KİTAP ADI: MELEKLERİN ŞEHRİ. (kitap 23) yazar şair author poet nafiz coşkun

 

Şiir, aşk, sanat, jurnal, fikir yazıları, makaleler, kelimeler ve sonneto.

https://drive.google.com/file/d/1IIq-CqDFyWBo5FD451z2gEu4gFo6_uhB/view?usp=drive_link 

 

KİTABI PDF OKUMAK İÇİN YUKARIDAKİ LİNKİ TIKLAYIN 

 

 

 

                                                                                                                                                                         

Meleklerin şehri… (kitap 23)

 

 

 

 

 

Nafiz COŞKUN

Yazar, şair, düşünür ve sanat insanı

 

 

 

 

 

 

                                 Yazar, şair, düşünür ve sanat insanı; Nafiz coşkun'la, iletişim kurabilmek için

Telefon numarası: (0554 666 70 67)    e-posta: n.coskun006@gmail.com

Twıtter(nafizcoskun)(nafizcoskun)…instagram…facebook(nafizcoşkun, yazar şair) adreslerinden ulaşabilirsiniz.

 

 

Bu kitabın telif hakları, basım, yayın, satış hakları Nafiz COŞKUN’A aittir. İzni alınmadan kitabın tümü ya da bölümleri, mekanik,

Elektronik, manyetik ya da başka yöntemlerle çoğaltılamaz, basılamaz.

…

 

 

 

 

Baskı

Ofset Baskı Merkezi

/

Matbaa Sertifika

 

 

 

 

                                          Kitabın içerisin de ki şiir, fikir yazıları, makaleler ve jurnal isimleri.

…

1.      İstanbul’u seyrederken, sana yürüyor gibiydim.

2.      O aziz şehrin içerisinden ben durmaksızın sana yürüyordum.

3.      İstanbul ile Paris kaldırımların da bir genç kız ile bir şair konuşuyorlardı.(1)

4.      İstanbul ile Paris kaldırımların da bir genç kız ile bir şair konuşuyorlardı.(2)

5.      Aşk denizine açılmak mı istiyorsun.

6.      Deniz seyahatlerimden bir zamanlar.

7.      Dibine savruluyordum kederlerin.

8.      Sahiline denizin kederlerimi batırışım.

9.      Fırtınaların da denizin, usta, yorgun bir balıkçısı gibiyim.

10.  Ruhumu batırırken Aşk’a, kederler yağıyordu gemilerime.

11.  Onca öfkesi ile güzelliğine rağmen, ebedi bir karar yurdu değil dünya.

12.  Amacım yaşamak değil sadece; hikmetli, sağlıklı bir hayat yaşamak arzuluyordum.

13.  Şair dediğin bilmeli Aşk’ı, o çocukların ustalıkla bildiği kadar uçurtmaları rüzgârlar da.

14.  Aşk’a diyordum ki ben gardımı aldım düşman ile dostlara karşı.

15.  Nabzım da şafak sökerken!

16.  Aziz fikir sancılarım, bırak sensiz olsun, zaten ne işe yararsın ki.

17.  Kelebeklerin ülkesin de.

18.  Mahşerin atları koşuyordu aklım da ve benim kıyametim oluyordun.

19.  Çok özlemişim, hem de çok.

20.  Senden uzak kalmak acıtıyor beni.

21.  Beni ne kadınlar sevdi, yağmur damlardı üzerimize.

22.  Ne sen sor, ne de ben söyleyeyim bu kederi.

23.  Seyrederken âlemi.

24.  Çalkalanırken umudum.

25.  Şubat soğukları ve o acıtan şehir.

26.  O öğle bir kadındı ki.

27.  Lütfen bu sözlerimi oku.

28.  Bir yaşam öyküsü!

29.  Hikmetli kitapları oku, tabii ki biliyorsan hikmetin ne olduğunu!

30.  Bela ararken, Allah’ı kavuşmak mı?

31.  Onlar mı daha çok ermişti, yoksa beni hikmetle şekillendiren sen mi sevgilim.

32.  Nasıl bir vasıf da sevgili ile arkadaş isterdin kendine.

33.  Bir duası şairin!

34.  Binlerce yıldır mezarlara boşalıyor bedenleri insanların, peki ya ruhu.

35.  Hikmetli bir teklif!

36.  İnsanlar sevebilselerdi hikmetlice birbirlerini.

37.  Onca keder içerisin de mutlu olabilirsin yeter ki iste.

38.  Beraber bir cennet kurabiliriz,  çünkü ben Aşk’ı gördüm.

39.  Aşk, hayatlarımızı zenginleştirdi.

40.  İblisin kitabı şiirlerle doludur ve o iblisi, kendi silahıyla vurur hikmetli şairler.

41.  Hikmet’e konan yasakları devirdi Aşk, şairsen bilisin bunu.

42.  Umut, Aşk’ın sahibi olan rab Allah’a duyulmalı, dedi bir bilge.

43.  Senin olmadığın bir şehir de ben sensiz avlamayı öğrendim kederleri.

44.  Yüreğimin sana tiryaki olmasına izin vermem, çünkü sen özelsin, oysaki tiryakilik söküp atılabilir.

45.  Anlamak ya da anlamamak, işte bütün mesele bu!

46.  Anlamak aziz bir sanattır, akıllıya bir işaret yeter.

47.  Tebessümle, hikmetle aralanan kapılar.

48.  Hikmetli bir nasihat!

49.  Şiirlerim ûlâ’nıyor(birinci tek), çık da gel cennete kapatalım kendimizi.

50.  Seninle bir an yaşamak büyük bir hazine.

51.  Elveda.

52.  Gönlümüz de olan gözümüzden uzak da olsa sevdiğimizdir.

53.  Küllerimden diriliyordum aziz bir Aşk’ın eliyle.

54.  Sevgiliye.

55.  Sabahın Şafağını beklerken!

56.  Umuda yelkenlerini kapatmadı şiirlerim.

57.  Seninle zafer buldu kalbim sevgilim.

58.  Eski zaman sevdası diyorlar, oysaki eskiyen sevda değil, nankör insandır.

59.  Zalimin için de ki zindanı fark et ve kendi hürriyetine sevin.

60.  Hürriyet, hem kendi ve hem de tüm varlıkların adil hukukunu tanımak ve korumaktır.

61.  Sonbahar da İstanbul bahçeleri, eflatun, mor renkler giyer mi ki.

62.  Çocukların imdat isteyebileceği kimse kalmadın da, tükenmiş demektir insan onuru artık.

63.  Bugün çok efkârlıyım.

64.  Şehrin kimliği ile değer ölçüsü.

65.  Kalbime giden yolu nasıl buldun da dokundun kalbime kalbinle.

66.  O aziz şehir.

67.  Vedalaşmaya değecek hiçbir kimse kalmadan ardım da, çıkmıştım o ruhumu karartan şehirden.

68.  Hırsız iblis yanlışlıkla kederlerimi çalınca!

69.  Harami saltanatını, Aşk devirmiştir artık dibine yerin.

70.  Şiir kitabımın duvarın da on dört mısra.

71.  Devrildi her sefih, sefil ruh içerlerin de ki zindanlara.

72.  Sobeledi beni Aşk, bir çocuk oyununun neşesin de.

73.  Ben Aşk’a sobelendim.

74.  İstanbul ile sen kadar tutkulu olamadı hiçbir kadın.

75.  Sonbahar yağmurları gibiydi sevmelerimiz seninle birbirimizi.

76.  Rüyalar da günahsız sevişmeler.

 

                                          

 

 

 

 

                                                               Sevgili mikel, cibril ve şafağa ve sana

Ve senin için sevgilim.

Sevgili İsrafil’e,

Ölüm meleği ezraile ve ruhûl Kudüs’e

Teşekkür ediyorum.

Sonnet ve şiirlerimi, tane-tane, yavaş-

-yavaş ve yumuşak bir ses ile oku.

 Fikir yazılarımı, makalelerimi,

Şirlerimi, sonnetolarımı, kelimelerimi,

 Jurnallerimi okurken düşünerek oku!

Ve düşünerek okumak;

Erdemlilerin,

Asaletli,

Asil olanların bir vasfıdır, sanatıdır unutma

...

(sonnet)

                                                                              Nafiz coşkun.

 

 

 

 

 

 

İstanbul’u seyrederken, sana yürüyor gibiydim.

…

Yumuşak bakışlarıyla hayranlıkla seyreden sevgilim,

İstanbul’un kırların da bir zamanlardı o Aşk sohbetleri dedi, şimdi bir iki öpüşmeyi Aşk zanneden erdemsizler türedi artık,

Diye sözlerine devam etti sevgilim, o anlatırken birçok okuduğum Aşk romanlarından

Kahramanlar karmakarışık önümden geçiyorlardı, Aşk kokusunu alabiliyordum.

Bir an durduruyordum o beni en çok etkileyen sahneleri zihnim de, sular kararıp da, yıldızlar ile sükût iyice bastırınca şehre

Tüm o Aşk hikâyelerinin sonrasın da, tek başıma kalışımdan haz bile almaya başlamıştım,

Bir zaman o İstanbul’un kırların da upuzun bir kış mevsimiydi, tabii ki şimdi gökdelenler yürüyor artık göğe,

O tadına asla doyulmaz Aşk duygularının hatıralarıyla, çamlıca tepelerin de yürüyüşlerle, kitap okumaya çıkıyordum.

O dünya başkentlerinin yırtıcı arzuların da ki sanat mimarileri, tüm felsefesiyle yükselirken göğe;

Düşlerim vuruluyordu, yalnızlığa hapsolunuyordu insanlık kendi elleriyle, kendi elleriyle gözlerini bağlıyordu insanlık aslın da!

İstanbul’a, mısırın fethinden sonra getirilmiş o mısır anıtlarından daha da çok, bu deniz,

Çamlıca ve içerisin de ev olan, düşünen insanların olduğu deniz fenerleri daha da çok cezp ediyor beni; kendisine çekiyordu

Ve ben daha çok o aziz şehrin kıyıların da tefekküre çekilebilirdim diye düşünmekteydim, fakat bu deniz kıyıları da iyiydi,

Ve ben durmadan sana yürüyordum, İstanbul’u seyrediyor gibiydim.

…

Sonneto.1.                 Nafiz coşkun

 

 

 

O aziz şehrin içerisinden ben durmaksızın sana yürüyordum.

…

Hikmetli düşler yükseliyordu, o tüm başkentlerin yırtıcı sanat mimarilerini aşıp geçiyordu,

İlahiler dudaklarındaydı kelebeklerin ve ben ise zifiri karanlıkları kovalıyordum kederli evlerinden insanların,

Hikmet ışığı tükenmez dalgaları vardı İstanbul’un, İstanbul gibiydi fikirlerim, o aydınlığı sönmez kalbin ışığı içerisindeydim,

O kendisinden başka ilah olmayan Rab Allah’la iletişim kuran çocukların masumiyetin de birkaç şair tanıyordum!

O aziz şehrin içerisine düşürülmüş kirler ile zifiri karanlıkları kovalıyorlardı o  tanıdığım aziz şairler;

Ve bir ibadet birlikteliği içerisin de o tüm insanlığı sarmalayacak Aşk sanatının sözleri,

Yankılanıyordu göğün kubbesine doğru minarelerden

Ve insanları bir araya getiren bir ibadet birliğiydi ilahi kitabın istekleri, işte o hikmetli şairler de tam da bunu anlatıyorlardı!

Külleri henüz daha yeni soğumuş, yeniden canlanabilecek olan kalplere anlatıyorlardı o bilge şairler aziz gerçekleri anlatırdı,

Haydutlar, eşkıyalar kaçıyorlardı, iblis kaçıyordu, çünkü Aşk iniyordu şehirlerin üzerine, hikmetli şairler iniyorlardı,

O aziz Aşk’ın yaşandığı her bir şehirden kaçıyordu haydutlar, eşkıyalar ile haydutlar kaçıyorlardı, bir telaş yaşıyorlardı,

Mağaralarına gömülüyorlardı, güneş terk ediyordu mağaraların kapılarını ısıtmayı ve bir azizleri hariç tutuyordu güneş!

Ve ben ise kendimi anlatmak mecburiyetini yaşadığım her an, aslın da bir bakıma seni anlatmış oluyordum sevgilim,

Ruh ikizim gibiydin sen benim ve ben durmadan sana yürüyordum, İstanbul’a yürüyor gibiydim.

…

Sonneto. 2.                    Nafiz coşkun

 

 

 

İstanbul ile Paris kaldırımların da bir genç kız ile bir şair konuşuyorlardı.(1)

…

Güneşin son ışıkları sönerdi o yoksul kentlerin üzerlerine, hüzünlü bir vedayı çalardı rüzgâr kemanla beraber,

O yoksul kentin solukların da kimi zaman bir mırıltı, çıplak bir gecenin altın da, şarkı söylerdi,

Susmazdı ağlatası bir hüzünle, keman çalardı koca adam adın da bir şaire göre rüzgâr gecelerin üstüne,

O şarkı bir genç kızın solgun yüzüne değerdi, ayna ağlardı, Paris caddelerinin bu durumdan hiçbir haberi olmazdı…

İstanbul’un ışıkları bilirdi o genç kızı, fakat anlatamazdı, anlatabilseydi zaten bir faydası da olmazdı,

Zaten bir faydası olsaydı, şehirlere nur yağardı ve onca cinayet olmazdı göbeğinde şehirlerin,

Güneşin o son ışıkları yine söndü üzerine, bir şiirin de hayâle daldı, balıklar deniz de derinlere daldı,

Kitaplara daldı erdemli bir bilge, sarı sonbaharın yaprakları çarpıyordu evlerin duvarlarına…

Camlara soğuk rüzgârlar dokunuyordu, Aşk sahneleri oynadı tiyatro da,

İlahileri söylendi sessiz odalar da çocukların dudaklarıyla, alacakaranlık bir havaydı taşlı yolların da sokaklarının,

Ben durmadan yürüyordum sana doğru, İstanbul’a aşk yağıyordu, insanlar Aşktan kaçıyorlardı, Aşk şehri terk ediyordu.

Çamurlu ara yollarına dalıp, paldır küldür bir kapıya bırakıp kendini, Paris’in kulaklarına Aşk’ını fısıldıyordu durmadan.

İstanbul biliyordu zaten o Aşkı, şehirden de, o yoksul kentten de kaçmak istiyordu; eğer bir mucize olup,

O bulunduğu kentin içerisine mutluluklar bırakabilseydi, tutsaydı ellerinden, istemezdi uzaklaşmayı o da kentten…

…

Sonneto.3.                 Nafiz coşkun

 

 

 

İstanbul ile Paris kaldırımların da bir genç kız ile bir şair konuşuyorlardı.(2)

…

Bir ressamın ve bir şairin dediği kadar vardı, ben de görmüştüm,

Çok güzel bir endamı, çok güzel bir yüzü vardı, kendine özgün bir karakteriyle seviliyordu arkadaşları arasın da,

Birbirlerine söz vermişlerdi, kim zengin olursa o diğer arkadaşı çekip alacaktı diğer arkadaşlarını da yoksulluğun içerisinden,

Soğuktu, çamurlu yollar tükenmişti, o önüne düştüğü kapı da söylenen cümleler sükût etmişti,

Kapı aralanmış, sonrasın da kocaman açılmış ve sonra da içeriye alınmıştı, yumuşak bir yatağa yatırılıp ev hanımı tarafından,

Güzel bir bakıma alındı emriyle o iyi yürekli ihtiyar kâhyanın hanımı tarafından…

Zengin eşyalarla varlıklı bir ev de yaşamını sürdürmeye başlayacağı o ilk günün başlangıcıydı, o iyi kalpli ihtiyar kâhyanın evi,

İhtiyar kâhyanın hizmet ettiği o köşkün genç erkeği, hikmetli bir şair ve tüccardı, güzel bir ahlak terbiyesiyle eğitilmişti,

Yüzünün solgunluğu pembeleşmeye başlayan o genç kızın kalbine, istediği o Aşk ile beraber,

Hayâline kavuşturmuştu çamurlu yolu sokağın…

Ne işi vardı acaba zengin bir evin ihtiyar kâhyasının çamurlu bir yola açılan arka bahçe kapısın da solup yıkılan genç kızın!

Kardeşlerine ekmek ararken ev-ev yağmurların dudakları arasın da sokak-sokak, çamurlu yol da yığılıp kalmıştı…

Aziz bir Aşk’ın ve rahat güzel bir hayata açılacak olan bir kapının önün de devirmişti onu açlığı ile yorgunluğun da kader…

Şair dedi ki Felsefe hikmet yazılarımın olduğu bu kitaplar da bu tür yazılarımı yazmamın sebebine gelince; sadece Aşk!

…

Sonneto.4.                     Nafiz coşkun

 

 

 

Aşk denizine açılmak mı istiyorsun.

…

Okyanusa açılmak mı istiyorsun

Peki ya kayığın motoru arızalanır da kürekleri çekmen gerekirse, ne yaparsın peki,

O senin ellerin de kürekleri çekmek için geçmişe ait bir nasır izi bile yok, nasıl cesaret edebiliyorsun,

Önce şu kıyılar da kürek çekmeyi bir dene, vazgeçeceksin okyanusa açılmaktan!

Bir kez olsun, şu kıyısın da denizin kürek çekmek talimi yaptıktan hemen sonra anlayacaksın sen de zorluğunu,

Ve bir de tutturmuş diyorsun ki ben Aşk’ı isterim, ben Âşığım diyorsun;

İşte, Aşk da o okyanus da kürek çekmek gibidir! Aşk’ın vasıfları bir bak içerin de var mı? Aşk, yürek ister biliyorsun sen de.

Sen de o yürek var olmasına var da, o diğer geri kalan vasıfları yok, yani senin yüreğin de, Aşk’ı yaşamaya ait vasıflar yok!

İlk önce o vasıfların neler olduğunu öğren ve onları bir cevher yap kendine, onları bir meleke haline getir kendin de,

İşte ondan sonra, ben Aşk’ı istiyorum, ben Aşk’a talibim diyebilirsin! O vasıfları sana haber vereyim;

Birincisi, selim bir akıl, selim bir kalp, hüküm verebilme kabiliyeti, hikmetli tefekkür edebilmenin kabiliyeti,

Şuur, hikmetli bir ilim, doğruyu tercih edebilmek mantığı, güzel ahlak, adaleti yaşamanın Aşk’ı, irfan, mütevazı bir duruş,

Adil hukuk ile vicdan hürriyeti ve merhamet, merhamet, merhamet, ölçüyü kaçırmadan hikmetli bir merhamet, işte vasıflar!

Ve unutma ki hikmetli bir doktorun neşteri de, adil bir merhamet olabiliyor! Anlatabiliyor muyum?

…

Sonneto.5.                   nafiz coşkun

 

 

 

Deniz seyahatlerimden bir zamanlar.

