneto.60. nafiz coşkun
Siyaset, politika hakkın da
aforizmalar, fikir yazıları! (3)
…
İnsanlar, temiz, faydalı
bir şeyleri, uygun zamanlar da ve uygun bir şekil de elde edebilmeyi
öğrenmelilerdi /
Ve hatta bu devlet
siyaseti, devlet ahlakı olabilmeliydi ki
Bu hem israftan kaçınmak ve
hem de cimrilikten uzaklaşmak için gerekli bir ahlak olabilirdi de /
Ve hatta öğrenmek de
istiyorlardı insanlar / insan, annesinden doğup yaşı ilerlerken öğrenebiliyordu
zaten, zaman içerisin de /
Yeter ki insanın etrafın da
erdemli insanlar olsun, bu o insanın hikmetli eğitilmesine sebep olacaktır
biliyorsunuz zaten sizler de /
Siyasette olduğu gibi, her bir
şeyin ve hatta hikmetli her bir şeyin amacına, özüne, niceliğine, niteliğine
bakmalıydı,
Anlamadan, doğruları
bulamadan, hikmetli güzel bir hayat kurulamazdı /anlamak gerekiyordu ilk önce
/anlamak /bilgi /
İşte bütün mesele;
anlamaktı oysaki ve devamın da da, ‘olmak ya da olmamak’ cümlesinin, ‘olmak’
kelimesi seçilmeliydi /
Yani hikmetli işler de,
‘olmak’ kelimesi ve hikmetsiz işler de ise, ‘olmamak’ kelimesi hayatımız da rol
almalıydı fiili olarak /
Meseleleri, bilgileri,
hikmetli bir tahlilden geçirebilmeyi öğrenmek de doğru bir siyasetti elbet de
/siz de biliyorsunuz zaten /
Hikmetli bir muhakeme
yeteneğine ve hikmetli tecrübelere sahip olabilmek siyaseti de güzeldi / hem de
çok güzel, öğle değil mi?
Ve iyiliğin karşıtı olan,
kötülükleri tahlil edebilmeyi de amaçlamalıydı siyasetimiz, siyasetlerimiz bunu
amaçlamalıydı /
Düşmanı, düşmanın
fikirlerini tahlil etmek de, hikmetli, yapılması gereken bir siyasetti ve biz
bunları yapabiliyor muyduk acaba!
Biz ne gün adaletin,
merhametin tam merkezin de durarak, hikmetli bir siyaset, politika yapmayı
başarabilecek miyiz? ne dersin /
…
Sonneto.61. nafiz coşkun
Sonbahar o birbirinden
farklı pastel rengi yapraklarını dökerken ağaçlardan, çocukluğumu düşünüyordum.
…
Çocukluğumuzun o ilk
mutluluklarını, nerede tatmaya başlamıştık ve ne zaman tatmaya başlamıştık,
hatırlıyor muyduk? Her bir
insanın öyküsü birbirinden çok farklıydı, birbirine benzer olaylar da olmuyor
değildi hani /
Çok hüzünlü veya çok neşeli
olduğu kadar; o çocukluğumuz da bize mutluluk tattıran sebepler de
farklılaşabiliyordu birbirinden /
Peki ya şimdi nasıldı o
bizi saadete ulaştıran sebepler, hatırlayabildiğimiz kadarıyla incelemeye çalışalım,
düşünelim bugün;
Bizleri en çok mutlu eden
sebepler neler olabiliyordu /çocukluğumuz da bizi mutlu eden her bir sebepten
uzaklaşıyor muyduk?
Elbet de çocukluğumuz da
yaptığımız her bir şeyi şu an yapmamız komik olurdu, fakat en azından;
Kalbimiz de bir gülücük
hissedebilmeye devam edebiliyor muyduk hatırlayınca o geçmiş çocukluğumuzun
zamanlarını, anıları /
İçerimizin derinlerine
inelim ve bizin o en çok sevinç duyduğumuz şeyleri keşfedelim yeniden
isterseniz /ekim ayının yağmurları,
Kendisini o kasım ayının
soğuklarına bırakmak üzere /yapraklar daha sarı, daha eflatun, daha neşeli,
belki de daha kederli,
Daha bir vişneçürüğü
rengine bürünerek yerlere seriliyordu artık yapraklar ve bizler ise ne
çocukluğumuzun o ilk neşelerini ve ne de
O erdemlilik çağlarımızın o
ilk mutluluklarını tam olarak şekillendirebilmeyi başaramıyor, yitiriyor
muyduk?
Peki, şimdi merak
edebilirsiniz, şekillendirmekten maksadım nedir diye sorarsanız eğer onu da şöyle
açıklayabilirim;
Bizim o ilk çocukluk
neşelerimizle, yeniden mutlu olabilmemiz mümkünleşebiliyor mu şimdi de şu
erdemlilik çağlarımız da!
Bizi yine o çocukluğumuz da
mutlu eden küçük sebepler, küçük tebessümler, küçük okşamalar hâlen
neşelendirebiliyor muydu?
…
Sonneto.62. nafiz coşkun
Kalemimin kuvvetiyle
kesmeye güç yetiremiyordum artık o şuursuz cimri kalabalıkların seslerini,
dibine batıyordum yıldızların.
…
Kara küllerini serpiyordu
rüzgâr hayatımıza dünyanın /karar vermek de zorlanacak kadar âdi teklifler
sunuluyordu bize /
Veya da karar vermek de
zorlanmaya hiç gerek kalmayacak kadar bize gelen her teklif de âdiydi zaten /acı
tebessümler bende /
Kaliteli bir gaye için yola
çıkmıştık, fakat bizi vazgeçirmeli miydi onca ilgisizliği insanların, ilgi
beklediğimiz eserlerimize /
O kadar çok yorulmuştuk ki
eserlerimize olan ilgisizlik sebebiyle /sanki avcılar zihinlerimiz de
avlanıyorlardı /
Yaralanıyorduk /canavar
avlamaya gelmişler gibi sanki şiddetle, öfkeyle hücum ediyorlardı, üşüyordum,
sonbaharın ellerindeydim/
Ben ise kahverengi
gözlerimi, kalemimi hiç ayırmıyordum mücadelemin üzerinden /hayat şartları
malumunuz, bildiğiniz gibiydi /
Onlarca kaliteli,
enteresan, Felsefik, hikmetli sonnet eserler yayınlayan bir yazar şair olan
bana;
Para kazanabileceğim işler
yapmamı tavsiye ediyorlardı, yazarlığımı tehlikeye atmaktı bir bakıma asılın da
ve ben hem yazarlığımı
Ve hem de parasal
kazancımı, geçimimi daha bir refah düzeyine taşıyacak bir ticareti birlik de
devam ettirebilecek miydim?
Peki, onca işleri hayatımın
içerisin de faaliyete geçirdiğim de daha kaliteli anlamaya devam edebilecek
miydim o boğuşmalar için de!
Kitapları, fikirleri,
hayatı, daha kaliteli olarak kaleme almaya devam edebilmeyi başarmaya devam edebilecek
miydim artık!
Bunları düşünüyordum ve
kara külleri serpilmeye devam ediyordu elleriyle rüzgârların /sıcak bir yer
bulmalıydım, üşüyordum /
Hayatımız da ki
neşelerimizi sobeliyorlardı şuursuz insanlar ve bir Aşk cümlesi daha kayıyordu
göğün yüzünden silinerek /
O en parlak meteor
taşlarının yanarken bir telaş çerisin de ki sessiz gümbürtüleri kadar dibine
batıyordum ben de yıldızların.
…
Sonneto.63. nafiz coşkun
Dem tutmak.
…
Benim sana verebileceğim
Zaten
Sana aitken,
Nedir
Benden
Sevgi
Dilendiğin
Dem tutmaya
Uğraşıyorum,
Yüreğime
Hikmetli bir Aşk Dem’i
Tutturmaya
Uğraşıyorum,
Anlatabiliyor muyum?
…
Sonneto.64. nafiz coşkun
Cumhuriyetçi kimdir.
…
Cumhuriyet,
Adil bir paylaşım demekse
eğer;
Adil bir paylaşımı da ancak
en iyi yapanlar,
Peygamberler ile
karıncalardır
İnan bana doğruyu
söylüyorum!
Cumhuriyet,
Halkın idaresi, demos
krotos demekse eğer;
Adil, hikmetli, erdemli bir
idareyi en iyi yapanlar,
Yine o peygamberlerle,
karıncalardır,
İnan bana doğruyu
söylüyorum!
Onlardan geri kalan
insanlık,
Sevgide,
İlgide,
Ve hatta hoş görüde bile
idare etmesini başaramıyorlar.
…
Sonneto.65. nafiz coşkun
Soğuk odalar.
…
Soğuk
Bir
Kış
Mevsimi
Gecesi
Gibiydin
Ve
Ben
Hep
Seni
Yaşıyordum
Sevgilim!
Keşke bir gün de olsun,
İlkbaharın yaz mevsimiyle
buluştuğu o an’ı yaşatabilseydin bana!
…
Sonneto.66. nafiz coşkun
Özlem duymak dediğin aslın
da!
…
Ay senin hizmetine
verilmişken
Senin hizmetine verilmiş
bir hizmetkâr olan ay ile seni anlatamıyorum!
Ve
Oysaki
Her
Özlem
Duyduğumuz da
Bir
Yanımız
Hep
Eksik
Kalmıştır!
Özlem,
İnsanın manevi bir
parçasının kendisinden uzaklar da olması gibi değil miydi?
…
Sonneto.67. nafiz coşkun
Hılf-ul fudul’u
hatırlamakla, aziz bir sivil toplum kuruluşunun da nasıl olması gerektiğini
öğretir bizlere.
