KİTAP ADI: ŞAİRİN KURŞUN KALEMİ. (kitap 53) yazar şair author poet nafiz coşkun

 

Felsefik yazılar, jurnaller, fikir yazıları, makaleler, şiirler, aşk,

Aforizmalar, hikmet, sanat ve sonnet…

 https://drive.google.com/file/d/1Frd2kUE-eD7dEfry7nC3VgdIjb5ty6NO/view?usp=drive_link

 KİTABI PDF OLARAK OKUMAK İÇİN YUKARIDA Kİ LİNKİ TIKLAYIN

 

                                 ♛ ♣ ♡

 

 

         Şairin kurşun kalemi ve aforizmalar… Kitap: 53.

 

 

                                  ☆☆☆

 

Kader ya da talih değildi kötü olan,

Kendi tercihleriydi insanı zâlim ya da âdil yapan.

 

 

Düşüncelerimin, aforizmalarımın erdemleşerek olgunlaşmasın da ve hayatın içerisinde ki zorluklara cenderelere karşı cesur duruşumu gardımı alışımda benden yardımlarını geri çekmeyen meleklere teşekkür ediyorum. Ve o çok değerli tüm bilge hikmetli sanat felsefe insanlarına teşekkür etmeği kendime aziz bir vasıf olarak görmekteyim çünkü onlara gönülden teşekkür etmek bile benim gibi bir mücrimi azizleştirebilir. Ben sadece iyi insan olmaya çalışan o aziz sanatkârım olan Rab Allah’ın yarattığı Aşk budalası bir varlığım, sağlıcakla, hoşça kalın.

 

                                                          Nafiz coşkun.

 

                                    ☆☆☆

 

 

 

 

Yazar şair düşünür ve sanat insanı: Nafiz coşkun ile iletişim adresleri: e-posta: n.coskun006@gmail.com 

Ve ayrıca daha çok facebook Messenger,

Twitter ınstagram linkedln pinterest adreslerinden ulaşabilirsiniz.

 

 

 

 

 

Bu ve tüm kitaplarımın telif hakları, basım, yayın, satış hakları Nafiz Coşkun’a aittir. İzni alınmadan kitabın tümü, ya da bölümleri, mekanik, elektronik, manyetik ya da başka yöntemlerle çoğaltılamaz, bastırılamaz, medyada okunamaz, şarkı türkü yapılamaz.

 

…

 

Baskı

Ofset baskı merkezi

 

         /

 

Matbaa sertifikası

 

ISBN:

                                  ☆☆☆

 

Kitap içerisindeki Felsefik yazıların, şiirlerin, makalelerin ve Sonnetlerin sayfa numaraları:

…

Sayfa: 7. ŞAİRİN(kendimin)SANAT TARZI

Sayfa: 9: Şairin kurşun kalemi…

Sayfa: 11: Zehirli sarmaşık ve aşk…

Sayfa: 19: Sanat kaça ayrılır dediklerinde…

Sayfa: 22: İyi bir hamle yap…

Sayfa: 23: Aşk mahalli…

Sayfa: 24: Ya iyi bir şey söyle, ya da sus ebediyen…

Sayfa: 25: Cümleler ve şairler…

Sayfa: 27: Politika ve kerhaneler…

Sayfa: 28: Cümleler, şairler ve insanlar…

Sayfa: 29: Bilge ve hikmetli insanların öğütleri…

Sayfa: 30: Dünyanın kendisi kanser oldu…

Sayfa: 31: Dünya insanlığına sesleniş…

Sayfa: 32: İnsanoğlunu zâlim yapan sebep nedir…

Sayfa: 33: İblis aşktan korkar… (sonnet)

Sayfa: 34: Ya adalet başa, ya iblisler leşe… (sonnet)

Sayfa: 35: Haksızlığa tepki gösteremez hâle getirildiniz. (sonnet)

Sayfa: 36: Mazlumu savunacaksın, ikiyüzlü olma… (sonnet)

Sayfa: 37: Şiddet ve haksızlık…

Sayfa: 41: Edebiyat ritimlerim…

Sayfa: 42: Aptallığına bir son verse artık insan… (sonnet)

Sayfa: 43: Felsefik ritimleri… (sonnet)

Sayfa: 44: Bindiğiniz dalı kesiyorsunuz… (sonnet)

Sayfa: 45: Cinayetler arasında ve aşk… (sonnet)

Sayfa: 46: Arsızlık da insan birbirinin kopyası… (sonnet)

Sayfa: 47: Sana susarken… (sonnet)

Sayfa: 48: İnemeyeceğiniz yükseğe tırmanmayın… (sonnet)

Sayfa: 49: Şairlerin şiir kılıcı ne için vardır… (sonnet)

Sayfa: 50: Cevapsızlık büyük bir kargaşa…

Sayfa: 52: Modern zamanın insanları…

Sayfa: 53: Hiçlik ve varlık…

Sayfa: 54: Mutluluğunu geciktirme…

Sayfa: 55: Suya ihtiyacımız var…

Sayfa: 57: Sevgiliye şiirler…

Sayfa: 58: Efendi olan adalet kitabıdır… (sonnet)

Sayfa: 59: Yüreğine seferberlik ilan etmeli insan…

Sayfa: 60: Modernleşmek mi?

Sayfa: 61: Yeniden ayağa kalkabilmek mi?

Sayfa: 62: Aptallar akıllılara gâlip gelecek akla ne gün erdi…

Sayfa: 63: Birilerinin acıları üzerine saadet kuranlar…

Sayfa: 64: Aptalla it dalaşına girmek mi?

Sayfa: 65: yeter artık…

Sayfa: 66: İfritler ve insanlar mı?

Sayfa: 67: Fikrin azizliği…

Sayfa: 69: Bir türkü daha… (sonnet)

Sayfa: 70: Acı hayat… (bir şarkı daha)

Sayfa: 71: Sosyal psiko analiz…

Sayfa: 78: Tercih ettiğin kader olabilir… (sonnet)

Sayfa: 79: Sanat derken…

Sayfa: 80: Caz (jaz)müziği ve şiir… (sonnet)

Sayfa: 81: İnsan kendi ayağına sıkıyor kurşunu…

Sayfa: 82: Aziz sanatkâr…

Sayfa: 83: Kepaze insanlık tablosu… (sonnet)

Sayfa: 84: Ben mi? (sonnet)

Sayfa: 85: Ruh kimliği ve kafa kâğıdı… (sonnet)

Sayfa: 86: Aptal şairler ve onurlu şairler… (sonnet)

Sayfa: 87: İnsanlık lisanını biliyor musunuz? (sonnet)

Sayfa: 88: Duygular denizinde bâzen… (sonnet)

Sayfa: 89: Kendilerini tanrı zannedenlere… (sonnet)

Sayfa: 90: Bir İstanbul ağlar içerimde… (sonnet)

Sayfa: 91: Budala insanlara… (sonnet)

Sayfa: 92: İnsan, dünya ve vatanı… (sonnet)

Sayfa: 93: Var mı ki aşka cesaretin… (sonnet)

Sayfa: 94: İnsanların ve devletlerin ikiyüzlülüğü…

Sayfa: 95: Hafif sanat müziği… (bir şarkı daha)

Sayfa: 96: Gitmek mi kalmak mı dersin… (sonnet)

Sayfa: 97: Bela mıdır yoksa merhamet midir sevmek… (sonnet)

Sayfa: 98: Cürümü kadar yer kaplar ancak âşık… (sonnet)

Sayfa: 99: Aptallıktır basireti kör eden düşman… (sonnet)

Sayfa: 100: Ağır yükler el birliğiyle kalkar yerinden… (sonnet)

Sayfa: 101: Gamlı ve kanlı musibet değildir aşk oysaki. (sonnet)

Sayfa: 102: yazar şair nafiz coşkunun yayınlana kitapları…

 

 

 

 

                               

                               

 

 

 

 

 

 

 

                                 ☆☆☆

 

 

 

 

 

 

Nafiz derki:

…

Sevgili Mikel’e, Cibril’e ve Şafağa ve sana

Ve senin için sevgilim.

Sevgili İsrafil’e,

Ölüm meleği Azrail’e ve Ruhûl Kudüs’e Teşekkür ediyorum.

Sonnet ve şiirlerimi, tane-tane,

Yavaş-yavaş ve yumuşak bir ses ile oku.

Fikir yazılarımı, makalelerimi, aforizmalarımı,

Şiirlerimi, sonnetolarımı, kelimelerimi, hikâyeciklerimi,

Jurnallerimi okurken düşünerek oku!

Anlamak istiyorsan bu dediklerimi yerine getirmelisin!

Ve unutma ki hikmetli düşünerek okumak;

Erdemlilerin, kibarların,

Asaletli,

Asil insanların aziz bir vasfıdır, karakteridir, sanatıdır unutma!

                                                      

                                                       Sonnet. Nafiz coşkun

 

 

            

                 ☆☆☆

          ŞAİRİN(kendimin)SANAT  TARZI.

 

Bu yazıyı tüm kitaplarımın baş sayfalarına yerleştiriyorum!

Beni ve sanat şiir tarzımı anlayabilmek için bu yazımı lütfen dikkatlice kendiniz ya da karşılıklı bir insanla okuyunuz ki benim yazmış olduğum eserlerimi daha iyi anlayabilmeniz mümkün olsun. Kendisine yazar şair düşünür ve sanat insanı unvanlarıyla seslenen o akılcı romantik adamın yani benim ne tarzda yazdığımı, nasıl bir nazm ölçü kullandığımı şu ifadelerle beyan etmek istiyorum. Şu aziz iki cümleyi çok irdeledim, olmak ya da olmamak ile anlamak ya da anlamamak cümlelerini. Ve anladım ki bu iki aziz cümle beyni dolmaya başlamış bir insanın tüm hayatını şekillendiren kafa kâğıdıdır, ruh haritasıdır. Düşün ve anlamaya çaba göster, olmak için ise bilgi ile meseleleri anlamak gerektiğine inandım daima. Şiiri, felsefeyi, fikirlerimi, telkini sonnet kalıbında, sonnet nazmın da birleştirdim, ha bu arada hatırlatmak isterim ki zâten kaliteli bir şiirin fikirsiz felsefesiz olması mümkün değil. Bazen de kimi yazılarımda sokak lisanını kullanmayı ihmal etmedim çünkü sokağın ayrı bir lehçesi vardır bunu inkâr edemem, iyi ya da çirkin sokağın o çok farklı argosunu bile kullandığım oldu. Her bir aklın, her bir anlayışın anlayışına göre anlatmaya çalıştım ve o sokak şairi üslubu yanında birde salon şairi ile aforizmacıların lisanını kullanmayı da ihmal etmedim. Bazen insanların o geçmişten bugüne hiç değişmemiş aynı olan ezberlerini bozmuş oldum bu farklı yazılarımla, bu farklı sanat tarzımla. Çoğunlukla bazen de insanların düşünce güçlerini artırmaya çalıştığım oldu. Hem sokak lisanını, sokak felsefesini ve hem de yüksek akademi lisanının felsefesini kullanmayı kendime has bir tarzda uygun gördüm. Aynı kitap içerisinde hem Sonnet’i, şiiri, makaleyi, jurnal yazılarını ve bazen de minik hikâyecik roman kokulu yazılarımı ve ayrıca laubali bir lisan tarzını da ihmal etmeden kullandığımı yazılarımda göreceksiniz çünkü kötülüğe karşı laubali olmamak mümkün değildir erdemli bir insan için. Ve hatta çok basit anlatılar ile süslenmiş şarkı sözü olabilecek dizeleri, şiirleri, Aşk’ı, Hikmet’i, kavgalarımı, hatalarımı, pişmanlıklarımı, halkımı, birbirinden çok farklı insan kalıplarını, farklı kültürdeki insanların isyanlarını, sohbet şiir kültürlerini, yalnızlıklarını, zaferlerini, yenilgilerini, umutlarını ve birçok şiirde olduğu gibi karamsarlığı değil, tam tersine insanları karamsarlıktan çıkartabilmenin uğraşısını göreceksiniz yazılarımda. Biliyorsunuz ki felsefi bir mesele üzerinde hikmetlice düşünmeye çalışmak insanın düşünce gücünü artırıyor. Ve işte bende Felsefik yazılar ile yoğurduğum mayaladığım şiir sonnet sanat düşünce fikir hamurumu kendime has yepyeni bir modern sanat tarzında sizlere ikram ediyorum, isteyen alabilir, alırsanız eğer zararlı asla çıkmayacaksınız emin olabilirsiz, çünkü ben de sizler gibi iyi bir insan olmaya çaba gösteren bir varlığım.

Yeniden kısaca tekrar etmem gerekirse eğer, Tüm eserlerimin kitaplarımın tarzı şöyle ki yazılarımın büyük bir bölümünü, fikirlerimin bir kısmını sonnet kalıbı nazmında, şiirsel kendime has Felsefik hikmetli dokunuşlarla yazdım. İşte bu bana has nazm ile tarz birleşince dünyada bir ilk oldum desem yeridir. Ayrıca bu nazm tarz birleşmesiyle yazılan bazı eserlerimin okunuşu konuları gibi zor, ağır gelebilir bazılarınıza. Lütfen yazılarımı daha dikkatli, yavaş ve seçici, tane-tane, düşünerek okuyunuz, anlamadığınız kelimelerin manaları için lütfen sözlüğe bakınız, bir kelime insan vücudundaki iskeletin parçası gibidir anlamını bilmeden okuyup geçerseniz hiçbir fayda göremezsiniz, zarara girmez erdemliler, kısacası ben Şiirle felsefeyi birleştirdim!

         Şairin kurşun kalemi…

 

Dünyada insanlar guruplar kurdu ve

Kendileri için çeşmeler yaptırdılar,

Her insan bir çeşmenin suyundan içip kandırdı kendini,

Ben ise gerçeklerle kandırdım kendimi!

Dünyanın her hangi bir yerinde

Oluyorsa bir adaletsizlik

Ancak

Bunları şairin kurşun kalemi yazabilir,

Şairin kurşun kalemi duyurabilir gerçekleri tüm dünyaya.

Şairleri susturulmuş bir halk

Yetim kalmasında ne yapsın!

Düştü ellerinde ki

En güzel kokulu çiçekleri dünya halkının,

Parçalandı o susturulan her bir şairiyle yeryüzü,

Kanadı çiçek pazarlarında ki lâle soğanları,

Küstü şehirlere çocukların anneleri,

Siyah kesildi Metropoller,

Yas tutmaya koyulaştı bulutları göğün,

Bir aşk şiirini fısıldamak sevgiliye

Ölüm elbisesini giyinmek oldu artık.

Şairleri susturulmuş bir halk

Yetim kalmasında ne yapsın artık!

Çok iyi bilir ki insan,

Yetim çocuklara adaletli olan ülkeler sahip çıkabilirler

Fakat

Top yekûn bir ülkenin halkı yetim kalırsa eğer

Ona ne sahip çıkabilecek bir ülke bulabilirsin

Ve ne de onları teselli edebilecek bir komşu bulamazsın artık,

Ancak bulabileceği şey belâ oğlu belâdır,

Musibet oğlu musibettir,

Keder oğlu keder bulacaklardır ancak!