…

İnci tanecikleri gibi yaz yağmurlarının damlacıkları, üzerimize düşüyordu elleriyle bulutların, ellerime düşüyordu,

Güneşin ışıklarını taşıyorlardı yağarlarken üzerimize damlaları yağmurun. Balıkçı; gümüş bir boğazdan seyrediyordu denizi,

Ben kıyısındaydım, iki güzel kadın geçiyorken deniz ile benim aram da ki mesafeden, diyorlardı ki birbirlerine;

İyi bir şeyler yapmalı, çantalar yapalım, deri çantalar, onları satar ve gelirinden el de ettiğimiz paralarla da,

İhtiyaç sahiplerine veririz diyorlardı, eminim ki melekler eşlik ediyorlardı onlara, deyip daldım yine deniz de olup bitenlere,

Benim bugün duyduğum en güzel sözlerden bir kaçıydı bunlar, meleklerin de hoşlarına gittiğine eminim,

O sanatkârımız olan Allah’ın en çok sevdiği ibadetlerden birisiydi o güzel kadınların yapmayı planladıkları o güzel işler…

Kıyıyı gösteriyordu ruhum, ne zaman ki uzaklaşsam mânasından ben Aşk’ın,

Yanardağın kraterinden fışkıran ateşli bir fikir kadar yüksek oluyordu her gün duyduğum özlemim sana sevgilim,

Acıtıyordu, katlanıyordum, sabredemiyordum, yardım dileniyordum o aziz sanatkârım olan Allahtan…

Açık denizlere çıkıyordum, dağların üzerin de ki yeşilliklere çarpıyordu o parçalı bulutların arasından cilveleri güneşin,

O gece göğün mavi rengi altın da tadı güzel uykumu alırken birkaç dakikalığına ben,

Sevgilim de uyanıyordu uykularından ay ışıklarının cilveleri uzanarak yatağının kıyısına,

Serpiyordum düşten uyanmak için serin sularını denizin, yüzüme, bakardı sevgilim aziz bir şairin keskin cümlesi kadar.

…

Sonneto.6.                   nafiz coşkun

 

 

 

Dibine savruluyordum kederlerin.

…

Ben gidiyordum, fırtınalar patlıyordu, akşamlar sökülüyordu, saçlarımı okşuyordu rüzgârlar ve beraberin de çer çöp uçuşuyordu,

Nankör insanlar da işte ancak o şiddetli rüzgârların savurduğu çer çöp gibi okşarlardı birbirlerini,

Çer çöpler denizin üzerindeydi, denizin üzerinden düşüyordum dibine denizin, dibine batıyordum hayatın, dibine kederlerin,

Elini benden çekmesini bekliyordum fırtınalı rüzgârların, son bir bakış atmaya bile değmeyen bir şehirden kaçmıştım,

Azgın dalgaların şamarlarına yakalanmak gibiydi o şehir de boğuşmak egoizm putunu ilah adinmiş insanlarla!

Kibir putunu ilah edinmiş söz de dindarların o zift karası cümleleriyle boğuşmak ise; dalmaktı dibine fırtınaların,

O hırçın okyanus dalgalarının ellerin de, küçük bir balıkçı teknesi yüzdürmek gibiydi, parmakların da yüzüyordum dalgaların!

Ah benim korkak sevgilim, anlamıştı çoktan onca hırçın kederin gelip de beni bulacağını, akıllıydı, tir-tir titriyordu Aşktan,

Topladı o sebeple tası tarağı, terk etmişti çoktan beni, endişeliydi, on da aşk’a teslim olmaya yürek yoktu ve ben batıyordum!

Ve ben demiştim ki ben kimseyi yarı yol da bırakmadım, herkes müsait bir yer de diyerek inip gitmişlerdi hayat gemimden,

Çünkü hikmetli bir hayatı, hikmetli, fakat Aşk dolu, hem adil ve hem de hür bir hayatı yaşamayı arzuluyordum,

İşte böyle hikmetli bir hayatı yaşamak yürek istiyordu, yüreğimi aldılar melekler benden, batarken ayna da güneşi denizlerin!

İnsanlar kendilerine köle arıyorlardı, hürriyetin asıl o tüm canlı hayatının adil hukukunu korumak olduğunu unutturuyorlardı,

Ben ise sadece Allah’a boyun eğiyordum! Boynum gibi tüm bedenim ile ruhumla beraber, hür olarak Allah’a yürüyordum!

…

Sonneto.7.                   nafiz coşkun

 

 

 

Sahiline denizin kederlerimi batırışım.

…

Denize, kıyıya ve kayıklara güneş çarpıyordu, sahil de kum, kumral bir kül rengiydi, ılık rüzgârlar dağıtıyordu kederimi,

Hayatın içerisin de mutlu olunabilecek çok saadetler vardı, saadetleri insan ırkı kendi elleriyle vuruyorlardı,

Sanat kül rengine dönmüştü, kan emiyordu dudakları insan ırkının, kanlar toprağı öfkeye boğuyordu,

Sahil de ki kumun rengi ise; kumral bir kül, biraz kiremit tozu kil rengine yakın, toprak teni rengine çalar, biraz gümüş

Ve biraz da altın tozu karıştırılmış bir tabloya benziyordu… Tablodan kederleri akıyordu, çığlıklaşıyordu çocukların,

Çocukların resimlerinden kan damlıyordu, Aşk, çığlık koparıyordu üzerine savaş kusan insan ırkı sebebiyle…

Ve ben yeniden dönüyordum ruhumun sızılarını dindirmek için, denizin o buz mavisi yüzüne,

Bazı ölü yengeçleri, denizyıldızları ile denizanalarını yeniden bırakıyordum denizin kucağına,

Deniz ise onları usanmadan yine sahile atıyordu dalgalı parmaklarıyla, bazı sabahları çoğalıyordu, ben usanmıyordum.

Ve ben okuduğum her bir kitabın birkaç erdemli cümlesinden hatırlıyordum, o kitap zaten bana aitti,

Diyordum ki o kitabım da; insanın maneviyat da ki derecesi, gayesine göredir ve gayesi, aziz, mukaddes bir gayeyse,

O insanın ihlâsı, samimiyeti, güzel ahlakı, o aziz gayesiyle birlik de oluşun da samimiyse eğer,

Kalbi ile dili birbirine ihanet etmiyorsa eğer, işte o insan, ebedi mutluluğa yelken açmış demektir, bin kederle beraber bile olsa!

Denize güneş batıyordu, kıyılara rüzgâr iniyordu ve savruluyordu ellerimi uzattığım yapraklar, rüzgârların ellerin de.

…

Sonneto.8.                 nafiz coşkun

 

 

 

Fırtınaların da denizin, usta, yorgun bir balıkçısı gibiyim.

…

Hiçbir umut kalmadığını zannedersin, fakat o aziz mücadelen de de sabır ile sebatını asla terk de etmezsin

Ve bir de bakarsın ki bu hayat yolun da, bir viraja yaklaşıyorsun; ustaca, hikmetli bir dönüşle o keskin virajı,

Sağlıklı bir şekil de dönüverir; bir de bakarsın ki o keskin virajdan hemen sonra döndüğün o yol,

Senin yıllardır o beklemiş olduğun aydınlık ülkeye gidiyor. Gün gelir o korkunç hüzünler geriler de kalır

Ve suların derinliklerin de tükenir bir gün o korkunç hüzünler. O bazen yanıp ve bazen de sönen kıvılcımlarıyla

Bu savaşın içerisin de, korkulu endişeler içerisin de çocuklar görürsün bazen de, korumak ister vicdanın onları yetişemezsin,

O denizin dalgalarını sanki rüzgâr alıp yırtıyordur artık, ihanet bulaşmış o mektup kâğıtlarını öfkeyle yırtar gibi deniz,

Ve üzerine savuruyordu parçalarını dalgaların alıp denizden rüzgârlar. Gemilerim koştu denizin dalgaları üzerinden,

Meşalelerimizi yaktık, hüzünlü ışıklarımız yansıyordu sahile, işte şimdi kara göründü artık demiştim, umudumuz,

Umutlarımız, kıyısına vuruyordu aziz bir şehrin ışıklarını görünce, cümleler azizleşince umudumuz yükseliyordu,

O azgın fırtınalı denizin hemen bitişiğin de, manolya ağaçlarıyla süslenmiş o aziz şehrin ışıklarına bakıyorduk,

Dalgaların arasından bakıyordum o tüm geçmişine insanlığın, cinayetlerin sokaklar da serbestçe yürüdüğü zamana,

O cinayetlerin, elini kolunu rahatça sallayarak gezdiği dünyayı seyrediyordum bir taraftan da, İstanbul ağlıyordu,

Diğer bir taraftan ise; üzerime dokunmasını bekliyordum dudaklarından, ılık, gerçek bir tesellinin sevgilimden bana.

…

Sonneto.9.                     nafiz coşkun

 

 

 

Ruhumu batırırken Aşk’a, kederler yağıyordu gemilerime.

…

Göğe asılı ay ışığının altın da geziniyordum, karaya çıkarıyordum gemilerimi, fakat rıhtımlarım devriliyorlardı,

Dalgalar bana çarpıyordu, ay ışığını bulutlar kapatmaya başlıyorlardı,

Beni geriye doğru çekiyordu elleriyle dalgaları denizin, içerisine doğru çekmeye çabalıyordu, ürperiyordum bir an,

İçerime meleklerin koştuğunu hissediyordum, elleriyle kaldırıyordu Aşk beni boğulurken! Sanki gemilerim;

O yalçın kurşuni rengi kayalıklara hızla yaklaşıyor gibiydiler, rüzgârın elleri tutuyordu gemilerimi artık,

Dalgaların dudakların da kalakalmıştım, ne bir deniz feneri ışığı görmenin

Ve ne de bir martı çığlığını duymanın imkânı olmayan bir kedere hapsedilmiştim sanki

Soluk soluğa kalmıştım, soğuk terler döküyordum ve o denizin dalgaları beni hırpalıyordu, yıpranıyordu yelken direklerim,

İçerimden diyordum ki bir sevinç çığlığı koparır mıydı kavuşsaydım eğer sevgilime ben!

Hayır! Öğle bir hayâl de imkânsızlaşmıştı daha önceden. Biliyordum artık. Işıklarını gördüm daha sonra şehrin

Çıplak ayaklarımla geminin güvertesin de koşturur gibiydim, bir telaşa mı kapılıyordum acaba,

O kederli gecelerim de, o terk ettiğim şehir de ki boğuşmalarım benziyordu fırtınalar içerisin de kalmaya gemi de,

Ve şimdi artık o yıllarca rüzgârların dalgaların da dövülen gemilerimle yanaşabilmeyi öğreniyordum limanlara,

O aziz gümüş boğazlı deniz kıyısı şehre yaklaşıyordum, yanaşıyordum, adımı sayıklıyordu bir çocuk, umut adın da…

…

Sonneto.10.                    nafiz coşkun

 

 

 

Onca öfkesi ile güzelliğine rağmen, ebedi bir karar yurdu değil dünya.

…

Şafağın sökmesini bekliyordu ruhum, işte şimdi açtı artık bak bir mehtabın ardından sabah

Ve ruhum da doğdu güneşi solduran fikirler, o öfkeyle söylediğim sözlerin ardından, dedim bazen yine öfkeyle;

Ölsün nankör insan, öldürmekten başka ne işe yarıyordu ki içerimden bir meleğin sesi merhametli olmamı istiyordu,

Ben, koyu yeşil ağaçların yüzlerine bakıyordum, kayığımızı sallıyordu hafiften küçük dalgalar,

Alanya şehrin de ki kanyon’u hatırladım nedense, soğuk suların üzerin de uzanan tahta köprüleriyle,

Tabiat kitabının güzel bir tablosuydu o Alanya şehrin de ki kanyon, keskin soğuk suyunda kalamamıştım uzunca.

Farklı güzellikler vardı, buralar da ise ceviz ağaçlarından cevizleri toplayıp ben, ceviz içlerini çıkarmaya uğraşırken,

Parmaklarıma iz bırakmıştı ceviz kabuğunun üzerin de ki yeşil kabukları, günlerce geçmemişti renkleri parmaklarımdan.

Yağmur kokusu hissediliyordu, kayıkçının birisi daha açılıyordu balık avına, motorun sesi patır-patır işliyordu sular da,

O benim ayaklarımın gece kaldırımlar da zafer tak’ları gibiydi, işliyordu üzerin de denizin zafer çığlığı kayıkçı motorunun,

Gemiler geliyorlardı, gemiler gidiyorlardı, dalgalar kaldırıyordu kayıkları, indiriyordu sonra serin ve şehirlere baktığım da ise;

Sadece tabelaları değişiyordu şehirlerin, bildiğin aynı dünya işte, insanların yalan söyleme biçimi değişiyordu sadece, ah keder,

Yine bir yerler de binlerce çocuk kederler içerisin de ihtiyarlıyordu bir gecede! Şairleri bile hayretler içerisin de bırakabilecek olan;

Birbirinden farklı güzellikleri de vardı dünyanın, fakat biliyordum ki bu dünya ebediyen kalınabilecek bir karar yurdu değildi!

…

Sonneto.11.                    nafiz coşkun

 

 

 

Amacım yaşamak değil sadece; hikmetli, sağlıklı bir hayat yaşamak arzuluyordum.

…

Küçük bir koy’a yanaşıyorduk, şehir küçülüyordu ufkum da, ellerimle söküyordum karanlığını geçmişin,

Ruhum biraz olsun dinleniyordu bura da, hiç yoktan iyiydi, çünkü şubatın o son soğuklarıyla birlik de,

Terk etmek zorunda kaldığım o sevmediğim şehirden daha iyiydi burası, şimdilik idare ediyordum,

Ne zamana kadar kalacaktım bilmiyordum, bu şehrin iyi görünen yüzünün ardından ne çıkacaktı bilmiyordum.

Arasıra buraların insanlarıyla, onları da tanımak maksadıyla sohbetler yapıyorduk

Ve çok iyi biliyordum ki benim amacım yaşamak değildi sadece; hür, hikmetli, sağlıklı bir hayat yaşamak istiyordum!

Ve birden olanca abanışıyla kederli şehirleri hatırladım, içerim de kanadı papatyaları şehrin toprağında düşerek,

Ah, o şehirleri, arkadaşlıkları, dostlukları ve binlerce aile hayatını darmadağın bırakan,

Ne devrimler gelip geçmişti ve halen o harabeler veren devrimler geliyor ve devam ediyordu üzerine şehirlerin.

Aynı lisanı konuşuyorduk mesela bu deniz havasıyla bazen, beni anlayabiliyordu balıkları, aynı lisanla konuşuyorduk,

Yani merhamet arzuluyorduk biz tabiatla beraber ve bazen de başka bir tabiat güzelliğiyle aynı lisanı konuşabiliyorduk yine.

Beni daha iyi anlayan, daha iyi tanıyan; o sanatkârımız olan rab Allah’ın, şu tabiat harikası deniz tablosunu seyrediyordum,

Biliyordum ki insanlarla, hikmetli paylaşımlar ile hikmetli kalp sohbetleri, doğru bir arkadaşlığa, kardeşliğe yol açabiliyordu,

Hatırın da kalsın ki o hikmetli dostluk, kardeşlik cemiyetinin kurulmasını engellemek isteyen, iblisten başka kim olabilirdi!

…

Sonneto.12.                   nafiz coşkun

 

 

 

Şair dediğin bilmeli Aşk’ı, o çocukların ustalıkla bildiği kadar uçurtmaları rüzgârlar da.

…

Yürekleri tutuşturan dizeleri alırdı bizi kendimizden, o kısacık dirilişleri gibiydik bazen ülkemizin,

Yetmedi mutlu etmeye o kadarı kırıntı saadetler, nutuk verdi ancak salonların da insanlara, sokağa taşırdı coşkuyu bir şair,

Bağımsızlık sancağını dizelerin de taşırdı, açardı Aşk bayrağını kendi üzerine, üzerlerimize açardı Aşk bayrağını,

Tutuklanan, hırpalanan her bir mazlum için, yürekleri tutuşturan dizeleri vardı onun,

Aşk sahnelerini, paylaşımcı, hürriyetçi cumhuriyet sahnelerini salonların da okurdu insanlara şehrin

Ve benim içerim de bir ürperti bazen geceleri, bir şaire yaraşır coşkuyla heyecanlanırdı o konuşunca ruhum,

Şehirlerin kedileri bile o konuşunca coşarlardı, martıları coşarlardı, çığlık-çığlık coşarlardı,

Üzerlerimize akardı ılık yağmurlarıyla beraber, bereketlenirdi balıklarla denizler, sandallar, kayıklar,

İşte tam da önüm de balıkçılar, daha dün kocaman-kocaman balıklar çekmişlerdi,

Bugün ise elleri boş gidiyorlardı, keyifleri yerindeydi gerçi, her neyse, dönelim yine şairlerine o aziz şehrin;

Bu ara da erdemli bilge bir şair, bilmeli balık nasıl avlanır, deniz de kayıkları bilmeli,

Rüzgâr da uçurtmaları bildiği kadar o eli ustalıkla ip tutan çocukların,

Balıkların da kendisi gibi, bir damla sudan yaratıldığını bilmeli şair dediğin,

Nun dediğin bilmeli Aşk’ı, hikmetli ve hür yaşamanın nasıl olduğunu bilmeli insan dediğin.

…

Sonneto.13.                   nafiz coşkun

 

 

 

Aşk’a diyordum ki ben gardımı aldım düşman ile dostlara karşı.

…

Hürriyet kutsaldı bize, düşlerimizi hürriyetle beraber şekillendirirdik, yıpranmış, kurumuş yüreklere teselli içirirdik,

Kırılmış cesaretlerine can verirdik, Aşk taşıyanların ruhlarının silinerek gitmelerine izin vermezdik,

Islak kaldırımların da o şehrin, dedim ki bir gün; Aşk’a diyorduk ki ey Aşk, sen şehirlere inmelisin,

Aşk ise bizlere diyordu ki bana küfretsinler diye mi çağırıyorsunuz şu çoğunluğu iblisleşmiş insanların,

Kirlerini bana atsınlar diye mi? İhanetlerle yüz yüze beni getirmek için mi her an, bunları görmek için mi ineyim şehirlerinize,

Bana bunları anlattı Aşk gelerek lisanı haline!

Hikmet bana bunları söyledi, haklıydı üstelik hikmet hep haklı konuşurdu, haklı konuşmayı ondan öğrenmiştik.

Hürriyet kutsaldı bize, ne hikmetsiz ve ne de Aşksız olamazdı hürriyet, suskun adımların da mırıldandı bana bunları bir-bir,

Serin derelerin yakınmalı mırıltıları gibiydi san ki ve bir de yeniden doğmak istiyorlarken o kızıl küllerinden imparatorluklar,

Kimseler Aşk’ı davet etmiyorlarken kalplerine, sadece bir kibir uğruna tüm dünya;

Yeniden doğurmak istiyorlardı küllerinden o kızıl ateşli imparatorlukları insanlar,

Yeniden özlemişlerdi çünkü şu dinmek bilmeyen kanlı savaşların daha da kanlanmasını,

Ah o çocukların kanlı gözyaşları, çocukları da kendileri gibi yırtıcı yapacak o alçaklar, nice lanetler yükseliyor bak, dinle;

Meleklerin, erdemli şairlerin lanetlemesi yükseldi birden; ah nankör insan ne işe yaradın ki cinayetten başka, öl gitsin daha iyi!

…

Sonneto.14.                     nafiz coşkun

 

 

 

Nabzım da şafak sökerken!

…

Yağmurları ekimin yüzüme ılık yağardı, göğün dudakları öperdi yüzümden, melekler tutardı ellerinden çocukların,

Şimdi hatırladım o şubat sonların da terk ettiğim ve ardıma bile bakmadan nefret ettiğimden dolayı kaçtığım o şehri bıraktım,

İçerime işleyen sıcacık bakışlı hiçbir hatıramın olmadığı o şehirden uzaklaşmıştım, geç bile kalmıştım aslın da,

Tarlaların yüzlerini güldüren bereketli yağmurlar uğramaz olsun bir daha o şehre, o şehre çöksün karanlık artık,

Ben manolyaların açtığı ağaçlarla bereketlenmiş bir şehre gidiyorum, martıların ağlaştığı bir şehre gidiyorum artık,

Ve artık bütün caddelerimin, tüm sokaklarımın onun merkezine çıktığı deniz şehrine gidiyorum,

O aziz düşüncelerime vurulmak istenen kelepçeleri parçalayarak, ardıma bile bakmaya tenezzül etmeden çekip gidiyorum.