…
Güzel ahlakı yaşayan
insanların yaşam ritimlerine bazen ayak uydurmaya çalışmak çok şey kazandırıyor
insana /
Mesela biz, o son
peygamberin bir gurup erdemli insanla beraber yapmış olduğu ‘’hılf-ul fudul’’
adın da ki andı, yemini,
Yeniden hatırlayalım o son
peygambere vahyler gelmeden önce kurmuş oldukları adalet için çalışan bir
mücadele cemiyetiydi o /
Bu and’ı, yemini buraya
yazmadan önce ‘’hılf-ul fudul için o son peygambere peygamberlik vahy geldikten
sonra bile demiştir ki
‘’Ben ona islamiyetin
hukuku indiği devir de bile çağrılsam icabet ederdim’’ bu aslın da bir bakıma
sadece ülkelerin değil,
Sivil toplum kuruluşlarının
da, adalet için, mazlumları korumak için çalışmaları gereğinin apaçık bir
örneğidir!
Demiştim ya; güzel ahlakı
yaşayan insanların yaşam ritimlerine bazen ayak uydurmaya çalışmak çok şey
kazandırır insana /
Evet, şimdi islamiyetin
hukuku yeniden inmeden öncesi bir dönem de, peygamber ile erdemli bazı bilge
arkadaşlarının;
Mâsumları korumak, adaleti
yaşatmak için kurmuş oldukları ‘’hılf-ul fudul’’ cemiyetinde yapmış oldukları
yemini, andı yazalım;
O iyi, hikmetli insanların
yüreklerinin ritimlerini hissetmeye çalışalım, ‘’hılf-ul fudul’’ yemininin sözleri şöyledir;
‘’vallahi, bundan böyle Mekke de yerli olsun, yabancı olsun zulme uğramış hiç
kimse bırakmayacağız! Zulme meydan vermeyeceğiz!
Mazlumlar zalimlerden
haklarını alıncaya kadar mazlumlarla birlik de hareket edeceğiz! Denizlerin bir
kıl parçasını ıslatacak
Suları kalmayıncaya, hira
ve sebir dağı yerlerinden silinip gidinceye, kâbe’ye istilâm(hacer ül esved’in
elle okşanması)ibadeti
Ortadan kalkıncaya kadar bu
ahdimizde sebat edeceğiz! İşte bir sivil toplum kuruluşu olan ‘hılf-ul fudul’
da böylece başlamış olur!
…
Sonneto.68. nafiz coşkun
(Hılf-ul
fudul: birbirine yardım etmek, ahd etmek, and, yemin, söz vermek, kötülükleri
yok etmek için, yardımlaşmak, uygunsuz işlere karşı mücadele vermek)
İtibar, hakikatleredir, kalbi
yalancı olana değil.
…
Bir insanın diliyle kalbi
birbirine daima ihanet içerisin de olsa,
Dilinin söylediği bir
gerçeğe kalbi inanmıyor olsa,
O insanın söylemiş olduğu
doğru cümle, elbet de doğrudur, fakat
O kalbi yalancı olan kişi,
sözü söylediği için değil
Cümle doğru olduğu için
doğrudur!
Doğru
Cümleye
İtibar
Edilir,
Fakat
Kalbi
Her bir
Aziz hakikati yalanlayana
İtibar edilmez.
…
Sonneto.69. nafiz coşkun
İnsan, temiz bir fıtrat
üzere var edildiği gerçeğini hatırlarken!
…
Şunu da hatırlatmadan
geçemeyeceğim; insanların, kalplerinin, vicdanlarının, akıllarının, aslın da
her bir asır da,
Her bir çağ da, her türlü
hayat şartı içerisin de, o sanatkârımız olan rab Allah’ın o aziz emirlerini
yaşamanın
Arzusu, hissi içerisin de
olduklarını sizler de gözlemleyebilirsiniz. Yani, insana, Allah’ın emirleri
ulaşmamış da olsa,
O insanın vicdanı, kalbi,
ilmi, aklı istidatlarıyla daima, güzel, hikmetli bir ahlaki hukuk yaşantısını
arzular
İnan, yeter ki kendisini
tamamen cinayetlerle dans eden o iblise satmış veya kiralatmış olmasın!
Ve insanın içerisin de, o
güzel ahlak’ı, adaletli bir hukuk yaşantısını istemenin potansiyeli daima
vardır,
Yeter ki o vicdanının,
hikmetli, merhametli sesini daima dinlemeye devam etsin!
İnsan,
Temiz bir
Fıtrat
Üzere
Var edildiği gerçeğini
Yeter ki hatırından
çıkarmasın,
İyi, onurlu bir dünya ile
cennet hayatı için, bu çok gerekli olacak!
…
Sonneto.70. nafiz coşkun
Hikmetli düşünmeni engelliyorlar
ve seni kendi ellerinle köleleştiriyorlar dar kalıplara sokarak ruhunu.
…
İnsan kendi elleriyle hem
kendini ve hem de toplumu köleleştiriyor, o hürriyet zannettiği madde
kalıpların da kendisini unutarak.
İnsanın düşüncesine tek tip
bir renk de, tek tip bir elbise giyindirilmeye çalışılıyor, oysaki o güzel adil
ahlak yaşantısını
Yaşamak şartıyla her bir
insana sonsuz hürriyet veriyordu ilahi kitap!
İnsan bu sonsuz hürriyeti
anlayabilecek akıl hürriyetinden bile yoksul, yoksun bırakılmıştı, sanki çöller
de şaşkınca geziniyordu!
Yani insan, kendi kendisini
köleleştirdi, bunun en basit birkaç ispatı şudur ki krallarını büyük bir
zevkle, iştahla seçiyorlar!
Birincisi; insan
yalnızlaşıyor, ikincisi; insan şuursuzlaşıyor, üçüncüsü; insanlar, dar, kaba,
menfaatperest bir mantığı
Vazgeçilmez bir felsefe
edinmeye başlıyorlar. Ve böylelikle de insan, kendisini kolay bir av haline
getiriyor. Çünkü
Yalnızlaşan, şuursuzlaşan
ve kaba menfaatperest bir felsefeyi kabullenen insan, köleleştirilmeye, kolay bir
av yapılmaya daha müsait oluyor! yani sizlerden düşüncenizi söküp alıyorlar ve
o akıllarınızın yerine kendi akıllarını düşüncelerini yerleştiriyorlar!
Fakat ilahi kitabın
emirlerine uyarak o güzel adil ahlak yaşantısını yaşayabilseydi eğer ki insan,
hikmetli bir kuvvet bulacak
Ve böylelikle de
hürriyetini kazanacaktı. Hürriyetin; hem kendi ve hem de tüm varlıkların
hukukunu bilmek, korumak olduğunu yeniden hatırlayarak, abanarak hür
yaşayabilmek için mücadelesine başlayacak ve aklını iblise kiralatmayacaktı
böylece.
Köleleşmediğinden dolayı
şuuru yerinde olacaktı ve menfaatlerini de düşünmek zorun da olmuş olsa bile,
israfsız bir cömertliğe sahip olabilecekti. Bu cömertlik hem maddi anlam da ve
hem de manevi bir sevgi anlamın da insanın hayatını ilkbaharlara çevirecekti!
…
Sonneto.71. nafiz coşkun
Sonuçlandırılmayan
görüşler, mutsuzlaştırabiliyor insanı.
…
Sonuçlandırılmayan
fikirlerden görüşlerden dolayı, sonuçlandırılmayan görüşler de çoğaldıkça,
içerisinden çıkılmaz bir hal alıyor,
Yani kısacası ağzı olup da
boş konuşmuyorum demiş olan her bir varlığın, konuşmaya devam ediyor olan her
insanın sonuçlandırılmamış görüşleri birbirine karışarak, bir zihin bunalımı
meydana getirebiliyor. Zihinler bunalıyor, zihinler bulanıyor.
Hatta boş konuşulmamış bile
olunsa, sonuçlandırılmadığından, yerin de ve zamanın da fikirler
görüşülmediğinden dolayı,
Bir görüş kirliliği etrafı
dumana boğuyor. Metropoller kalabalıklaştı, fakat insan yalnızlığın dibine
batmaya devam ediyor,
Yalnız gözükmüyor olsa bile
insan yinede yapayalnız aslında. Yusuf hâlen kuyunun dibinde mi? yoksa nedir bu
insanın karanlığı!
Fikirler kurtaracaktı
insanı, evet, o aziz fikirler insanı kurtaracak olan tek varlıktı, çok kere
geldi
Ve çok kere geldiği kadar
da, yine o kendisini bekleyen insanlar tarafından da istenmedi, kabul görmedi.
Çok defa insan onu istedi,
hâlen istemeye de devam ediyor, bu aynı o mutluluk hikâyesin de ki kederli gibidir
insanın,
Gözünün önün de ki, elin de
ki, içerisin de ki mutluluğu bir türlü görememesi gibi bir şey.
Yeri gelmişken hatırlatayım
yine, insan çocukken çok basit mütevazı şeylerle mutlu olabiliyordu, fakat
Yaşı ilerledikçe, insan
nankörleşti, kibirlendi ve o mutlu olabileceği şeyleri elinin tersiyle
iteklemeye başladı, değer bilemedi,
Mutsuzlaştı Ve sonra da
şöyle bağırdı; ben mutlu olmak, huzurlu olmak istiyorum! Saadet arıyorum,
hikmetli dost arıyorum dedi,
Hemen cevap verelim neden
mutsuz olduğuna insanın; çünkü sen kendi elinle mutlu olabileceğin saadetleri
elinin tersiyle itekledin!
…
Sonneto.72. nafiz coşkun
Kendi kalbine bir bak kimin
tarafındasın.