Bunları itiraf etmek beni de üzüyor

Fakat

Başka üzücü bir gerçeği daha itiraf etmek zorundayım

O da şudur ki

Ey o tüm adalet için mücadele veren üç beş insan

Çok üzgünüm

Çünkü

O her adalet için çarpan kalbimizi

Hiç acımadan kıracaklardır daima,

Peki, ne uğruna, para, krallık, tanrılık davası uğruna,

İşte bu kibri sebebiyle tüm dünyayı kanser yapacaktır insan.

Kalbim her gün inciniyor benim

Çünkü

Ben bir şairim ve

Şair dediğin

Halkının kederlerini hissedebilmeli,

Onlara tercüman olabilmelidir.

Sen de biliyorsun ki

Hem kendisini ve

Hem de halkını ayakta sımsıkı tutacak olanlar şairlerdir.

Şairleri ölmekle susturulmuş,

Şairleri itibarsızlaştırılarak susturulmuş,

Şairleri hapislerde Müebbetle susturulmuş bir halk

Yetim kalmasında daha ne yapsın!

 

 

 

Zehirli sarmaşık ve aşk…

 

Seni çalardı saatler bana,

Kırmızı zambaklar tütsülenirdi

Aşk yağmurlarında üzerlerimize,

Cevabını hiç bilemediğimiz soruların

Kâbusları hortlardı rüyalarımıza.

Biz zehirli sarmaşıklar arasında

Hiç korkmadan

Aşk yaşardık,

Sevişen kuşlar kadar

Özgürdük bir zamanlar.

Ormanların kucağında seni tütsülerdim,

Keder avcılarının

Okları yaylarından fırlatılır

Hiç durmadan üzerlerimize yağardı,

Okların yayları ise hem tanıdığımız

Ve hem de tanımadığımız insanların ellerindeydi.

Sağılmadık keder yangınları,

O ıslanmadık dudaklara,

O kırılmadık kalplere ısmarlanır

Ve bir diğer güne ertelenen

O keder yangınlarıyla beraber

Sağılırdı üzerlerimize yine elleriyle insanların.

Başlamak gerek bir yerinden aşkın,

Biliyorum başlamak gerek,

Başlamak gerek ki

Süpürülsün kapılarımızdan kederler,

Hem de hiç geç olmadan.

Ha bu arada söylemeden geçemeyeceğim,

Aşk olmadan

Kahrı hiç çekilmiyor şu cinayetler içen insanlığın,

Aslında cinayetler içen insanlığın elbette hiç kahrı çekilmemeli

Fakat yapışmışız bir kere

Şu aynı dünya da,

Aynı göğün altında mecburiyetten

Aynı yolların üzerlerinde birbirimize!

Hiç umulmadık ânın da zamanın

Dolanmak gerekliydi kollarına ki umudun

Ayaklarımızın üzerlerine yeniden kalkabilelim

Her yeni gün şu bin yarayla.

Haydi, umuda sımsıkı sarıl ki

Yok, başka kimsemiz ondan.

Bak bir etrafına,

Sarhoş külleri yılların yağarken üzerlerimize,

Süt dolu göğüslerini emerek sabahlardık kitapların,

Biliyorum,

Farkındayım,

Ta içerisine düşmek gerekliydi aşkın,

Kurtararak kendimizi

Şu insan karışımı gulyabanilerin savaşlarından!

Ah zehirli sarmaşık,

Ah yaşamın dikenli kolları,

Canımı acıtan yokluğu sevgilimin,

Ah şu sabah-sabah

Çocukların ıslıklarıyla

Kovalanmaya, süpürülmeye çabalanan hüzün

Ve emekçinin kurumamış alın terine

Küfreden ve söven şu yobazlar arasın da,

Hırsızlanmış hayatlar arasında,

Kiralık zehirli fikirler arasında,

Kanlı şiirler okuyan

Şu büyücülerin arasında

Yaşamanın sancısı

Her bir Yenigün yağar üzerlerimize,

Sanki asit yağmurları gibi,

Zehirle pişmiş o acıtan kanlı şiirler gibi,

Sarar ruhumuzu her bir saat,

Her bir yeni gün!

Daha ne diyebilirim ki

Dinle o zaman,

Kanlı elmasların savaşları arasında,

Cam kırığı bir hayatın

Üzerinde oynayan çocuklarla,

Yeryüzüne döşenmiş

O kâtil milyonlarca serseri mayının

Yine o milyonlarca çocuğun hayatına

Hiç acımadan zehir kusmalarının arasında,

Yardım çığlıkları arasında,

Şarapnel parçaların da ninnilenen umutlarla,

Dudaklarımıza her yeni gün

O döktüğümüz kibrit sularıyla,

Düş bahçelerimize giyindirilen

O dikenli kuş kafesleriyle,

Kelepçelenmiş adalet karşısında

Soldurarak yüzlerimizi yaşamak

Ne büyük bir kederdir biliyor musunuz?

Ben daha ne diyebilirim ki

Devam ediyorum,

Dinle o zaman,

Sarı kelebek, zehirsiz bir hava,

Siyah, kırmızı, beyaz yolları arasından dünyanın

Ve eflatun, turkuaz, mor salkım hayaller,

Savaşsız ve sevgi dolu günler,

Pespembe mâvi düşler ile koşmaya çabalamak

Sâdece rüyalarda kaldı şu hayatı,

Evet, sâdece rüyalarda kaldı.

Gezginlerin kitaplarına asılmış o enteresan

Ve antika bir hayata döşeyerek düşlerimizi,

Açık artırmaya, mezatlara pazarlanan

O geçmişimizin izlerini de alarak yanı başımıza

Nereye gideriz bilmiyorum ki

Şu çağlardan beridir

Zehirli sarmaşıklarla karıştırılarak tütsülenip

Üzerlerimize yağarken kederler,

Nereye gideriz bilmiyorum.

Bir yürüyüp,

İki kere düşürülmekteyiz şu hayatta farkında mısınız?

Bunları uzaydan gelen yaratıklar yapmıyor,

Tüm bu cinayetleri birbirine ezelden beridir

Kardeş olan insanoğlu yapıyor

Hem de hiç acımadan.

Endişeleniyorum her geçen gün

Tüm dünya çocuklarının

Yarınları nasıl olacak diye.

Onları da kendilerine benzetecek insanlık,

Kendileri kadar zorba zâlim,

Kendileri kadar kibirli ve aptal olmaları için

Eğitecekler ve adına da erdem diyecekler,

Erdemliliğe yine ihanet ederek!

Bakınız insanoğlu kendi elleriyle,

Gelecek nesillere zehirli bir dünya,

Binlerce hastalık, savaş ve milyonlarca keder bırakıyor.

Ben mi?

Ben adaletin karakterine aşk duyduğumdan beridir

Ve kalın kitapların boyunlarına astığımdan beridir kendimi,

Anarşist hayâller kurup,

Militarist şiirler okuyorum.

Ben mi?

Ben miyim acaba şu çığırından çıkmış insanlığın tek suçlusu.

Ben mi?

Ben miyim acaba

Şu çığırından çıkmış insanlığa adalet haykıran şair.

Ben mi?

Ben miyim acaba

Şu çığırından çıkmış insanlığa aşkı yeniden hatırlatacak olan.

Benim öğle

Dünyaya bakmayın çattığıma kaşlarımı

Ondan bir başka dert yoldaşımız da yoktur aslında.

Sevmekten uzak durduğuma bakmayın öğle,

Sevmekleri kendimden ötelediğime bakmayın öğle

Ondan başka dostumuz da yoktur aslında.

Aslında tüm kavgamız,

Şu ihtiyarlamış,

Dert yoldaşımız olan şu garip dünyanın üzerinde ki

Şu cinayetler pazarlayan insanlarladır.

İnsanları yaptıkları

Ve yapmakta oldukları cinayetlerden

Zordur vazgeçirmek,

Fakat vazgeçirmek gerekiyor hem de bir an önce 

Çünkü yeryüzünde serbest bırakılan her serseri cinayet

Gün gelir bir çığ hâlinde tüm dünyanın tepesine çökecektir.

Ve şu tüm zorlukların arasından

Gitme benden şu zor günlerim de öğlece başını eğerek mâsum,

Diye çok söylenmişimdir sevgiliyi hatırlayarak.

Birbirimize ihtiyacımız var,

Evet, insanlığın birbirine çok ihtiyacı var,

Güzel ahlaka, adaleti yaşamaya,

Dostluklara, kardeşliklere, sevgili olmaya

Çok, hem de çok ihtiyacımız var

Çünkü şu milyonlarca cinayeti durdurabilmek için

Tek başımıza mücadele vermek

Nerdeyse imkânsız farkında mısınız?

Bakıyorum da bâzen

Şu kırılgan hayatımızın

Cesur düşlerinde,

Endişe dolu gülüşlerinde,

Çocukların o sıkboğaz edilmiş yaşantılarının

Ürkek hamlelerinde,

Derin kederli hâtıralar,

Yırtık

Ve yamalı hayatlar asılmakta.

Üzülüyorum, hem de çok üzülüyorum.

Farkında mısınız bilmiyorum fakat

Düğmelerle dikmeye, tutturmaya çabalıyoruz

Şu iki yakası bir araya gelsin diye hayatın.

O yarı mutlu,

Yarı hüzünlü

Ve endişeli yüzlerinde çocukların

Nasıl bir geleceği olacak acaba,

Tahmin etmek hiç de zor olmasa gerek

Bakınca şu milyonlarca cinayetine insanlığın!

Bakınız birbirine miras diye savaşlar ve hastalıklar bırakıyorlar.

İşte böyledir insanlığın akar geçer yılları,

Aslında pis kokar geçer yılları,

Parfümlerle, deodorantlarla kapatmaya çalışıyor insanlık

Dünyaya ve birbirine yaptığı cinayetleri!

Ah şu metropollerin zehirli sarmaşıklarına dolanan umutlarımız,

Daha şimdiden

İhtiyarlamış insanlar gibi

Mecaz bir ifadeyle söylüyorum,

O çehrelerinde çocukların kırışıklıklar başladı farkında mısınız?

Ve çok derin izler bırakırken üzerimize cinayetler,

İşte bende şu insanlığın yaralarını ve cinayetlerini,

Hiç durmadan her gece girerken yatağa kusuyorum yüreğimden.

Ben ne kirli hikâyeler dinledim biliyor musunuz?,

Yine o bir zamanlar

Bizlere okutturulan o iğrenç yalan dolu masalları da

Kustum yine her gece girerken yatağıma yüreğimden.

Büyücülerin o kirli tırnakları arasından

Kayarak akan hayatlarımızı

Şu metropollerin zehirli sarmaşıklarına asarak,

Yine de yeni bir güne,

Yeni bir umutla erdemlice yürümeye çalışacağız,

Şu milyonlarca cinayetine rağmen insanların!

Haydi, rast gele kardeş, rast gele.

 

 

Sanat kaça ayrılır dediklerinde…

 

Ben sanatı

İyi kaliteli

Ve kötü, ahlakı çirkin olmak üzere

İkiye ayırırım,

Hem de kalın belirgin çizgilerle ayırırım ki

İyinin ve kötünün yeri belli olsun da

Karışmasınlar birbirlerine,

Çünkü bu zaman da

Çakal iziyle aslanın izini

Ayıramaz olmuş insanlık,

İşte cahilliğin geldiği merhale!

Küçük bir örnekle anlamlandırmaya çalışayım,

Şöyle ki;

Baldıran zehrini bala karıştırdığın da

Yine de zehir tesirini etkisini

Onu yiyen zavallıya acılı bir şekilde gösterdiği gibi,

İyi ile kötünün karışımında da

İnsanlık bunun acı kederli etkilerini tadacaktır.

İşte bu sebeple kötü, ahlakı çirkin sanatla,

O iyi âdil kaliteli sanatı

Birbirine karıştırmaktan vaz geçin ki

İnsanlık balın içerisine gizlice konan

O baldıran zehrini fark edebilsin,

Bal’ı ve baldıran zehrini karıştırmamak gerek kardeş,

Anlatabiliyor muyum?

Aptallık bâki kalmaya görsün, ne büyük tehlike öğle değil mi?

Ha ne demiştik,

Ben sanatı

İyi kaliteli

Ve kötü, ahlakı çirkin olmak üzere

İkiye ayırırım,

İyi kaliteli sanatlar

Birbirleriyle kardeştirler

Ve birbirlerine yardımcı olurlar.

Hatta insan bile

O yaratıcı Rab Allah’ın özel bir sanatıdır ki

İnsanlar bile kendi aralarında

İyi âdil kaliteli

Ve kötü, ahlakı çirkin olmak üzere

İkiye ayrılırlar.

İyiler iyilere,

Kötülerde kötülere yakışır,

Cahiller cahillere,

Akıllılar da akıllılara yakıştığı gibi.

Eğer her bir sanatı iyi ya da kötü ayırt etmeksizin

Tutup da hepsini kardeş yaparsanız,

Hepsini birbirine karıştırırsanız eğer

Ne olur biliyor musunuz?

Ben sizlere söyleyeyim neler olacağını,

Şöyle ki;

İşte o zaman iyiliğin ne olduğunu zamanla kaybetmeye,

İyiliği zamanla yitirmeye başlarsınız.

Ve ayrıca yukarıda da değim gibi

Aslan iziyle çakal izinin

Nasıl olduğunu unutur

Her ikisini birbirinden ayıramaz olursunuz,

Yâni diyorum ki

İyinin ne, kötünün ne ve nasıl olduğunu ayıramaz olur

Daima hayatta aldatılmaya

Ve tüm insanlık olarak kötü, çirkin yollara sapmaya sürüklenirsiniz.

Bakmakla görmek arasında elbette bir fark olmalı.

Sanatı sâdece kabaca

Sanat kelimesi üzerinden değerlendirmeye çalışırsanız eğer

Bodoslama toslarsınız, fakat kabaca olmamak şartıyla sanatı

Niteliği ve niceliğiyle didik-didik, karakter-karakter,

Seciye-seciye ve anlam, ruh bakımından da

En ince ayrıntılarıyla anlamaya, incelemeye çalıştığınız vakit,

Hem sanat da iyinin ve kötünün analizi yapmış,

Gerçeğe yaklaşmış olmakla beraber

Bir de düşünce pratiği, düşünce jimnastiği,

Yâni tefekkür yapmakla da

Şu gerçek yaşam da bilgilenerek

İyinin ve kötünün çizgilerini daha net belirlemede

Kudret sahibi olabiliriz.

Dediğim gibi,

Bakmakla görmek arasın da

Fark olduğu kadar,

Anlamak ile okumak arasında da

Çok büyük dağlar kadar fark vardır.

İşte bütün mesele bu;

Anlamak ya da anlamamak,

Olmak ya da olmamak!

Ben mi?

Ben ‘’anlamayı, adaleti’’

Ve işte tam da bura da; ‘’olmayı’’ tercih ediyorum.

İyiler iyilere, kötüler de kötülere yakışır.

Cahiller cahillere, adaletliler de adaletlilere yakışır.

İyi bir hamle yap…

 

Yaşamak ve yaşatmak için

Artık çok geç olmadan

İyi bir hamle yapmalısınız

Yoksa

Daha çok iyi kimselerin ardından

Kederli gözyaşlarınızla

Toprağın

Ve yalnız kalmış soğuk odaların göğüslerini

Daha çok ıslatacağa benziyorsunuz gözyaşlarınızla.

Daha çok mâsum insanın

Acımadan yüreği

İyi ve akıllıca bir hamle yapmalı

Yoksa

Şu vahşi savaşları hiç dur-durak bilmeyecek insanlığın.