Bir zamanlar hatıralarım da kanlara, toprak rengi çalardı yüzlerine, toprağın o yanmış siyahlaşmış külden renkleri,

Kalpleriyle dilleri birbirlerine ihanet eden insanların arasından süzülerek, yürüdüğüm yollara çalardı cümlelerini şairler,

O çıngıraklı yılan siluetin de ki insanların dudaklarında ismim raks ederken, üzerime çalardı damlaları yağmurun,

Devleşti o derin fikir sancılarımdan sonra, kollarım arasın da ki boşluk da kalbim, kalbim seni söylerdi, sen uzaklaşırdın,

Ah, şafak sancılarımı dindiren elleri meleklerin ve böylelikle kahroldu düşmanlarım diyebileceğim bir kavgam vardı benim,

Biliyorum ki o azizleştikçe içerim de, Aşk bahçesin de fikir meyvelerimle beraber yeni cennetlere gidebilecektim, bekliyordum,

Ve nabzım da şafak sökerken, ellerim de sakladığım cümlelerimi yağdırıyordum üzerine umutlarımın, yeşersin diye.

…

Sonneto.15.                  nafiz coşkun

 

 

 

Aziz fikir sancılarım, bırak sensiz olsun, zaten ne işe yararsın ki.

…

İçerim de ki bozgunları vurdum ben; kanlı mürekkeplerle yazılan anlaşmaları ülkelerin sancısını duyabiliyordum uzaklardan,

Her bir savaş öncesi ve her bir savaş sonrası tüm dünya duvarlarına ve o tüm kanlı tel örgülere lanet okundu,

Ve kahredildi her bir gülüşü çocukların, böylelikle gazap kapılarını açtı kendi elleriyle kendilerine insanlar,

Ah güneş görmeyen fikir ve kendisini boşluğa asan yıldızların ışıkları, ateş böceklerinin avuçlarım da ışık dansı akşamlar da,

Toprağın şekillendirdiği o siyah beyaz tablolar, pastel rengin de kitaplarımın kapak renkleri, sonbahar sancılarım,

Ve şu an üç adım önüm de ki dalgalı denizden yüzerek geçen dev gemilerin suları okşaması, ben de giderim yüzünü öperek,

Gemi kaptanının selamı diye düşünmek istediğim o geminin düdük sesi, şarkıları birbirine karışmış şehir senfonisi,

Aklımın koridorlarına yapılmak istenen o kirli duvarları yerle bir eden, aziz bir kuvvetle deviren şiirlerim,

Düşüncelerime geçirilmek istenen kelepçeler ve zihin tarlamıza vurulmak istenen iftiraları iblis siyasetinin,

Ve beni ölüm korkusundan uyandıran merhamet kokusu Allah’ın, meleklerin kokuları, nergis kokuları şafak sökerken,

Dünya da herkesten daha çok o ölüm meleğine duyduğum sevdam, beni saran sarmalayan ruhul kudüs cibril Aşk’ı,

Bizi duvarlarından, meleklerden ve şu önüm de ki dalgalı denizden başka kimsenin dinlemediği bir dünyanın insanlığı,

Dakikalar geçmesine rağmen hâlen ufkumdan yitmeyen dev gemileri denizin, beni sana belki kavuşturamasa da, ah belki;

Ve terk edilmiş kollarımızın arasın da ki o Aşk yuvası kalbim de devleşen fikir sancılarım, bırak sensiz olsun, ne işe yararsın!

…

Sonneto.16.                nafiz coşkun

 

 

 

Kelebeklerin ülkesin de.

…

Güneş parçalandı cümlelerin de sevgilimin, kayboldu o aradığım, ufkum da her ne olduysa,

Ne aradığımı çok iyi bildiğim hal de, kayboldu tuttuğum avuçlarım da ki her ne olduysa artık, bilmiyorum,

Denizden gönderdiğim her kervan çöle düştü,

İçerlerin de ki Aşk’ı kaybedince insanlar;

Hanlar harabeye döndü, kalp ülkesinin sınırları unutulunca, yağmalandı insanlığın aklı,

Sen bari kapatma gözlerini kendi ellerinle masmavi göğe,

Karanlık yapma sen bari kendine âlemi kapatarak gözlerini,

Asırlardır içerim de biriken ormanlarım, denizlerim,

Gün gelir, gün yüzüne çıkar sevdalarım,

Balıklar ile kuşlar sürer böylece saltanatını, umut dediğin ülke şuracıkta işte, diyerek kalbimi gösterdim ben,

Kelebekler saltanat sürerler, yüzlerimiz güler böylece kalbimizden gelen mutluluklarla,

Ayrılmazlar artık derinliğinden ormanların,

Ve göğün derinliklerinden ayrılmaz olurlar artık,

Zorba zalim, nankör insanların olmadığı bir âlem de, kanatlarını açarlar vurulmak endişesi olmadan kalpleri.

…

Sonneto.17.                     nafiz coşkun

 

 

 

Mahşerin atları koşuyordu aklım da ve benim kıyametim oluyordun.

…

Ay’a çoktan battı yüzleri akşamlar da balıkçıların,

Fermanlara adı yazılalı asırlar geçti idamlarıyla, denizler eskimedi korsanların bayraklarıyla oysaki

Şimdiki bu zamanın ufkun da kaybolan insanlar ile tarihin geçmişi solgun bir sefere çıkıyor, anlaya biliyor musun?

Aralanan, ertelenen kararlar da, insan bilmez ki neler var, sen bilebiliyor musun?

Kulaçları boşalmış bir deniz var,

İnsansızlaştırılmış bir yüreği şehirlerin, kalpleri atmıyor artık, üzülmüyor musun?

Denizlerin üzerinde ceset dolu sandallar, kayıklar gemiler…

Peki ya nedir bu minarelerden okunan ölüleri için salalar,

Söyler misin hiç yaşayan var mıydı ki! Yaşayanlar ancak ölür zamanı gelince, peki bu okunan salalar kime, yaşayan mı vardı!

Hikmetli kitaplara noktalar koydum, virgüle çevirmem artık diyen bir şairin yakınındaydım,

Ay ışığı belki her gece sayfalarımı öperken, çekerken beni kederlerden sokakların kaldırımlarına, seslerini duyardım;

O fermanlar da ki isimlerin kanlı iplerinden çığlıklar yükselirdi beynim de ve devrilirdi eski kral, yaşarken yenisi.

Denizi de, toprağı da, göğü de dinledim, zamanın ufuklarına asılmış her kandili anlamaya çalıştım,

O insan ırkının zorba zalimliğine yazılan ertelenmiş kararlar gelirken aklıma, her gece kıyametim olurdu o benim.

…

Sonneto.18.                  nafiz coşkun

 

 

 

Çok özlemişim, hem de çok.

…

Son bahar bulutları, yağmurlarla beraber taşıyordu beni san ki, nereye gitmeyi istiyordum, biliyordum bunu,

Bana her ne yaptıysan o Aşk iksirinle,

Dökülecek, savrulacak kalmamış yapraklarım dallarım da, yapraklar yerine bak kederler dökülüyor, tükeniyor mu?

Peki ya üzerim de ki şu meyve kokuları,

Neden hâlen o çok uzaklardan,

Senin oturduğun deniz kıyısı şehirden gelir ki, biliyor musun?

Benim meyvelerimin kokuları neden hâlen ora da, kim tuttu kalp bahçemi orda benim, biliyor musun?

Şu tam önüm de ki denizin bir ucunda senin kaldığın o şehri de kuşatıyor kokuları elma bahçelerimin…

Acı bir kahve tadın da bugün hayat,

Fırtınalı denizden çıkmış balıkçıların yorgunluğunu taşıyor gibiyim,

Ve her gün ben yeniden sensizliği karşılıyorum, sen de bensizliğini karşılıyorsun her gece içerine…

Sahili suladı yağmurlar biraz önce,

Öğle namazını kıldığım caminin yakınında,

Bu yeşili solmaya yüz tutmuş yaprakları, dallarından toplamasına az bir zamanı kaldı güz yapraklarının, sana ihtiyacım var!

…

Sonneto.19.                      Nafiz coşkun

 

 

 

Senden uzak kalmak acıtıyor beni.

…

Soğuk, ılık ve karmakarışık,

Bulutlar, alıp götürüyor mevsimlerini içerimden,

Ben, içerisin de kendimi bulabileceğim bir şarkı dinliyordum, sahildeydim bugün,

Seni bekliyordum aslın da, senin bu bekleyişimden hiç haberin yoktu, olmayacaktı da zaten!

Eğer, sözleşmiş olsaydık buluşmak için

O delikanlılık çağlarım da,

Bilirsin hani yine geç kalırdım, bilirsin, parasızdım, bir şehirden diğer bir şehre gelip gitmek işte,

İş tutturamazdım asiliğimden,

Otobüs, şu bu falan filan işte, sıra bekle,

Trafik de yoğun, uçamazdım ya,

Şehirlerarası otobüsten hemen sonra, Vapura binebileceğim parayı ancak denkleştirebildim,

Çiçekleri hiç sorma, bahçelerden kopardım, fakat duvardan dışarıya sarkmışlardı, çalmadım merak etme, çiçekler gönüllü geldi,

Şimdi ise sen yoksun, fakat ben her deniz şehrin de, her sahil de, usanmadan saatlerce bekleyebilmeyi öğrendim seni,

Ve artık geç de kalmıyorum, sen varmışsın gibi davranıyorum bazen, Hoşça kal sevgilim, daima hoşça kal içerime sevgilim.

…

Sonneto.20.                 nafiz coşkun

 

 

 

Beni ne kadınlar sevdi, yağmur damlardı üzerimize.

…

Gizli bir işgalidir yıllarca süren bir avı oldum sevgilimin,

Her kadın gibiydi o da işte, öğle işte,

O da her kadın kadar özeldi,

Aslın da kadınlar kadar, tüm insanların arasın da ki

O özel üstün güzellik farkını şu cümlelerle anlatmalı;

Hikmetli bir akıl,

Selim bir kalp,

Ve güzel bir ahlak değil de ya nedir,

Sevgilimi de üstün yapan bu özellikleriydi zaten!

Hem kendi güzelliği ve hem de ruhunun güzel vasıfları birbirine sıkıca sarılmışlardı…

Yağmur başlamak üzereydi, ben bu cümleleri yazarken düşüyordu damlaları üzerimize yağmurun,

Deniz ile ben ıslanmaya başlamıştık,

Ha bu ara da

‘’Beni ne kadınlar sevdi’’, demişti ya hani Attila ilhan, evet öğle işte, beni ne kadınlar sevdi, yağmur damlardı üzerimize…

…

Sonneto.21.                  nafiz coşkun

 

 

 

Ne sen sor, ne de ben söyleyeyim bu kederi.

…

Kimyasal silahların kan kusturduğu,

Silahların kan tükürdüğü topraklar da yaşamak nasıl olursa,

İşte şimdi çocukların da,

Nasıl olduklarını anlayabilirsin diye anlatıyorum böyle!

Sulara genç kızlar indi diyemiyor şairleri şehirler de,

Sulara kan döküldü diye yazıyorlar artık,

O daima kan öksüren silahların şehrin de,

Kabir taşlarının yüzlerine çevirdiler,

O sanat güzeli şehirlerin, genç gelinlik kızlarını!

Şehrin çocuklarını sorarsan eğer;

Ne sen sor, Ne de ben söyleyeyim onların dünyasına inen karanlığı,

Ben yine sahile döktüm kendimi kederinden çocukların,

Kırılır kalemleri bir gün Kim bilir hangi öldürülmüş erdemli şairin intikamı için, dedi erdemli bir bilge,

Çocuklara kan kusturan silahların ülkeleri üzerine, kırarız kalemlerini bir gün, dedi erdemli bir şair.

…

Sonneto.22.                  nafiz coşkun

 

 

 

Seyrederken âlemi.

…

Düşmanlarım benim için demişlerdi ki

O öğle kolay-kolay ölmez,

Bilmezler ki o kendileri gibi hayvan vasıflarına sahip değiliz,

Çünkü ölmez zaten Âşıklar!

Kanlı kelepçeler,

Siyah kırlangıçların yeşil tarlaları,

Penceresinden son bir kez seyredişim, mahkûmiyeti! Mahkûmiyete son bir kez bakışım!

Başı dönmüş kuşların limanı olmuş bu deniz kıyısı şehri izliyorum, ıslak limanlarını seyrediyorum,

O buzdan denizlere dönen şehirler gelip geçiyor zamandan, ayaklarımın altından geçiyorlar,

Dudağım da sakladığım güneşin son bir cilvesi, ha söyledim söylemek üzereyim,

Batırmış olsam da içerim de isteyerek o güneşi, sevgilimin boynuma astığı güneşi, bilerek batırmış olsam da,

Ve o ölüm yolculuğun da kırılmış zincirleri köleleştirilmek istenen o hür insanın,

Kalabalıkları sürükleyen aziz cümleleri şairlerin, gelip geçiyor dudaklarımdan, söküyor kelepçelerini kölelerin,

Geri de bir tek özgür, hür kalan Aşk, mücadele, hikmetli şiirleri o erdemli bilge şairlerin…

…

Sonneto.23.                     nafiz coşkun

 

 

 

Çalkalanırken umudum.

…

Sana tükenmez benim özlemim,

Aydınlıklar bak çalkalanıyor,

Kanlı mermiler tükürürken insanlık,

Kaskatı bir umut değil benimkisi asla.

Ilık bir teselli başımı okşayan,

Ve bir şair döner ülkeden,

Gün gelir,

Güz mevsimi ılır,

Bir güneş kelebeği mevsimiyle birlik de,

İşte o zaman geceleri azalır,

Çalkalanan aydınlık ile

O dev dalgalı denizler durulur beraber,

Ve işte o tükenmeyen umudumu

Yeniden farkına varır o her hüzünlü çocuk savaşlardan dönerken.

…

Sonneto.24.                 nafiz coşkun

 

 

 

Şubat soğukları ve o acıtan şehir.

…

Şubat soğuklarıyla birlik de

O hiç sevmediğim

Ve ruhumu kanatan o şehri

Terk etmek zorun da kaldığıma seviniyordum.

Ve zaten biliyordum ki ayrılmalıydım o ruhumu kanatan şehirden

Ve o ruhumu inciten şehir de durduğum her an bir zaman kaybıydı bana

Denize ve İstanbul’a kıyısı olan bir şehre doğru kaçıyordum,

Korkmaktan dolayı değildi kaçışım, Çünkü nefret ediyordum, üşümüştüm,

Sıcacık birkaç tebessüme ve sıcak bir eve ihtiyacım vardı,

Ve sahibim, sanatkârım olan o Allah’ın her bir şeyi gördüğünü biliyordum,

Ve her bir olaydan haberdar olduğunu biliyordum o sanatkârım olan Allah’ın,

Bundan hiçbir şüphe etmiyordum, ona olan sevgimden hiçbir şüphe duymuyordum,

Ve denize, İstanbul’a kıyısı olan bir şehre doğru yola çıkmıştım, yüreğim acıyordu sıkmaktan dolayı dişlerimi,

Ardım da hoşça kal diyebileceğim hiçbir kimseyi bırakmadan, çıkmıştım artık o ruhumu kanatan şehirden.

…

Sonneto.25.                  nafiz coşkun

 

 

 

O öğle bir kadındı ki.

…

Islak bakışlarıyla

Ve parıldayan gözlerin de ışıklar yumuşuyordu,

İçerimi de yumuşatıyordu bakmalarıyla bana

Tutkuyla karışıktı o neşelerinin yüzün de aldığı raks.

Zarif endamı ve o güneşin ışıtan cilveleri gibi,

Isıtıyordu cilveleriyle beni,

Sevgiyle sözleşmiştik her ikimiz de,

İlkbaharlarımız yağıyordu birbirimize,

Portakal çiçekleri kokuyordu bahçelerin de şehrin,

Ayazla, kış mevsimiyle baş edebiliyordu portakallar kadar menekşeler de,

Elma kokuları veda ediyordu bu şehre

Ve sen elmaları tutuyordun, koparıyordun dalların mevsiminden,

Beni tutuyordun sanki

Bana dokunuyordun sanki ve ben biliyordum ki Aşk zenginiydin sevgilim, o herkes gibi Aşk fakiri değildin sen!

…

Sonneto.26.                   nafiz coşkun

 

 

 

Lütfen bu sözlerimi oku.

…

Kederlerin ile mutlulukların,

Senin göğe bakmana

Birer engel teşkil etmesin,

O kederlerin ile mutlulukların dallarını budamayı öğren!

Ve yere baktığın kadar,

Göğe, ağaçlara ve sağlığına,

Hikmetlice bakabilmeyi öğren

Ve ihmal etme lütfen, bunları senin iyiliğin için senden yapmanı tavsiye ediyorum,

Arkadaş arkadaşın, kardeş kardeşin, dost dostunun iyi olmasını ister, sağlıklı olmasını arzular

Ve onun zarara girmesini engelleyici sohbetler, işler yapar, haksız değilim biliyorsun!

Sağlıklı bir beden ile ruhun olduğun da sevdiklerine daha çok yardımcı olabilirsin, sen de biliyorsun bunu,

Hem kendin ve hem de sevdiklerin için ruh ile beden sağlığını koru lütfen.

Bir şair kardeşinin tavsiyeleri bu sözlerim sana.

Ve bir de Aşk zengini olmanı ve sevda yoksulluğundan uzak durmanı tavsiye ediyorum, hoşça kal, ben gidiyorum…

…

Sonneto.27.                   nafiz coşkun

 

 

 

Bir yaşam öyküsü!

…

İftiraların ve o aşırı kıskançlıkların

Çığlık-çığlık yaşandığı bir dünyaya çevirdiler yeryüzü topraklarını,

Sadece yaşamak istiyor değildim ben zaten, oysaki ben,

Hür, hikmetli bir hayat yaşamak istiyordum.

Güzel sahnelerini anımsıyorum tiyatroların yüzün de bazen,

Yaşantımı bir zamanlar seni düşünmekle sürdürüyordum,

Hikmetli Aşk kalıntıları arasından yürüyordum aklım da,

Bu bir âvare gezintisi değildi oysaki

Akılların o Köhne yollarını dolduruyordum bereketli topraklarla,

Bereketli sularla dolduruyordum serseri yollarını aklım da.

Yeni, temiz, hikmetli yollar açıyordum zihin âlemim de,

Ruhumun derinlerini aydınlatan cümleleri biriktiriyordum,

Okudum, hikmetli bir Aşk’ı ben içimde, parıldıyordu

Ve bir galibiyetti o her karanlığı hikmetli bir Aşk ile dağıtarak yaşamak aydınlığı! Diyerek düşünüyordum, yürüyordum…

…

Sonneto.28.                    nafiz coşkun

 

 

 

Hikmetli kitapları oku, tabii ki biliyorsan hikmetin ne olduğunu!

…

Her kedere rağmen bu yeryüzün de

İnsan ne bulacaksa,

Selim Aklıyla o kendi kalbine

Hikmetli bir yolculuk yaparak bulacak!

Ve o bulduğu değerlerle,

Hem Dış mimarisini,

Hem Yeryüzünün mimarisini,

Ve hem de o iç, Ruh mimarisini şekillendirebileceği o aziz sanatı,

İlimle kalıplara dökeceği o günler de,

Elbet de mutluluklar daha çok yaşanabilecektir kanaatini taşımaktayım ben!