…
İnsan, içerisin de,
hikmetli olana, güzel ahlak hukukuna daima daha yatkın olması, olağandır,
tabidir,
Çünkü insan içerisin de o
erdemli fıtrattan gelme potansiyeli, kuvveti daima bulundurur /
Fakat işin bir de şu tarafı
var ki o zıt tarafını da anlatmadan geçmeyelim;
Ve sizlere bazı sorular
sorarak asıl meseleye sonra geçmek istiyorum,
Rica ediyorum sorduğum
soruları enine boyuna o erdemli akıllarınızla irdeleyiniz, kurcalayınız bir
çilingirci ustalığıyla lütfen!
Soruyorum sizlere, hazinelerle
dolu binlerce dünyaya sahip olmaktan daha iyi değil midir korumak mazlumları,
Vefalı hikmetli dostlar
edinmek, adaleti yaşatmak arzusuyla yürümek ve böylelikle hür olarak yaşamın
keyfini çıkartmak
Daha iyi değil midir?
Hikmetli Bir bilge der ki ‘’zalimin kılıcına taraf olursan, gün gelir o kılıç
seni de keser’’
Ve şu da bir gerçektir ki
zalimden taraf olmak, islamiyetin yasakladığı aziz bir kural! Adaletten taraf
olmak aziz bir ibadettir!
Her insan kendi kalbini
gözden geçirsin, kalbinin o aziz ritimleri kimin tarafına daha çok yakın, ne
gibi işlerle meşgul bir baksın,
Çünkü zalime taraf olmakla
insan, gayri İslami, yani İslam dışı bir yol tutturmuş olduğunu gösterir
kendisinin!
Kalp, en yoğun olduğu
varlığın tarafındadır veya kalp, en yoğun arzu duyduğu işlerle meşgul olduğu
taraftadır!
Şimdi kendi kalbine bir
bak, kimin tarafındasın! Kalbin de en yoğun olan hangi arzular, hangi işler
var!
Son söz olarak derim ki
kalpleriniz adil hikmetli insanlardan taraf gibi, fakat zalim düşmanların
kılıçlarını bileyliyorsunuz!
…
Sonneto.73. nafiz coşkun
Düşmanın kılıcını
bileyleyen, Aşktan dem vurmasın.
…
Son söz olarak derim ki
Kalpleriniz
Adil, Hikmetli
İnsanlardan taraf gibi
görünüyor,
Fakat zalim olan düşmanların kılıçlarını
bileyliyorsunuz!
Hangi akla sığar bu siz de
ki
Sevmekten
İyilikten dem vurur
haliniz!
Madem iyilikten, sevmekten
adaletten hünerden marifetten Aşktan dem vuruyorsunuz
Ne şefkat
Ve ne de bir hikmetli
insanın yapılabilecek isteğini bile yerine getirmiyorsunuz!
Demlenmeden nedir bu dem
vurmak siz de ki böyle,
Nedendir düşman kılıçlarını
bilemenin azmi siz de ki!
Ben galiba boşuna nefes
tüketiyorum, çünkü bazı insanlar, dostu düşmanı ayırabilecek bir erdemlilik
vasfı taşıyorlar mı ki artık!
…
Sonneto.74. nafiz coşkun
Oysaki aziz, hür, adil bir
felsefi hikmetli mantık edinebilmeyi öğrenebilirdi insan, bu donanım içerisin
de vardı onun.
…
Metropolleri büyüttüler,
fakat insanları köleleştirebilmek için de egoizm zindanına hapsettiler /
İnsanın zihnini daralttılar
köleleştirerek /insanı, kendi başına hiçbir şey yapamaz bir vaziyete getirmeye
çalışıyorlar /
Çünkü insan hürriyetini
kazanabilirse ve hürriyetin anlamını doyasıya yaşamayı başarabilirse eğer, köleleştirilemeyecekti
/
Hürriyetin; kendi adil
hukukunu, tüm varlıkların adil hukukunu tanımak, anlamak ve yaşamaktı o adil
hürriyeti /
Evet, hürriyetin, gerçekte
mânası buydu ve rab Allah bile, hikmetli bir ahlaki hukuku yaşamak şartıyla hür
bırakıyordu insanı /
Rab Allah’ın bu aziz
isteği, insanı gerçek hürriyetine kavuşturan altın bir yaşam tarzıydı
Ve bu adil hürriyetin
yaşanmasını istemeyenler yine o insanları köleleştirebilmek için var
kuvvetleriyle mücadele veriyorlardı /
İnsanları, çöl de şaşkın-şaşkın
gezer bir duruma çeviriyorlar /şehirler Metropollere dönüşüyor /Metropoller
köleliği reddetmelilerdi/
Metropoller
kalabalıklaştıkça da insan yalnızlaşıyordu, sanki önceden yalnız değil miydi ki
diye de bilirsiniz, evet yalnızdı insan!
Ve birçok insan kaba
yalancı menfaatperest mantığı felsefe edinmiş görünüyor /Metropoller teslim
olmaktan vazgeçmeliydi köleliğe!
Yani insan haksız olduğunu
bilmiş olsa da menfaati için o kaba yalancı menfaatperest felsefelere boyun
eğdiriyordu kendini /
Aslın da bu kadar çok
kalabalıklaşan Metropoller de insanın yalnızlaşmasının sebeplerinden birisi de;
İşte o kaba yalancı
menfaatperest mantığa kendisini hapsetmesidir /oysaki aziz hür adil bir felsefe
edinebilmeyi öğrenmeliydi insan!
İlahi kitapların
doğrularına sırt çevirerek, insanın o kaba yalancı menfaatperest mantığı,
mutsuzlaştırdı, yalnızlaştırdı insanı.
…
Sonneto.75. nafiz coşkun
İnsan, kendi elleriyle
kendini mutsuzlaştırdı ve teselliyi düşlerin de sevgilisiyle sevişerek arıyor!
…
Yalnızlığın kulağına
söyledim usulca /
Dokunarak yanağına hüzünlü
şarkıların /
Bulutların gözlerin de
gözlerimi yıkayarak /
Sana bir yürek büyüttüm
içerim de /
Keşke daha farklı olsaydı
/Mutluluk adın da /
Mutluluk tadın da bir
meyvesi olsaydı ilişkimizin keşke!
Dudağın da meleklerin
söylediği aziz cümlelerden bir çift kanatta biz yapabilirdik /
Toprağın gözlerinden akan
suların içerisin de göğü seyrederken /
Dokunabilirdik vücuduna sevgilinin
belki hayâl bile olsa!
Düşlerime koşuyorum,
düşlerime /
O senin hiç ayrılmadığın,
gülümsediğin düşlerime /
Ancak böyle mutlu
olabiliyordu artık insan, düşleriyle teselli bulabiliyordu artık /
Sanki şöyle demek gibi
olmuştu evlilikler; haydi gel beraber savaşmak, kavga etmek için bir çirkin
evlilik anlaşması yapalım!
İlişkiler, sanki saadetli
sevişmeler için değil de; savaşmak, kavga için olmaya başlamıştı artık! Ah bu
ne kederdir böyle!
…
Sonneto.76. nafiz coşkun
Yazar, şair Nafiz coşkunun, yayınlanan diğer kitapları:
...
1: Kelebek mevsimi ve saklambaçlar şehri…
2: Elma kokuları ve yağmur zamanı…
3: Azap yağmurları…
4: Sevgili nâna ve mektupları…
5: Papatya mevsimi…
6: Gece yürüyüşü…
7: Sevgili tutya ve mektuplar…
8: Sürgün şehir…
9: Su kavmi ve Ruhûl Kudüs...
10: Şafak gemisi…
11: Gemileri yaktım Aşk ülkesinde…
12: Sürgün çocuklar…
13: Siyah incir ve mavi kelebek…
14: Sofia filo ve mektuplar…
15: İstanbul da sanat ve aşk…
16: Afili yalnızlıklar şehri…
17: Şairler anarşist olurmuş…
18: Sular kesti kılıçları…
19: Kafa kâğıdı…
20: Hikmet ve felsefe…
21: Olmak ya da olmamak…
22: Papirüsler…
23: Meleklerin şehri…
24: İstanbul’un kanatları altın da…
25: Kırmızı yağmurlar…
26: Sobe, körebe ve saklambaç…
27: Bakır cezve…
28: Kaldırımda demlenen fikir…
29: Senfoni gülüşü…
30: Sevgiliye senfoni ve aforizmalar.
31: Ölümsüzlük senfonisi ve Felsefik yazılar.
32: Felsefe ile şiirin buluşması.
33: Çirkin kral ve fikir yazıları.
34: Ölü şairler mezarlığı.
35: Cennetin çocukları.
36: Şairler kenti ve aforizmalar.
37: Kelebekler şehri ve Felsefik notlar
38: Tutsak melekler ve fikir yazıları…
39: Şair korsanlar ve aforizmalar…
40: Şehrin azizleri ve Felsefik yazılar…
41: Sofia filo ve aforizmalar…
42: Faili meçhul sevdalar ve aforizmalar…
43: Kırmızı balık ve aforizmalar…
44: İhbarlanmış aşklar ve Felsefik notlar…
45: Kılıçlar ve kalemler…
46: Pur si muove ve aforizmalar…
47: Şairlerin ölüm dansı ve aforizmalar…
48: Düşmanlar ve sevgililer…
49: Soprano ve kanlı sözler…
50: Kurşun askerler ve aforizmalar…
51: Ölüm öpücüğü ve aforizmalar…
52:Kale düştü ve felsefik yazılar…
53:Şairin kurşun kalemi ve aforizmalar…
54: Şairin seyir defteri ve aforizmalar…
55: Kartal yuvası ve aforizmalar…
56: Kelimelerle dans ve aforizmalar…
57: Yalnızlık senfonisi ve aforizmalar…
58: Aksiyon ve aforizmalar…
59: Aşk yasası, Aşk diyalektiği…
60: Sinekler lordu ve aforizmalar…
61: Kod-adı şair ve aforizmalar…
62: Su akar yatağını bulur…
63: insan ilişkileri ve aforizmalar… (karma)
64: Sokrates’in intikamı ve aforizmalar…
65: Cehennem melekleri ve aforizmalar…
SÖZLÜK:
...