Peki, iyi ve akıllıca bir hamle yapmak için

Daha neyi bekliyorsunuz acaba,

O milyonlarca mâsum insanın hayatlarını

Korkunç kâbuslara çeviren savaşların

Ve zehirli kimyasalların

Hem sizleri

Hem de sevdiklerinizi

Ansızın yakalayarak yaralamasını mı bekliyorsunuz.

İnsanlığın umursamaz hâlini ve duyarsızlığını gördükçe

Diyorum ki kendi kendime

Korkarım ki çok geç olacak.

Bakınız, dünyamız çok ağır bir kanser hastası oldu,

Bence bunu düşünseniz çok iyi olacak.

 

             Aşk mahalli…

 

Aşk ülkesinde düşük yapan bir cinayet

Ancak maktule bir kâtil bulamamak olurdu her halde.

Aşk ülkesinde maktul

Olay mahallini ter edince

Kime kalır dersiniz ortam,

Neyse onu bunu boş verinde,

Aşk ülkesinde

Olay mahallini terk edince

Ne yapmak düşer size biliyor musunuz?

Sizlere avucunuzu yalamak düşer

Ve ya da

Üzerine soğuk bir bardak su içmek düşer.

Bunu mu istiyorsunuz yani,

Eğer böyle olmasını istemiyorsanız,

Aşk ülkesinde ki o olay mahallini terk etmeseniz çok iyi olur,

Neden biliyor musunuz?

Çünkü

Terk etmeyin ki o aşk ülkesinin olay mahallini,

Sizi de kalbinizden vursun aşk,

Bu sizlere de iyi gelecek,

Aşka hepimizin ihtiyacı var.

 

 

 

 

 

 

 

Ya iyi bir şey söyle, ya da sus ebediyen...

                        

‘’Hayatın değerini ancak seni sevmekle anladım’’

İşte bu iki tırnak arasında ki cümle

Erdemli bir insana söylenebilecek

En mükemmel sözlerden bir olmalı

Ve sonra baktı şair ötelere

Ve dedi ki;

Sende onun içerisindeydin,

Gidip de dönmeyen trenler var ya

Ben hâlen onu bekliyorum,

Kim ne derse desin

Değerli olan gerçekten hem çok sevilmeye

Hem de beklenmeye değiyor.

Bir yerde aşk varsa eğer,

Onun haricinde ki herkes

Ya güzel konuşsun

Ya da ebediyen susmalı haksız mıyım?

 Aşkın olmadığı bir yerde

Zırvalamaktan başka

Ne düşebilir ki insanların hesaplarına.

Şairin sözleri geliyor hatırıma, diyordu ki;

Sende onun içerisindeydin,

Gidip de dönmeyen o trenler var ya

Ben hâlen onu bekliyorum.

Sevmek ve beklemek eylemi zavallılık değildir,

Asıl zavallılık

Kötü ve zararlı olan bir şeyi severek

Ona kölelik yapmaktır,

Çok şükür ki ben kötü ve zararlı olanı sevmiyorum.

       Cümleler ve şairler…

 

Hikmetle, etkileyici, içe içe işleyici

Ve insanların anlayışına uygun cümlelerin

Toplum üzerinde çok keskin, enteresan,

Etkileyici, ikna edici, yönlendirici

Ve büyük kudretli bir güce sahip olduğunu düşündüğüm

Ve buna inandığım için,

Şairlik, yazarlık mesleği aracılığıyla

Hem insanlığa,

Hem diğer canlı varlıklara

Ve hem de kendime faydalı olabilecek

Telkin ve tebliğler yapmaktayım.

Telkin ilmi hikmetlice kullanıldığı takdirde

Büyük faydaların elde edilebileceği

Şifalı bir meyve ağacına benzemektedir.

Bu telkin ve tebliğler erdemli ve hikmetli şairlerin

Güzel yürekli insanların,

İlahi kitapların

Ve hem de kendimin hikmetli sözleri ve fikirleridir.

Öğle inanıyorum ki

Okuyucular kitaplarım da

Cümlelerimle, sözlerimle

Hem aile hayatında,

Hem okul iş hayatın da

Kısacası tüm yaşamı içerisinde  

Onlara moral, destek ve fikir verecektir,

Hatta karamsarlıkladan aydınlığa çıkmalarına

Yardımcı olacak

Birçok sonnet, birçok makale,

Birçok jurnal, birçok şiir,

Birçok aforizma,

Felsefik ve fikir yazıları bulacaklardır.

Çünkü şairlerin öğle sözleri vardır ki

Alev-alev yanan korkunç bir savaşı sonlandırabiliyor

Ve ya da korkunç savaşları başlatabiliyor, haksız mıyım?

Şunu da demeden geçemeyeceğim,

Korkmayın, ben iyi taraftayım.

İnsanın var olmasında kelimeler,

Cümleler, ruh,

Su ve toprak daima başrolü almaktadır

Ve işte o başrollerdekilerden birisi olan cümleleri

Etkileyici ve fayda verici bir şekil de kullandığı vakit bir şair,

Dünyaya ve tüm canlılara iyi bir miras bırakarak

Diğer âlemlere huzurluca yelken açabilecektir.

Her insan kadar

O bâkire temiz Meryem oğlu peygamber İsa da

Rab Allah’ın güzel bir kelimesi değil midir?

Elbette öğledir.

Haydi, kalın sağlıcakla.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Politika ve kerhaneler…

 

Cinsel istismarların

Ve ahlaksızlığın merkezi olmuş olan

O ‘’kerhane’’ adında ki yerleri kapatmakla

Elbette doğru olan hamleyi yaptılar fakat

Birde o ‘’politika kerhanesine’’

Zincir vurabilselerdi eğer

Böylelikle yalancılık ile hırsızlık da

Ortadan bir nebze olsun kaldırılmış

Hafifletilmiş olacaktı.

Gerçi orayı kapatmak imkânsız

Çünkü kolluk kuvvetleri adı altında ki

Ağır ve hafif silahlı tüm birimler

İşte o yalanın ve hırsızlığın merkezi hâline gelmiş olan

O politik kerhaneleri ve zengin şirketleriyle

Patronlarını korumak için varlar.

Peki, gariban halk,

İşte o gariban halk dediğimiz insanların

Büyük bir kısmı onların kuklaları ve piyonları olarak

Görev yapmakla beraber,

O halkın diğer geriye kalan kısmını da

Kimselerin umursadığı yok zâten,

Sâdece umursuyorlarmış gibi yapıyorlar o kadar.

Politika kelimesinin gerçek mânası teşkilatlandırmaktır,

Örgütlemektir, keşke adaleti ve erdemliliği,

Âdil dağılımı örgütleyebilselerdi,

Fakat insan işte, zorba ve zâlim.

Politika krallığına çıkanlar ejderha hastalığını yakalanmaktan

Kendilerini alamıyorlar, ne büyük bir talihsizliktir bu.

Cümleler, şairler ve insanlar…

 

Kelimelerde ve cümlelerde

Çok büyük gizemler ve kudretler vardır,

Cümleyi iyiye kullanırsan eğer

Birçok insanın,

Hatta suç işlemiş birçok insanın bile

İyiliğe yönelterek,

Adalet, sevgi, merhamet adına

Çalışmaya başlatabilirsiniz.

Evet, yanlış anlamadınız,

Söz ve cümle kudretini hikmetli bir şekilde

İyiliğe kullanabilirseniz eğer

Birçok suç işleyen insanı

İyi birer birey vatandaş hâline getirebilir,

Şekillendirebilirsiniz.

Ah şu telkin sanatı yok mu onu bilmek

Büyük bir maharet ister.

Cümle ve söz sanatı büyük ve kudretli bir silahta olabilir,

Önemli olan bu silahı iyilik adına kullanmak!

Kuvvetli bir hamlesidir bilge insanların cümleler,

Yeter ki cümle ve söz sanatını

Hikmetle, doğrulukla, kararlılıkla,

İyilik yolunda, adalet uğruna kullanmasını bilin.

 

 

 

 

 

 

Bilge ve hikmetli insanların öğütleri…

 

Rab Allah adaleti yaşayıp yaşatalım diye

Peygamberleri ve ilahi kitapları göndermiştir.

Peygamberler artık gelmeyecekler,

Fakat peygamberler gelmeyecek olsalar bile,

O hikmetli, iyi erdemli ve âdil olan,

Adaleti anlayıp anlatmaktan korkmayan

İlim ve bilim insanları, yazar ve şairler

Onların varisleridir.

Onlar sizlere güzel olan ahlakı,

İyiliği, adaleti, bilgeliği, hikmeti,

Düşünebilmeyi öğretip öğütlemektedirler

Ve onlar bunları sizlere öğütleyip öğrettikleri müddetçe

Onların nasihatlerine uymaya çalışmalısınız,

Eğer ki halk onların nasihatlerini dinlemez olur,

Eğer ki onların nasihatleri sükût eder

Ve insanlarda erdemlilik yerine

Saçma-sapan bir hayat yaşamaya başlarlarsa

Ve bunu da bir erdemmiş gibi zannederlerse

Varın şimdi temizlesin kim temizleyecekse bu cehaleti.

Çünkü erdemsizliği erdemmiş gibi yaşamak da

Büyük bir cehalettir.

 

 

 

 

 

 

 

Dünyanın kendisi kanser oldu…

 

Dünya bir insana benzemektedir,

O bizleri omuzları üzerinde güvenle tuttu

Fakat biz o üzerinde güvenle yaşadığımız,

O bize iyilik veren dünya gezegeni adında ki güzel varlığın

Çok büyük bir hastalığa,

Kanser olmasına sebep olduk.

İnsan işte, zorba ve zâlim değil de ya nedir.

İnsan bir an önce kendisine çeki düzen vermeli değil mi?

Şimdi hem dünya

Hem de üzerinde yaşayan canlı varlıklar bunun acılarını

Çok fena bir biçim de yaşamaktalar.

Fakat hâlen birçok devlet

Hem de çağdaş modern dediğimiz devletler

Ve birçok modern çağdaş bilgili insan

Dünyamızın daha ağır hastalanarak

Acılar çekmesine

Ve hatta ölmesine sebep olan çalışmalar

Ve çatışmalar yapmaktalar.

Ne için, para ve güç için mi?

Sizlerin o para ve güç için zehirlediğiniz dünya öldüğünde

Hangi servet ve güç sizi ve nesillerinizi kurtarabilecek.

Peki, ya daha sonrası, daha sonra neler olacağı

Apaçık ortada değil mi zâten,

Baksanıza büyük bir telaşla başka gezegenlerde

Hayat yaşam belirtileri bulup oralara sığınmaya çalışıyorlar,

Bu dünyayı kanser yaptıkları yetmezmiş gibi

Sıra diğer gezegenlere geldi galiba. İnsan işte, zorba ve cahil.

 

      Dünya insanlığına sesleniş…

 

Ey yöneticiler, patronlar ve dünya halkı

İyi dinleyin lütfen beni,

Kulak kesilin bu diyeceklerime;

Adalet, iyilik, bilgelik ve güzel ahlakın

Hikmetlice yaşanıp yayılması için

Mücadele vermezseniz eğer,

O çok sevdiğiniz, zarar bile gelmesini istemediğiniz,

Anneniz, babanız, halanız, dayınız, amcanız

Ve ya büyük anneniz, büyük babanız,

Belki de o çok sevdiğiniz çocuklarınız

Ve hatta o neşeli sohbetleri yaptığınız, hastalıkta sağlık da

Birbirinizin yardımına koştuğunuz o dostlarınız

Ve tüm yakınlarınız

Yine insanların eliyle çıkartılan bir savaş sebebiyle

Ya bir gurup kâtil insanın eliyle, kin nefret sebebiyle,

Yine insanların ve özellikle çağdaş bilgili insanların yaptığı

Zehirli kimyasallar sebebiyle,

O çok sevdikleriniz hastalanıyor, zehirleniyor, yaralanıyor,

Gözlerinizin önün de acılar çekerek ölüp gidiyorlar.

Benim başıma gelmez diye zannediyorsanız eğer yanılıyorsunuz,

Çünkü insanoğlu şu üzerinde yaşadığı dünya gezegenini

Çok ağır bir kanser hastası yapmayı başarmıştır.

İnsan işte, zorba ve cahil değil de ya nedir.

Bir de kendilerine çağdaş ve modern diyorlar ya

Kuzgun kargalar bile götleriyle güler buna.

Modern kâtiller, modern çağdaş zorba cahiller haline geldiler.

Bütün mesele anlamak, insan anlasaydı eğer hiç zehirler

Ve öldürür müydü, ölümlerine sebep olur muydu onca sevdiğinin.

İnsanoğlunu zâlim yapan sebep nedir…

 

Şu insanlığı kâtil yapan,

Onlara cinayetler işlettiren, haksızlık yaptıran şey;

O temiz bâkire Meryem oğlu İsa’nın incili değil,

Peygamber Musa’nın Tevrat’ı ve asası da değil,

Onlara kötülük yaptıran aslında;

Peygamber Ahmet Muhammed’in Kuran’ı kerimi de değil,

Hele de peygamber Davud’un o hikmetli Zebur’u hiç değil,

Çünkü onlar adaleti ve güzel ahlakı

Hikmetli bir bilgelikle anlatıp yaşamaya yaşatmaya gelmişlerdi.

Asıl insanları kâtil yapan, onlara zulüm yaptıran,

Onara cinayetler işlettiren, haksızlıklar yaptıran şey

Nedir biliyor musunuz?

Ben sizlere söyleyeyim;

Ancak ve ancak insanın kendi cehaletidir, hırsı,

Doymak bilmez arzuları, kibri,

İnsanın içerisinde gizli bir tanrı olmak hevesi ve isteği,

İnsanın kendi zorba zâlimliği,

O kendi ahlaksızlığı ve anlayışsızlığıdır

Asıl insanı kâtil yapan, cahil yapan şeyler.

Bakmakla görmek arasında fark olduğu gibi,

Okumakla anlamak arasında da büyük bir fark vardır.

Peki, sen okuyanlardan mısın?

Yoksa okuduğunu anlayarak hikmetli,

Adaletli olanı yapmak peşinde olanlardan mısın?

Kendini muhasebeye çeksen iyi olacak,

Yoksa şu kanser hastası yaptığınız dünyayı iyileştirmek

Çok hem de çok zor olacak, belki de imkânsızlaşacak

Haberiniz olsun. İnsanı kaderi değil kendi seçimleri kötü yapar.

İblis aşktan korkar…

 

Sen gelince mi?

Sen gelince iblis terk ediyor şehri

Çünkü sana olan ilgimden

Ve sana olan sevgimden dolayı

Kötülük düşünecek vaktim bile olmuyor,

Ben de anlıyorum ki

Aşkmış insanın meğerse azizleştiren,

İşte iblis de

Benim bu hâlime kahrederek

Terk ediyor birçok vakit şehri.

İblisin nefret ettiği şeylerin başında

Bir aşk vardır,

Diğeri de adaletli bir yaşam sürdürmeye çalışan hikmetli insan,

Fakat ne aşkı adaletten, ne de adaleti aşktan ayıramazsınız.

 

                                                  Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ya adalet başa, ya iblisler leşe…

 

Ya devlet başa

Ya kuzgun leşe diyenlerden olmadım ben hiç.

Ben mi?