O kadar çok inanıyorum ki

İnsanın donanımın da aziz bir ruh nefes almaktadır

Ve asıl iş o aziz ruh ile insanın nefs-i emmaresinin karılarak

O kudretli sanatkârımız olan Allah’a itaat etmesidir! O itaat de hem hürriyet ve hem de hikmetli saadet vardır!

…

Sonneto.29.                     nafiz coşkun

 

 

 

Bela ararken, Allah’ı kavuşmak mı?

…

…‘’Ben gidip başıma belalar aramışım

O kalıp Mevlâsını bulmuş’’ dedi o usta şair yazar Attila ilhan,

Ben de bu anlamlı

Ve bu aziz sözün hemen ardından

Şöyle seslendim; Allah kaybolmazdı biliyordum, ben ise ruhumun azizliğini çaldırıyordum iblise;

Ben gidip başıma belalar aramışım,

Kalbim de ki

O

Hikmetli

Aşk’ın hatırına

Belamı ararken,

Bana

Allah kendisini tanıştırıp sevdirdi!

Allah kaybolmazdı biliyordum, ben ise, ruhumun azizliğine kavuşuyordum yeniden!

…

Sonneto.30.                   nafiz coşkun

 

 

 

Onlar mı daha çok ermişti, yoksa beni hikmetle şekillendiren sen mi sevgilim.

…

Düşlerin, gerçeklerle karıştığı bir bazı zamanlardı,

Tabiatın gizemli oluşumlarını seyretmeyi de terk etmiyordum hiçbir zaman,

Yazı defterlerine kalemle,

Aziz fikirler yazmak için,

O aziz sanatkârım Allah’ın bir eseri olan parmaklarımla kalemi tutarak, harflere elbiseler giyindiriyordum…

Ermiş diyorlardı onlara, dinledim ben onları sevgilim,

Senden daha çok aziz olan bir ermişin olmadığını, onlarla bu hayat yolculuğuna çıkınca anladım,

Sen tüm insanlığın adil bir merhamet kardeşliğin de birleşmesi için mücadele veriyordun

Ve ben seni selim bir akılla, basiretli bir kalp ile seyrediyordum, seni anlaya biliyordum!

Tadına doyulamaz güzellikler de geceler günler yaşatan sevgilim,

O her anlattığın hikmetli sözlerle, ruhumu göğe yükselttin…

Metropoller de ki o sokak fenerlerinin

O ince, ufuk çizgileri boyunca yürüdüğüm geceler gelir aklıma

Ve bir çizgi de ben çekerim göğün göğsüne, kalbe benzer bir harf yazarım!

…

Sonneto.31.                    nafiz coşkun

 

 

 

Nasıl bir vasıf da sevgili ile arkadaş isterdin kendine.

…

Öğle bir hayat yaşa ki

Öğle sağlam, öğle güzel bir ahlaka sahip ol ki

Allah’ım, bana benim gibi güzel ahlaklı, güvenilir arkadaşlar ver diyebilmelisin!

Şimdi bir düşün! Diyebilir misin bu söyledikleri mi?

Sen kendine, kendinin vasıflarına sahip arkadaşlar ister miydin?

Allahtan bunu isteyebilir miydin lütfen hikmetlice bir düşün bunu!

Sen, kendine kendin gibi arkadaşlar tercih edebilecek kadar güvenilir, ihanet etmeyecek birisi misin?

Sen, dürüst bir arkadaşlık vasıflarına sahip misin? Kendini tepeden tırnağa bir muhasebeye çek lütfen!

Diliyle kalbi birbirine ihanet etmeyen,

Sağlam, hikmetli, güzel ahlaklı sevgili istiyorsun, fakat

Senin vasıfların nasıl pekâlâ! Bunu hiç düşündün mü, vicdanına bir sor lütfen!

Sağlam, hikmetli, güzel ahlaklı arkadaşlar istiyorsun,

Peki ya senin vasıfların nasıl, sen o güzel vasıflara sahip misin ki istiyorsun o güzel vasfa sahip sevgililer, arkadaşlar…

Seni aldatmayacak, ihanet etmeyecek ticaret ilişkileri kurmak istiyorsun, peki ya sen ihanet etmeyen bir karaktere sahip misin?

…

Sonneto.32.                    nafiz coşkun

 

 

 

Bir duası şairin!

…

O erdemli bilge şair

Bir duasında şöyle yakarmıştı

O sanatkârı olan rab Allah’a,

Demişti ki

Bana saltanatların

Taçlarını giyindireceksen eğer;

Mağrur kibirli etme beni,

Zelil etme de, Aşkınla aziz et,

Ver bana

Hikmetli ilminden

Ve o güzel ahlakından ver,

Adalet ile merhametinden ver bana,

Fakat yine de beni sen yönet,

Ben o nankörlerden olmayayım, Çünkü insan nankördür diyorsun!

…

Sonneto.33.                 nafiz coşkun

 

 

 

Binlerce yıldır mezarlara boşalıyor bedenleri insanların, peki ya ruhu.

…

Binlerce yıllık o ölülerin kemiklerinin bulunduğu,

Mezarlıkların üzerlerine

Metropoller kuruluyordu,

Şehirler üzerine

Şehirler kuruluyordu asırlardır,

İnsanların bedenleri toprağa boşalıyordu

Ve bu aslın da

Her bir hakikati açıklayabilecek

Hikmetli bir tabloydu bu,

Gözlerimizin önüne seriliyordu bu tablo,

Kâinat kitabının bu sayfasını, her bir gün görebiliyorduk,

Fakat insan bedeninin içerisine yerleştirilmiş o insan ruhu;

Ebedi bir cennet hayatı özelliklerini taşıyordu, o bedenlerin boşaldığı mezar da kalmayacaktı ruhu, anlata biliyor muyum?

Selim akıllıya bir işaret yeter elbet de, öğle değil mi?

…

Sonneto.34.                    nafiz coşkun

 

 

 

Hikmetli bir teklif!

…

Gençliğin baharı kadar neşeli sevgilim,

Yağmalı şehirlerin hüzün veren soluklarından uzaklaşmalı artık

O huzur verici kubbelere sahip topraklara gidebiliriz,

Bana o sevecen dostluğun,

Yıllar içerisin de

Nasıl da dönüverdi tutkulu

Bir Aşk cilvesine!

Gülüşün de ilkbaharlar esen sevgilim,

En güzel harflerle

O en güzel kelimeleri

En güzel cümleleri oluşturup

O güzel cümlelerle de

Hayatlarımızı hikmetlice şekillendirebiliriz!

Bilirim, tanırım seni, fakat yine de sormak istiyorum; anlatabiliyor muyum?

…

Sonneto.35.                 nafiz coşkun

 

 

 

İnsanlar sevebilselerdi hikmetlice birbirlerini.

…

İnsan denilen varlık çok değerlidir aslın da bunu hepimiz de biliyoruz,

Fakat insanlar birbirlerini çok ucuza satıyorlar,

Kendi elleriyle kendi değerlerini bile

Birbirlerini ucuza satarak düşürüyorlar!

İnsan, kendisini düşürdü artık!

İnsan, değer bilseydi eğer

Birbirlerini ucuza değil de

Daha çok pahalı fiyatlara satarlardı en azından, bu bir espriydi, gülümseyebilirsin,

Fakat insan,

Selim bir akla, onurlu bir karaktere sahip olabilseydi,

Hem birbirlerini satmaz

Hem birbirlerine ihanet etmez,

Hem savaş ateşlerini tutuşturmaz,

Ve hem de hikmetlice sevebilirlerdi birbirlerini.

…

Sonneto.36.                  nafiz coşkun

 

 

 

Onca keder içerisin de mutlu olabilirsin yeter ki iste.

…

Eksildi hayatımdan sevmelerim birer-birer

Gizli bir el değince kalbime

Ve böylece eksildi kalbimden dünyaya yazdığım her bir nağme

Senin o koyu kahverengi gözlerin de gördüğüm dünya, yıldızlar,

Kahvenin rengi içimin de bugünden sonra artık her bir mevsim anladım bana

Senin o nazlı dudakların izlerini taşıyan her hatıramı

O ılık rüzgârları misafir eden sokakların da İstanbul’un kalbine

Yazdım birer-birer yağmurları serperken bulutlardan melekler.

Acı meyveler yedim şehirlerde ellerinden sevgilim

Zindanların avlularına gömülürken her düşüncem

Üzerime çarptı iblislerin kırbaçları.

O öfkeli denizlerin kıyısın da şehrin bahçelerinden

Dallarına asılı cevizler, incirler, sarı ayvalar topladım çocuklara, ellerimle yedirdim, sevindim,

Susamış bir köpeğe benim ellerimle ikram etti içirdi sularını rab, işte dedim al sana mutluluk, mutluluk istiyordun!

…

Sonneto.37.                  nafiz coşkun

 

 

 

Beraber bir cennet kurabiliriz,  çünkü ben Aşk’ı gördüm.

…

Kelebek kanatlı cümlelerim

Senin o ateşten sıcak gözlerine söylendi,

Zehirli kılıç darbeleriyle verdiğin o kederlerinle bana

Sana o kelebek kanatlı cümlelerim karşı koydu.

Ateşten güller astığından beridir bahçelerime

Yandı çiçeklerin o kibar dilleri,

Şiirlerin papirüsleri döküldü avuçlarıma

Yüzüme yağan her merhamet yağmuruyla doğdum yeniden.

Ve doğdu yeniden küllerinden sevgilim

Sana değil bu gelişim artık, çünkü biz beraberiz biliyorsun zaten, anla artık ben gerçek Aşk’ı gördüm,

Birlikte gidelim tut ellerimden Ve o masûm ellerinden tutarak çocukların;

Ve asla yitirmeden umudumuzu, birlik de gidebiliriz,

O cennet adlı bir sarayına yelken açarak, o kudreti sonsuz Allah’ımın,

O içerime çektiğim, o Aziz Aşk’ı ile beraber yürüyorum cennet ülkesi kalbine Aşkların.

…

Sonneto.38.                 nafiz coşkun

 

 

 

Aşk, hayatlarımızı zenginleştirdi.

…

Ben bu gece ıslık çalmadım,

Mermiler,

Bu gece ıslıklarını çaldılar,

İçerken hayatı bir insanın ölüm terleri!

Beni,

 Ve o tüm hikmetli şairleri ancak

Yine hikmetli bir Aşk zenginleştirebiliyordu,

Bu gece

Ve her gece,

Ah sevgilim,

Sen Aşk’ın dudakların da,

Bir damla su olmuşsun, o damlalardan içerdim ben her gece ve gündüz aydınlığın da,

O aziz Aşk’ın dudağın da ki bir damla su ise; bu dünyaya nazarın da bir deniz demektir!

Ve unutma ki insan dediğin ise; kararlı bir şekil de büyütmeli o aziz cümleler konan dudağın da bir Aşk fidanı.

…

Sonneto.39.                   nafiz coşkun

 

 

 

İblisin kitabı şiirlerle doludur ve o iblisi, kendi silahıyla vurur hikmetli şairler.

…

İblise bu cümlelerim bir kurşunum olsun,

Onun kalbine saplanmış, pas tutup kalmış bir kurşun,

Hayâllerimi yasaklamak mı istiyorsun, şaşırmam, fakat gülerim buna kahkahalarla ben,

Son umudun buydu, o umudun da kırılsın,

Sen de ki o yalan masallar,

Ben de ki hikmetli hikâyeleri meleklerin,

Senin bir ebedi cehennemin ve benim ise o sen de olmayan cennet ile Aşk umudum…

Anlatılması zor bir kimya olan zamanı ve aziz bir Aşk cilvesini

Bu ben gibi şairler kalemlerinin mürekkebine karıştırıp,

Senin hiç anlayamayacağın bir Aşk şiiri yazacaklardır, bu aşk şiiri seni paramparça edecek yalancı iblis,

Sen, kanlı zift, bir karanlıksın,

Bizler ise; yıldızlara bile ışık veren aydınlıklar kalacağız,

Şimdi devril sen, yıkıl karşımdan,

İnsanları birbirlerine düşman edişinin intikamıdır bu benim sana kurşunum, şiirlerim.

…

Sonneto.40.                   nafiz coşkun

 

 

 

Hikmet’e konan yasakları devirdi Aşk, şairsen bilisin bunu.

…

Aşk hayatımızı tutsaklayamaz o yasaklarla zorba insan,

Aynalar gülümsedi bana, bana camlar da yansımaları gülümsedi şafağın,

Aziz bir sevda başlar başlayacaksa eğer ve öğle bir başlamalı ki

 Ve öğle bir sarmalı ki ruhun tüm kederlerini, sızılarını, gerçek bir sevdaysa eğer, böyle sarmalamalı işte insanı.

Hikmetli bir şairsen eğer,

Kalbin de bin okyanus barındırmalısın,

Tenha sokakları olabileceği gibi içerisin de kalbinin,

Bir de hiç tükenmeyen mutluluk şehirleri olmalı kıyıların da kalbinin kentlerinin.

Aziz bir saltanat başlayacaksa eğer ancak

O ölüm meleğinin elleriyle gelir o da

Ölüm adlı bir aydınlıktır onun adı, biliyorsun sen de bunu, öğle değil mi?

Ve bir gün gelir

O her hikmete konmuş yasakları yasaklanır zorbaların ve temize konmuş yasakları da yasaklanır bir gün,

Ve başlar bize de Aşk, sevgilimin gözlerine battığın da ay’ın ve güneşin o pırıl-pırıl cilveleri.

…

Sonneto.41.                  Nafiz coşkun

 

 

 

Umut, Aşk’ın sahibi olan rab Allah’a duyulmalı, dedi bir bilge.

…

O ay ne zaman battıysa gözlerine sevgilimin,

Başlamıştır işte Aşk denen hikâye yeryüzün de…

Ah o hiç de eskimeyen zaman sevdaları

Şafak sökerken başlardı üzerlerine şehirlerin.

Ilık dokunuşları heyecanlandırırdı ilk önce

Ve hiç kaybolmazdı ruhuma bıraktığı yakamozları gözleriyle, sevgilimin…

Bizim o sevgi birlikteliğimizi

Ebedileştirecek olanın

O ölüm meleğinin elleriyle gelecek olan, o ölüm aydınlığı olacaktır

İşte o an yıkılacak tüm karanlığıyla sevgisizlikler,

Balık ile nûn, nûn ile balık bile bizimle beraber olacaktır, inan bana…

Umutsuzluk, hayvanların bile kalbini çatlatır sevgilim,

Yalnızlıktan, iblis bile kudurmuştur, biliyor musun sevgilim,

Hem umudumuz ve hem de çokluğumuzdur o Aşk birlikteliğimiz. Hoşça kal sevgilim, hoşça kal…

…

Sonneto.42.                   nafiz coşkun

 

 

 

Senin olmadığın bir şehir de ben sensiz avlamayı öğrendim kederleri.

…

Sen bu şehirden gittiğin gün

Öksüz kalır kuşları ağaçların

Bulvar da

Başıboş manasız gezinir sonra tüm o kediler.

Yağmur, çatılarını vurur evlerin

Camlara dökülür solukların o tüm kelimesiz cümleleri.

Yüzüm ıslanıyor,

Kuşların gözyaşlarıyla birlik de, yüzüm ıslanıyor,

Fikirlerime savaş açıyor iblis,

Kalbime inen meleklerin dudaklarını susturamıyorlar mutluyum, şiirlerimi susturamıyorlar,

Ellerim sevgilim,

Ellerinin güzelliğine şiirler yazan parmaklarım,

O senin tutkulu kalbine dokunuyor gibi,

Kaldırımlar da yaprakların sesleri çarpıyor üzerime, elleriyle, parmaklarıyla rüzgârların! Ağaçların salaş dalları kırılıyor.

…

Sonneto.43.                 nafiz coşkun

 

 

 

Yüreğimin sana tiryaki olmasına izin vermem, çünkü sen özelsin, oysaki tiryakilik söküp atılabilir.

…

Tiryakilikler, alışkanlıklar,

Vazgeçilebileceklerden olduğu için

Ben bu sebeple

Kalbimin sana tiryakileşmesine izin vermedim!

Çünkü sen de biliyorsun ki tiryakilik bir alışkanlıkla başlar ve sonra terk edilebiliyor bu tiryakilik alışkanlığı;

Seni ben ruhuma karıştırdım

Hiçbir katkı maddesi olmadan

Sadece Aşk ile Hikmet ile kardım ben seni ruhumla beraber,

Ta ki sen ben, ben sen olana kadar,

Hiç durmadan karıştırdım,

Ta ki sen benden, bende senden ayrılamaz olana kadar,

Birbirimizden vazgeçilmez olana kadar;

Seni kendime, beni de sana karıştırmana izin verdim,

Çünkü elin de Aşk ile hikmet vardı! Aşk ile hikmet ise vefasız olamazlardı, bunu sen gibi, ben de biliyordum!

…

Sonneto.44.                   nafiz coşkun

 

 

 

Anlamak ya da anlamamak, işte bütün mesele bu!

…

Anlamadılar,

Anlar gibi yaptılar,

Birbirleriyle yan yana

Omuz omuza otururlarken insanlar.

Anlamadılar,

Anlar gibi yaptılar,

Koyun koyuna yatarlarken bile insanlar.

Anlamadılar, Anlar gibi yaptılar,

Tebessüm ederlerken bile

Birbirlerinin gözlerinin içerlerine!

Anlamadılar,

Anlamazlıktan geldiler, anlamamış gibi yaptılar, anlamamış gibi göründüler

Hem kendilerine

Ve hem de birbirlerine ihanet ederlerken, bakarlarken gözlerinin içerlerine insanlar!

…

Sonneto.45.                    Nafiz coşkun

 

 

 

Anlamak aziz bir sanattır, akıllıya bir işaret yeter.

…

Sadece başını öne eğerek

Ve sadece topraklara bakarak, dar zannetme âlemi, umudu dar zannetme,

Bir çıkış yolu yok zannetme sadece başını eğerek öne ve sadece topraktan ibaret zannetme âlemi, umudu,

Ve artık kaldır bak göğe de başını,

Gör umudun, ufuklarının genişliğini gör artık.

Ve o hikmetsiz ön yargılarını terk ederek,

O aziz hikmet ilminin gözleriyle seyret âlemi,

Şu kâinat kitabını o aziz hikmet ilminin ufkuyla okumaya başla açılsın umudun,

Dar zannettiğin dünyan genişlesin, için rahatlasın artık,

O her bir şey belki de senin gördüğünden,

Senin anlayabildiğinden farklı olabilir,

Elbet de senin düşüncelerinin içerisin de doğrular da olabilir,

Fakat sadece kendi anlayışınla daraltma şu kâinat kitabını,

Anlamaya çalış o başka insanların da doğruları anlayabileceğini ve çık o dar düşünce kalıplarından kocaman bir âlem var!

…

Sonneto.46.                  nafiz coşkun

 

 

 

Tebessümle, hikmetle aralanan kapılar.

…

Bir tebessümle içerime güneşler doğardı

Ve batardı karanlık ufkumuzdan ilerilere,

Ve her bir zindan

Teslim olurdu

Sen gülümseyince

O aziz hürriyetine!

Bir tebessümünle içerime

Yağardı ılık Aşk yağmurları,

O çok özlediğim

İlkbahar kokusu sarardı beni

Ve bir tebessümünle aralanırdı kapılar, girerlerdi içeriye cilveleri güneşin,

Tebessümünle, İnciler verirdi

Dibinden denizin

Her bir balık dudaklarıyla!