(A)...Ab-ı hayat: bengi su, ebedi hayat suyu,
cennet, hayat için yaşam için değerli olan.../...Acve hurması: medine de
yetişen ve bazı zehirlere karşı panzehir ilaç olabilen tatlı bir
meyve..../...Ad kavmi: hud peygamberin tebliğ için gönderildiği
kavim.../...Âfak: görünen, ufuklar, göz önün de olanlar, objektif.../...Adalet:
olması gerekenin olması gerektiği yer de olmaz. hak el de etmek, herkesin
hakkını vermek.../...Agah: uyanık, haberli.../...Agora: pazar yeri, halkın
toplandığı meydan, büyük alan.../...Ahenk: uyum.../..Ahd: söz.../....Ahmak:
anlayışsız.../...Aksiyon: kudretin iş üzerin de ki tecellisi. hareketlilik.
işler de devamlılık.../...Ampirik: Lügat, ampirik bilimini de şöyle tarif eder;
''Matematiksel metotlu bir öğrenime deyi de, görerek İşiterek bellenen
deneylerle bulunan formül tecrübeye(deneye)görgüye deneyime
dayanmaktadır.../...Anarşi: hukuk dışı, kargaşa, hukuk devletine asi oluş,
nizam din tanımayan.../...Anarşist: hukuk dışı, kargaşa, hukuk devletine asi
oluş, nizam din tanımayan.../...Arhia: hâkimiyet.../...Arı'lanmak: pak,
temizlenmek, boş, çıplak.../... Aristonikos: miladdan önce putperest roma için
de yapılan en büyük ihtilallerden birini yapmıştır, kendisi bir gladyatördür,
köleleri gladyatörleri alarak ihtilali başlatmış ve güneş devlet adın da bir
ideali olan kahramandır. kendisi yakalanınca romaya getirilip işkenceyle
öldürülmüştür,. Arş: yukarılar, sema, gök.../...Arz: yer yüzü.../..Arzın
dürülmesi: yolculuğun sürati, rahat kolay olması bu sone de bu anlam da
kullanıldı .../...Arş'ı azam: Allah'ın kudretinin tecelli ettiği
yer.../...Asabiyet:Zulüm de kavmine yardım eden ve zulmünü de destekleyen.../....Asalet:
temiz soyluluk köklü.../...Asayiş: rahat, huzur, güven. kanuna
uygunluk.../...Asil: asaletli.../......Aşk: sevginin en ileri derecesi, candan
sevmek ve allaha duyulması geren bir tutkulu bağlılıktır çünkü sevginin en
ileri derecesiyle ancak o sevilmeye layıktır.../....Aşikâr: açık,
ortada.../...Attar: güzel koku satan yer.../...Ayaz: Ayaz: ay gibi parlak,
soğuk, kuru havadaki soğuk.../...azizün züntikam: allah'ın intikam
alışı.../...(B)...Başak: ekin tarlaları, buğday gibi ekinleri taşıyan
koçan.../...Bedahat: açıklık.../...Bedi: ebedi ve güzel olan.../...Beliğ:
meramı eksiksiz ve noksansız güzel doğru söylemek, etkileyici söz sanatı. içe
işleyen söz sanatı.../...Belkıs: Kuran’ı kerimde anlatılan sebe
kraliçesi.../...Bengi su: ab-ı hayat,
hayat suyu, yaşam suyu, hayat için değerli olanlar, cennet.../...Bereket: ilahi
hayrın devamlı ve kararlı olması, ni'met, bolluk, feyz, çokluk.../...Beyan:
açmak, açıklamak, kelimeler, sözler, fıkıh, tercüme etmek.../...Beynel havfi
ve'r-reca: Ümit ve korku uyumuyla ahirete hazırlanmak.../...Beyza: beyaz,
parlak.../...BİYOM: canlı, canlılar topluluğu. (Canlıları bir ara da tutmak
projesi.) Biom; Organizmayı ilgilendiren biyolojik özelliklerin istatistiksel
yöntemlerle anlatılmasını sağlayan bilm dalı, bometry, biom. Birlikdeliği
gerçekleştirme projesi. Topluluğu bir canlı
etrafın da tutmak projesi. (canlıları , canlıların biyolojik
tepkilerini, zaaflarını, insanları deneysel, tecrübeyle inceleyip, sosyo
pskolojilerini metodsal olarak yönlendirip yönetebilmek projesi) Biyom,
biyosferin aynı iklim koşulların da ve aynı bitki örtüsünün egemen olduğu çok
geniş bölümlerini belirten çevre bilim terimidir. Yeryüzün de ki birbirine
bitişik benzer yayılmış yaşam alanları olarak da tanımlanır. Biom , (Biometry):
İnsan hayatının muhtemel ömrünü ölçme ilmi. Canlılar. Barış
için ortaklık merkezinin kısa yazımı. genelkurmay bünyesinde faaliyet gösteren
uluslararası bir eğitim merkezidir. Biyom: organizma da oluşan biyolojik
sorunlara istatiksel yöntemlerin uygulanması ve ayrıca organizmayı ilgilendiren
biyolojik özelliklerin istatiksel yöntemlerle yöntemlerle anlatılmasını
sağlayan bilim dalı.…/…Bostan: güzel kokulu çiçek meyve
bahçesi.../...Bucak: her yer de, her taraf da.../...Buğz: düşmanlık duymak,
sevmemek.../...Buhran: sıkıntı.../...Brütüs: bir zaman roma imparatoru culyüs
sezarın oğlu ve babasını öldürerek imparatorluğu almıştır.../...Burç: yıldız
toplulukları. bilim insanlarının gökyüzü haritası olarak bu yıldız
topluluklarına bir isim vererek bir harita olarak kullanırlar.köşk,
yüksekler.../...Buse: öpmek.../...(C)..Cedil: arabca bir kelimedir mücadele
demek. bu daha çok fikir mücadelesi ilmin de kullanılan konuşma savunma ikna
etme. delilleriyle akla hitab etme ilmi, mesleğidir.../...Cehd: çalışmak, güç,
gayret.../....Cemad: cansız.../...Cendere: baskı, dar, sıkıntı,
zorluk.../...Cenub: güney. güney rüzgârları. cennet rüzgârları.../...Cevher:
kendi özellikleriyle var olan. soydan gelen değer. değerli. kıymetli. elmas.
yakut bakır cevheri. ruh. öz.../...Cihad: İyilikleri yaymanın
mücadelesi.../...Cihet: yön, yön tayini.../...Cinayet: kötü olan her
iş.../...(D)...Demos krotos: demokrasi, halk idaresi.../...Din: kanunlar,
hukuk, ceza, mükâfat, ödül, ecir, yasalar, arzular, istekler. Allah'ın dini
olan islam ise Allah'ın biz insanlara seçtiği emirler temiz yasalar.../...Din
günü: cennete ve cehenneme gireceklerin belli olacağı ilahi
mahkeme.../...Diyalog: konuşmak ve konuşturmak, karşılıklı konuşmak,
.../...Duha: güneşin kuşluk vakti, yani öyleye bir saat kadar kala bir zaman
için de ki vakitte etrafa verdiyi aydınlık.../...(E)...Eda: tarz,
duruş.../...Edep: terbiye, eğitim, ilahi hududa riayet etmek, her alan da dğru
bir eğitim vermek.../...Efdal: çok faziletli, iyi olan, Ekonomizim; alış veriş,
alım satım kültürlerinin, matematikselleştirilmeye ve metotlaştırmaya çalışılan
ve içerisin de ampirik bilimi ve kuramların olduğu ekonomi kültür
sistemidir.../...Ekonomi: Lügat da ekonomiyi şöyle tarif ederler; ''kural,
kelimeler, iktisat! Nispeten sınırlı nicelikte olan eşya ve malların üretim,
dağıtım, deyişim ve tüketimine ait kültür kısmı! insani ihtiyaçların
karşılanması için gerekli olan mal ve hizmet gurupları ile kaynaklar arasın da
ki bağıntıları değişik açılardan inceleyen sosyal ampirik bilimi! ve tutumlu
olmak manasına da geliyor, ekonomi ayrıca; Beslenme, yaşama düzeyi, eğitim,
sağlık, bakım, konut ve çalışma şartları gibi insani değerler açısından
iktisadi düzeni inceleyen iktisat bilimi dalı ve işletme mânasına gelir,
iktisad ayrıca; servetin üretim, dağılım ve tüketimini inceleyen bilimdir!