Ben; ya adalet, bilgelik, erdemlilik hikmetlice başa,

Ya da çakallar, iblisler leşe diyenlerin ilki

Ve sonuncusuyum galiba.

Unutmayınız ki

Adaleti yaşamayan her bir düzen,

Her bir devlet düzeni çakalların dişleri arasına

Girmekten daha beter olacaklardır.

Bir de adaletli olduğunu zanneden aptallar yok mu?

O kadar çoklar ki

İşte o aptallardan bıktım,

Usandım artık ben.

 

                                    Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Haksızlığa tepki gösteremez hâle getirildiniz…

 

Daima siyasilerin ve derin devletlerin

Yönlendirmeleriyle ayaklandınız

Ve ya da evlere kapanarak sükût ettiniz, düştü onurunuz.

Yine onların yönlendirmeleriyle birilerine kızdınız

Ve ya onların yönlendirmeleriyle sevdiniz birilerini.

Fakat birileri akıllarınızı yönlendirirken,

Gerçeklere kapalı kaldınız, anlayışınız kıtlaştı, zayıfladı,

Fak edemediniz gerçek vahşetin,

Gerçek cinayetlerin haksızlıkların seyircileri olduğunuzu

Ve bir de o cinayetlere alkış tuttuğunuzu fark edemediniz.

Şu tüm cinayetlere, haksızlıklara,

Dünyamızın kanser hastası yapılmasına seyirci kalarak sizler,

Bakınız kılınız bile kıpırdamaz bir hâle getirdiler sizi.

Çünkü akıllarınızı sizler değil bir başkaları yönlendirmekte.

 

                                                Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        Mazlumu savunacaksın, ikiyüzlü olma…

 

Âdil sevgi her yer de âdildir, ikiyüzlü egoist olmaya gerek yok,

Mazlum da her yerde mazlumdur,

İlk önce mazlumu ve hakkı korumayı öğreneceksin, sonra da

Kendi milletinin mazlumunu koruduğun savunduğun gibi

Başka dinden, hatta başka topraklardan

Ve başka memleketten olanın mazlumuna da sahip çıkıp

Onların hakkını da arayacak ve savunacaksın gücün yettiğince,

Peygamber Ahmed Muhammedi sevdiğin gibi, İncil’in peygamberi

O Meryem oğlu İsa’yı da sevecek ve savunacaksın,

Hem de büyük bir coşku ve heyecanla, çünkü doğrusu budur.

Yetmez, bir de hikmetli sözlerle dolu Tevrat’ın peygamberi

O aziz Davud’u da seveceksin, dur daha tükenmedi diyeceğim,

Asanın ve Tevrat’ın peygamberi Musa’yı da sevecek

Ve aynı coşkuyla aşkla savunacaksın, çünkü doğru olan budur.

 

                                                 Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Şiddet ve haksızlık…

 

İnsanlar mı?

Ayaz bakışlarıyla,

Güz dokunuşlarıyla,

Zemheri sarılmalarıyla,

Verdikleri sözlere sadık kalmayışlarıyla,

Endişe, hile, çıkarcı, bencil ve kibirli,

Yarı yolda birbirini satmayı seven karakterleriyle,

İşte insan dediğin varlık, zorba ve zâlim

Ve kim bilir o mâsum görünen edebiyatının

Ve o mâsum görünen duruşunun arkasında

Kaç kurnaz tilki raks ediyor.

Kendilerine haksızlık yapılıyor diye

Haklarını haksızlık yaparak arayanlar ve almaya çalışanlar

Hiç düşünmüyor ve bilmiyorlar mı sanki

Onca haklarını gasp ettikleri insanların hakları ne olacak.

Acaba şiddete karşı gelenlerin

Hayatlarına, yaşamlarına bir göz atsak

Ve onları sınavlara tabi tutsak,

Kim bilir kaç günah,

Kim bilir kaç öfke patlaması,

Kim bilir kaç cinayet arzusu,

Kim bilir kaç şiddete ve cinayete alkış tutmak,

Kim bilir kaç şiddet girişimi ve eylemi

Ve kim bilir hayallerin de kaç işlenmiş cinayet göreceksiniz,

Şiddete kapı pencere aralayan tepkilerini göreceksiniz,

Şiddete zemin hazırlayan aptallıklarını göreceksiniz,

İnsan işte, ikiyüzlü, hain ve yalancı!

Sana şiddete karşı olduğunu savunurken bile

Şiddet ve nefretle hamleler yapmaktalar görmüyor musunuz?

Asıl marifet sadece bir cinse

Veya sadece bir ırka karşı yapılan şiddete

Haksızlığa karşı durmak değildir,

Tabi ki buda güzeldir fakat

Asıl marifet, asıl en güzel olan

Dünya da ki tüm haksızlıklara karşı

Sağlam ve erdemli bir duruş sergilemektir.

Sadece bir kadına      

Ve ya sadece bir ırka karşı yapılan şiddete karşı,

Haksızlıklara karşı

Güzel bir duruş sergileyenlere derim ki ben,

Asıl tüm dünya üzerinde ki

O her bir haksızlığa karşı

Eşit olarak aynı tepkileri gösterebiliyor musunuz?

Tabi ki de aynı duruşu göstermiyorsunuz,

Bu da sizlerin ikiyüzlü egoist

Ve çıkarları için bağırıp çağıran

Gösteriş budalaları haline getirmekte!

Hatta birçoğunuzu kendiniz bile yönetmiyorsunuz,

Sizler kendi kendilerinizi yönetmekten

Ve tüm dünya insanlığı olarak birleşerek

Haksızlığa karşı gelmekten acizsiniz.

Sizi ancak güçlü ve aklını kurnazca kullanabilen guruplar

Ve ya da derin bir devletin gizli elleri yönetiyor,

Onlar bağırtıyor, onlar susturuyor,

Zihinleriniz bile başkalarının ellerine mahkûm.

Şiddete mi karşısınız

Yoksa egolarınızı mı tatmin etmek peşindesiniz.

Size ve sevdiklerine yapılan haksızlıklara karşı

Erdemli bir duruş sergilerken,

Diğer tüm dünya insanlığına yapılan

O haksızlıklara karşı da aynı erdemli duruşunuzu

Sergileyecek erdeme sahipseniz eğer,

İşte o zaman sizler gerçek bir hak arayıcısı

Dürüst bir insansınız demektir.

Tüm dünyada ki şiddet ve ırkçılık olaylarına karşı

Hiç birinin arasında

Din dil ırk ayırt etmeksizin

Tepkinizi erdemlice göstermek arzusu var mı içinizde

Ve bunu eyleme dönüştürebiliyor musunuz?

İşte önemli olan bunu başarabilmek yapabilmek!

Artık sadece kendinize

Ve sevdiklerinize

Ve menfaatinizin olduğu yerlerde yapılan haksızlığa karşı

Bir duruş sergilemenin yanında

Bir de o diğer tüm insanlığa yapılan haksızlıklara karşıda

Samimi bir şekil de tepkiler göstermeye başlamalısınız,

Çünkü doğru ve dürüst olan da budur.

Ben mi?

Ben şiddete karşı değilim,

Ben erdemsizliğe ve adaletsizliğe karşıyım,

Ben haksızca yapılan şiddete karşıyım,

E bu da zâten adaletsizlik anlamına gelmektedir,

Ben ikiyüzlülüğüne karşıyım insanlığın,

Ben fahiş egoizmine karşıyım insanlığın,

Benden destek bekliyorsan eğer

E o halde bana yapılan haksızlıklara karşıda

Erdemlice bir mücadele başlatmalısın.

Devletler o kadar haksız yasa çıkartıyor

Hanginiz buna karşı çıkıyorsunuz,

İşinize geldiği gibi hareket ediyorsunuz,

Zehirli vahşi yılan sizin kuyruğunuza saldırırsa

Hak aramaya ve hakkınızı arayacak insanlar bekliyorsunuz

Fakat o zehirli vahşi yılanlar sizden uzak birine saldırırsa

Aman bana ne diyor çekiliyorsunuz köşenize.

İşte ben insanlığın bu ikiyüzlülüğüne

Adaletsizliğine karşıyım.

Benden ve ya

Başka ülkelerin insanlarından bir destek bekliyorsanız eğer

E o halde o ülkenin insanlarına karşı yapılan

Haksızlıklara karşı da bir mücadele destek vermeniz gerekiyor.

Dedim ya ben ikiyüzlülüğüne karşıyım insanlığın,

Adaletsizliğine karşıyım insanlığın.

Benden sizleri savunmamı desteklememi bekleyeceksiniz

Fakat ben bir haksızlığa uğradığım da ise

Herkes susacak, yardım etmeyecek ve karışmayacak

Yok öğle yağma kardeşim, yok öğle yağma.

Ortada bir hata varsa herkes ayaklanacak,

Herkes birbirine destek çıkacak,

Ortada bir ganimet varsa herkes payını alacak,

Peki, bu zamanda böyle birlik ve yardımlaşmak var mı?

Tabi ki de yok,

E o zaman ben neden sizlere destek vereyim de

Bana haksızlık yapıldığında

Çırılçıplak kalayım zemheri de ortada,

Dedim ya yok öğle yağma kardeşim.

Yok öğle yağma.

 

 

                     Edebiyat ritimlerim…

 

Günümüzün yazar ve şairlerinin yüzde doksan sekizi de

Edebiyat keşif v üretim konusunda geçmiş zamanların kopyaları ve taklitçileridir, fakat ben edebiyatlar içerisinden kendime özgü bir ritim üreterek, hiç kimselerin kopyası, taklitçisi olmadan ve değerli sanatlara da saygı hürmet göstererek devam ediyorum yoluma kim ne derse desin. Aykırılıklarımdan dolayı aldığım eleştiriler bile bunu başardığımın ispatı değil de ya nedir. Kopyacılıktan başka bir şey yapamayanlara aykırı olmak, onlara aykırı bir sanat edebiyat üretmek bile bir değer ifade eder. Diyor ki kimileri bunu neden böyle yaptın, yok şurasını şöyle yapmamalıydın, yok edebiyat çöplüğü yapmışsın, yok bilmem bu ülkenin geçmişten bugüne kadar gelen hükümetlerinin kendilerince belirlediği sanatsal sistem ve kuralları var onlara uymak zorundaymışım falan filan, diye birçok şey zırvalayıp duruyorlar bana karşı. Ben de onlara cevaben diyorum ki; ben sanatkârım, sanatımı sizlerin dar görüşlülüğü üzerinden yapmam, sizlerin sisteminize bağlı kalmak gibi bir köleliği de kabullenemem, hem sanatkâr dediğin hükümetlere ve başka insanlara değil, kendi ürettiği fikirlerine, kendi üstün sanatına göre iş yapmalı, yoksa kopyacı olmaktan ileriye geçemez, üretemez. İnsanlar ve hükümetler büyük sanatkârı değil, asıl büyük sanatkârlar; insanlara edebiyatın ve sanatın ne olduğunu gösterebilirler. Elbette ki sanat hikmetli, hür olmalı, tabi ki de hiçbir sistemin, hiçbir hükümetin, hiçbir insanın da kölesi olmamalı. Siz bir kartala neden böyle uçuyorsun, serçe gibi uçsana, onun gibi olsana diyebilir misiniz? Tabi ki de dememelisiniz çünkü çok komik, aptal durumuna düşürürsünüz kendinizi. Yani diyorum ki serçeyle kartalı bir tutamazsın.

       Aptallığına bir son verse artık insan…

 

Ne gün döner aptallığından bilmem fakat insan,

Hiç gelmeyecek bir sevgilinin ardından yas tutmak

Nâfile olsa bile,

Aptal bir sevgili için bir ömür boyu

Büyük bir onur gibi

Taşınır boynun da beklemenin yükü her nedense.

Fakat tek gerçek bu olmamalı hayatta,

Öldürmemeli insan ruhunu

Koca bir ömür,

Şapşalca yaptığı o tüm aptallıklarla!

Oysaki bakmalı bir etrafına insan

Sevilesi sâdece o yaşanmayan

Adalet ve aşk adında iki varlık daha vardır

Her gün aslında yaşanması mutlak büyük bir gerçek olan!

 

                                              Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

       Felsefik ritimleri…

 

Ben bir şair müsveddesi olarak,

Kalemime, divitime kan çekerken gecelerden,

O üryansız sızlayan yaralarıyla,

Sokaklara savrulan ruhlara bakarak

Ve şu aziz adaletin

O sahtekâr yasalarla onursuz kılındığı bu zamanda

İnsanların,

Hem de erdemli zannedilen insanların

Cinayetkâr, adaletsiz bir düzeni kabullenmiş bir vaziyette

Gülümseyerek alkışlaması çok zoruma gidiyor.

Ve insan gün geçtikçe de hem kendisini,

Hem de ailesini biraz daha zorba zâlim yapmaya

Ve bunu da erdemlilik gibi zannettirip

Kendisini avutmaya devam ediyor, peki, nereye kadar.

 

                                    Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         Bindiğiniz dalı kesiyorsunuz…

 

İnsan hiç bindiği dalı keser mi?

Evet, insan o üzerine bindiği dünya gezegenini kesiyor,

Parçalıyor, zehirliyor, ona hiç de iyi davranmıyor.

Peki, insan eğer bindiği dalı keserse neler olduğunu,

Neler olabileceğini biliyorsunuz değil mi?

Evet, haklısınız insan indiği dalı keserse aşağıya düşer

Ve çok büyük zararlar görürler, sevdikleri de zarar görür.

Peki, insanlar bu gerçeği bildikleri halde

Neden hâlen şu üzerlerine bindikleri dünya dalını zehirleyerek,

Ona birbirlerine adaletsizlik yaparak kesmeye devam ederler ki

Anlamak zor olsa gerekir öğle değil mi?

İnsanların tüm bu yaptıklarına aptallık mı dersiniz,

Yoksa aç gözlülüğünden gözü hiçbir şeyi görmez olmuş da

O sebeple bindiği dalı kesiyor mu dersiniz orasını bilemem artık.

 

                                                    Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

             Cinayetler arasında ve aşk…

 

Şu dünya politikasını parmaklarında dolandıranlara,

Sormak gerekiyor şöyle;

O yüzlerinizin ardında sakladığınız cehennem de

Kaç mâsum insanı yaktınız diye.

Eminim ki tüyleri bile ürpermemiştir,

Hatta hiç ama hiç umursamamışlardır bile

Yaptıkları onca cinayetle dalarak o en derin uykularına

O öldürüp yoldukları kuş tüyü yatakların üzerinde.

Yine de her şeye rağmen, şu tüm çirkinliğine rağmen insanlığın

İlkbaharda, o ilk törenlerini kardelenler,

Çiğdemler, nergisler

Ve ardı sıra orkideler kutlamaya başladıklarında baharı

İşte o an sen gelip geçersin aklımdan

Şu tüm cinayetlerine ve çirkinliğine rağmen insanlığın!

 

                                       Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

     Arsızlık da insan birbirinin kopyası…

 

Yemek ve içecek kültürü dünyanın her yerinde

Neredeyse birbirinin aynısı,

Yemek ve içecek kültürüyle mi bağlamaya çalışıyorsunuz

Kendinize insanlığı, yutarlar mı ki hiç bunu.

Sosyal medya, magazin dünyanın her yerinde neredeyse aynı,

Bunlarla mı kendinizi sevdirmeye cici göstermeye çalışıyorsunuz.