…

Sonneto.47.               nafiz coşkun

 

 

 

Hikmetli bir nasihat!

…

Bir peygamber sözü çıkmaz hiç aklımdan

Ve hem de kalbimden hiç çıkmaz bir peygamber sözü vardır ki

Galiba şöyleydi, galiba diyeyim hata yapmamak için,

Hatırlayabildiğim kadarıyla;

Bir insanın bırakabileceği

En güzel mirasın,

Güzel ahlak

Ve faydalı bir ilim olabileceğinden bahsediyordu peygamber,

Yine doğru olanı söylüyordu,

Ve ben hem kendisini

Ve hem de o hikmetli sözlerini seviyordum onun.

İşte insan, bu hayrlı mirasla en güzel ticaretini yapabilecek,

Ve hem kendinin

Ve hem de başka insanların, cemiyetin aile yaşamlarına hikmetli, güzel katkılar da bulunabilecektir!

…

Sonneto.48.                     nafiz coşkun

 

 

 

Şiirlerim ûlâ’nıyor(birinci tek), çık da gel cennete kapatalım kendimizi.

…

Parmaklarımın arasından

Akıp gittin,

Yüzün yüzüme değerdi

Güneş doğardı her gece içerime/ sen.

Konuşurken, gülümserken

Birbirimizi yaşardık, birbirimizi yazardık,

Şimdi büyücüler karalıyor gecelerimi,

Yalnızlığımın hiçbir dostu kalmadı,

Islanıyorum bu deniz kıyısın da beraber martılarla, aynı şarkıyı söyleyerek!

Şirlerim ûlâ’nıyor(birinci tek), Tiyatro sahnelerin de perdeler tutuştu,

Benim saadet oyunlarım ertelendi bu kanlı savaşları yüzünden ülkelerin,

Sen, gel yine,

Ben, sen yokmuşsun gibi davranırım istersen böyle eğer,

İçerisine girip üzerimize cennetin kapılarını sürgüleyelim, lütfen, çık da gel yine.

…

Sonneto.49.                  nafiz coşkun

 

 

 

Seninle bir an yaşamak büyük bir hazine.

…

Dünyalık hiçbir mutluluk,

Seninle olduğum

O küçücük

Bir an’ın değerine bile

 Kavuşamıyordu,

Düşünüyorum da,

Senin Yokluğun da

Ne kadar da

Azalmış

O

İçerim de ki

Her

Bir

Neşe, mutluluk…

…

Sonneto.50.            Nafiz coşkun

 

 

 

Elveda.

…

Yağmurlardan önce yağarmış rüzgârların gözyaşları;

Kapına bırakabileceğim ne yarım karanfilim ve ne de bir incir çekirdeğim kalmadı,

Dökebilecek ne bir sonbahar yaprağı bıraktın üzerim de

Ve ne de kedilerin oyunlar oynayabileceği bir ağaç dalı, mevsimlerim kör ebe olmaktan kurtulamadı

Ve ben ölüm adın da bir cennet hayatının kutsanmış suyunu yudumlarken

O her tören şenliğin de sadece günah bilmez yaştaki çocukların dudaklarından çıkmamış bir Aşk kalmaya devam edeceğim.

Ve hatta sana hoşça kal demeye cesaret edebilecek bir şiir bile bırakmadın kalemime.

Ve ben battığım da anladım ancak sevgilimin beni kâğıttan bir Aşk gemisine bindirmiş olduğunu…

Sızladı belki her bir yanım, fakat anladım ki

Sevebilmek için en çok değerli olanlar;

Aşk’ım, sevgilim, fakat bu sen değilsin, cennet ve ölüm meleği karşım da dururken,

Arkama dönüp bakacağım neyim olabilirdi ki

Ben o sanatkârım olan Allah’a gidiyorum,

Arkama bakıp da gam yemem artık, selametle, hoşça kal.

…

Sonneto.51.                nafiz coşkun

 

 

 

Gönlümüz de olan gözümüzden uzak da olsa sevdiğimizdir.

…

Gönlümüze hikmetle giren insan,

Gözlerimizden uzak da olsa

Onu bir daha gönlümüzden çıkarmayız!

Gönlümüzü

Kendisi terk edip gitmedikçe

Ve ihanet etmedikçe aşk’a,

Biz onu daima kalbimiz de saklarız!

Biz

Kimseyi

Yarı yol da

Bırakmadık,

Terk edenler

Müsait bir yer de inerek hür iradeleriyle çekip gittiler hayat gemimizden!

Esas işte şimdi hoş geldin kalbime ey aziz Aşk!

…

Sonneto.52.                nafiz coşkun

 

 

 

Küllerimden diriliyordum aziz bir Aşk’ın eliyle.

…

Ağlamak için değildi sevgilim,

Özledim, hem de çok özledim,

Gelsem, başını koysan göğsüme benim yine,

Ah şu haydut ayrılıklar olmasaydı keşke…

Beni sana sislendirmeseydi o haydut akılları insanların,

Kalmazdık böyle yorgun kederler de, ayrı kaldırımlar da kalmazdık o ayrı sokaklar da, aynı şarkıları söylemek yerine,

O aynı sokaklar da, aynı kaldırımlar da söyleyebilirdik şarkılarımızı, şiirlerimizi okuyabilirdik yüzlerimize bakarak,

O haydut akıllar beni sana sislendirmeseydiler eğer,

Haydutlardan sonra, o önümüzü kesen yalnızlık birer ayrı şehir olup içerisine almasaydı bizi eğer, içerdik Aşktan beraber;

Yıllar geçti sensiz büyüyeli ayrı şehirler de ve militarist bir dem var çayım da artık,

Sefil şehirlerin o yoksul fikirleriyle kavgalara tutuşurken,

Gözaltına alınan mâsum fikirlerime kan bulamak isterlerken gangsterleri metropollerin

O benim kelebeklerimin toz kanatlı mevsimleri dökülüyordu, deniz de yelkenlerim ise paramparça oluyorlardı,

Dur, az kaldı dirilmeme küllerimden yeniden o erdemli, hür, hikmetli, Aşk hayatına!

…

Sonneto.53.                  nafiz coşkun

 

 

 

Sevgiliye.

…

Şarkıların

O kederli

Lâ notasın da

Sevgilimin, o güzel, zarif parmakları dokundu bir bana ve bir de şiirlerime.

Hiç yaşanma imkânı olamayan,

Aziz bir Aşk’ın peşine düşlerle koşan sevgilim

O hikmetli kitaplardan biriktirilmiş cümlelerle

Ve o azizlerin düşlerinden çalınan resimler de sanırdı sevgilim kendisini!

Bakışıyla ve bir tebessümüyle,

O en büyük âlem denen insanı

Yerle bir edebilecek aziz sevgilim!

Yerle bir olmadıysam eğer ki bugüne kadar,

Bu da senin merhametin,

Bu da senin azizliğindir.

…

Sonneto.54.                nafiz coşkun

 

 

 

Sabahın Şafağını beklerken!

…

Ellerimle, parmaklarımla sökmeye uğraşırken getirmek için geceden şafağı, Islanıyordum,

Yağmurlar yağıyordu üzerime, kapılar kapanıyordu elbiselerimin gölgesine,

Adaleti sevdiğimden dolayı bana küsüyordu insan ırkı ve bir akşamdı yağmurlu,

Metropollerin camların da O gece ışıklarının altında gölgeler sevişiyorlardı hiç susmadan…

Cümlelerimin peşin de koşuyordu damlaları yağmurun, dudaklarım kurumuyordu, yağmur susmuyordu bedenim de,

Hayâllerime kan tükürüyordu yalnızlığım, rüzgâr da bir taraftan kederli bir şarkı soluyordu gözlerime, yapraklarım soluyordu,

İçerimi ısıtan o kutsal kitabı taşımak da zorlanıyordum artık, merhamet dileniyordum yaratıcımdan,

Sağlıklı olduğum için şükür ediyordum o sanatkârım olan Allah’a, göğün yüzü parçalanıyordu elleriyle meleklerin,

Yakarışlarım arşı ağlatacak kadar içten ve samimiydi, hüzünlü küskün çocukların umudu gibi hissediyordum kendimi,

Ürküyordu her yıldız, parçalanmaktan korkuyorlardı, ben yakarırken Allah’a,

Her kurduğum hayâl de ölüyordum, kelebeklerim koşuyorlardı umut bahçeme, Allah’ı seviyordum, üşüyüşüm ısınıyordu,

Her düşümün sokağın da dur tabelaları asılıydı, gemilerim batıyordu, inciler midyelerini terk ediyorlardı benim kederlerimden,

Ben uyanmadan henüz düşlerimden, ufkumdan uzaklaşmış oluyordu o ağlayan martılar, sevgilim gitmiş oluyordu çoktan,

Senin yanım da olamayışın ise; acıtıyordu ruhumu ve ben şükür ediyordum o sanatkârım olan Allah’a, sağlıklıydım…

…

Sonneto.55.                  nafiz coşkun

 

 

 

Umuda yelkenlerini kapatmadı şiirlerim.

…

Bin güneş toplansa kaldırabilir mi ki acaba bu karanlığını insanlığın,

O kendi içerlerine egoizm hançerlerini dürten insanlığın karanlığını ellerinden almak için bak

Güneşleri soyundu çırılçıplak, yıldızların ışıkları bile döküldüler,

Aydınlatabilmek için karanlığını kalbinin insanlığın…

Umutları çatladı kelebeklerin,

Fakat kopmadı yine de umutları kelebeklerin,

Artık şairin ağzını bıçak açsın mı yalnızlığa gömülürken vefa,

Ufuklara gelmez bir sahile gömülürken vefa,

Artık şairin ağzını bıçak açsın mı?

Ey sevgilim,

Bana bir Aşk bağışla sesinle,

Ben dişlerimle sökeyim şafağı geceden,

Ve dağılsın hikmetli şiirlerimle siyah yangınları insanın kalbinden,

Hiç kalmamışken umudu!

…

Sonneto.56.                nafiz coşkun

 

 

 

Seninle zafer buldu kalbim sevgilim.

…

Nazlı bir sevmekti seninkisi,

Hoş geldin cennetime,

O bütün umutlarım da ki

Bulutlarımı bir araya toplayan sevgilim, topraklarım da ağaçlar kurumak üzereydi.

Yağdır artık toprağıma bereketini,

Hoş geldin cennetime,

Nazlı,

Cilveli bir sevmekti seninkisi;

Ayağa kaldırdın umutlarımı,

Bulutlarımı topladın üzerlerine su isteyen bahçelerimin,

Bereketinle girdin bahçesine kalbimin, gemilerini kalbimin denizlerin de yak, yüreğimin limanına demirle, cennetime gir.

Nicedir kederler incitemez oldular sen gelince beni,

Seninle zafer bulan kalbime

Hoş geldin sevgilim.

…

Sonneto.57.                nafiz coşkun

 

 

 

Eski zaman sevdası diyorlar, oysaki eskiyen sevda değil, nankör insandır.

…

Eski zaman sevdası

Diyorlar,

Oysaki

Her hikmetli sevda

O her

Zamanın

O her

Bir

Anını

Yeniden Yeniler;

O hiç

Eskimeyen

İlahi Cümleler de ki

Aşk gibi!

…

Sonneto.58.               nafiz coşkun

 

 

 

Zalimin için de ki zindanı fark et ve kendi hürriyetine sevin.

…

Merhametsizlik, adaletsizlik, bir zindanıdır kalbin de insanın,

Yüzüme kapanan kapın da asılı kaldı ruhum,

Merhamet kaldıysa hâlen içerin de bir damla olsun,

Gel de Yeniden

Güneşlere kavuştur

Üşümekten hem kendi ruhunu ve hem de benim ruhumu sevindir,

Hikmetsiz her bir sevmek, üşütür ruhunu insanın

Boynum da gezdirdiğin kılıçta yürüterek beni,

Parmaklarıma çiçek yerine,

O kanatan dikenlerini

Ve avuçlarıma

Soğuk demirlerin alevlerini bırakarak, çektin kendini yanımdan ve gittin.

Kendimi mahkûm zannediyordum,

Senin o kalbin de ki kızıl zindanları fark ederek, şimdi asıl ben o kendi hürriyetime sevindim!

…

Sonneto.59.                  nafiz coşkun

 

 

 

Hürriyet, hem kendi ve hem de tüm varlıkların adil hukukunu tanımak ve korumaktır.

…

Ben hikmetli bir şeyler yazdım;

Sen yazılarımı okuyup, yazdıklarımın tersine kötü bir şeyler yaptın,

Bu nasıl bir anlayıştır ki sen de ki a şuursuz nankör insan,

Sana bir de yazdıklarımı, nasıl yapman gerektiğini pratik de gösterecek bir kılavuz lâzım.

Masûm Çocukları

Gulyabani Zannederek mi üzerlerine Bombalar kusuyorsunuz,

Bombalar Kusmanıza sebep olan şey acaba daha çok servet kazanmanın hırsı olsa gerek,

Ve Hem de çocukları öldürmek, yaralamak bahasına!

Bu insanlara bir de

Hikmetli kitaplar da ki O hikmetli Aşk’ın

Nasıl yaşanması gerektiğini, Pratik de yaşatacak bir kılavuz lâzım olsa gerek diye düşünüyorum,

Merhametsizlik, adaletsizlik, bir ebedi zindanı cehennemidir insanın ve kendisi taşır ateşini cehennemine dünyadan,

Ve eğer hâlen içerin de hikmetli bir insanlık onuru taşıyorsan,

Zalimin içerisin de ki o zindanı fark et ve kendi hürriyetine sevin.

…

Sonneto.60.                   nafiz coşkun

 

 

 

Sonbahar da İstanbul bahçeleri, eflatun, mor renkler giyer mi ki.

…

Şiirlere

Ne de güzel yakışıyor

Eflatun,

Ve

Mor

Renkleri,

Çünkü

İstanbul’un

Sokakları bahçeleri

Bazı şairlerin kalemlerin de,

Eflatun

Ve

Mordur

Sonbahar da.

…

Sonneto.61.                  nafiz coşkun

 

 

 

Çocukların imdat isteyebileceği kimse kalmadın da, tükenmiş demektir insan onuru artık.

…

İçerim de ki o tüm deniz fenerlerini yaktım

Tutuşturdum ay ışığıyla ufuklarımı

Güneşi senin ardına göğe astım

Ağaçların dallarına incirleri rab astı, yedim incirlerini ağaçların dallarından koparıp ellerimle.

Mâsum insanların boyunlarına ipleri insanlar bağlarken,

İdam sehpasının tahtaları sövdü cellâdına çocuğun,

Rab buyurmuştu ki

Tüm yeryüzü mescittir insana,

Fakat mezbaha diye tercüme etti insan kendine bu cümleyi galiba!

Yeryüzü, aziz bir tanışmanın, yardımlaşmanın yeriydi,

Fakat nankör insan bu yeryüzünü

Cinayet agorasına çevirdi, düştü, düşürdü ruhunu,

Of aman be, bin lanet düşmana, ebedi gazap başına düşmanın,

Canı cehenneme o kendini şerefli zannederek, kendini doğruyum diye kandıran nankör insana.

…

Sonneto.62.                nafiz coşkun

 

 

 

Bugün çok efkârlıyım.

…

Loş karanlık,

Yağmurlar loş ışıklı sokaklar da,

Bugün sahil durgun,

Yavru balıklar çok,

Denizanaları ayaklarımın kenarların da,

Ben suların kıyısın da,

Eflatun

Ve mor renklerin

O ıslak baharına

Birkaç hafta kala,

İstanbul’un

Ve İstanbul’un kıyı şehirlerinin tablosun da

O içe işleyen dokunaklı cümleleriyle,

Kayıp bir şair gibiyim ve parlayan o Yıldızları deniz de kayıp bir ülke kadar.

…

Sonneto.63.                nafiz coşkun

 

 

 

Şehrin kimliği ile değer ölçüsü.

…

Bir şehrin içerisin de ki mimari

Ve çevre düzenliği ile beraber temizliği

O şehrin bir kimliğidir!

Ve bir de o şehrin insanlarının

Birbirlerine olan davranış ile tutumları ise

O şehrin ahlaki bir değer kimliğidir!

Fikirleri, sanatı, mimarisi,

Hikmetli çalışması ve ahlakı güzelse bir şehrin insanlarının,

Onlar da elbet de aziz bir kimliğe sahip demektir o şehir ile insanları!

Ve işte o şehir de yaşamanın keyfi

Bir başka güzel olur,

Hele bir de denizi,

Manolyaları

Ve bir de İstanbul’u varsa.

…

Sonneto.64.                     nafiz coşkun

 

 

 

Kalbime giden yolu nasıl buldun da dokundun kalbime kalbinle.

…

Her şey tamam da,

Her bir şeyine eyvallah da

Bari şu kalbime

Dokunmasaydın!

Kalbime sızabileceğin

Hiçbir geçit yolu yoktu oysaki

Her bir sokak çıkmazdı kalbim de sana,

O kalbime giden yollar da sana her bir sokak çıkmazdı diyordum,

Onca kederlerine

Eyvallah da,

Bari

Şu

Kalbime

Dokunmasaydın!

…

Sonneto.65.                   nafiz coşkun

 

 

 

O aziz şehir.

…

Salkımlı asma dalları bahçelerin de bazı semtlerinin,

Deniz mavisi her mevsim yaşanan,

Aşkların cilveleri ebediyete taşınan bu şehir…

Altın kumral sarısı, biraz kumral kül rengi, gümüş toz taneli,

İncecik kum tanelerinin örttüğü o güzel sahiliyle,

Balıkçıların yüzünü güldüren deniziyle o aziz şehir…

Sularına karanlık çökmeden öncesin de ki

O her bereketin olduğu gibi,

O sularına karanlık çöktüğün de de görülen bereketlerle dolu aziz bir şehirdir orası…

O şehrin ışıklarının uzandığı

Deniz sularına dökülen, yakamozlarla gezinen

Balıkçı teknelerin de

Edebiyat, şiir, sanat sohbetleri ve bir  de Sevgilileri…

Diye devam ediyordu mutlu bir hikâyesi o şehrin…

…

Sonneto.66.                   nafiz coşkun

 

 

 

Vedalaşmaya değecek hiçbir kimse kalmadan ardım da, çıkmıştım o ruhumu karartan şehirden.

…

Dünya da bir yaşam öyküsü vardır her bir insanın,

 Bazen olurdu ki hıçkırıklar, boğaza düğümlenen sevgi sözcükleri,

Can çıkar da bazen, sesi çıkmaz mecburiyetler,

Uzun zaman boğulan sesleri şairlerin,

Bazen bir şölen yemeği tadın da şiirleri İstanbul’un, Paris’in şiirleri,

O bazı gözyaşlarıyla ağzına kadar dolup taşan kederli insanların hikâyeleri,

Ve bazen de dibine kadar vuran olmayışları sevdaların,

Umudun bir kartal kanadına asılıymış gibi hissedildiği anlar, serçe kadar ürkek bir kalbe dönen umutlar bazen,

Ve aziz bir şair olabilirim umudun da olgunluğun, kemale ermenin kırk yaşına günler kala,

Deniz kıyısın da geçirilen zamanlar, balıklar kederlerinden vurunca kıyıya,

O ara bütün günlerin zamanını denize, göğe,

Balıkçıların uğraşlarına bakarak geçirilen dakikalar ve sonra yeniden kitaplara dalarak okunan aziz fikirler,

Tek bir söz bile konuşmadan ve içerisine akıtarak gözyaşlarını, geçirilen kalabalıklar da yalnız zamanlar,

Fikir sancılarını alarak kalbine bir şair, çekti ve gitti arkasın da sıkıca sarılıp vedalaşacak kimsesi kalmadan, Aşk ülkesine!