İktisadın konusu ise; insan faaliyetinin ihtiyaçları karşılamak amacıyla mal ve
hizmet etme bakımından incelenmesi.../...Elem: ağrı, acı, keder,
sıkıntı.../...Endam: boy, vücut.../...Enfüs: içsel, sübjektif, canlar, bir
kimseye mahsus görüş enfüsi, ruhla ilgili, mana alemiyle ilgili içsel
alemler.../...Erak ağacı: diş temizliğin de kullanılır, hoş kokulu bir sıvısı
vardır ve yumuşak püskül haline getirilip hafifçe dişler üstün de bastırmadan
gezdirilir.../...Esef: şiddetli hüzün.../...Eser: kâinat, yaratılanlar,
keşfedilen, icad edilen, kişiye ait
olan.../...Esvab: elbise.../...Etik: ahlak bilimi, töre bilimi..../...(F)...Fahiş:
fahiş iş yapan, zarara götüren aşırılık.../...Fahişe: fahiş iş yapan, çok aşırı
giderek zarara giren. kötü işleri yapan. kötülükle ilgili olan.
aşırılık.../...Farakliyt: hakkı batıldan ayıran, faruk, seçilmiş, övülen, hamd
eden, şefaat eden, Piroklitos, pariklotos, paraklitos, farakliyt, yunancadan
arapcaya girmiş bir kelime muhammed, ahmed anlamlarına geliyor, hakkı batıldan
ayıran, şefaat eden, güzel ahlakı getiren, seçilmiş, teselli eden, hamd eden,
övülen, faruk. incilde adı geçer ve son peygamber muhammedi tarif eden bir
isimdir..../...Fasık: günahkâr, kendine başkalarına zarar veren. doğru yoldan dışarı
da olan.../...Fasih: çok güzel konuşan.../...Fazl: üstünlük.../...Fazilet:
erdem iylik, hüner, değer.../...Fenni ilimler: fizik, kimya, matematik,
biyoloji gibi bilimlerin genel adı. maddi sonuçlar el de etmek üzere bili
uygulama alanına koyan bilgilerin topu. erdem, hüner.../...Fersah: beş
kilometrelik mesafe.../...Feyz: bolluk, bereket.../...Feth: açmak, ele
geçirmek, üstün gelmek.../...Fıkıh: derin ve ince anlayış, islam hukuku kişinin
lehin de ve aleyhin de olanı bilmesi. meseleleri teferruatıyla düşünmek,
anlamak ve açıklamak.../...Fitne: karışıklık, arabozmak, kargaşa, dedikodu,
sınav. altını başka maddelerden ayırmak için yapılan işlem. çatışmak.
zulmetmek. birilerini zorla ve işkenceyle dininden vazgeçirmeye çalışmak./
...Fıtrat: yaratılışın özü, temiz, allahın insanı temiz yaratması, islam
temizliği hukuku üzere yaratışı.../..Fikir: düşünceler! bilinmeyene ulaşmak
için bilinenlerin düzenlenmesidir! akıl yürütmek ve akli bir nazarla
bilinendir! akla gelenler, bilinenden bilinmeyene ulaşmak, akıl, akletmek gibi
mânalara gelmektedir.../...Fil dişi kule: kendi şahsi davalarından başka
kimseyi kabul etmeyen, kendini hapsetmek, kapanmak kendine.../....Firavun:
geçmiş zaman bazı kavimler de krallarına firavun ünvanını kullanırlardı ve bu
sone de anlatılan firavun kötülüğün temsili bir kral.../...(G)...Gafil:
dikkatsiz, kârı zararı ayıramayan, nefsi emmaresine uyarak allahı
unutan.../...Gayz: kin.../...Gard: boks sporunda boksörün savunmak ve vuruşa
hazır duruşu ve korunmak için kuvvetli ve dengeli bir korunma duruşu. Elleri ve
kollarıyla başını ve vücudunun zayıf yerlerini koruma duşu..../...Garip:
İşitilmemiş, görülmemiş, ve nadir görülen olay, davranış. farklı bir yaşam
tarzı. .../...Gayb: gizli olan, görünmeyen.../...Gazap: öfke, hiddet,
kızgınlık, cezalandırmak.../...Gerçek: hakikat, bilgi ve bilinen uyum için de
olması, obje ve subje uyum için de olması .../...Gıpta: imrenmek. iyi bir
niyetle başkasının güzel bir halinin kendisin de de olmasını arzulamak,
(H)...Habbe-i sevda: çörek otu, bazı zehirlere karşı panzehir olduğu söylenmek
de ve eczacılık da kullanılmaktadır.../...Hacim: bir maddenin kapladığı
yer.../...Hâdim: hizmet eden, çalışan.../...Hafiye: gizli şeyleri araştıran,
casus, haber taşıyan.../...Ham softa kaba yobaz: kâinat kitabını ve islamı bilmez
cahilce islamı yaşadığını ve anladığını zannederek insanları islamdan
uzaklaştıran eğitimsizler, ham softa olmamış medrese öğrencisi demek . kaba
yobazlarda islamı kuranı tam okumadan ve üzerin de düşünmeden düşmanlık
yapanlar. yobaz da gerici, ayrımcı, fitne çıkarıcı, davranışları kötü
olan.../... Hased: Çekememezlik, yani haset ettiği kişinin elindeki nimetlerin,
güzelliklerin yok olmasını ister, sadece kendinin olmasını ister.../...Haşmet:
büyüklük.../...Hatır: akıl, ilgi, hayâl, düşünce, gönül. fikir. sevgisi için
yapmak, hatırı için yapmak. ilham, duygu. sevgi. beklenilen ilgi.../...Hatıra:
hatıra gelen. Hatır da kalan. hafıza da yaşamaya devam eden geçmiş bir izlenim,
duygu ve heyecanlı olay.../...Havari: yardımcı.../...Haya: haya kelimesi
hayattan gelir ve insan de ayıplanmaya sebep olacak şeyin korkusundan doğan
ıstırap halidir. suç işlemekten alıkoyucu ruh melekesinin ismi..../...edep,
ilahi hudutlara riayet, kötülüğü sevmeyen, kötülüklerden uzak olan insan
vasfı.../...Helal: Allah'ın müsaade ettiği şey, kötü olmayan.../...Heme ezost:
herşey ondandır.../...Heva: havai, istekler, nefsi emmarenin istekleri, gelip
geçici hevesler.../...Hılf-ul fudul:
birbirine yardım etmek, ahdetmek, (Hılf-ul fudul: birbirine yardım
etmek, ahd etmek, and, yemin, söz vermek. kötülükleri yok etmek için,
yardımlaşmak) fudul, kelimesi ise tek başına kullanıldığın da şu manaya da
gelebiliyor; itiyaçtan fazlası, boş işler, boşa zaman harcamak, uygunsuz işler,
kötülükle sonuçlanan işler vs vs…../….Hikâye: yaşanmış
olayları anlatmak, yazmak, etkileyici olayları anlatmak.../...Hikmet: düşünmek,
Başlangıcı düşünmektir ve şartı ise akıl ve doğru tercihtir. Faydası ve gayesi
bilinerek kati bir isabetle yapılan fiile hikmet denir. Fiilin sebep olduğu
faydalara ve gayelere de o fiilin hikmetleri denir. İşlerde sağlamlık, bir
kimsenin lehinde ve aleyhinde olanı bilmesi, Kuranı kerimin hikmet ilminin
manası, Allah ve kâinat ve özellikle insan ve insanların arasındaki işler ve
bağlar. Yaratılmışların yaratılışındaki ilahi gaye.../...Hukuk: yasa, haklar,
kanun, arzu, istek.../...Hüküm günü: Din günü, kıyamet sonrası insanlar tekrar
diriltilip toplanarak çıkarılacakları ilahi mahkeme.../...Hürriyet: insanın
kendi hukukuna sahip olması ve başkalarının da hukukunu koruması ve adil hukukla
yönetilmek.../...Hüsran: zarar. mahrumluk.../......(I)...Islah: iyileştirmek,
kusurları gidermek.../...(İ)...İcaz: az sözle çok şey anlatmak.../...İnkılab:
alt üst olmak değişmek, halden hale geçmek..../...İcra: bir işi yürütmek. bir
işi bir işe bağlamak.../...İçtinap: sakınmak.../...İçtimai:
sosyal.../...İdeolocya: sistem. bir şeyin en doğrusunu elde etmeyi gaye edinmiş
fikir programı. fikir sistemi.../...İdrak: anlayış.../...İffet: ahlak, namus,
haya, ilahi sınırlara uymak.../...İfsad: bozmak, zarar vermek.../...İflah:
halini düzeltip selamete çıkmak, kurtuluşa ermek.../...İhkâm: sağlamlık, muhkem
bilgi.../...İhlas: doğru, temiz sevgi ve içten gelen saf duru bağlılık ve Allah
emrettiği için ibadetleri yapmak.../... İhtilal: Bir bünyenin kendi için de kendi
öz nizamını sarsıcı ve yeni bir nizama yol arayıcı her hareket.../...İhtisas:
belli bir ilim sanat dalın da yeterli bilgi edinmek. uzmanlaşmak.../...İkmal:
tamamlamak.../...İktisad; İktisad ayrıca; servetin üretim, dağılım ve
tüketimini inceleyen bilimdir! İktisadın konusu ise; insan faliyetinin
ihtiyaçları karşılamak amacıyla mal ve hizmet etme bakımından incelenmesi ve
lüzumundan fazla veya noksan harcamaktan kaçınmak. tutumlu olmak. israf etmeden
harcamak.../...İlim: bilmek, dünya ve ahretle alakalı, kâinatla alakalı
gerçekleri bilmek. ayrıca 60 nolu sonede ilim ve şiir başlıklı sone de üstad
necip fazıl ilim hakkındaki sözlerine bakılsın. kanunlarını mücerret
tefekkürden alıp onları bir takım sûri nisbetler için de
kalıplaştırmak.../...İlla: arabca bir kelimedir ve ''başka'' anlamın da
kullanılır.../...İltica: sığınmak.../.İnbisat-ı külli: sürekli genişlemek,
açılmak ölümcül.../...İnkıbaz-ı külli: sürekli daralmak, tutulmak, ölümcül
daralmak.../...İnfak: nafaka vermek. beslemek, geçindirmek. sadaka vermek.