Eğlence her yerden eğlence, azgınlık her yerde azgınlık,

Asvalt yol dünyanın her yerinde asvalt,

Kısacası yaptığı birçok şeyi insanlığın, kopyasıdır birbirinin!

Az ya da çok benziyor ahlaksızlığı birbirine insanlığın değil mi?

Farklı ve dünya da nâdir görülen nedir aslın da biliyor musunuz?

Aşk, samimiyet, adalet, vefa, hilesiz ve ömür boyu bir dostluk,

Ve her şeyden önemlisi hikmetli ve âdil fikirler üretebilmek,

İşte bu saydıklarımızı her yerde bulmak ise neredeyse imkânsız!

 

                                                     Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sana susarken…

 

Bana bir ışık gönder,

Çektiğim yetmez mi karanlıklardan.

Teveccühlerine muhtaç olan kalbime

Huzur içirmeye bekledim seni her an,

Ruhuma her gün

Su serp istedim serin-serin,

Derin-derin

İçerime gir istedim,

Bana bir ışık gönder,

Çektiğim yetmez mi karanlıklardan.

Ruhuma iliştirmeni arzuladım her an

Saadet denen o güzel varlığı,

Bana içirilen huzur ancak senden gelenlerdir biliyorsun,

Bana bir ışık gönder, çektiğim yetmez mi karanlıklardan.

 

                                             Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

      İnemeyeceğiniz yükseğe tırmanmayın…

 

Bence hiçbir kimse

İnmeyi başaramayacağı yüksekliklere çıkmamalı,

Yoksa uçurumların kayalıkları,

Ve yüksek boşluğun ölümcül ve yaralayıcı dibi

Mezarları hâline gelebilir.

Bakınız,

İşte şu hayatımızın içerisinde

İnişli ve çıkışlı hamlelerimizi

Güçlü, erdemli ve bilgece yapmamız gerekiyor,

Hem aşağıda, hem de yukarılarda yaşamaya

Gücünüz ve erdemliliğiniz olsun diye.

Yukarıda da dediğim gibi,

Hiç kimse inmeyi başaramayacağı yüksekliklere tırmanmamalı,

Yoksa uçurumun o ölümcül ve yaralayan yüzüyle tanışabilir.

 

                                                 Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

           Şairlerin şiir kılıcı ne için vardır…

 

Hikmetli şairler, şiirlerini neden yazarlar biliyor musunuz?

Çünkü onların şiirleri haksızlığa karşı çekilmiş

Keskin bir kılıçtır da ondan,

Şairler bunu bildiğinden dolayı

Hamle üstüne hamle yapmaktan da geri durmazlar.

Aslanlar karşısında çakallar

Ne kadar dayanabilecekler ki

Bak birde utanmadan

Çıkmışlar karşılarına şairlerin krallar.

Ölüm korkusunu yırtıp da geldik bizler buralara,

Ben bir şairim, bakın, dinleyiz beni,

Şu âdil olmayan toplumlarda, adalet konuşuruz,

Adaleti yaşarız biz, İşte korkutan budur o her bir zorbayı,

Çünkü adaletin haykırıldığı bir yerde huzursuz olur iblisler.

 

                                               Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Cevapsızlık büyük bir kargaşa…

 

Kimdir âdil olan asıl,

Neden sâdece kazanır güçlü olan dünya da,

Neden acımasızdır insan,

Herkesin az ya da çok yaşayacak bir ömrü var,

Fakat o ömrü

Neden zehir ederler ki birbirlerine insanlar.

Peki, ya ne için zehirlerler

O üzerlerinde yaşadıkları dünyayı ve ömürlerini aptalca,

Düşünün bir

Hiç acımaları da mı yok

O gelecek nesil torunlarına,

Hiç utanmayacaklar mı acaba

Kanser hastası olmuş bir dünyayı

Bıraktıkları için miras olarak gelecek torunlarına, nesillerine.

Para için mi?

Tanrı olabilmek için mi?

Farkında mısınız? Tanrılar ölüyorlar,

Değer miydi ateşlere atmaya ömürleri hiç uğruna,

Tanrılıklarını ilan edenler hâlen

Fark edemiyorlar mı bir türlü;

O kendisinden başka ilah olmayan Rab Allah’ın ölmeyeceğini,

Ve insanların adalet üzerine yaşamaları gerektiğini

Her gün bir farklı bir yolla söylediğini

Fark edemiyorlar mı hâlen.

Düşünüyorum da

Ömrünü ateşe atmak için neden harcar ki acaba insan.

Ben mi? ben bir şairim,

Ben umut dağıtırım, neden biliyor musunuz?

Bunu ben neden yaparım biliyor musunuz?

Yeniden bir şansı daha olsun diye insanın

Kalkarak düştüğü yerden ayaklarının üzerine!

Şimdi o şansını iyi kullan olur mu?

Uzun yıllar umursamadan adaleti,

O uzunca yaşamak isteyenler

Değiller midir o âdil yaşamak arzusunda olanları sömürenler.

Ve fakirlerin üzerlerinde sömürü bir hayat düzeni kuranlar

Onlar değiller midir?

Kaybedecek çok şeyleri olanlarla,

Kaybedecek az şeyleri olanlar,

Bir de hiçbir şeyleri olup da

Çok şeyi biriktirmek arzusunda olanlar,

Çok uzun yaşamak isteyenlerle,

Az yaşamak isteyenler

Ne düşünürler,

Nasıl yaşarlar

Bilir herkes az ya da çok,

Fakat hep merak etmişimdir

Kumar mıdır insan için yaşamak,

Çünkü zar atarcasına

Bir hayat sürüyorlar hiç durmadan başıboş,

Yoksa âdil bir hayatı kurarak

Huzur getirebilmek mi isterler ömürlerine,

Bunları da bilir insanlar az ya da çok.

Dedim ya;

Kader ya da talih değildir kötü olan,

Kendi tercihleridir insanı âdil ya da zâlim yapan.

Haydi, iyiler kalsınlar selametle.

 

Modern zamanın insanları…

 

Modern zamanların insanlarıyız,

Bundan otuz kırk elli yıl sonra

Bizleri bile modern olarak anmayacaklar.

Bu defa gelecek nesiller kendileri için

Modern olduklarını ifade edecekler.

Oysaki o gelecek nesillerden

Daha sonra gelecek olanlarda hem onlara

Hem de bizlere eski çağlarda kalmışız

Eskimişiz gözüyle bakacaklar.

Oysaki bizler modern zannederdik kendimizi öğle değil mi?

Herkes her-kesleri eskimiş gözüyle görüyor,

Onlara demek gerek ki

Madem yenisiniz ne kazandırdınız

Kirlilikten başka dünyaya!

Peki, bizden sonraki nesillere miras olarak ne bırakacak

Bu şimdi ki modern zamanın insanları,

Ben sizlere söyleyeyim ne bırakacaklarını,

Miras olarak kirletip zehirledikleri

Ve ağır kanser hastası yaptıkları dünya gezegenini

Ve bir yığın, hatta milyonlarca kargaşayı,

Sonuca erdirilememiş milyonlarca sorunları,

Milyonlarca endişeyi miras diyerek

Gelecek nesillere bırakacaklar,

Ve birazda o nesiller kirletmeye, zehirlemeye devam edecekler.

İşte insan, zorba zâlim, cahil değil de ya nedir.

Cahil diyorum çünkü en modern zannettikleriniz bile

Şu güzelim dünyanın zehirlenmesinde az ya da çok

Katkıları mutlaka vardır. İnsan işte, cahil değil de ya nedir.

Hiçlik ve varlık…

 

Bizler, yoktan, hiçlikten geldik

Fakat

‘’Hiç’’ olmaya değil, yok olmaya değil,

Var olmaya, adalet ve aşkta dirilip, var olmaya geldik.

Hiçlikten ve yokluktan gelip,

Yine hiçliğe,

Yine yokluğa dönmek

Hem yalan olur, hem de yakışmaz insan olana.

Rab Allah bile

Bu kadar mükemmel yarattığı insanı,

Bu kadar mükemmel yarattığı aklı

Hiçlikten getirdikten sonra

Yine hiçliğe değil, var olmaya götürecektir,

Âcizliğe değil, azizliğe götürecektir,

Yeter ki insan, insan olarak yaşamayı ve haddini bilsin,

Haddini bilmeyen insan ise; işte o zaman âciz ve sefil kalır,

Tanrılıklarını ilan edenler ve kibirliler ise;

Haddini aşanların ta kendileri değil de ya nedir.

Haddini biliyor ve insanca yaşıyor isen;

İşte o zaman âciz değilsin sen, ayaklarının üzerine kalk

Ve mücadele yapmaya devam et.

Rab Allah seni ‘’hiç’’ olasın diye değil,

Yok olasın diye de değil,

Hele Âciz kalasın diye de değil,

Seni düşünesin diye, akledesin diye,

Adalet ve aşkta dirilip cesaretle var olasın diye var etti.

Aklı olana bir işaret yetmez mi?

Haydi, sağlıcakla, aşkta ve adalette var olun.

Mutluluğunu geciktirme…

 

Yakası açılmamış aşklar sağarım

Memelerinden hayâllerimin,

Sana dönerim her doğumunda

Sesiyle yeni doğan bir bebeğin!

Bir umut daha biçmek için

Sana ninnilerim hayatım da ki kederleri

Neden mi diye sorarsan eğer

Çünkü

Kederlerle baş edebilmek

Ancak birlik de daha mümkün.

Sevgilim,

Benim şu kalbim sevgi ekilmeye daha verimli bir bahçe,

Haydi, durma benim yüreğime ek aşklarını,

Çünkü hasat mevsimi

Daha bereketli alacaksın meyvelerini aşkın,

O meyveler ve o başaklar sana

Sağlık, huzur ve saadet verecektir,

Benimle erecek başın göğe,

Haydi, benim yüreğim de ki bahçeye ek aşkını artık,

Yoksa

Beklemek dediğin ancak geciktirmektir mutluluğu.

Bir aşk yağdırırım kalbine

Ellerini uzat beni boşuna akıtma

İçerinden, kalbinden başka yerlere!

 

 

 

 

Suya ihtiyacımız var…

 

İnsanoğluyuz işte,

Suya ihtiyacımız var

O kirlettiğimiz denizlerde ki her balık kadar,

Sular tükenir,

Biz göçeriz,

Asırlar boyunca böyle olmuştur bu,

Peki, su kaynaklarının israfına

Ve tükenmesine,

Kirlenmesine sebep olan

Sebeplerin ilk başında yine

İnsan faktörü gelmiyor mu?

Diğer canlı varlıkların yaşam alanlarını gasp ettiği gibi

Kendi yaşam alanını,

Kendi bindiği dalı bile kesen insan değil mi zâten,

İnsan hiç binmiş olduğu ağaç dalını keser mi demeyin

Çünkü her gün kesmeye devam ediyor,

Ben bile buna hayret ediyorum,

Yâni insanın bu aptallığına ben de

Kargalarda çok hayret ediyoruz,

Suyu israf etmek

Ve kirletip tükenmesine bir şekilde sebep olan herkes

O binmiş olduğu dalı kesiyor demektir.

İnsanoğluyuz işte,

Suya ihtiyacımız var

O kirlettiğimiz denizlerde ki her bir güzel balık kadar.

Dedim ya insanız işte,

Sular tükenir,

Biz göçeriz.

Umudu bıçak sırtında yaşayan insanları

Hiç mi görmediniz ki ders alasınız demek gerekir insanlara,

Ders alabilecek akla,

Ders alabilecek erdeme sahip her bir insan

Bir şeyler yapmalı atık, haksız mıyım?

Yoksa şu kanser hastası yaptığınız dünyamızı

Nasıl kurtarabiliriz ki başka.

Bir şeyler yapmalı.

İnsanız işte,

Suya ihtiyacımız var

O kirlettiğimiz denizde ki her bir güzel balık kadar,

Sular tükenir,

Bizler göçeriz.

Fakat şunu da aklınızdan çıkarmayın ki

Gidebilecek başka bir güzel dünya şimdilik yok,

Hangi dünya, hangi memleket sizleri kabul eder ki bir düşünün,

Ona iyi ve kibar davransanız çok daha iyi olacak,

Haksız mıyım?

İnanın bana doğruyu söylüyorum,

İnsanoğluyuz işte,

Temiz suya ihtiyacımız var,

Sular tükenir, biz göçmek zorunda kalırız,

Fakat şunu da aklınızdan çıkarmayın ki

Gidebilecek başka bir güzel dünya şimdilik yok,

Hangi dünya, hangi memleket sizleri kabul eder ki bir düşünün,

Ona iyi ve kibar davransanız çok daha iyi olacak.

 

 

 

 

Sevgiliye şiirler…

 

Anadan üryan otlaklarda

İlkbaharların düğün törenlerini tütsüleyip,

Kuşların söylediği şiirlerle beraber seyrederek tabiatı,

Suların ve rüzgârların şarkılarıyla dans edeceğim hiç durmadan.

Neden mi?

Senin bana duyduğun sevginin sevinciyle.

Seni koşturacağım içerimde durmadan neşeyle kırlarda,

Atların saçlarını örgüleyerek

Hazırlayacağım onları koşularına,

Ben tüm bunları neden yapacağım biliyor musun?

Seni üzerlerinde gezdirsinler diye kırlarda o güzel kısraklar.

Seni seçerek arılar ballarının tadına

Bana ikram edecekler seni.

Seninle beraber otlaklara çıkararak hayvanlarımızı,

O bizlere ikramlarda bulunacak olan

O aziz tabiat bahçesini hep birlikte seyredeceğiz,

Sütlerine karacaklar senin sesini besili koyunlar,

Neden biliyor musun?

Çünkü huzur bulsunlar diye senin sesinle çocuklar,

Kucaklarında sevdiklerinin.

Adını yakacak türkülerine Anadolu kadınları seni,

Seni yazacak ıslığına her bir çocuk

Öksüz taşlarında kaldırımların bir gece vakti,

Sana geceden kalacak rüyalar uykusuz,

Fakat derim ki kendime, şimdilik sus,

Şimdilik pus içerime saklanarak sevgilimin şiirleri,

Bekle, bir gün, seni elbet de yeniden ve ebeden çağıracağım,

İşte o gün bana gel, kırlara saklanan o güzel kokular gibi.

Efendi olan adalet kitabıdır…

 

Bir politikacı

Ve bir yönetici haksızlık yaparsa eğer,

Kaba konuşursa,

Sert davranırsa eğer,

Onlara deyin ki;

Ben milletim,

Ben halkım,

Ben devleti kuran iradeyim,

Efendi olan ise; adaletin kitabına sahip çıkan millettir,

Efendi olan ise; adaletin kitabını yaşayıp yaşatan halktır,

Millet, halk, devletin işleri kolaylaşsın diye

Memurlar tayin eder,

Sizi oraya millet ve halk, memur diye atamıştır,

Ne günden beri memurlar efendisine kazan kaldırır söyler misin?

 

                                                     Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Yüreğine seferberlik ilan etmeli insan…

                              

Herkesi yarı yolda bırakmak gibi bir zaafa kapılmayın

Ve iblisi ise; yarı yolda satın gitsin.