…

Sonneto.67.                   nafiz coşkun

 

 

 

Hırsız iblis yanlışlıkla kederlerimi çalınca!

…

İçerimden

 Aşk’ımı,

İnancımı çalmaya gelen

O hırsız iblisin,

O kanlı ellerine

Bin keder verdim,

Aşk zannettiler o iblisin ellerine devirdiğim bin kederi, iblisler!

İmanımı ve Aşk’ımı çalamadan gitti, çalıp da yanlışlıkla tüm kederlerimi alçak nankör iblis!

Ben de ki nasıl bir Aşksa,

İçerim de ki kederlere bile tesir etmiş o Aşktan cilveler yansımış kederlerime,

İblis ilk önce sevindi

Ve sonra benden neyi çalıp götürdüğünü anlayınca,

O bin yıllık ötelerden acı çığlıkları hâlen işitilir iblisin asırlardır.

Canı cehenneme, gazap başına iblisin, iblise karşı ancak galibiyeti hikmetli bir Aşk ile kazanabileceğimi anladım nihayet!

…

Sonneto.68.                  nafiz coşkun

 

 

 

Harami saltanatını, Aşk devirmiştir artık dibine yerin.

…

İnsanlığın üzerine

Kanlı mermiler tükürenlerin,

Kanlı bombalar kusanların yargıların da,

Mahkûmlaştırılamayacak sevdalarımız var bizim.

Kanlı tırnaklarını üzerlerimize geçirmelerine izin vermeyeceğiz, ruhlarımızı onlara kiralatmayacağız,

Onlardan olmayacağız, haramilerden olmayacağız ve ancak hikmetli olanların dostları olacağız bizler,

İçerimizin sokaklarını kuşatmak isteyenler,

O güzel kokulu çiçeklerimizin dikenlerin de boğulacaklardır,

Şunu da aklından çıkarma ki bizim içerimiz de zakkum olmaz,

Bizim içerimizin toprağın da zakkuma elverişli toprak bulunmaz, anlatabiliyor muyum?

Menekşelerimizin,

O zarif duruşları yeter elbet o tüm fikir fahişelerinin kanlı zehirli tırnaklarını kırmak için.

Vicdanlarımızın kolluk kuvvetlerini püskürtemediler haramileri Metropollerin,

O hikmetli Aşk militanlarımız ise o bereketli yağmurlar da, kovdular haramileri artık!

…

Sonneto.69.                  nafiz coşkun

 

 

 

Şiir kitabımın duvarın da on dört mısra.

…

Hüzünlü bakışlarıyla

Şehri boyadı bugün bir kadın,

Ellerini uzattı yıllar öncesine

Acıdı parmakları çekti göğsüne,

Ağladı hatıralarıyla

Ve sonra,

Masûm çocuk ıslıkları kovaladı güvercinlerini şehrin,

Neşelendi, çocuklar neşelendi, kadın neşelendi neşelenince çocuklar, şehirler ağladı hıçkıra-hıçkıra,

Biraz karıştı saadet hüzünlü bakışlarına kadının,

Ellerini uzattı merhametle,

O çocuklara doğru uzattı zarif, solgun ellerini, yorgun ellerini,

Elleri dokununca başına çocukların,

Acıyan elleri iyileşti, solgun elleri pembeleşti, kızardı sevicinden yanakları,

Yüreği iyileşti kadının, yüreğine dokununca mutluluk.

…

Sonneto.70.                   nafiz coşkun

 

 

 

Devrildi her sefih, sefil ruh içerlerin de ki zindanlara.

…

Kelepçeli kederler, Gece sisleri,

Ilık yağmurları bulutların,

Öpüşleri sevgililerin,

O elmas kabzalı kakmalarıyla kılıçların keskin suları,

Ve dedim ki

Toprak, hiç iradesiyle vermek ister miydi, seçme hakkı verilseydi eğer toprağa nefsi irade!

Çeliğini kılıcın,

Masûm bir varlığa zarar vermek için,

Hediye eder miydi bir zalim insan eline o aziz topraklar kılıcın toprağını; verilseydi eğer toprağa nefsi irade!

Gölgeleri devrildi Metropollerin sokakların da,

Bir sarhoşun şişesiyle birlik de devrildi, camlar devrildi, ağzın da kırık camlar mı tutuyordu, konuşuyor muydu bir şair!

Ve devrilir bir gün o kanun adalet isteyerek, kanunsuzluk arsızlığına râm olmuş her bir sefil!

Ve bin batsın adil kanun isteyerek, adil kanunları çiğneyen her bir sefil ruh,

Ve Ateşli topraklar başlarına paralansın düşmanlarımın artık.

…

Sonneto.71.                   nafiz coşkun

 

 

 

Sobeledi beni Aşk, bir çocuk oyununun neşesin de.

…

O Aşk çiçeği olan nergislerin, güzel kokular açtığı

Ve elma bahçelerinin meyvelendiği, o bahar kokularının etrafı sardığı köyleri görebilmek!

Hikmetli şairlerin dizelerin de ki sıcaklığı alabildiğin oldu mu üşürken,

Sevgilim,

Şu tabiatın tablosun da

Güzel meyveler sergiliyor meyve ağaçları, sen de görebiliyorsun,

Çocukları anlatmaya gerek var mı, Onları zaten biliyorsun!

Nasıl ki ruhumun ilk tutkusu çocukken olgun bir kadına tutulmuşsam,

Şimdi ise kırk yaşıma girmeye sayılı gün kalmış,

Ve ruhumun tutkusu ise artık şu andan sonra,

Aziz bir masumiyet taşıyan çocuklara duyduğum masum sevgilerimdir,

O dokunmaya kıyamadığın çocukların neşeleridir tutkum, şimdiler de ruhumun tutkusu budur benim işte,

Uzakta ki bir sevgilimin üzerine saygım ise devam ediyor elbet de, bunu da bilmeni istedim,

Çünkü onu seven sevginin cilveleri kalbime ait cüzlerdi O sevgiye saygı duymazsam, kalbime ait o cüze saygısızlık etmiş olurum!

…

Sonneto.72.                 nafiz coşkun

 

 

 

Ben Aşk’a sobelendim.

…

Beni Aşk sobeler

Her düştüğüm de kederlere yeniden,

Yeniden kaldırır tutarak omuzlarımdan,

Boğulmaktan kurtarır beni denizinde kederlerin!

Aşkla nasıl buluştuğumu soruyorsun,

Dedim ya

Beni, Aşk sobeledi…

Aşk’a ebelenmek, bir çocuk oyunun da ki gibi bazen,

Aşk’a sobelenmek bir çocuk oyunu gibi olmasa da,

Neşelendim,

Şâd oldum,

Sobelenince Aşk’a ben!

Çocukların oyunlarının neşesi masum olduğundan verdim bu örneği ben sana,

Başka var mı ki örneğini verebileceğim Aşk için başka masum bir örnek! Kaldı mı ki masum bir örnek dünya da!

…

Sonneto.73.                 nafiz coşkun

 

 

 

İstanbul ile sen kadar tutkulu olamadı hiçbir kadın.

…

İstanbul,

Ve bir de sen

Hiç de çıkmıyorsunuz aklımdan,

Kalbimden çıkarıp atmak gelmiyor zaten benim de işime,

Ne o ağaçların da manolyaları İstanbul’un

Ve ne de boğazın serin suların da,

O Ilık yağmurlarla birlik de o deniz Safalarımı,

Ve vapur da okuduğum kırmızı başlıklı kitaplarımı,

O öfkelenince, içerisin de sevgilisine sarılan kadını hiç unutmadım.

Şimdi ise içerim de bir fener kırıldı,

O her gittiğim deniz şehrin de seni yanım da buluyordum,

Ne yalan söyleyeyim, içerimden seni söküp atmak işime de gelmiyordu, mutluydum düşlerimde kalmış olsan bile,

Belki de bu sebeplerle uzun zaman beraber paylaşamadım başka bir kadınla hayatı,

Çünkü Her yer de sen oluyordun ve her kadın senin kadar tutkulu olmayı başaramıyordu.

…

Sonneto.74.                  nafiz coşkun

 

 

 

Sonbahar yağmurları gibiydi sevmelerimiz seninle birbirimizi.

…

Seninle sevgilim, aynı zaman da birbirimizdi ruhumuz,

Ve sırılsıklamdık birbirimize, tutkuyla bağlıydık, birbirimize karılmış, katışmıştık artık,

Yaşadığımız sevmelerimiz,

O deniz şehirlerinin, o sonbahar yağmurları kadardı;

Sabah, güneşli

Öğlene az kala yağmurlu,

İkindi vakti güneş göz kırpar,

Sonra biraz çiseler yağmurlar,

Ve daha sonra da boşalır bardaktan boşalırcasına üzerimize, denize ve ağaçlara.

Ve gemilere çarpar damlaları yağmurun

Ve her an benim gözlerimin ufkun da, bir yolcu gibisin kıyısın da denizin gemilere yürüyen!

İşte seninle sevgilim, sırılsıklamdık birbirimize,

Yaşadığımız sevmelerimiz

O deniz şehirlerinin, o sonbahar yağmurları gibi!

…

Sonneto.75.                   nafiz coşkun

 

 

 

Rüyalar da günahsız sevişmeler.

…

Ah

O rüyalarına

Girebilmeyi

 Öğrenebilseydim keşke,

Seninle sadece

Orada mutlu olabilmekle de yetine bilmeyi öğrenebilirdim,

Bu saadetle de yetinebilmeyi öğrenebilirdim,

Ah sevgilim,

Rüyalarına

Girebilmeyi

Öğrenebilseydim keşke,

Benden uzaklaşmayacağın tek bir yer varsa tam da işte orası!

Ah, o rüyalarına girebilmeyi öğrenebilseydim keşke sevgilim.

…

Sonneto.76.                 nafiz coşkun

 

 

 

 

Yazar, şair Nafiz coşkunun, yayınlanan diğer kitapları:

...

1: Kelebek mevsimi ve saklambaçlar şehri…

2: Elma kokuları ve yağmur zamanı…

3: Azap yağmurları…

4: Sevgili nâna ve mektupları…

5: Papatya mevsimi…

6: Gece yürüyüşü…

7: Sevgili tutya ve mektuplar…

8: Sürgün şehir…

9: Su kavmi ve Ruhûl Kudüs...

10: Şafak gemisi…

11: Gemileri yaktım Aşk ülkesinde…

12: Sürgün çocuklar…

13: Siyah incir ve mavi kelebek…

14: Sofia filo ve mektuplar…

15: İstanbul da sanat ve aşk…

16: Afili yalnızlıklar şehri…

17: Şairler anarşist olurmuş…

18: Sular kesti kılıçları…             

19: Kafa kâğıdı…        

20: Hikmet ve felsefe…

21: Olmak ya da olmamak…

22: Papirüsler…

23: Meleklerin şehri…

24: İstanbul’un kanatları altın da…

25: Kırmızı yağmurlar…

26: Sobe, körebe ve saklambaç…

27: Bakır cezve…

28: Kaldırımda demlenen fikir…

29: Senfoni gülüşü…

30: Sevgiliye senfoni ve aforizmalar.

31: Ölümsüzlük senfonisi ve Felsefik yazılar.

32: Felsefe ile şiirin buluşması.

33: Çirkin kral ve fikir yazıları.

34: Ölü şairler mezarlığı.

35: Cennetin çocukları.

36: Şairler kenti ve aforizmalar.

37: Kelebekler şehri ve Felsefik notlar

38: Tutsak melekler ve fikir yazıları…

39: Şair korsanlar ve aforizmalar… 

40: Şehrin azizleri ve Felsefik yazılar…

41: Sofia filo ve aforizmalar…                            

42: Faili meçhul sevdalar ve aforizmalar…

43: Kırmızı balık ve aforizmalar…

44: İhbarlanmış aşklar ve Felsefik notlar…

45: Kılıçlar ve kalemler…

46: Pur si muove ve aforizmalar…

47: Şairlerin ölüm dansı ve aforizmalar…

48: Düşmanlar ve sevgililer…

49: Soprano ve kanlı sözler…

50: Kurşun askerler ve aforizmalar…

51: Ölüm öpücüğü ve aforizmalar…

52:Kale düştü ve felsefik yazılar…

53:Şairin kurşun kalemi ve aforizmalar…

54: Şairin seyir defteri ve aforizmalar…

55: Kartal yuvası ve aforizmalar…

56: Kelimelerle dans ve aforizmalar…

57: Yalnızlık senfonisi ve aforizmalar…

58: Aksiyon ve aforizmalar…

59: Aşk yasası, Aşk diyalektiği…

60: Sinekler lordu ve aforizmalar…

61: Kod-adı şair ve aforizmalar…

62: Su akar yatağını bulur…

63: insan ilişkileri ve aforizmalar… (karma)

64: Sokrates’in intikamı ve aforizmalar…

65: Cehennem melekleri ve aforizmalar…

 

 

 

 

 

                                                                                        SÖZLÜK:

...