ihtiyacı olana yardım etmek.../...İmaj: zihin de canlandırılan görüntü. hayâl,
imge, görüntü, zihin de planlamak.../...İnsaf: merhamet, adalet üzere
hareket.../...İrfan: bilmek, anlayış, zihin, kemale ermek, sırları ve
gerçekleri kavramak.../...İrşad: erdirmek, varılması gereken yere vardırmak,
açıklamak ve doğru yolu göstermek, doğruyu anlatmak.../...İrtica: geriye
gitmek, yeniden ayrılarak gerilemek, ilerlemek.../...İsnat: nispet,
bağlamak.../...İstidat: kabiliyet.../...İstişare: meşveret etmek, fikir danışmak.../...İştiyak:
fazla arzu, özlemek.../...İtikaf: bir şeyden ayrılmak. dini anlam da ise
şöyledir; bedenen ruhen temiz bir niyetle oruçlu veya oruçsuz bir an veya belli
zamanlar da ibadet tefekkür ilim uğraşmak için Allahın rızasına ulaşma sebebiyle
yapılan bir ibadet( ramazan ayın da oruçlu yapılır ve belli kuralları
vardır).../...İttifak: anlaşmak.../...İzzet: değer, güç,
kıymet.../...(J)....Jurnal: gazete. Dairelerde memurların imzaladıkları gelip
gitme listesi. Polisçe bir olay üzerine düzenlenen rapor. Günlük olaylar
yazılan hatıra defteri. Hafiyeliği iş edinmiş kimselerin biri için kötüleyerek
çeşitli yerlerle yaptıkları haber verme yazısı. Gemi. İşaret. Bir kimseyi
kovalama, yazısıyla ele vermek.../...(K)...Kabz: tutulmak.../...Kader: ölçü, miktar,
takdir, tayin. Allah'ın ezelden ebede her şeyi bilmesi ve her şeyi yaratması.ve
insan da bu her şeyin yaratıldığı kader de doğru ve iyi olanı tercih edebilmesi
gerekiyor..../...Kara sevda: Melankoli: ruhça ve bedence çöküntü şeklin de
beliren hastalık hali, usanç ve her şeyi kötü görür melankoli nöbetlerin de,
konusu belirsiz hüzün için de sürekli hayâl kurmak.../... Karbon: kimyasal
element. Doğada veya maden kömürü, linyit antrasit gibi şekilsiz bir halde
bulunan ve kömürlerin temel maddesini meydana getiren ametal basit bir
cisimdir. Arı olmayan karbona da kömür denir./...Kari: okuyucu.../...Kavram:
bir meseleyi veya herhangi bir şeyi nitelikleriyle nicelikleriyle anlamak
kavramak.../...Kaza: hüküm beyan ilan, yaratmak. bir şeyi hareketle tamamlamak.
kazayı bir pırograma benzetirsek zamanı geldiğin de Allah'ın takdiri ve insanın
kaderden cüzzi iradesiyle seçtiğiyle o programın devreye girmesi.../...Kâbe:
mekke şehrin de bulunan ve yeryüzünün ilk kurulan mescidi, ibadet
yeri.../...Kainat, kozmos. yaratılan her şey.../...Kâmil: olgunluk bilgelik,
fazilet, erdem.../...Kamu: bir ülke de ki halkın tümü.../...Kanaat: helal temiz
olanlarla yetinip ve pis haram olanı istemeden temiz olanları tercih
etmek.../...Kanaviçe: kanavalı işlemeli tül. edebiyatta; ön örgü: bir eserin
planı, sanatçının gereken şekil ve süslerle doldurarak eseri meydana getirmek
üzere kurduğu çatı.../...Kemal: olgunluk, fazilet, erdem, iğlikler.../...Karun:
musa peygamber zamanın da yaşamış, zengin, peygamber Allah'a iman etmesini ve
zenginliğiyle fakirlere yardım etmesini teklif ediyor ve karun bu daveti
reddediyor, hazinesiyle birlik de yere batırıyor Allah onu. Kuran ve kuran
tefsirlerine bakın.../...Kerem: izzetli, şeref, kuvvetli, cömert.../...Kerim:
her şeyin iyisi, faydalısı. faydalandıran, iyilik veren.../...Kesbi: kazanmakla
ilgili.../...Ketûm: sır saklayan.../...Kınamak: kınamak eylemi, ayıplamak,
yapılan bir işin kötü görüldüğünü bildiren söz eylemi.../...Kibar: Büyükler,
olgunlar, kemal bulmuş, güzel davranışlı.../...Kibir: büyüklük, kendini üstün
görmek, kendinde olan nimetleri kendinden bilip hakkı reddetmek.../..Kibriya:
Allah'ın azameti. büyüklüyü.../....Kuba mescidi: peygamberin kâbeden, mekke
şehrinden medine şehrine hicret ettiği sefer de kurmuştur.../...Kudret helvası:
İsrail (Yakup) oğulları, Musa peygamberden farklı yiyecekler istemişlerdi ve
bir mucize olarak Allah bıldırcın ve kudret helvası verdi.../...Kûr'an'ı kerim:
cem etmek, tefekkuh etme, dağınık parçaları bir araya getirip bir bütün hasıl
etmek gibi manalara gelir. her şeyin iyisi faydalısı, izzetli şerefli olan,
Allah'ın kelimeleri emirleri hukuku ..../...Külliyen: devamlı../...Kültür:
''Bir topluluğun tinsel özelliğini, duyuş ve düşünüş birliğini meydana getiren,
gelenek halinde ki her türlü yaşayış, düşünce ve sanat varlıklarının topu!
İnsansal toplum mirası! gerekli bilgileri edinerek, muhakeme, zevk ve eleştirme
yeteneklerini geliştirmiş olma hâli! belli bir konu da edinilmiş geniş ve
sistemli bilgi! insan eliyle yapılmış ve araların da ortak nitelikler bulunan
bir eşyalar topluluğuyla belirlenen, gelişen dönemi.../...Küstah: saygısız,
laubali, karşısındakini kıran.../...Kozmos: kâinat.../...(L)...Lâ'l:
kırmızı.../..Lâle: halka.../....Latif: latife, yumuşak, nazik, ince,
meselelerin inceliklerine vakıf olmak, ince anlayışlı, ruhla ilgili,
inceliklere nüfuz eden.../...Laübali: saygısız ve kaygısız, kaygı ise endişeyle
karışık üzüntü tasa.../...Lisan: dil, lehçe, konuşulan dil.../...Lûtuf:
iltifatla muamele eylemek, iyilik, iyi muamele, güzellik özel seçkin ayrıcalıklı
muamele.../...(M)..Mağfiret: Allah'ın günahları affetmesi. kulunu sevmesi.
kulunu mükâfatlandırması, cennete alması.../....Mahfuz: saklanmış. korunan.
muhafaza edilen.../...Mahşer: kıyamet sonrası insanların diriltilip
toplanacakları yer.../...Makale: söylenen söz.../...Makul: aklın kabul edeceği,
akla uygun.../...Mana: bir sözden veya bir şeyden anlaşılan.../...Manolya: hoş
kokulu ve yaprakları büyük bir çiçek ve ağaçları küçük ve büyükçedir, deniz
kıyısı şehirlerde görülür daha çok..../...Mansur: galib, yardım
görmüş.../...Mantık: doğru fikri bulma ilmi.../...Manzum: vezni ve kafiyesi
olan söz. vezn tartmak ölçmektir ve kafiye ise mısra sonların da ki ses
benzerliğidir.../...Maraz: hastalık.../...Marifet: bilmek, hüner,
ustalık.../...Mârifetullah: Allah’ı isimleriyle bilmek.../...Muhabbetullah:
Allahı bilmek ve emirlerine itaat etmekle Allah'ı sevmek, aşkla
bağlılık.../...Mâsiyet: günah, kötü, zararlı işler.../...Mâsûm: günahsız,
suçsuz.../...Mazlûm: zulme adaletsizliğe uğramış, sessiz.../....Mecaz: bir
kelimenin gerçek manasıyla deyil de benzer bir mana da
kullanılması.../...Mecnun: deli, aklını yitiren, idraki şuuru yerin de olmayan
.../...Medeniyet: ''bir memleketin veya bir toplumun düşünce sanat Hayatıyla
maddi ve mânevi varlığına özgü niteliklerin tümü! uygarlık mânasına da gelmek
de ve medeni kelimesine de lügat şöyle der; imar edilen medeniyetin
imkânlarından yararlanan veya bu imkânlardan yararlanılan bir ülke de yaşayan!
uygar şehirli mânasına da gelmek de.../...Med cezr: çekilen ve yükselen. med
çekilendir, cezr ise yükselendir. dünyanın uydusu ay ile denizlerin arsın da ki
bir gel git olayı.../...Melankoli: kara sevda. ruhça ve bedence çöküntü şeklin
de beliren hastalık hali, usanç ve her şeyi kötü görür melankoli nöbetlerin de,
konusu belirsiz hüzün için de sürekli hayâl kurmak. romantik devir de ağır
belirtisiz tatlı bir üzüntüye karşı eğilim, yalnızlık için de hayâl kurmak ve
düşünmekten dolayı duyulan zevk.../...Menfa: sürgün yeri.../...Menşur: sultanın
emri.../...Meram: niyet, istek, anlatılması gereken.../...Mercan: balık ve
ayrıca suyu, taşı, gibi çokluk ifade eder.../...Merhale: konak.