Ben de isterdim

Soğuk suyu,

Soğuk domatesleri,

Soğuk ballı sütleri

Yemeyi ve içmeyi

Evimin mutfağında ki buzdolabından alarak

Fakat mesele bu değil,

Asıl mesele bu olsaydı eğer

Alırdım bir buzdolabı

Koyardım evimin karanlık mutfağına

Tatmin ederdim böylece bir kısım arzularımı nefsimin,

Elbette nefsinde bir kısım âdil arzuları tatmin edilmeli,

Dedim ya

Fakat asıl mesele bu değil,

Asıl mesele;

Evime ve içerime o buzdolabından daha çok gerekli olan

Başka bir şeyleri alıp koyabilmek,

Onlarda nedir biliyor musunuz?

Hikmetli bir bilgelik, güzel ahlak,

Hem maddi, hem de manevi kazanç sağlayan ilim,

Hikmetli kararlar alıp

Âdil bir hayat koyuvermek isterdim

Buzdolabından daha önce evimin ve yüreğimin başköşesine,

İnsan, sormalı asıl kendine adaleti koyabiliyor mu evine, yüreğine.

İnsan mı? İnsan dediğin bir seferberlik ilan etmeli içerisinde,

Âdil bir aşk seferberliği, ne diyeyim, haydi, rast gele.

        Modernleşmek mi?

 

Modernleşmek eksik etek midir?

Yoksa

Arsızlığı ve hırsızlığı

Erdemlilik zannetmek gibi bir aptallığa düşmek midir?

Hep dediğim gibi;

Kader ve tâlih değil kötü olan,

Kendi tercihleridir insanı asıl zorba zâlim yapan.

Oysaki mühim olan o her modern zamanda

Korumaktı daima terazisini adaletin.

İnsan kendisini şekillendirmeye çalışmalı,

Kendisini iblisin dişlerinin arasında öğüttürmemeli artık,

O iyi yürekli sayfaları olan kitaplara sürmeli aklını insan,

Haksız mıyım?

Dedim ya;

Modernleşmek, her aklına eseni yapmak mıdır?

Yoksa

Âdil bir ömrü hikmetlice yaşamak mıdır? Diye

Sormalı kendisine insan dediğin varlık.

Lütfen bu soruyu sen de kendine sor olmaz mı?

Aklı olana bir işaret yetmesin de ne yapsın öğle değil mi kardeş.

 

 

 

 

 

 

 

 

Yeniden ayağa kalkabilmek mi?

 

Ben umut dağıtırım,

Neden biliyor musunuz?

Düştüğü yerden kalksın diye hakları gasp edilmiş insan.

Yeteneklerini o hapsedildikleri dar alanlar zannedenler

Mücadele kuvvetini ellerinden bırakmasınlar,

Elbette bir gün sizleri oralara hapsedenler

Bir hata yapacaklardır

Sizlerin kırmanıza ve çıkmanıza sebep olacak kabuklarınızdan.

Şimdilik onlar sizleri budalalar yerine koydular onca zaman,

Fakat bilmiyorlar ki

Düşmez olan bir Allah

Zaferleri elden ele değiştirir,

Elbet bir gün mağlubiyet onları da bulacaktır.

Ben umut dağıtırım,

Neden biliyor musunuz?

Düştüğü yerden kalksın diye hakları gasp edilmiş insan.

Çoktan kayboldu güneşim,

Çoktan kayboldu aydınlığım demek yerine,

Ben yeniden doğmasını da bilirim diyebilmeli insan.

Ben yeniden ayağa kalkabilirim diyebilmeli insan.

Haydi, yeni bir sabah vakti daha başlamak üzere yakında,

İşte o an, yeni bir umutla kalkabilmeyi dene ve asla pes etme.

                                               

 

 

 

 

 

Aptallar akıllılara gâlip gelecek akla ne gün erdi…

 

Kimlerdir hayatlarımızdan çalanlar,

Hayâllerimizi ölüme kadar ertelettirenler kimlerdir,

Kokutanlar mıdır zamanı,

Aptallar mıdır bunları bizlere yapanlar,

Peki, aptallar ne zamandan beridir

Akıllılara gâlip gelebilmek gibi bir akıllılığa erebildiler.

Peki, zamanı kokutanlar

Değiller midir hayatlarımızdan hırsızlayanlar,

Paralarımızdan çalanlar onlar değiller midir?

Peki, ne günden beridir

Akıllılardan daha uyanık olmayı başarabildi hırsızlar.

Kendilerine ait olmayanların krallığını yapanlar

Ve kendilerine ait olanları ise

Bir başkalarının zannederek

Sefil bir köleliğe kendilerini yakıştıranlar

Değiller midir bu dünyayı

Düşmana bile pazarlayanlar.

Düşünün bir kere, yaşamayı bilmiş olsaydı gerçekten insanlar

Hiç korkarlar mıydı ki kendilerinden

Yüzde doksan daha az sayıda olanlardan.

Hem ölmek için, hem de yaşamak için

Çokça sebep vardır aslında,

İnsan dediğin, yaşamanın

Ve neden yaşatıldığının farkına varabilseydi eğer

Değerli bir anlamı olacaktı işte o zaman yaşamın ve ölümün.

Kimlerdir peki, onca zaman şu değerli hayatlarımızdan çalanlar,

İblisler mi? yoksa dostları mıdır iblislerin hayatlarımızı çalan,

Ne fark eder ki ha yumurta, ha tavuk, öğle değil mi?

Birilerinin acıları üzerine saadet kuranlar…

 

Şair; acısını tattığında yaşamın

Sorar kendisine; ölmeden önce ölmek mi?

Evet, ölmeden önce ölmek;

Acısını tatmaktır yaşamanın,

Buna bir de ‘hayatın zehir olması’

Ve ya ‘hayatı zehirli lokmalar ile kaşıklamak’ da derler,

Aslında bunu böyle isimlendiren benim,

Her neyse, nerede kalmıştık,

Ha diyorduk ki

Birilerinin acı çekmesi üzerine

İnşa edilmemeli

Diğerlerinin saadeti, dedi şair ve bir müddet sustu…

Sonra devam etti konuşmasına;

Fakat böyleydi zorba zâlim insanın düzeni,

Onlar başkalarının kederleri üzerine

İnşa ederlerdi saadetlerini,

Biliyordu bunu şair,

Peki, ya sen, sen biliyor muydun?

O birçok alkışladıklarınızın,

O birçok hürmet gösterdiklerinizin saadetlerinin

Sizlerin acılarının üzerinde inşa edildiğini!

Bakınız, dinleyiniz,

Rüzgâr gibi bir şeyler gelip geçer hayatından insanın her gün,

Ne olduğunu tam da anlayamadan,

Yeni bir keder daha çalar kapısını insanın.

Bakınız, onca kederle baş etmek zordur,

Zaman, beraber olup, âdil bir şekilde yaşamak zamanıdır,

Haydi, rast gele.

Aptalla it dalaşına girmek mi?

 

Anlayışsız it’i gördüğünüz vakit,

Yanından yakınından geçmeyip

Etrafını dolanın,

Onunla beraber karşılıklı hırlayarak

Gününüzü de,

Ömrünüzü de bulandırıp

Ziyan etmeyin.

Öğle ahmak kaba saba insanlar var ki

Onlarla polemiğe,

Ağız dalaşına,

İt dalaşına girmek,

Onlarla kavgaya tutuşmak,

Hem gününüzü

Ve hem de ömrünüzü ziyan edecektir, daha dikkatli olun.

 

                                             Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Yeter artık…

 

İnsan,

Yeter artık

Diyerek haykırmalı haksızlıklara

Fakat

Kendisi de

Terk etmeli yapmayı haksızlıkları,

Hem iblisle gezecek

Dostluk kurmaya devam edeceksin onunla,

Hem de adaletten, haktan hukuktan

Dem vuracaksın millete, olacak iş değil bu ikiyüzlülük,

Öğle değil mi yani,

Yalan söylemediğimi sizlerde biliyorsunuz,

Biraz sert konuşsam da

Haksız da değilim hani.

 

                    Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        İfritler ve insanlar mı?

 

Hikmetli ve erdemli insanlara sâbıkayı,

Cinayetkeşlere de

Erdemlilik gömleğini yakıştıran milletler

Ayakta durur mu zannederler kendilerini.

İfritlerin bile içlerini ürperten

Onca azgınlığı ve zâlimliği yapanlar

O gerçek erdemli insanlara hükümdar olmaya çabalarken bile

Cennetin kralı olacaklarını anlatır dururlar hiç utanmadan.

Yoksulluk fısıldıyor milletlere milletler,

Anlayış yoksulluğu fısıldanıyor kulaklarına ifritlerin,

İfritler ve insanlar hilekârlık yarışında pek başarılı oluyorlar,

Ne diyebilirim ki

Aşkın bile girmek istemediği kalplere sahip olanlara

Ben başka ne diyebilirim ki.

 

                                             Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                  Fikrin azizliği…

 

Gerçeklere delil olabilecek en büyük şey; fikirdir,

Fani olan her bir şey ise silinip yok olabilirde

Yalnız bir tek aziz olan fikir kalır akılda,

Söndürün lambaları, yakın lambaları,

Söndürmek ve yakmak eylemini

Ve tüm bunları bulup keşfedebilmek işlemini yapan

Yine o aziz fikirdir haksız mıyım?

İşte o tüm gerçeklere delil olabilecek en büyük şey fikirdir derken

Yalan söylemiyorum, haksız da değilim,

Şu elle tutulmaz gözle görülmez fikir olmadan bile

Ne bilimin ve ne de yaşamın canlığı hiç bir işe yaramazdı.

Bilimsel deliller elle tutulabilir,

Gözle de görülebilir

Fakat fikir

Bilimsel delillerin elle tutulmalarından da

Gözle görülmelerinden de ileridedir

Çünkü o olmaz ise ne bilimin ve ne de gözün baktığı

O hiçbir ufuk anlam kazanamaz.

Hatta birçok maddeyi elle tutulup gözle görülür hâle getiren de

Yine o aziz fikirdir.

Fikir; sen ne azizmişsin ki değerin keşke herkesçe bilinseydi,

Fikir; insan aklına biçilmiş muhteşem elbise,

Muhteşem sanatkâr, muhteşem dost, muhteşem sevgili,

Sen olmasaydın eğer nasıl keşfedebilirdik ki güzelliğini çiçeklerin,

Fikir; bâzen kaçak ve kurnaz, bâzen en acıtıcı düşman,

Fikir; aklın kıyameti, mahşer meydanı, gün batımı, gün doğumu,

Fikir; akıl denizinin içerisinde ki binlerce âlemin kâşifi,

Fikir; akıl tarlalarının en bereketli mahsulü,

Bâzen yakıcı, bâzen huzur verici, bâzen de zehirli ve öldürücü.

Fikrin olmadığı yerde ne delil ve ne de bilim nefes alamaz,

Fikrin olmadığı yerde elle tutulabilecek,

Gözle de görülebilecek

Ne bir delil

Ve ne de yaşamaya dair hiçbir hayat belirtisi bulamazsın.

Fikir; saklambaç ve kör-ebe oyunudur kimi zaman

Fikir; fânilerin arasında analiz ve tedavi yapabilecek tek hekim,

Fikir; dönme dolap, üç beş oyuncak ve milyarlarca yıldız,

Savaş atlarının hiç yorulmak bilmeyen süvarileridir fikir,

Şövalyesinin hatırına

Ölüp çatlayana kadar koşabilen bir küheylandır fikir,

Zamanın pergeli, güneşin o en sıcak kara alevleridir fikir.

Her canlıdan daha önce yıldızlara seyahat edebilen gezgindir fikir

O bir kâşif, o bir âşık, o bir kâtil, o bir sevgili, o bir merhamet,

O en güzel ve en çirkin mevsimlerin yaşandığı âlemdir.

Fikir mi?

Oysaki tâlih ya da kader değildi kötü olan,

İnsanın kendi fikri tercihleriydi kendisini iyi ya da zâlim yapan.

Kılavuzu erdemli ve hikmetli fikir olanın hayatıyla,

Kılavuzu erdemsiz ve hikmetsiz fikir olanın hayatı arasın da

Elbette çok büyük ve yüksek uçurumlar, ayrılıklar olmalı,

Peki, sen hangi kılavuzu tercih ederdin,

Erdemli ve hikmetli fikir kılavuzunu mu?

Yoksa erdemsiz ve hikmetsiz fikir kılavuzunu mu?

Benim tercihim belli biliyorsunuz,

Ben yıllardır fikrin adaletli olanını, erdemli ve hikmetli olanını

Haykırdım durdum.

 

 

  Bir türkü daha…

 

Kavuşmak kor olunca

Yollar kırk harami,

Akşamlar zor imiş

Girmeyince koynuna o güzel yârin!

Kavuşmak zor olunca

Yalnızlık kırk harami,

Günler har imiş

Sarmayınca kollarını sana o güzel yârin.

Yârin uçurumundan farksızdır kimi nazı,

Kimi kederlerde gitmez öğle kolay-kolay

Düşün yakamdan deseniz de.

İlk önce odalarına,

Sonra da yatağına,

Kalbinin her bir sokağına tüner de gitmez şu kederler.

 

                                    Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         Acı hayat… (Bir şarkı daha)

 

Hayatım soldu kaldırımlarda

Onca ömür ben nasıl yaşadım sensiz bilemiyorum,

Rüzgârım dağıldı sen gidince

Yapraklarım döküldü,

Ağrıdı yıllarım, boğuldum hâtıralarında,

Bu acı hayatı ben nasıl yaşadım bilmiyorum,

Ok gibi saplandı kaldı

Kanadı sözlerin boynuma, gelseydin bâri bir gece olsun bugünlerde

 

‘Kaç gün daha bilmem’    ↔    (uzatılarak sâkince söylenecek)

‘Kaç yıl daha bilmem’     ↔    (uzatılarak sâkince söylenecek)

‘Gelmeni bekleyeceğim    ↔    (yumuşak söyle)

Yaralı bir ceylandan hiçbir farkım kalmadı’  ↔ (yumuşak söyle) 

 

Hayatım soldu kaldırımlarda

Onca ömür ben nasıl yaşadım sensiz bilemiyorum,

Aşkımın hasadını alamaz oldum,

Bu ayrılık şarkısı sılaya dönmez oldu,

Tükendim, yoruldum, sancıdı yıllarım,

Düştüm kaldım ateşinde hayatın görmüyor musun?

Savaşlarda esir kalmış gibiyim

Sensiz işte tamda böyleyim bugünlerde, gelsen bir gece olsun bâri

Bu acı hayatı ben nasıl yaşadım bilmiyorum,

 

‘Kaç gün daha bilmem’    ↔    (uzatılarak sâkince söylenecek)

‘Kaç yıl daha bilmem’     ↔    (uzatılarak sâkince söylenecek)

‘Gelmeni bekleyeceğim    ↔    (yumuşak söyle)

Yaralı bir ceylandan hiçbir farkım kalmadı’  ↔ (yumuşak söyle) 

            Sosyal psiko analiz…

 

Kızdılar, öfkelendiler, haklarını talep ettiler,

Adalet isteriz diye haykırdılar,

Bunu istemekle haklıydılar

Fakat kendileri bu defa

O adalet istenilen devlet kudreti makamına çıktıklarında,

Bu defa hükümet kudreti kendilerinin olduğunda,

Bu defa da kendilerinden adalet istenmeye başlanıldı,

O kendilerinden adalet isteyenlerde

Adalet istemekle haklıydılar

Fakat yine bu defa kendileri de

O zorba zâlimlerden olmaktan geri kalmadılar.