(A)...Ab-ı hayat: bengi su, ebedi hayat suyu, cennet, hayat için yaşam için değerli olan.../...Acve hurması: medine de yetişen ve bazı zehirlere karşı panzehir ilaç olabilen tatlı bir meyve..../...Ad kavmi: hud peygamberin tebliğ için gönderildiği kavim.../...Âfak: görünen, ufuklar, göz önün de olanlar, objektif.../...Adalet: olması gerekenin olması gerektiği yer de olmaz. hak el de etmek, herkesin hakkını vermek.../...Agah: uyanık, haberli.../...Agora: pazar yeri, halkın toplandığı meydan, büyük alan.../...Ahenk: uyum.../..Ahd: söz.../....Ahmak: anlayışsız.../...Aksiyon: kudretin iş üzerin de ki tecellisi. hareketlilik. işler de devamlılık.../...Ampirik: Lügat, ampirik bilimini de şöyle tarif eder; ''Matematiksel metotlu bir öğrenime deyi de, görerek İşiterek bellenen deneylerle bulunan formül tecrübeye(deneye)görgüye deneyime dayanmaktadır.../...Anarşi: hukuk dışı, kargaşa, hukuk devletine asi oluş, nizam din tanımayan.../...Anarşist: hukuk dışı, kargaşa, hukuk devletine asi oluş, nizam din tanımayan.../...Arhia: hâkimiyet.../...Arı'lanmak: pak, temizlenmek, boş, çıplak.../... Aristonikos: miladdan önce putperest roma için de yapılan en büyük ihtilallerden birini yapmıştır, kendisi bir gladyatördür, köleleri gladyatörleri alarak ihtilali başlatmış ve güneş devlet adın da bir ideali olan kahramandır. kendisi yakalanınca romaya getirilip işkenceyle öldürülmüştür,. Arş: yukarılar, sema, gök.../...Arz: yer yüzü.../..Arzın dürülmesi: yolculuğun sürati, rahat kolay olması bu sone de bu anlam da kullanıldı .../...Arş'ı azam: Allah'ın kudretinin tecelli ettiği yer.../...Asabiyet:Zulüm de kavmine yardım eden ve zulmünü de destekleyen.../....Asalet: temiz soyluluk köklü.../...Asayiş: rahat, huzur, güven. kanuna uygunluk.../...Asil: asaletli.../......Aşk: sevginin en ileri derecesi, candan sevmek ve allaha duyulması geren bir tutkulu bağlılıktır çünkü sevginin en ileri derecesiyle ancak o sevilmeye layıktır.../....Aşikâr: açık, ortada.../...Attar: güzel koku satan yer.../...Ayaz: Ayaz: ay gibi parlak, soğuk, kuru havadaki soğuk.../...azizün züntikam: allah'ın intikam alışı.../...(B)...Başak: ekin tarlaları, buğday gibi ekinleri taşıyan koçan.../...Bedahat: açıklık.../...Bedi: ebedi ve güzel olan.../...Beliğ: meramı eksiksiz ve noksansız güzel doğru söylemek, etkileyici söz sanatı. içe işleyen söz sanatı.../...Belkıs: Kuran’ı kerimde anlatılan sebe kraliçesi.../...Bengi su:  ab-ı hayat, hayat suyu, yaşam suyu, hayat için değerli olanlar, cennet.../...Bereket: ilahi hayrın devamlı ve kararlı olması, ni'met, bolluk, feyz, çokluk.../...Beyan: açmak, açıklamak, kelimeler, sözler, fıkıh, tercüme etmek.../...Beynel havfi ve'r-reca: Ümit ve korku uyumuyla ahirete hazırlanmak.../...Beyza: beyaz, parlak.../...BİYOM: canlı, canlılar topluluğu. (Canlıları bir ara da tutmak projesi.) Biom; Organizmayı ilgilendiren biyolojik özelliklerin istatistiksel yöntemlerle anlatılmasını sağlayan bilm dalı, bometry, biom. Birlikdeliği gerçekleştirme projesi. Topluluğu bir canlı  etrafın da tutmak projesi. (canlıları , canlıların biyolojik tepkilerini, zaaflarını, insanları deneysel, tecrübeyle inceleyip, sosyo pskolojilerini metodsal olarak yönlendirip yönetebilmek projesi) Biyom, biyosferin aynı iklim koşulların da ve aynı bitki örtüsünün egemen olduğu çok geniş bölümlerini belirten çevre bilim terimidir. Yeryüzün de ki birbirine bitişik benzer yayılmış yaşam alanları olarak da tanımlanır. Biom , (Biometry): İnsan hayatının muhtemel ömrünü ölçme ilmi. Canlılar. Barış için ortaklık merkezinin kısa yazımı. genelkurmay bünyesinde faaliyet gösteren uluslararası bir eğitim merkezidir. Biyom: organizma da oluşan biyolojik sorunlara istatiksel yöntemlerin uygulanması ve ayrıca organizmayı ilgilendiren biyolojik özelliklerin istatiksel yöntemlerle yöntemlerle anlatılmasını sağlayan bilim dalı.…/…Bostan: güzel kokulu çiçek meyve bahçesi.../...Bucak: her yer de, her taraf da.../...Buğz: düşmanlık duymak, sevmemek.../...Buhran: sıkıntı.../...Brütüs: bir zaman roma imparatoru culyüs sezarın oğlu ve babasını öldürerek imparatorluğu almıştır.../...Burç: yıldız toplulukları. bilim insanlarının gökyüzü haritası olarak bu yıldız topluluklarına bir isim vererek bir harita olarak kullanırlar.köşk, yüksekler.../...Buse: öpmek.../...(C)..Cedil: arabca bir kelimedir mücadele demek. bu daha çok fikir mücadelesi ilmin de kullanılan konuşma savunma ikna etme. delilleriyle akla hitab etme ilmi, mesleğidir.../...Cehd: çalışmak, güç, gayret.../....Cemad: cansız.../...Cendere: baskı, dar, sıkıntı, zorluk.../...Cenub: güney. güney rüzgârları. cennet rüzgârları.../...Cevher: kendi özellikleriyle var olan. soydan gelen değer. değerli. kıymetli. elmas. yakut bakır cevheri. ruh. öz.../...Cihad: İyilikleri yaymanın mücadelesi.../...Cihet: yön, yön tayini.../...Cinayet: kötü olan her iş.../...(D)...Demos krotos: demokrasi, halk idaresi.../...Din: kanunlar, hukuk, ceza, mükâfat, ödül, ecir, yasalar, arzular, istekler. Allah'ın dini olan islam ise Allah'ın biz insanlara seçtiği emirler temiz yasalar.../...Din günü: cennete ve cehenneme gireceklerin belli olacağı ilahi mahkeme.../...Diyalog: konuşmak ve konuşturmak, karşılıklı konuşmak, .../...Duha: güneşin kuşluk vakti, yani öyleye bir saat kadar kala bir zaman için de ki vakitte etrafa verdiyi aydınlık.../...(E)...Eda: tarz, duruş.../...Edep: terbiye, eğitim, ilahi hududa riayet etmek, her alan da dğru bir eğitim vermek.../...Efdal: çok faziletli, iyi olan, Ekonomizim; alış veriş, alım satım kültürlerinin, matematikselleştirilmeye ve metotlaştırmaya çalışılan ve içerisin de ampirik bilimi ve kuramların olduğu ekonomi kültür sistemidir.../...Ekonomi: Lügat da ekonomiyi şöyle tarif ederler; ''kural, kelimeler, iktisat! Nispeten sınırlı nicelikte olan eşya ve malların üretim, dağıtım, deyişim ve tüketimine ait kültür kısmı! insani ihtiyaçların karşılanması için gerekli olan mal ve hizmet gurupları ile kaynaklar arasın da ki bağıntıları değişik açılardan inceleyen sosyal ampirik bilimi! ve tutumlu olmak manasına da geliyor, ekonomi ayrıca; Beslenme, yaşama düzeyi, eğitim, sağlık, bakım, konut ve çalışma şartları gibi insani değerler açısından iktisadi düzeni inceleyen iktisat bilimi dalı ve işletme mânasına gelir, iktisad ayrıca; servetin üretim, dağılım ve tüketimini inceleyen bilimdir! İktisadın konusu ise; insan faaliyetinin ihtiyaçları karşılamak amacıyla mal ve hizmet etme bakımından incelenmesi.../...Elem: ağrı, acı, keder, sıkıntı.../...Endam: boy, vücut.../...Enfüs: içsel, sübjektif, canlar, bir kimseye mahsus görüş enfüsi, ruhla ilgili, mana alemiyle ilgili içsel alemler.../...Erak ağacı: diş temizliğin de kullanılır, hoş kokulu bir sıvısı vardır ve yumuşak püskül haline getirilip hafifçe dişler üstün de bastırmadan gezdirilir.../...Esef: şiddetli hüzün.../...Eser: kâinat, yaratılanlar, keşfedilen, icad edilen,  kişiye ait olan.../...Esvab: elbise.../...Etik: ahlak bilimi, töre bilimi..../...(F)...Fahiş: fahiş iş yapan, zarara götüren aşırılık.../...Fahişe: fahiş iş yapan, çok aşırı giderek zarara giren. kötü işleri yapan. kötülükle ilgili olan. aşırılık.../...Farakliyt: hakkı batıldan ayıran, faruk, seçilmiş, övülen, hamd eden, şefaat eden, Piroklitos, pariklotos, paraklitos, farakliyt, yunancadan arapcaya girmiş bir kelime muhammed, ahmed anlamlarına geliyor, hakkı batıldan ayıran, şefaat eden, güzel ahlakı getiren, seçilmiş, teselli eden, hamd eden, övülen, faruk. incilde adı geçer ve son peygamber muhammedi tarif eden bir isimdir..../...Fasık: günahkâr, kendine başkalarına zarar veren. doğru yoldan dışarı da olan.../...Fasih: çok güzel konuşan.../...Fazl: üstünlük.../...Fazilet: erdem iylik, hüner, değer.../...Fenni ilimler: fizik, kimya, matematik, biyoloji gibi bilimlerin genel adı. maddi sonuçlar el de etmek üzere bili uygulama alanına koyan bilgilerin topu. erdem, hüner.../...Fersah: beş kilometrelik mesafe.../...Feyz: bolluk, bereket.../...Feth: açmak, ele geçirmek, üstün gelmek.../...Fıkıh: derin ve ince anlayış, islam hukuku kişinin lehin de ve aleyhin de olanı bilmesi. meseleleri teferruatıyla düşünmek, anlamak ve açıklamak.../...Fitne: karışıklık, arabozmak, kargaşa, dedikodu, sınav. altını başka maddelerden ayırmak için yapılan işlem. çatışmak. zulmetmek. birilerini zorla ve işkenceyle dininden vazgeçirmeye çalışmak./ ...Fıtrat: yaratılışın özü, temiz, allahın insanı temiz yaratması, islam temizliği hukuku üzere yaratışı.../..Fikir: düşünceler! bilinmeyene ulaşmak için bilinenlerin düzenlenmesidir! akıl yürütmek ve akli bir nazarla bilinendir! akla gelenler, bilinenden bilinmeyene ulaşmak, akıl, akletmek gibi mânalara gelmektedir.../...Fil dişi kule: kendi şahsi davalarından başka kimseyi kabul etmeyen, kendini hapsetmek, kapanmak kendine.../....Firavun: geçmiş zaman bazı kavimler de krallarına firavun ünvanını kullanırlardı ve bu sone de anlatılan firavun kötülüğün temsili bir kral.../...(G)...Gafil: dikkatsiz, kârı zararı ayıramayan, nefsi emmaresine uyarak allahı unutan.../...Gayz: kin.../...Gard: boks sporunda boksörün savunmak ve vuruşa hazır duruşu ve korunmak için kuvvetli ve dengeli bir korunma duruşu. Elleri ve kollarıyla başını ve vücudunun zayıf yerlerini koruma duşu..../...Garip: İşitilmemiş, görülmemiş, ve nadir görülen olay, davranış. farklı bir yaşam tarzı. .../...Gayb: gizli olan, görünmeyen.../...Gazap: öfke, hiddet, kızgınlık, cezalandırmak.../...Gerçek: hakikat, bilgi ve bilinen uyum için de olması, obje ve subje uyum için de olması .../...Gıpta: imrenmek. iyi bir niyetle başkasının güzel bir halinin kendisin de de olmasını arzulamak, (H)...Habbe-i sevda: çörek otu, bazı zehirlere karşı panzehir olduğu söylenmek de ve eczacılık da kullanılmaktadır.../...Hacim: bir maddenin kapladığı yer.../...Hâdim: hizmet eden, çalışan.../...Hafiye: gizli şeyleri araştıran, casus, haber taşıyan.../...Ham softa kaba yobaz: kâinat kitabını ve islamı bilmez cahilce islamı yaşadığını ve anladığını zannederek insanları islamdan uzaklaştıran eğitimsizler, ham softa olmamış medrese öğrencisi demek . kaba yobazlarda islamı kuranı tam okumadan ve üzerin de düşünmeden düşmanlık yapanlar. yobaz da gerici, ayrımcı, fitne çıkarıcı, davranışları kötü olan.../... Hased: Çekememezlik, yani haset ettiği kişinin elindeki nimetlerin, güzelliklerin yok olmasını ister, sadece kendinin olmasını ister.../...Haşmet: büyüklük.../...Hatır: akıl, ilgi, hayâl, düşünce, gönül. fikir. sevgisi için yapmak, hatırı için yapmak. ilham, duygu. sevgi. beklenilen ilgi.../...Hatıra: hatıra gelen. Hatır da kalan. hafıza da yaşamaya devam eden geçmiş bir izlenim, duygu ve heyecanlı olay.../...Havari: yardımcı.../...Haya: haya kelimesi hayattan gelir ve insan de ayıplanmaya sebep olacak şeyin korkusundan doğan ıstırap halidir. suç işlemekten alıkoyucu ruh melekesinin ismi..../...edep, ilahi hudutlara riayet, kötülüğü sevmeyen, kötülüklerden uzak olan insan vasfı.../...Helal: Allah'ın müsaade ettiği şey, kötü olmayan.../...Heme ezost: herşey ondandır.../...Heva: havai, istekler, nefsi emmarenin istekleri, gelip geçici hevesler.../...Hikâye: yaşanmış olayları anlatmak, yazmak, etkileyici olayları anlatmak.../...Hikmet: düşünmek, Başlangıcı düşünmektir ve şartı ise akıl ve doğru tercihtir. Faydası ve gayesi bilinerek kati bir isabetle yapılan fiile hikmet denir. Fiilin sebep olduğu faydalara ve gayelere de o fiilin hikmetleri denir. İşlerde sağlamlık, bir kimsenin lehinde ve aleyhinde olanı bilmesi, Kuranı kerimin hikmet ilminin manası, Allah ve kâinat ve özellikle insan ve insanların arasındaki işler ve bağlar. Yaratılmışların yaratılışındaki ilahi gaye.../...Hukuk: yasa, haklar, kanun, arzu, istek.../...Hüküm günü: Din günü, kıyamet sonrası insanlar tekrar diriltilip toplanarak çıkarılacakları ilahi mahkeme.../...Hürriyet: insanın kendi hukukuna sahip olması ve başkalarının da hukukunu koruması ve adil hukukla yönetilmek.../...Hüsran: zarar. mahrumluk.../......(I)...Islah: iyileştirmek, kusurları gidermek.../...(İ)...İcaz: az sözle çok şey anlatmak.../...İnkılab: alt üst olmak değişmek, halden hale geçmek..../...İcra: bir işi yürütmek. bir işi bir işe bağlamak.../...İçtinap: sakınmak.../...İçtimai: sosyal.../...İdeolocya: sistem. bir şeyin en doğrusunu elde etmeyi gaye edinmiş fikir programı. fikir sistemi.../...İdrak: anlayış.../...İffet: ahlak, namus, haya, ilahi sınırlara uymak.../...İfsad: bozmak, zarar vermek.../...İflah: halini düzeltip selamete çıkmak, kurtuluşa ermek.../...İhkâm: sağlamlık, muhkem bilgi.../...İhlas: doğru, temiz sevgi ve içten gelen saf duru bağlılık ve Allah emrettiği için ibadetleri yapmak.../... İhtilal: Bir bünyenin kendi için de kendi öz nizamını sarsıcı ve yeni bir nizama yol arayıcı her hareket.../...İhtisas: belli bir ilim sanat dalın da yeterli bilgi edinmek. uzmanlaşmak.../...İkmal: tamamlamak.../...İktisad; İktisad ayrıca; servetin üretim, dağılım ve tüketimini inceleyen bilimdir! İktisadın konusu ise; insan faliyetinin ihtiyaçları karşılamak amacıyla mal ve hizmet etme bakımından incelenmesi ve lüzumundan fazla veya noksan harcamaktan kaçınmak. tutumlu olmak. israf etmeden harcamak.../...İlim: bilmek, dünya ve ahretle alakalı, kâinatla alakalı gerçekleri bilmek. ayrıca 60 nolu sonede ilim ve şiir başlıklı sone de üstad necip fazıl ilim hakkındaki sözlerine bakılsın. kanunlarını mücerret tefekkürden alıp onları bir takım sûri nisbetler için de kalıplaştırmak.../...İlla: arabca bir kelimedir ve ''başka'' anlamın da kullanılır.../...İltica: sığınmak.../.İnbisat-ı külli: sürekli genişlemek, açılmak ölümcül.../...İnkıbaz-ı külli: sürekli daralmak, tutulmak, ölümcül daralmak.../...İnfak: nafaka vermek. beslemek, geçindirmek. sadaka vermek. ihtiyacı olana yardım etmek.../...İmaj: zihin de canlandırılan görüntü. hayâl, imge, görüntü, zihin de planlamak.../...İnsaf: merhamet, adalet üzere hareket.../...İrfan: bilmek, anlayış, zihin, kemale ermek, sırları ve gerçekleri kavramak.../...İrşad: erdirmek, varılması gereken yere vardırmak, açıklamak ve doğru yolu göstermek, doğruyu anlatmak.../...İrtica: geriye gitmek, yeniden ayrılarak gerilemek, ilerlemek.../...İsnat: nispet, bağlamak.../...İstidat: kabiliyet.../...İstişare: meşveret etmek, fikir danışmak.../...İştiyak: fazla arzu, özlemek.../...İtikaf: bir şeyden ayrılmak. dini anlam da ise şöyledir; bedenen ruhen temiz bir niyetle oruçlu veya oruçsuz bir an veya belli zamanlar da ibadet tefekkür ilim uğraşmak için Allahın rızasına ulaşma sebebiyle yapılan bir ibadet( ramazan ayın da oruçlu yapılır ve belli kuralları vardır).../...İttifak: anlaşmak.../...İzzet: değer, güç, kıymet.../...(J)....Jurnal: gazete. Dairelerde memurların imzaladıkları gelip gitme listesi. Polisçe bir olay üzerine düzenlenen rapor. Günlük olaylar yazılan hatıra defteri. Hafiyeliği iş edinmiş kimselerin biri için kötüleyerek çeşitli yerlerle yaptıkları haber verme yazısı. Gemi. İşaret. Bir kimseyi kovalama, yazısıyla ele vermek.../...(K)...Kabz: tutulmak.../...Kader: ölçü, miktar, takdir, tayin. Allah'ın ezelden ebede her şeyi bilmesi ve her şeyi yaratması.ve insan da bu her şeyin yaratıldığı kader de doğru ve iyi olanı tercih edebilmesi gerekiyor..../...Kara sevda: Melankoli: ruhça ve bedence çöküntü şeklin de beliren hastalık hali, usanç ve her şeyi kötü görür melankoli nöbetlerin de, konusu belirsiz hüzün için de sürekli hayâl kurmak.../... Karbon: kimyasal element. Doğada veya maden kömürü, linyit antrasit gibi şekilsiz bir halde bulunan ve kömürlerin temel maddesini meydana getiren ametal basit bir cisimdir. Arı olmayan karbona da kömür denir./...Kari: okuyucu.../...Kavram: bir meseleyi veya herhangi bir şeyi nitelikleriyle nicelikleriyle anlamak kavramak.../...Kaza: hüküm beyan ilan, yaratmak. bir şeyi hareketle tamamlamak. kazayı bir pırograma benzetirsek zamanı geldiğin de Allah'ın takdiri ve insanın kaderden cüzzi iradesiyle seçtiğiyle o programın devreye girmesi.../...Kâbe: mekke şehrin de bulunan ve yeryüzünün ilk kurulan mescidi, ibadet yeri.../...Kainat, kozmos. yaratılan her şey.../...Kâmil: olgunluk bilgelik, fazilet, erdem.../...Kamu: bir ülke de ki halkın tümü.../...Kanaat: helal temiz olanlarla yetinip ve pis haram olanı istemeden temiz olanları tercih etmek.../...Kanaviçe: kanavalı işlemeli tül. edebiyatta; ön örgü: bir eserin planı, sanatçının gereken şekil ve süslerle doldurarak eseri meydana getirmek üzere kurduğu çatı.../...Kemal: olgunluk, fazilet, erdem, iğlikler.../...Karun: musa peygamber zamanın da yaşamış, zengin, peygamber Allah'a iman etmesini ve zenginliğiyle fakirlere yardım etmesini teklif ediyor ve karun bu daveti reddediyor, hazinesiyle birlik de yere batırıyor Allah onu. Kuran ve kuran tefsirlerine bakın.../...Kerem: izzetli, şeref, kuvvetli, cömert.../...Kerim: her şeyin iyisi, faydalısı. faydalandıran, iyilik veren.../...Kesbi: kazanmakla ilgili.../...Ketûm: sır saklayan.../...Kınamak: kınamak eylemi, ayıplamak, yapılan bir işin kötü görüldüğünü bildiren söz eylemi.../...Kibar: Büyükler, olgunlar, kemal bulmuş, güzel davranışlı.../...Kibir: büyüklük, kendini üstün görmek, kendinde olan nimetleri kendinden bilip hakkı reddetmek.../..Kibriya: Allah'ın azameti. büyüklüyü.../....Kuba mescidi: peygamberin kâbeden, mekke şehrinden medine şehrine hicret ettiği sefer de kurmuştur.../...Kudret helvası: İsrail (Yakup) oğulları, Musa peygamberden farklı yiyecekler istemişlerdi ve bir mucize olarak Allah bıldırcın ve kudret helvası verdi.../...Kûr'an'ı kerim: cem etmek, tefekkuh etme, dağınık parçaları bir araya getirip bir bütün hasıl etmek gibi manalara gelir. her şeyin iyisi faydalısı, izzetli şerefli olan, Allah'ın kelimeleri emirleri hukuku ..../...Külliyen: devamlı../...Kültür: ''Bir topluluğun tinsel özelliğini, duyuş ve düşünüş birliğini meydana getiren, gelenek halinde ki her türlü yaşayış, düşünce ve sanat varlıklarının topu! İnsansal toplum mirası! gerekli bilgileri edinerek, muhakeme, zevk ve eleştirme yeteneklerini geliştirmiş olma hâli! belli bir konu da edinilmiş geniş ve sistemli bilgi! insan eliyle yapılmış ve araların da ortak nitelikler bulunan bir eşyalar topluluğuyla belirlenen, gelişen dönemi.../...Küstah: saygısız, laubali, karşısındakini kıran.../...Kozmos: kâinat.../...