derece.../...Meryem: temiz dine hizmetkâr olan, Babasız yaratılan İsa
peygamberin annesi( bir adıda betül)iffetli.../...Mesel: meşhur söz, meşhur
hikâye, anlatı örnek vermek için.../...Mesih: İsa peygamberin lakabı..../
...Meşrep: huy, feyz alınan yer, huyların iyi veya kötü olması.../...Meşveret:
danışma görüşme meclisi.../...Mezhep: tutulan yol. bir kimsenin bir mesele bir
fikir ve bir konu hakkın da ki kendi görüşleri.../...Mevhum: aslı olmayan,
evham.../...Mil: binsekizyüzkırksekiz metrelik bir ölçü ve denizciler bunu
halen kullanırlar.../...Militan: gayesine tutkuyla bağlı olan.../...Misk: bir
cins güzel koku. genel de çin toprakların da yaşayan bir cins geyik türünün
göbeğin de senenin belli bir mevsimin de toplanan kandır.kan toplanınca orası
şişer ve geyik de şişen bu kısmın düşünceye kadar ondan rahatsızlık hisseder,
hayvanın yaşadığı bölge de ki insanlar bu yumurtaların düşmesi için tedbir
alır..../...Mizah: nükteli söz, ince manalı söz, latife.../...Mona arhia: tek
ferdin hakimiyeti, krallık.../...Mona: tek.../...Monarşi: krallık idaresi, tek
ferdin hakimiyeti.../...Muhal: imkansız.../...Muhabbetullah: Allah'ın
emirlerine itaat ederek ve aşk ile Allah'ı sevmek.../...Muhakeme: karar
vermeden önce iyice düşünmek.../... Muhal: imkânsız.../...Muhasebe: hesap
işleri. iç âlemin mimarlığı, dışa yansıyan.../...Muharrir: yazan,
yazar.../...Muhyiddin ibn arabi: alim bilge bir insan.../...Mukabele: karşılıklı.
karşılıklı yapılan iş.../...Murakabe: kontrol etmek,
gözetmek.../...Mutabık: uygun.../...Mutabakat: uygunluk.../...Muvazene:
nisbetler arasın da ki ahenk.../...Müaşeret: kuranın ve peygamberin sünnetleri
emirleri istekleri dairesin de iyi münasebet.../...Mübâlağa: bir şeyi
olduğundan fazla veya eksik göstermek.../...Müessir: tesir eden.../...Mücerret:
yalnız, saf, soyut.../... Müj: kirpik, sevgiliyi öldüren bakış, kirpiğin
kılıcı, duman./..Mükellef: bir işi yapmaya mecbur, vazifeli.../...Mülayemet: yumuşaklık.
hislerin davranışların ilişkilerin güzel bir yumuşaklık da
oluşu.../...Mümeyyiz: iyiyi kötüden ayıran.../...Münzevi: yalnız, yalnız başına
çekilip ibadet eden.../...Mü'min: vefalı, sözün de duran, dostluk da devam
eden, ihanet etmeyen, sabırlı, güvenilir, güven veren, dosdoğru olan, Allah'a
itaat eden, temiz, ilim sahibi. ayrıca Allah'ın vasfı ve
ismidir.../...Münekkit: tenkit edici, eleştiri, yapıcı iyileştirici ö, sağlam
eleştiri.../...Müsamaha: hoş görü.../...Müşahhas: şahıslanmış, somut.../...Müteşabih:
iki benzerden biri, herkese açık olmayan, mâna, ilim.../...Mütevazı: Kibirsiz,
yüce gönüllü, iyinin tarafında ve kötülüğün yok olmasını isteyen,
vakarlı.../...Mütefekkir: düşünür.../...(N)...Namus: nomos, ilahi kanun, ilahi
kelimeler, temiz, temiz kelimeler, melek, iffet, edep, ilahi hududu korumak,
hukuk, kanun, ilahi hukuka uymak.../....Nana: isim, ekmek, arkadaş, sevgili,
mübarek bereket, dost vs vs.../...Nankör: gördüğü iyiliği bilerek reddeden ve
gördüğü iyiliğe karşılık kötülük yapan ve nimeti inkâr eden, nimetlerin
Allahtan olduğunu reddeden.../...Nazariye: yalnız görüş halin de bulunan,
teorik.../...Nebz: bir şeyi kaldırıp atmak.../...Necib: soyu ve nesli
temiz.../...Nefs: can, kişi, öz varlık, tek ve şahane. Bir şeyin kendisi, ruhun
tam(anti) tezi olarak, zıt kutbu olarak ruhla beraber insana verilmiş
latife(cisim olmayan, ruhla ilgili)dir nefs.../..../ Nefs-i emmare: insanı kötü
isteklere sevk eden ve nefsin terbiye olmamış ilk hali.../...Nemrut: geçmiş
asırlar da yaşamış bazı millet, kavimlerin hükümdarlarına verilen ünvan. kral
anlamın da .../...Nezaket: yumuşaklık. tedbirle güzel davranış.../...Nisap:
ölçü, zekât ölçüsü.../...Nisbet: münasebet, bağlılık.../...Nicelik: bir şeyin
sayılabilen, ölçülebilen, azalıp çoğalabilen özellikleri. kemmiyet.../...Nitelik:
Bir şeyin iç yüzünü belirleyen özellikleri, keyfiyet, vasıf. iyilik kötülük
gibi, güzellik çirkinlik, üstünlük ağırlık gibi.varlıklar arasın da bulunan ve
nicelikle ilgili olmayan ayrımları şu veya bu bakıma göre meydana getiren hal.../...Niyaz:
yalvarış.../...Nizam: dizi, düzen, ölçü.../...Nomos: namus, ilahi kanun, ilahi
kelimeler, temiz, temiz kelimeler, melek, iffet, edep, ilahi hududu korumak,
hukuk, kanun, ilahi hukuka uymak.../......(O)...Oligarşi: azınlık zümresinin
saltanatı, krallık.../...Oryantalizm: Doğu dilleri ve edebiyatı üzerine bilgi
sahibi. şarkiyat uzmanı.../......(P)...Piroklitos: pariklotos, paraklitos,
farakliyt, yunancadan Arapçaya girmiş bir kelime muhammed, ahmed anlamlarına
geliyor, hakkı batıldan ayıran, şefaat eden, güzel ahlakı getiren, seçilmiş,
teselli eden, hamd eden, övülen, faruk. incilde adı geçer ve son peygamber
muhammedi tarif eden bir isimdir.../...(R)...Rabb: Allah'ın isimlerinden,
terbiye eden, eğiten.../..Rabbani: alim, eğitimci, ilmi ile amil.../....Rabıta:
bağlanmak, bağlamak, nefsin iradesini Allah'a bağlamak, kuranı kerim de nisa
suresi ayet 200 de rabıta kelimesine bakınız.../...Rahman: Allah'ın
isimlerinden, bütün mahlukata rızıkları veren, merhamet eden,
yaratan.../...Rahim: Allah'ın isimlerinden, rahmet edici, merhamet eden,
öğreten, yollarını gösteren, ve ahirette yalnız mü'minlere merhamet
edici.../...Rasülüs-sekaleyn: insan ve cinlerin peygamberi mühammed.../...Remz:
işaret, nişan, belirti, iz.../...Riayet: ağırlamak uymak.../...Riba: aldatmak.
faiz.../...Rikkat: acımak, incelik.../...Riya: göstermek. göstermenin iyi ve
kötü gösterişler vardır, İki yüzlülük de ise hakkın rızasını unutup istemeyip
halkın yakınlığına erebilmek için ve gönüllerini çevirmek için çalışan demek bu
kötü manası yani iki yüzlü olan.../... Romeo ile juliet: Wıllıam shakespeare'ın
bir tiyatro eseri bir aşk hikâyesi.../...Rönesans: aklın hakimiyet teşebbüsü,
eşya ve hadiselere maddeye hükmetmek.../...(Rûh’ul Kudüs: melek Cebrail, ismet,
kuvvet, ilim, temiz, elçi, güvenilir.../...Rüştüne ermek: olgunlu, aklı
Olgunlaşmak.../...(S)...Sâba: sabahları esen serin hafif rüzgâr ve ayrıca
peygamber der ki sâba rüzgârı ile yardım gördüm..../...Sahtiyan:
boyanmış.../...Salih: iyi hayrlı insan.../...Salim: sağlam kusuru olmayan.../...Sâm:
ölüm.../...Sanat: bir duygunun, tasarının, güzelliğin, fikrin veya bir keşfin
ifade ve yapımlarında kullanılan yöntemler, Sanat, büyük mücerret (yalnız saf,
soyut) peşinde ebedi bir arayış anlama yahut anladığını sanmayla sezme ve
bedahat (açıklık) duygusu içinde kâşifliğe erme arasındaki fark..../...Sebat:
kararlılık.../...Sefih: kâr zarar ayıramaz, israf eden, eğlence
düşkünü.../...Seciye: karakter, huy.../...Sekine: gönül rahatlığı, ihahi
yardım, kararlılık.../...Selim akıl: kusursuz sağlam akıl.../...Serap: çöl de
çorak yerler de, sıcak ve ışığın tesiriyle ufuk da su ve yeşillik varmış gibi
görünmesi. şuur kayması sebebiyle olabilen bir hal.../...Sezgi: olayları
olabilirlik ihtimalleriyle değerlendirip anlayabilmek, olasılık hesaplarıyla
hesaplamak olayları, veya hislerle ilmin ve ilhamın yardımlarıyla sonuca
ulaşmak. Allah'ın öğretmesi ve kalbine ilham etmesi, anlaşılır hale
getirmesi.../...Sıdk: sözün öze ve kendisinden haber verilen şeye mutabakatı ve
doğruluk. kalp ve dilin doğruluğu.../...Sır: sadece Allah'ın bildiği. sadece
senin bildiğin. kendinden bile saklamaya çalıştığın.../...Sıla:
kavuşmak.../...Sihir: etkileyici. gizli olan, ince. aldatmak. söze yalan
karıştırmak. kötülük. şaşkın hale koymak. hakkı batılmış gibi göstermek. şuuru
bozmak.../...Simya: adi şeyleri altın madenine çevirebilmekle ilgili bir kimya
çalışması.../...Softa: öğrenci.../...Sokrates: nesillere bildiği doğruları bir
olan allah inancını anlattığı için zehirlenerek idam edilmiş. miladdan önce
yunan da yaşamış bir bilge.../...Sonneto: başta iki dörtlü sonra iki üçlüden
ibaret ondört dizeli bir italyan tarzı şiir türü. türkcede sone ve ingilizce
ile fransızca da da sonneto diye telaffuz edilir.../...Spartaküs: tırakyalı bir
gladyatördür, roma ve italyadan onbinlerce köle ve gladyatörü toplayarak
putperest romaya baş kaldırıyor, uzun yıllar destansı bir mücadele vermiş. bu
olaylar milattan önce ve isa peygamberin doğumuna yakın oluyor. spartaküsün
kendisi savaşların hiçbirin de yakalanamadığından bir parçalanmış cesedin o olduğu
zannedilerek roma kendini böyle teselli etmiş.../...Sperm: erkeğin tohumu.