Bir zamanlar kendilerini ezenlerin düştükleri

Zâlimlik ve kibir tuzağına kendileri de kapılıp

Cehennemi hak edenlerden oldular.

Bu bir ejderha hastalığıdır,

Zenginlik ve makam işte bu hâle sokabiliyor insanı.

Oysaki zaferler ve hükümetler elden ele dolaşır durur,

Her haksızlık yapana derim ki ben,

Bir gün senden de intikam alınır unutma.

Bizler adaletli ve merhametli yasalarla değil

Bir kısım ve adaleti tam kavrayamamış insanların

Ve devletlerin kibirleriyle yargılanıp eziliyoruz.

Yorulduk.

Hani diyordunuz ki sistemimiz çok muhteşem,

Soruyorum o halde

Neden peki, iyileştiremedi insanlığın vahşetini,

İyileştiremedi acılarını bir türlü insanlığın.

İnanın adalet istemekten bile yorulduk,

Bezdik, usandık artık,

Usandırılıyoruz,

Şairin dediği;
Hükümetler dediğin çatık kaş.

Düşünüyorum da hiç kimselerle polemiğe girmeye de

Gerek yok artık,

Son sözü adaletin o gerçek efendisi olan söyleyecektir.

Bekleyin,

Ben bekliyorum,

Bu şairin son sözü de

Emin olun ki budur artık.

İnsanlar;

Yargılayan, kibirli ve kaba mantık ile hazırlanan

Şu düzensiz yasalarla,

Kimi insanların çıkarcı menfaatlerine göre uydurulmuş olan

Şu bencil yasalarla yargılanan adalet yara almıştır,

Adalete bu şekilde her gün küfredilmektedir,

Adalet elbette intikamını alacaktır,

Bekleyin ve görün.

Erdem ve hikmetle yaşamak arzusunda olanlar

O kibirli ve kaba mantığa biat etmiş toplumun

Ve devletin alaycı bakışları

Ve alaycı hamleleri karşısında yaralanmış,

Kan kaybetmiştir.

Ben mi?

Ben bu saatten sonra polemiğe girmem

Artık bundan sonra son sözü

Adaletin gerçek efendisi olan söyleyecektir.

İnsanlar birbirlerini öfkeye zorluyorlar (fury)

Devlet insanları öfkeye zorluyor (fury)

Adaletsiz her bir hamle karşısında

Tepki göstermek insanlığın doğasındandır,

Sistem bizleri kirlenmeye zorluyor,

Lüks yaşamaya,

İsrafa zorlanıyoruz,

Çalmaya, haram yemeye zorlanıyoruz,

Borçlanmaya zorlanıyoruz,

Alışveriş yapmaya zorlanıyoruz,

Bunları yapmadığın takdirde

İnsanlar birbirlerini ayıplamaya zorlanıyor,

İşte kültür bu oldu artık,

İnsanların yeni dini kültürleri oldu artık.

İnsanlar para harcamaya zorlanıyor,

En yakınların bile hem birbirlerini

Ve hem de seni sistemin acımasızlığına kapılmaya zorluyor.

İnsanların ceplerinden para çıksın diye,

Bankalara ve insanlara birbirlerine borçlansınlar diye

Birileri ha bire zorluyor insanları

Ve her bir şey (fury) öfkeyle hızlanmaya başlıyor artık.

Öfkeyle hızlananların çatışması tabidir.

Tüm bu olup bitenler insanları ne yapıyor biliyor musunuz?

Nasıl olursa olsun da

Bir şekilde para, mal, mülk edinmenin savaşının

Ta içerisinde buluyor kendisini.

Ve tüm bu olup biten savaşlarda

İnsan hem kendisini

Hem sevdiklerini

Hem de sorumluluğunun altındakilerini korumak amacıyla

İşte bu acımasız savaşta bir şekilde

Para, servet bulabilmenin mücadelesini

Var gücüyle yapmaya çalışıyor,

Neden biliyor musunuz?

Çünkü mecbur,

Ayakta kalmak zorunda,

Yoksa ayakta ve hayatta bırakmıyorlar onları.

Adalet üzere gelen dine biat etmeyen toplumlar ve devletler

Bunun yerine uydurdukları kültürleri din edinirlerse

Başlarına geleceklere katlanmak zorundalar,

Ona da katlanamayınca çatışma tabidir,

Zâten zulme katlanmak imkânsız değil de ya nedir.

İnsanı öğle bir acımasız çarkın içerisine girmeye zorluyorlar ki

İnsan o çarkın içerisinde öğütülmemek için,

Sağlam kalabilmek için

Birçok nâmus değerini bile atmak zorunda bırakılarak

Savaş veriyor üç beş lira ve bir avuç dolar için.

‘’ya ayakta kal ya da sefil ol’’

İşte dünyanın modern dedikleri çöplüğü bu!

‘’ya ayakta kal ya da sefil ol’’

Kimse kusura bakmasın

İnsan hem kendisi için

Hem de sevdiklerini sefil duruma düşürmemek için

Her şeyi yapmayı göze alabilir,

İşte sizler de insanları

O her şeyi yapmaya zorluyorsunuz,

Cinayet işlemeye bile zorluyor ve teşvik ediyorsunuz,

‘’ya ayakta kal ya da sefil ol’’

İşte dünyanın modern dedikleri çöplüğü bu!

Modern zamanın çöplüğündeyiz,

İnsanlar o kadar çok hızlandılar ki

Artık birbirleri ve kutsal değerleri ezerek, kırarak,

Parçalayarak geçtiğinin bile-bile

Hem de farkında olarak

Hiç durmadan koşuyorlar,

Çünkü bu modern çöplük de

Yavaş kalanlar

Asla ve asla başaramıyorlar,

Daha doğrusu başarmalarına müsaade edilmiyor.

İnsanlar ruhlarını iblise kiraladılar artık

Bunu görmüyor musunuz?

Adaleti hiçe sayarak

O hem insanlar

Hem de devletler kendi kafalarınca yasalar türettiler

Ve şimdi o kendi türettikleri

Hiç de âdil olmayan o kendi yasalarının dişlileri arasında

Ezilip sömürülmeye devam ediyorlar.

Birbirlerini eziyorlar.

Affetmek mi?

Affetmek sâdece menfaatin varsa eğer,

Acımak mı?

Acımak ise sâdece menfaati olana.

Fakirler ezilmeye sömürülmeye devam ettirilirken,

Dürüst insanlar dürüst kalabilmenin mücadelesini verirlerken

Çok yaralanıyorlar, çok yıpranıyorlar,

Bu da onları intikam ve nefrete yönlendiriyor,

Ayakta kalabilmek imkânsız gibi bir şey!

İnsanı bu saatten sonra mucizeler kurtarır,

Zâten birçok insan ise bu savaşın başında pes ediyor atık.

Ya intihar, ya hırsız, ya anarşist, ya terörist,

Ya da her ne ise farklı bir şeye dönüşebiliyor.

Ve ya da canavarların, iblislerin düzenine katılmak

Ve onlara benzemek zorunda kalıyor insan.

Ayakta kalmak zorundayız,

Modern zamanın içerisinde ki insanların

Uydurdukları sömürü yasaları merhametsizdir,

Ve yine merhametsiz bir gelecek sunmaya başladı

Şu yeni türettiği yaslarıyla insanlık,

Ayakta kalmak

Ve hayatta sağlıklı kalabilmek zorundayız,

Ne yazık ki

Nâmuslu ve erdemli yaşamaya müsaade edilmiyor artık,

Erdem ve nâmus değerlerinin yerlerini

Sâdece lüks ve kibirli yaşamlar aldı.

Erdem ve nâmus budalalıkmış gibi

Alay ediliyor artık,

Deli zannediliyor artık o erdem ve nâmus değerlerini

Korumak, yaşamak isteyenlerle!

Senden

Ya şu nâmussuz sisteme ayak uydurman bekleniyor

Ya da alay edilip ezilenlerden olman bekleniyor.

Tanrılaşmanın peşine düştü zâlim insan,

Unuttu merhameti ve adaleti.

İyi, erdemli değerleri öğrettiğim insanların hayaletleri bana

Şunları söylüyorlar, diyorlar ki;

Sen ne yapmayı düşünüyorsun,

Bu acımasız modern çöplük de

Kokuşanların içerisinde mi yer almamız gerekiyor,

Bizlere bir şeyler söyler misin?

Yoksa bizler de o alay edilenlerin, ezilenlerin,

Fakirleşenlerin, köleleşenlerin aralarına mı düşelim,

Sorumluluğumuz altındakiler ile kendimiz için

Neler yapmalıyız dediler bana,

Ben de dedim ki onlara;

Ayakta ve sağlıcakla, hayatta kalmanın mücadelesini

Hiç durmadan vermeye çaba gösterin,

Sorumluluğunuz altındakiler için,

Hem de kendiniz için

Ayakta ve sağlıcakla, hayatta kalabilmek için

Mücadele vermeniz gerekiyor

Bunu sizde biliyorsunuz,

Yoksa bizleri de

O ezilip dökülenlerin arasına atacaklar,

Gardınızı alınız,

Gardınızı sıkıca alınız,

Ayakta kalın,

Ayakta kalın ve düşmeyin,

Düşen kalksın ve yeniden denesin,

Düşen dostlarınıza yardımcı olmak onurdur,

Bu onuru asla kaybetmeyin,

Adalet nâmusunuzdur,

Haksızlık etmeyin, aşk denen bir gerçek var,

Onu da kazanmaya çaba gösteriniz,

Ayakta ve sağlıcakla hayatta kalmaya çalışın,

Düşmeyin, düşerseniz eğer kalkın ve yeniden deneyin,

Hikmet ve bilgelik size ve dostlarınıza yardımcı olacaktır.

Haydi, selametle, kalın sağlıcakla.

 

 

 

 

 

     Tercih ettiğin kader olabilir…

 

Mutlak ve hiç müdahale edemediğimiz,

Müdahale etmek için büyük mücadeleler versek de

O hiç değişmeyen mutlak kaderimizin yanında

Bir de daha çok o cüzi irademizle

Ve hayatımızın genelinde

Kendi tercihlerimize bırakılan bir kaderimiz de vardır ki

İşte o kaderimiz de der ki;

‘’insanın tercih ettiğidir kaderi’’

O halde neyi tercih ettiğine çok dikkat etmeli insan

Çünkü tercih ettiği kendi kaderi olabiliyor.

Hep dediğim gibi;

İnsanı tâlih ya da kader değildir zâlim yapan,

Kendi tercihleridir oysaki insanı iyi ya da kötü yapan.

Neyi tercih ettiğine dikkat et çünkü o senin kaderin oluverir.

 

                                              Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

                   

 

 

 

 

 

 

          Sanat derken…

 

İnsan, o en aziz sanatkâr olan

Rab Allah’ın var ettiği aziz bir sanatkârdır,

Fakat insan o sanatını dünyayı ve ruhları kirleterek

Kendisini alçalttı, hem de o kadar çok alçaltı ki

Hayvandan da aşağıya düşürdü kendisini.

Sanat mı?

Sanat hem dokunabildiğindir,

He de dokunamadığındır.

Sanat hem görebildiğindir,

Hem de göremediğindir.

Sanat en aşağıda olandır,

Hem de en yukarılar da olandır.

Sanat ulaşılabilendir,

Hem de asla ulaşılamayandır.

Seni aziz bir sanat eseri yapan

Ve seni aziz bir sanatkâr yapan

O en aziz sanatkârdan başka

Diğer her bir fâni varlık

Kendi başına da bir sanatkâr olarak var edilmiştir zâten.

Ey sağlıklı, erdemli ve adaletli yaşamak;

Sen insana sunulan en aziz bir sanat eserisin,

İnsanlık ilk önce seni aşk ile sahiplenmesi gerekir.

Hep dediğim gibi, sanat iyi ve kötü olmak üzere ikiye bölünür,

Ümit ediyorum ki

İyi, sağlıklı, erdemli ve adaletli olan sanata sıkıca sarılarak

Şu dünyamızı ve hem de ruhlarımızı

Kirletmekten, zehirlemekten vazgeçersiniz.

Bakınız kimin sanat eserleri kimleri ne kadar kirletiyor.

Caz (jaz)müziği ve şiir…

 

İnanır mısınız?

Caz müziği ve şiir

Adaletsizliğe, aşksızlığa, erdemsizliğe

Ve cehalete karşı söylenen o büyük eylemlerin sesi, soluğu,

Etkili bir çığlığı olmuştur,

Fakat dünya üzerin de hâlen büyük haksızlıklar, cehalet,

Erdemsizlik, adaletsizlikler ve aşksızlık var olmaya,

Artmaya, çoğalmaya devam ederken

Neden caz müziği ve şiir

O gerçek kimliğinden, gerçek fotoğrafından,

Gerçek samimiyetinden, o gerçek içselliğinden

Ve o gerçek idealinden başka

Saçma-sapan amaçlara yönlendirilmiştir ki

Anlamak keder veriyor insana.

 

                        Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

İnsan kendi ayağına sıkıyor kurşunu…

 

İyi ve faydalı olan kültürel değerleri

Ve yeni modern kültürel değerleri yozlaştıran

Ve yobazlaştıranlar; devlet eliyle halk, halk eliyle de devlettir.

Peki, bunların içerisin de hiç mi yoktu

O iyi ve faydalı kültürel değerleri

Ve yeni modern kültürel değerleri;

Büyük, güzel, iyi bir sanat eliyle işleyerek sunacak sanatkârlar

Elbette varlardı, hem sayıca az olsalar da

Onlar şu dünya üzerin de ki yozlaşmışlığın

Ve yobazlaşmışlığın içerisinden kaçarak

İçerlerine, kuytu yerlere demir attılar,

Fırtınaların geçmesini bekliyorlar,

Gerçi fırtınalarında hiç tükeneceği yok gibi,

Şimdi diyeceksiniz ki ya hu bir zamanlar yazılarında derdin ki

O aziz şairler ve aziz sanatkârlar cesurdur,

Fırtınalarda saklanmazlar kuytulara,

Mâsum ve mazlum insanlar için, adalet için mücadele verirler,

E doğru söylüyorsunuz aynen öğle söylüyorum

Fakat insanlar o kadar çok anlayışsız

Ve o kadar çok vurdumduymaz oldular ki artık

Hiçbir fâni varlığın gücü yetmiyor o hem aptallık

Ve gaflet uykularından uyandırmaya onları,

İşte bu sebeple de çekildiler kuytulara o aziz sanatkârlar.

Hep dediğim gibi,

İnsanın kendi tercih ettiği oluverir kaderi,

Hangi kaderle yaşarsan eğer işte o kaderle ölür

Ve yine o kaderle de mahşer günün de diriltilirsin, karar sizin.

 

   Aziz sanatkâr…

 

Milyarlarca insan vardır,

Aptallar ve aklı başında olanlar vardır,

On binlerce politikacı

Hatta yüz binlerce,

Milyonlarca asker hatta yüz milyonlarca,

Ve bir de yüz milyonlarca piyon ve kukla vardır,

Fakat hikmetli aziz ve âdil bir şair, yazar,

Adaletli bilge bir sanatkâr ise bulmak çok zordur,

Onları yetiştirmek istersin başaramazsınız

Neden biliyor musunuz?