(L)...Lâ'l: kırmızı.../..Lâle: halka.../....Latif: latife, yumuşak, nazik, ince, meselelerin inceliklerine vakıf olmak, ince anlayışlı, ruhla ilgili, inceliklere nüfuz eden.../...Laübali: saygısız ve kaygısız, kaygı ise endişeyle karışık üzüntü tasa.../...Lisan: dil, lehçe, konuşulan dil.../...Lûtuf: iltifatla muamele eylemek, iyilik, iyi muamele, güzellik özel seçkin ayrıcalıklı muamele.../...(M)..Mağfiret: Allah'ın günahları affetmesi. kulunu sevmesi. kulunu mükâfatlandırması, cennete alması.../....Mahfuz: saklanmış. korunan. muhafaza edilen.../...Mahşer: kıyamet sonrası insanların diriltilip toplanacakları yer.../...Makale: söylenen söz.../...Makul: aklın kabul edeceği, akla uygun.../...Mana: bir sözden veya bir şeyden anlaşılan.../...Manolya: hoş kokulu ve yaprakları büyük bir çiçek ve ağaçları küçük ve büyükçedir, deniz kıyısı şehirlerde görülür daha çok..../...Mansur: galib, yardım görmüş.../...Mantık: doğru fikri bulma ilmi.../...Manzum: vezni ve kafiyesi olan söz. vezn tartmak ölçmektir ve kafiye ise mısra sonların da ki ses benzerliğidir.../...Maraz: hastalık.../...Marifet: bilmek, hüner, ustalık.../...Mârifetullah: Allah’ı isimleriyle bilmek.../...Muhabbetullah: Allahı bilmek ve emirlerine itaat etmekle Allah'ı sevmek, aşkla bağlılık.../...Mâsiyet: günah, kötü, zararlı işler.../...Mâsûm: günahsız, suçsuz.../...Mazlûm: zulme adaletsizliğe uğramış, sessiz.../....Mecaz: bir kelimenin gerçek manasıyla deyil de benzer bir mana da kullanılması.../...Mecnun: deli, aklını yitiren, idraki şuuru yerin de olmayan .../...Medeniyet: ''bir memleketin veya bir toplumun düşünce sanat Hayatıyla maddi ve mânevi varlığına özgü niteliklerin tümü! uygarlık mânasına da gelmek de ve medeni kelimesine de lügat şöyle der; imar edilen medeniyetin imkânlarından yararlanan veya bu imkânlardan yararlanılan bir ülke de yaşayan! uygar şehirli mânasına da gelmek de.../...Med cezr: çekilen ve yükselen. med çekilendir, cezr ise yükselendir. dünyanın uydusu ay ile denizlerin arsın da ki bir gel git olayı.../...Melankoli: kara sevda. ruhça ve bedence çöküntü şeklin de beliren hastalık hali, usanç ve her şeyi kötü görür melankoli nöbetlerin de, konusu belirsiz hüzün için de sürekli hayâl kurmak. romantik devir de ağır belirtisiz tatlı bir üzüntüye karşı eğilim, yalnızlık için de hayâl kurmak ve düşünmekten dolayı duyulan zevk.../...Menfa: sürgün yeri.../...Menşur: sultanın emri.../...Meram: niyet, istek, anlatılması gereken.../...Mercan: balık ve ayrıca suyu, taşı, gibi çokluk ifade eder.../...Merhale: konak. derece.../...Meryem: temiz dine hizmetkâr olan, Babasız yaratılan İsa peygamberin annesi( bir adıda betül)iffetli.../...Mesel: meşhur söz, meşhur hikâye, anlatı örnek vermek için.../...Mesih: İsa peygamberin lakabı..../ ...Meşrep: huy, feyz alınan yer, huyların iyi veya kötü olması.../...Meşveret: danışma görüşme meclisi.../...Mezhep: tutulan yol. bir kimsenin bir mesele bir fikir ve bir konu hakkın da ki kendi görüşleri.../...Mevhum: aslı olmayan, evham.../...Mil: binsekizyüzkırksekiz metrelik bir ölçü ve denizciler bunu halen kullanırlar.../...Militan: gayesine tutkuyla bağlı olan.../...Misk: bir cins güzel koku. genel de çin toprakların da yaşayan bir cins geyik türünün göbeğin de senenin belli bir mevsimin de toplanan kandır.kan toplanınca orası şişer ve geyik de şişen bu kısmın düşünceye kadar ondan rahatsızlık hisseder, hayvanın yaşadığı bölge de ki insanlar bu yumurtaların düşmesi için tedbir alır..../...Mizah: nükteli söz, ince manalı söz, latife.../...Mona arhia: tek ferdin hakimiyeti, krallık.../...Mona: tek.../...Monarşi: krallık idaresi, tek ferdin hakimiyeti.../...Muhal: imkansız.../...Muhabbetullah: Allah'ın emirlerine itaat ederek ve aşk ile Allah'ı sevmek.../...Muhakeme: karar vermeden önce iyice düşünmek.../... Muhal: imkânsız.../...Muhasebe: hesap işleri. iç âlemin mimarlığı, dışa yansıyan.../...Muharrir: yazan, yazar.../...Muhyiddin ibn arabi: alim bilge bir insan.../...Mukabele:  karşılıklı.  karşılıklı yapılan iş.../...Murakabe: kontrol etmek, gözetmek.../...Mutabık: uygun.../...Mutabakat: uygunluk.../...Muvazene: nisbetler arasın da ki ahenk.../...Müaşeret: kuranın ve peygamberin sünnetleri emirleri istekleri dairesin de iyi münasebet.../...Mübâlağa: bir şeyi olduğundan fazla veya eksik göstermek.../...Müessir: tesir eden.../...Mücerret: yalnız, saf, soyut.../... Müj: kirpik, sevgiliyi öldüren bakış, kirpiğin kılıcı, duman./..Mükellef: bir işi yapmaya mecbur, vazifeli.../...Mülayemet: yumuşaklık. hislerin davranışların ilişkilerin güzel bir yumuşaklık da oluşu.../...Mümeyyiz: iyiyi kötüden ayıran.../...Münzevi: yalnız, yalnız başına çekilip ibadet eden.../...Mü'min: vefalı, sözün de duran, dostluk da devam eden, ihanet etmeyen, sabırlı, güvenilir, güven veren, dosdoğru olan, Allah'a itaat eden, temiz, ilim sahibi. ayrıca Allah'ın vasfı ve ismidir.../...Münekkit: tenkit edici, eleştiri, yapıcı iyileştirici ö, sağlam eleştiri.../...Müsamaha: hoş görü.../...Müşahhas: şahıslanmış, somut.../...Müteşabih: iki benzerden biri, herkese açık olmayan, mâna, ilim.../...Mütevazı: Kibirsiz, yüce gönüllü, iyinin tarafında ve kötülüğün yok olmasını isteyen, vakarlı.../...Mütefekkir: düşünür.../...(N)...Namus: nomos, ilahi kanun, ilahi kelimeler, temiz, temiz kelimeler, melek, iffet, edep, ilahi hududu korumak, hukuk, kanun, ilahi hukuka uymak.../....Nana: isim, ekmek, arkadaş, sevgili, mübarek bereket, dost vs vs.../...Nankör: gördüğü iyiliği bilerek reddeden ve gördüğü iyiliğe karşılık kötülük yapan ve nimeti inkâr eden, nimetlerin Allahtan olduğunu reddeden.../...Nazariye: yalnız görüş halin de bulunan, teorik.../...Nebz: bir şeyi kaldırıp atmak.../...Necib: soyu ve nesli temiz.../...Nefs: can, kişi, öz varlık, tek ve şahane. Bir şeyin kendisi, ruhun tam(anti) tezi olarak, zıt kutbu olarak ruhla beraber insana verilmiş latife(cisim olmayan, ruhla ilgili)dir nefs.../..../ Nefs-i emmare: insanı kötü isteklere sevk eden ve nefsin terbiye olmamış ilk hali.../...Nemrut: geçmiş asırlar da yaşamış bazı millet, kavimlerin hükümdarlarına verilen ünvan. kral anlamın da .../...Nezaket: yumuşaklık. tedbirle güzel davranış.../...Nisap: ölçü, zekât ölçüsü.../...Nisbet: münasebet, bağlılık.../...Nicelik: bir şeyin sayılabilen, ölçülebilen, azalıp çoğalabilen özellikleri. kemmiyet.../...Nitelik: Bir şeyin iç yüzünü belirleyen özellikleri, keyfiyet, vasıf. iyilik kötülük gibi, güzellik çirkinlik, üstünlük ağırlık gibi.varlıklar arasın da bulunan ve nicelikle ilgili olmayan ayrımları şu veya bu bakıma göre meydana getiren hal.../...Niyaz: yalvarış.../...Nizam: dizi, düzen, ölçü.../...Nomos: namus, ilahi kanun, ilahi kelimeler, temiz, temiz kelimeler, melek, iffet, edep, ilahi hududu korumak, hukuk, kanun, ilahi hukuka uymak.../......(O)...Oligarşi: azınlık zümresinin saltanatı, krallık.../...Oryantalizm: Doğu dilleri ve edebiyatı üzerine bilgi sahibi. şarkiyat uzmanı.../......(P)...Piroklitos: pariklotos, paraklitos, farakliyt, yunancadan Arapçaya girmiş bir kelime muhammed, ahmed anlamlarına geliyor, hakkı batıldan ayıran, şefaat eden, güzel ahlakı getiren, seçilmiş, teselli eden, hamd eden, övülen, faruk. incilde adı geçer ve son peygamber muhammedi tarif eden bir isimdir.../...(R)...Rabb: Allah'ın isimlerinden, terbiye eden, eğiten.../..Rabbani: alim, eğitimci, ilmi ile amil.../....Rabıta: bağlanmak, bağlamak, nefsin iradesini Allah'a bağlamak, kuranı kerim de nisa suresi ayet 200 de rabıta kelimesine bakınız.../...Rahman: Allah'ın isimlerinden, bütün mahlukata rızıkları veren, merhamet eden, yaratan.../...Rahim: Allah'ın isimlerinden, rahmet edici, merhamet eden, öğreten, yollarını gösteren, ve ahirette yalnız mü'minlere merhamet edici.../...Rasülüs-sekaleyn: insan ve cinlerin peygamberi mühammed.../...Remz: işaret, nişan, belirti, iz.../...Riayet: ağırlamak uymak.../...Riba: aldatmak. faiz.../...Rikkat: acımak, incelik.../...Riya: göstermek. göstermenin iyi ve kötü gösterişler vardır, İki yüzlülük de ise hakkın rızasını unutup istemeyip halkın yakınlığına erebilmek için ve gönüllerini çevirmek için çalışan demek bu kötü manası yani iki yüzlü olan.../... Romeo ile juliet: Wıllıam shakespeare'ın bir tiyatro eseri bir aşk hikâyesi.../...Rönesans: aklın hakimiyet teşebbüsü, eşya ve hadiselere maddeye hükmetmek.../...(Rûh’ul Kudüs: melek Cebrail, ismet, kuvvet, ilim, temiz, elçi, güvenilir.../...Rüştüne ermek: olgunlu, aklı Olgunlaşmak.../...(S)...Sâba: sabahları esen serin hafif rüzgâr ve ayrıca peygamber der ki sâba rüzgârı ile yardım gördüm..../...Sahtiyan: boyanmış.../...Salih: iyi hayrlı insan.../...Salim: sağlam kusuru olmayan.../...Sâm: ölüm.../...Sanat: bir duygunun, tasarının, güzelliğin, fikrin veya bir keşfin ifade ve yapımlarında kullanılan yöntemler, Sanat, büyük mücerret (yalnız saf, soyut) peşinde ebedi bir arayış anlama yahut anladığını sanmayla sezme ve bedahat (açıklık) duygusu içinde kâşifliğe erme arasındaki fark..../...Sebat: kararlılık.../...Sefih: kâr zarar ayıramaz, israf eden, eğlence düşkünü.../...Seciye: karakter, huy.../...Sekine: gönül rahatlığı, ihahi yardım, kararlılık.../...Selim akıl: kusursuz sağlam akıl.../...Serap: çöl de çorak yerler de, sıcak ve ışığın tesiriyle ufuk da su ve yeşillik varmış gibi görünmesi. şuur kayması sebebiyle olabilen bir hal.../...Sezgi: olayları olabilirlik ihtimalleriyle değerlendirip anlayabilmek, olasılık hesaplarıyla hesaplamak olayları, veya hislerle ilmin ve ilhamın yardımlarıyla sonuca ulaşmak. Allah'ın öğretmesi ve kalbine ilham etmesi, anlaşılır hale getirmesi.../...Sıdk: sözün öze ve kendisinden haber verilen şeye mutabakatı ve doğruluk. kalp ve dilin doğruluğu.../...Sır: sadece Allah'ın bildiği. sadece senin bildiğin. kendinden bile saklamaya çalıştığın.../...Sıla: kavuşmak.../...Sihir: etkileyici. gizli olan, ince. aldatmak. söze yalan karıştırmak. kötülük. şaşkın hale koymak. hakkı batılmış gibi göstermek. şuuru bozmak.../...Simya: adi şeyleri altın madenine çevirebilmekle ilgili bir kimya çalışması.../...Softa: öğrenci.../...Sokrates: nesillere bildiği doğruları bir olan allah inancını anlattığı için zehirlenerek idam edilmiş. miladdan önce yunan da yaşamış bir bilge.../...Sonneto: başta iki dörtlü sonra iki üçlüden ibaret ondört dizeli bir italyan tarzı şiir türü. türkcede sone ve ingilizce ile fransızca da da sonneto diye telaffuz edilir.../...Spartaküs: tırakyalı bir gladyatördür, roma ve italyadan onbinlerce köle ve gladyatörü toplayarak putperest romaya baş kaldırıyor, uzun yıllar destansı bir mücadele vermiş. bu olaylar milattan önce ve isa peygamberin doğumuna yakın oluyor. spartaküsün kendisi savaşların hiçbirin de yakalanamadığından bir parçalanmış cesedin o olduğu zannedilerek roma kendini böyle teselli etmiş.../...Sperm: erkeğin tohumu. döllenme hücresi. tek başlı bir kuyruklu hücre. insanın meydana gelmeden önceki ilk hallerinden biri, hüre şekli.../... Serseri: başı boş, şüpheli.../....Stratei: yönetim bilimi, düzenleme sanatı, tanıma ve tedbir alma. mücadele sanatı.../...Sulh: barış.../...Sûrî: gösterişte.../...Sübhan:  Allah'ın Sıfatıdır. eksiği ve noksanı olmayan, yarattıklarına benzemeyen, eşsiz ve benzersiz ve tek yaratıcı olan.../...Süheylâ: iyi huylu kadın.../...Süheyl-i yemen: güney yarım gök küresin de siyüşden sonra ki en parlak yıldız.../...Sürgün: uzaklaştırılmak. bir ağacın dalı.../...Süvari: atlı asker.../...(Ş)...Şâd: sevinçli, mutlu.../...Şafak: : akşamın Güneş batış anı ve sabahın ilk ışıkları.../...Şaşkın: ne yapacağını bilemeyecek derece de düşünce karışıklığı.../...Şeceat: cüret, gözü karalık, yiğitlik, cesurluk.../...Şarkiyat: doğu, şarkiyat(doğu) dilleri ilimleri hakkın da inceleme yapan ilim dalı.../...Şeair: Allah'ın hürmet göstermemizi istediği şeyler, kâbe, ezan, kurbanlık gibi şeyler.../...Şeriat: Arapça lisanın da nehrin su alınan kısmı, ilim, temiz faydalı kanunlar anlamın da kullanılır. hukuk, yasa, Allahın kanunları.../...Şirk: Allah'a ortak koşmak, Allahtan başkasına tapmak. insanları ilah edinmek. hiçbir faydası olmayan putlaştırılmış şeylerden yardım beklemek. Adaletsizlik..../...Şuur: anlayış.../...(T)...Taassub: kendi inancını çok üstün tutmak.../...Tâzim: Allah'ı isimleriyle tanıyıp saygı duymak, düşünmek onu.../...Tahlil: müşkül meseleyi halletmek. zor meseleyi çözmek. incelemek.../...Takdis: Allah'ın eksiyi ve noksanının olmadığını bilmek bildirmek ve Allah'ı isimleriyle tanımak düşünmek.../...Takva: Allah'a ve Allahın iman et dediklerine inanmak, allaha aşk ile itaat etmek.../...Talut: kuranı kerim ilahi kitap da adı geçen ve Allah tarafından seçilen bir kumandan.../...Tanrı: tan kökünden gelen bir kelimedir ve hoş görmeyen, hoş görmemek, doğmak, güneşin doğumu, tan yerinin sökmesi, gün doğumu anlamlarına gelir.../...Tasavvur:  zihin de canlandırmak, akla hayâle getirmek.../...Tavaf: dönüş, Allah'ın namaz kıblesi olarak ve toplantı merkezi, ibadet yeri olarak seçtiği kâbe adındaki yerin etrafın da ve peygamberin öğrettiği Allah'a sevgi sözlerini söyleyerek bu merkez etrafın da dolaşmak, dönmek. gezegenlerin bir eksen etrafın da dönüşleri gibi, yörüngelerin de ki dönüşleri gibi.../...Tasvir: bir şeyi söz yazıyla veya başka bir şekil de anlatmak, evirip çevirmek.../...Tebliğ: bildirmek, eriştirmek.../...Teenni: ihtiyatlı ve akıllıca davranmak, acele etmeden tedbirli davranmak./ ...Tecelli: görünme, bilinme.../...Tecrit: yalnız başına kalmak.yalnızlığı tercih etmek.../...Tefrika: ayrılık, bölünmek, parçalanmak.../...Telkin: zihinde yer etmek, fikir aşılamak, fikir tohumu ekmek..../...Temaşa: seyretmek, gezmek.../...Tenkit: bir şeyin iyi veya kötü taraflarını bulup meydana çıkartmak. eleştiri../...Terakki: ilerlemek.../...Terbiye: yetiştirmek, ilim ve edep öğretmek, alıştırmak, olması gereken kemale erdirmek.../...Terkib: bir kaç şeyden meydana gelen cisim.../...Teşbih: benzetmek.../...Teşvik: şevklendirmek.../...Tevekkül: kendine ait vazifeleri yaptıktan sonra, neticelerini Allahtan istemek, iş için sebepleri yerine getirip Allaha tevekkül etmek, dayanmak.../...Tevazu: Temiz ve kibirsiz bir gönül. ni'metler Allahtan bilmek ve iyi tarafda olarak, iyi bir kimse olmaya gayret etmek.../...Tövbe: dönmek, dönüş, yaptığı kötü işlerden pişman olup ve kötü işleri terk edip iyiliklere dönmek.../...Tiryak: ilaç.../...Trajedi: konusunu efsanelerden veya tarihten alan sahne eseri. trajediler insan oğlunun hırslarını, kaygılarını gösterir ve çoğu felaketle sonuçlanır. facia. sonu kötü olan durum. fransızca tragedie. ingilizce tragedy.../...Tûtiya: tutya. isim. bir maden çeşidi. gök rengi bir taş ve göz kenarlarına sürme çekmek boyamak için makyaj malzemesi olarak kullanılır.../...(U)...Ufuk: gözün alabildiği, ileriler, ilerlere bakmak, uzaklar.../...Umum: bütün, herkes.../..Uzlet: yalnızlık.../....(V)...Vasf: nitelik, sıfat.Bir şeyin iç yüzünü belirleyen özellikleri, keyfiyet, vasıf. İğilik kötülük gibi, güzellik çirkinlik, üstünlük ağırlık gibi. varlıklar arasın da bulunan ve nicelikle ilgili olmayan ayrımları şu veya bu bakıma göre meydana getiren hal.../...Vâveyla: yaygara, eyvah.../...Vecd: kendinden geçecek kadar ilahi bir Aşk.../...Vedia: emanet.../...Vefa: sözünde durmak, sevgi ve dostlukta sebat etmek.../...Vefik: arkadaş.../...Vehm: belirsiz fikirler, belirsiz düşünceler, bazı kuruntuların uğrak yeridir .../...Vakar: ağır başlılık, allahın ni'metlerini muhafaza. kibirsiz. ni'metleri allahtan bilen. mütevazı. doğru ölçülerle davranışlarını eğiten. kibar. kemal sahibi.../...Vehbi: Allaah vergisi.../...Veli: yönetici, yöneten, birbirlerinin işlerine vekil olabilen, dost, yardımcı.../...Verâ: takvanın ileri derecesi.../...Verd: gül.../...Vız geldi, tırıs gitti: hızlı gediği gibi hızlı da gitti. yani ben korkmam kimseden onlar bir hışımla öfkeyle gelirse ben de onları geldikleri gibi kovarım anlamın da.../...Vicdan: insanın içindeki iyilik etmekten lezzet, kötülük etmekten elem duyan manevi his.../...(Y)...Yalçın: çıplak kayalar.../...Yalın: üzerine başka bir şey katılmamış olan, sâde, çıplak, alev.../...Yasemin, yasemen: tropik sıcak iklimin güzel çiçekleri ve daha çok sıcak nemli deniz kıyısı Arabistan gibi ve sıcak iklimlerin çiçeğidir Yunus emre: geçmiş zamanlarda yaşamış bir kanaat insanı. bilge, yazar, şair, düşünür, halkın sevdiği bir gönül insanı.../...Yağız: esmer, zeytin esmeri, kızılımtırak.../...(Z)...Zarif: zarafetli, ince, etkili, etkileyici uyumlu bir seçicilik güzellik.../...Zekât: büyümek çoğalmak, belli bir malın kırk da bir olan kısmını fakirlere ihtiyaç sahibi olan yerlere Allah rızası için vermektir. bu zekat nisap miktarı bir zenginliye sahip olup ve o nisap miktarının üzerinden bir yıl geçmesiyle o nisap miktarı zenginliğin hale kendini koruyor olmasıyla ve işte o nisap miktarı maldan vermektir.../...Zemheri: kara kış.../...Zeval: düşkünlük, bozulma, batma, kararma.../...Zihin: bilincin algılama kısmı.../...Zü: sahib.../...Zü'n nun: balığın sahibi, bura da yusuf peygamber anlatılmaktadır, kuran da bu anlatı vardır bakılsın, nun: balık demek../...