döllenme hücresi. tek başlı bir kuyruklu hücre. insanın meydana gelmeden önceki
ilk hallerinden biri, hüre şekli.../... Serseri: başı boş,
şüpheli.../....Stratei: yönetim bilimi, düzenleme sanatı, tanıma ve tedbir
alma. mücadele sanatı.../...Sulh: barış.../...Sûrî:
gösterişte.../...Sübhan: Allah'ın
Sıfatıdır. eksiği ve noksanı olmayan, yarattıklarına benzemeyen, eşsiz ve
benzersiz ve tek yaratıcı olan.../...Süheylâ: iyi huylu kadın.../...Süheyl-i
yemen: güney yarım gök küresin de siyüşden sonra ki en parlak
yıldız.../...Sürgün: uzaklaştırılmak. bir ağacın dalı.../...Süvari: atlı
asker.../...(Ş)...Şâd: sevinçli, mutlu.../...Şafak: : akşamın Güneş batış anı
ve sabahın ilk ışıkları.../...Şaşkın: ne yapacağını bilemeyecek derece de
düşünce karışıklığı.../...Şeceat: cüret, gözü karalık, yiğitlik,
cesurluk.../...Şarkiyat: doğu, şarkiyat(doğu) dilleri ilimleri hakkın da
inceleme yapan ilim dalı.../...Şeair: Allah'ın hürmet göstermemizi istediği
şeyler, kâbe, ezan, kurbanlık gibi şeyler.../...Şeriat: Arapça lisanın da
nehrin su alınan kısmı, ilim, temiz faydalı kanunlar anlamın da kullanılır.
hukuk, yasa, Allahın kanunları.../...Şirk: Allah'a ortak koşmak, Allahtan
başkasına tapmak. insanları ilah edinmek. hiçbir faydası olmayan putlaştırılmış
şeylerden yardım beklemek. Adaletsizlik..../...Şuur:
anlayış.../...(T)...Taassub: kendi inancını çok üstün tutmak.../...Tâzim:
Allah'ı isimleriyle tanıyıp saygı duymak, düşünmek onu.../...Tahlil: müşkül
meseleyi halletmek. zor meseleyi çözmek. incelemek.../...Takdis: Allah'ın
eksiyi ve noksanının olmadığını bilmek bildirmek ve Allah'ı isimleriyle tanımak
düşünmek.../...Takva: Allah'a ve Allahın iman et dediklerine inanmak, allaha
aşk ile itaat etmek.../...Talut: kuranı kerim ilahi kitap da adı geçen ve Allah
tarafından seçilen bir kumandan.../...Tanrı: tan kökünden gelen bir kelimedir
ve hoş görmeyen, hoş görmemek, doğmak, güneşin doğumu, tan yerinin sökmesi, gün
doğumu anlamlarına gelir.../...Tasavvur:
zihin de canlandırmak, akla hayâle getirmek.../...Tavaf: dönüş, Allah'ın
namaz kıblesi olarak ve toplantı merkezi, ibadet yeri olarak seçtiği kâbe
adındaki yerin etrafın da ve peygamberin öğrettiği Allah'a sevgi sözlerini
söyleyerek bu merkez etrafın da dolaşmak, dönmek. gezegenlerin bir eksen
etrafın da dönüşleri gibi, yörüngelerin de ki dönüşleri gibi.../...Tasvir: bir
şeyi söz yazıyla veya başka bir şekil de anlatmak, evirip
çevirmek.../...Tebliğ: bildirmek, eriştirmek.../...Teenni: ihtiyatlı ve akıllıca
davranmak, acele etmeden tedbirli davranmak./ ...Tecelli: görünme,
bilinme.../...Tecrit: yalnız başına kalmak.yalnızlığı tercih
etmek.../...Tefrika: ayrılık, bölünmek, parçalanmak.../...Telkin: zihinde yer
etmek, fikir aşılamak, fikir tohumu ekmek..../...Temaşa: seyretmek,
gezmek.../...Tenkit: bir şeyin iyi veya kötü taraflarını bulup meydana
çıkartmak. eleştiri../...Terakki: ilerlemek.../...Terbiye: yetiştirmek, ilim ve
edep öğretmek, alıştırmak, olması gereken kemale erdirmek.../...Terkib: bir kaç
şeyden meydana gelen cisim.../...Teşbih: benzetmek.../...Teşvik:
şevklendirmek.../...Tevekkül: kendine ait vazifeleri yaptıktan sonra,
neticelerini Allahtan istemek, iş için sebepleri yerine getirip Allaha tevekkül
etmek, dayanmak.../...Tevazu: Temiz ve kibirsiz bir gönül. ni'metler Allahtan
bilmek ve iyi tarafda olarak, iyi bir kimse olmaya gayret etmek.../...Tövbe:
dönmek, dönüş, yaptığı kötü işlerden pişman olup ve kötü işleri terk edip
iyiliklere dönmek.../...Tiryak: ilaç.../...Trajedi: konusunu efsanelerden veya
tarihten alan sahne eseri. trajediler insan oğlunun hırslarını, kaygılarını
gösterir ve çoğu felaketle sonuçlanır. facia. sonu kötü olan durum. fransızca
tragedie. ingilizce tragedy.../...Tûtiya: tutya. isim. bir maden çeşidi. gök
rengi bir taş ve göz kenarlarına sürme çekmek boyamak için makyaj malzemesi
olarak kullanılır.../...(U)...Ufuk: gözün alabildiği, ileriler, ilerlere
bakmak, uzaklar.../...Umum: bütün, herkes.../..Uzlet:
yalnızlık.../....(V)...Vasf: nitelik, sıfat.Bir şeyin iç yüzünü belirleyen
özellikleri, keyfiyet, vasıf. İğilik kötülük gibi, güzellik çirkinlik, üstünlük
ağırlık gibi. varlıklar arasın da bulunan ve nicelikle ilgili olmayan ayrımları
şu veya bu bakıma göre meydana getiren hal.../...Vâveyla: yaygara, eyvah.../...Vecd:
kendinden geçecek kadar ilahi bir Aşk.../...Vedia: emanet.../...Vefa: sözünde
durmak, sevgi ve dostlukta sebat etmek.../...Vefik: arkadaş.../...Vehm:
belirsiz fikirler, belirsiz düşünceler, bazı kuruntuların uğrak yeridir
.../...Vakar: ağır başlılık, allahın ni'metlerini muhafaza. kibirsiz.
ni'metleri allahtan bilen. mütevazı. doğru ölçülerle davranışlarını eğiten.
kibar. kemal sahibi.../...Vehbi: Allaah vergisi.../...Veli: yönetici, yöneten,
birbirlerinin işlerine vekil olabilen, dost, yardımcı.../...Verâ: takvanın
ileri derecesi.../...Verd: gül.../...Vız geldi, tırıs gitti: hızlı gediği gibi
hızlı da gitti. yani ben korkmam kimseden onlar bir hışımla öfkeyle gelirse ben
de onları geldikleri gibi kovarım anlamın da.../...Vicdan: insanın içindeki
iyilik etmekten lezzet, kötülük etmekten elem duyan manevi
his.../...(Y)...Yalçın: çıplak kayalar.../...Yalın: üzerine başka bir şey
katılmamış olan, sâde, çıplak, alev.../...Yasemin, yasemen: tropik sıcak
iklimin güzel çiçekleri ve daha çok sıcak nemli deniz kıyısı Arabistan gibi ve
sıcak iklimlerin çiçeğidir Yunus emre: geçmiş zamanlarda yaşamış bir kanaat
insanı. bilge, yazar, şair, düşünür, halkın sevdiği bir gönül
insanı.../...Yağız: esmer, zeytin esmeri, kızılımtırak.../...(Z)...Zarif:
zarafetli, ince, etkili, etkileyici uyumlu bir seçicilik güzellik.../...Zekât:
büyümek çoğalmak, belli bir malın kırk da bir olan kısmını fakirlere ihtiyaç
sahibi olan yerlere Allah rızası için vermektir. bu zekat nisap miktarı bir
zenginliye sahip olup ve o nisap miktarının üzerinden bir yıl geçmesiyle o
nisap miktarı zenginliğin hale kendini koruyor olmasıyla ve işte o nisap
miktarı maldan vermektir.../...Zemheri: kara kış.../...Zeval: düşkünlük,
bozulma, batma, kararma.../...Zihin: bilincin algılama kısmı.../...Zü:
sahib.../...Zü'n nun: balığın sahibi, bura da yusuf peygamber anlatılmaktadır,
kuran da bu anlatı vardır bakılsın, nun: balık ../...
Yorumlar
Yorum Gönder