Çünkü onlar sizlerin yönlendirmesiyle yönlenmeyecekleri için,

Sizlerin onlara biçtiğiniz elbiseyi giyinmeyecekleri için,

Onları yetiştirdiğinizi zannedersiniz fakat bir de bakarsınız ki

Yetiştirip eğittikleriniz de aynı sizlere benzemiş.

E ne olacaktı ya

Zorla bir elbise giyindirmeye çalıştıklarınızın üzerlerinde

Sizlerin giyindirdiği elbiselerden başka

Ne bulabileceğinizi, ne görebileceğinizi zannetmiştiniz ki

İşte gördünüz, kendinize benzeyen kendi köleleriniz.

Oysaki aziz hikmetli âdil sanatkârlar, şairler ve yazarlar

Asla ve asla sizlerin yönlendirmeleriyle değil,

Hür olarak ve insanlığın gerçek seciyesine uygun olarak

Kendilerini geliştirirler, olgunlaşırlar,

Kemale ererler, fakat dediğim gibi, hür olarak

Ve sizlere benzeyerek de asla değil. Hem ayrıca unutmayınız ki

Kim gördü ki nefesiyle toprağı kazanlar kürekle kazanı geçti diye

Hem ayrıca onları yönlendirmek gibi, onlara şekil vermek gibi

Bir aptallığa da düşen aptallara hep gülmüşümdür zâten.

               Kepaze insanlık tablosu…

 

Dünyanın üzerinde ki insan varlıklarının çoğunluğunu

Resmet deselerdi bana, kepaze adında bir tablo resmederdim,

Neden biliyor musunuz?

İnsanlığa bir ayna olması için.

Yok, eğer bu dediklerime muhalefet ederlerse

Onlara deyin ki mâdem kepaze değilsiniz

Öğleyse neden her yeni gün

Yüz milyonlarca insanın yanıyor canı haksızlığa uğramaktan.

Hiç kepaze olmamış olsaydı çoğunluğu insanlığın

Yaşanır mıydı şu yüz milyonlarca cinayet, savaş, tecavüz.

Ya hu baş-başa aynı damlar, aynı çatılar altında

Yüz-yüze gelmek ne korkunç bir yaşamaktır şu aptallarla.

Kendilerini modern ve bilgili zanneden dünyalılara derim ki;

Yetmedi modern bilgili zannetmek kurtarmaya kendinizi ateşten.

 

                                                 Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ben mi?

 

Kibirli değilimdir

Fakat bana kibirlilik yapana

Ben de kibirlilik şamarı atarım.

Yüzüme vurmak isteyene

Al sana öteki yüzüm de demem.

Fahiş bir bencil değilimdir

Fakat bana bencillik edene

Ve bencillik etmeye çalışanlara da

Ben de bencillik şamarını vururum.

Haksızlık etmem

Fakat hakkımın da gasp edilmemesi için savaşırım,

İşte o zaman derim ki hak istenmez, öğle ya da böyle elbet alınır.

Aptal değilizdir, biz de ki sâdece

O sizlerin bilmediği erdemdir, iyi niyettir, mütevazılıktır.

 

                                                 Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

      Ruh kimliği ve kafa kâğıdı…

 

İnsanlar kadar, bir şairin de asıl kimliği

Kalbindekiler ve aklındakilerdir,

Asıl önemli olan ruhundakilerdir insanın,

İnsanın, kalbinde ve aklında inandıklarıdır asıl kimliği.

Bir şairi ne ele verir biliyor musunuz?

Bir şairi ele veren şey yazdıklarıdır aslında,

Bir şairin kimliği yazdıklarıyla anlaşılabilir ancak,

Yoksa o ceplerinizde taşıdığınız kimlik belgesi

Sizleri anlamaya yeterli olmaz hiçbir zaman.

O ruh kimliklerimiz de bâzen kırgın, mutsuz, bâzen mutlu,

Ve bâzen de öfkeli azgın bir savaşçı,

Bâzen bir anarşist, bâzen radikal ve bir militarist,

Bâzen aşağılık işler işleyen bir zavallı, sefil, günahkâr, mücrim,

Bâzen de aziz bir sanatkâr olur insan işte o ruh kimliklerinde.

 

                                                  Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

       Aptal şairler ve onurlu şairler…

 

Kendi içini, kendi içerisinde yaşadığı toplumu,

Kendisinin biyolojik ailesi dâhil kendi yakınlarını

İyi ve kötü taraflarıyla eleştirmeyen şairlerden olsa-olsa

Ancak posa şair, budala, ahmak , yalaka, adaletsiz şair olurdu.

Fakat işte ben bu şairlerden olmadığım için

Dokuz köyün doğrusu dokuz köyden kovulmuş hikâyesinde ki

O şairler sınıfına girmekteyim galiba.

Her şair kendisine bir kahraman seçer, örnek aldığı birleri vardır

Ben ise kendime örnek bir kahraman olarak

Bilgiyi, hikmeti, adaleti ve aşkı tercih ettim,

İşte bu dört kahraman beni o budala, yalakalara benzemekten

Uzak tuttular, alıkoydular, bana da düşen o dört kahramana

Canı gönülden teşekkür etmek değil de ya nedir.

 

                                                  Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

           İnsanlık lisanını biliyor musunuz?

 

Zaman alevi gibi hiç durmadan cayır-cayır ıslatarak her yerimizi

Nasılda sessizce geçip ve çekip gidiyor yıllarımız,

Sessiz geçip ve çekip gitti dediğime bakmayın öğle,

Sizlerde biliyorsunuz ki

O geçip ve çekip giden yıllarımızın içerisin de

Binlerce çığlık, binlerce gürültü, binlerce keder,

Ara-sıra da onlarca mutluluk dolu kahkahalar da vardı.

Şimdi dönüp bakıyorum da ardım sıra

Hâlen insan olarak kalabilmenin onurunu duyuyorum,

Hâlen insanlık lisanını konuşabilmenin onurunu yaşıyorum.

İnsanlık lisanı diye bir lisan vardı

Acaba hanginiz hatırlayabiliyor o lisanı sorun lütfen kendinize.

Kaç lisan konuşabiliyorsunuz sorusunun cevabının içerisin de

İnsanlık adında ki o kutsal lisan da var mı ki acaba.

 

                                                   Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Duygular denizinde bâzen…

 

Hep bir şeyler gizledim

Kendimden bile,

O kendime sakladığım

O bir şeyleri kendime bile söylemeden

Yaşıyorum hâlen uzakları

Hem de çok uzaklara hasret kalarak ben.

Oysaki insanın mutlu olduğu yermiş vatanı,

İnanır mısın?

Ben seninle,

Seninle birlikteyken,

Hem de senin yanı-başındayken

Daima mutluydum, huzur buluyordum,

Aşk dediğin vakit cüssesine ve bilgisine bir bakmalı insan,

Onu ağzına alıp alamayacağına sonra karar vermeli değil mi?

 

                                                 Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kendilerini tanrı zannedenlere…

 

Ey

Kendilerini

Tanrı zanneden

Zavallı

Budalalar,

Neden

Bilmem ki

Hâlen

O yönetemeyeceğiniz

Zavallı

Ordular

Yaratmaya

Çalışırsınız ki!

Çünkü hem dünyanız hem de cehenneminiz ateş olacak.

 

                                         Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bir İstanbul ağlar içerimde…

 

Zehir soluyoruz

Her geçen gün ölümünü seyrederek dünyanın!

Dünyayla beraber

Bir İstanbul ağlar içerimde,

Çocuk yaşta ki işçilerin ayazlar da, kuytularda söndüğü,

Kuşların endişe içerisinde çatılarına konduğu,

Martıların her yeni gün farklı faili meçhuller de vurulduğu,

Bir İstanbul ağlar içerimde.

İnsanların birbirlerine karşı

‘’Selamsız köyün bandosu‘’ hikâyesine döndüğü,

Erdemin her geçen gün biraz daha söndüğü,

Şairlerin kanatsız kuşlara döndüğü

Şu dünyayla beraber

Bir İstanbul ağlar içerimde.

 

                                    Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         Budala insanlara…

 

Uydurukça kitaplarınız mı?

Yoksa

O adaletsiz sistemleriniz mi iyi gelmedi ki acaba

Şu insanlığa baksanıza hâlen

Terk edemiyorlar savaşlarını,

Cinayetlerini,

Ve ne de tanrılık iddialarını.

İnsan işte,

Bir türlü anlayamadı gitti ölümlü olabildiğini.

Ha bu arada

Bizlere ihtiyaç duymayanlara da deriz ki

Bizim de zâten sizlere ihtiyacımız yoktu,

Haydi, öğleyse herkes kendi yoluna,

Bizim işimiz adaleti haykırmaktı kendi çapımız da vesselam.

 

                                                   Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                İnsan, dünya ve vatanı…

 

Her bir duyarlı varlığın bir incinme noktası vardır.

Mutlak kaderin haricin de ki

O cüzi kaderini resmedebilenler zaferi daima tanımışlardır.

Dünya mı?

Başına neler gelebileceğini tahmin edebildiğin bir hayatı

Endişeyle yaşamaktır, işte dünyanın geldiği durum,

İşte birçok yeri dünyanın aynen bu hâle getirilmiştir.

Oysaki dünyanın kendisi iyi ve güzeldi

Ta ki zorba zâlim insan onu güvensiz bir yurt yapana kadar.

İnsanın mutlu olduğu yerdir vatanı,

Peki, öğleyse ben vatansız mıyım?

Elbette ki vatansız değildim, fakat cenneti çok özlüyordum,

Cennete gidebilmenin de bir bedeli vardı elbette,

Peki, öğleyse aşka ve adaletli yaşamaya cesaretiniz var mı?

 

                                             Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

       Var mı ki aşka cesaretin…

             

Kendisinden başka ilah Rab olmayan Allah

Her bir varlığın ilahıdır.

O halde her bir varlık adaleti hak etmektedir,

Çünkü tüm ilahi dinler gibi

Tevrat’ın da, Zebur’un da,

İncil’in de, Kuran’ı kerimin de

İnsanlığa gönderilmesinin sebebi

Adaleti ayakta tutup

Adaletle yaşamalarıdır insanlığın.

Peki, öğleyse senin aşka ve adaleti yaşamaya cesaretin var mı?

Aşk; her bir güzel yüreğin o adalet adın da ki hayatını birlikte

Canı gönülden yaşatarak

Samimiyetle yaşaması, seslendirmesi, haykırmasıdır.

Peki, senin aşka ve adalete var mı yüreğin, cesaretin.

 

                                                 Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   İnsanların ve devletlerin ikiyüzlülüğü…

 

Ortada bir haksızlık ve mazlum varsa eğer,

Din, dil, ırk ayırmaksızın gücün ve hünerin ölçüsünce

Müdahale etmektir asıl marifet.

Kendi kederleri, kendi acıları sebebiyle yaygara kopartanlar,

Dünyayı ayağa kaldıranlar

Ve hatta kendileri için destek yardım görmeyi bekleyenler

Acaba o kendi menfaati dışında kalan,

O yardıma desteğe ihtiyacı olanlara yardım edebilmiş mi ki

Onlara dost elini, yardım elini uzatabilmiş mi ki

Onların haklı davalarını kendi davası gibi bilmiş mi ki

O diğer başka mazlumların haklarını savuna bilmiş mi ki

Şimdi ise

Kendi acıları için dünyayı ayağa kaldırmaya çalışıyorlar.

Ha bir de hep merak etmişimdir

Şiddete şiddetle karşı olan devletlerle insanlar

Acaba neden hâlen o en büyük şiddetlerden birisi olan

Boks adın da ki şiddete spor diyerek desteklemekte

Ve milyonlarca dolar prim vermekteler.

Devletler ve insanlar işte;

Hem zorba yalancı ve hem de ikiyüzlü değiller de ya nedir.

Hem o zararlı sigara gibi içeceklerin içilmesine,

Dünyanın zehirlenmesine sebep olan işlerin yapılmasına

Şiddetle karşı olacaksın

Hem de utanmadan o zengin şirketlere ülkeleriniz de

Onların yapımına, satılmasına, kullanılmasına izin vereceksiniz,

Devletler ve insanlar işte; hem zorba zâlim,

Hem de yalancı ve ikiyüzlü değiller de ya nedirler.

Akıllıya bir işaret yetmez mi?

    Hafif sanat müziği… (bir şarkı daha)

 

Biliyorum ki

Mâdem sen de gideceksin hayatımdan

O halde sevmeye hiç gerek yok seni de,

O halde

Aşka bile davet etmeye hiç gerek yok seni de,

Hem neden seni de sevip

Hem de sonun da kedere düşeceğimi bilerek

Neden gam, hüzün vereyim ki ömrüme,

Ömrüm, baharım,

Kaldırımlarında soldu şehirlerin,

Sevmekler tutkuyla hep bana,

Çekip gitmek ise                  

Hep onlara düşüyorsa eğer

Öğleyse neden sevip de

Keder vereyim ki ömrüme.

Bana hiç ‘kal demiyorsun’ diye sorma boşuna

Çünkü biliyorum ki

Sen de gideceksin mâdem hayatımdan

O halde neden keder vereyim ki ben ömrüme

O halde sevmeye hiç ama hiç gerek yok seni de.

 

 

 

 

 

 

 

 

         Gitmek mi kalmak mı dersin…

 

Ben yıllarca bu kalbin içerisinde onurumu şerefimi taşıdım,

Artık bu vakitten sonra

Onu ben başka ne ile değiştirebilirim ki

Hem bundan farklı bir değişimi de

Ne şeref, ne onur kabul eder

Ne de şu yıllardır fırtınalara karşı dayanan kalbim.

Oysaki

Rüzgârını kaybeder insanlar yalnızlaştıkça.

Bana gitmek düşer bu saatten sonra,

Sana ise;

Belki geri dönerim ümidinin hayalini kurmak ardımdan.

Haydi, hoşça kal sevgilim,

Ha bu arada benim başımda ki hiçbir yıldız sönmez,

Artık sen bu saatten sonra kendi karanlığına sarıl.

 

                                      Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bela mıdır yoksa merhamet midir sevmek…

 

Ben bilseydim daha önceleri

Nihayetinde keder olduğunu sevmeklerin

Hiç daha baştan kurar mıydım şiirlerime

Her bir sevmek güzeldir diye.

Koşar mıydım sevgi okuluna telaşla erkenden,

Sarar mıydım başıma sevmek denen şu derdi hiç,

Alır mıydım her bir vakit koynuma merhameti,

Vurulacağımı bilseydim eli kanlı bir avcının kalbiyle.

O kadar insan tanırım ki

Sevmek okulundan devamsızlıktan kalmışlardır sınıfta

Fakat neden ben o gamsızlar gibi yapmak yerine

Giderek hep erkenden

Ve daima da en son çıkanlardan oldum

O sevmek adında ki okuldan, keder içeceğimi bile-bile.

 

                                           Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  Cürümü kadar yer kaplar ancak âşık…

                         

Ne meydan okursun ki sevmek denen varlığa,

Ondan asla vazgeçememişken

Eli kanlı düşmanlarımız bile ondan vazgeçemezken,

Oysaki iblisten tut da her bir melek

Yani her bir varlık alamazken kendilerini sevmekten,

Sevmekten duramazlarken kimseler geriye,

Şimdi sen mi meydan okuyorsun sevmem ben asla diye.

Senin anlayacağın yâni her bir varlık diyorum,

Sevmek ve nefret denen bu hayatta

Ancak cürümü kadar yer yakar kalbinde birbirinin.

Peki, en kudretli cürüm kimindir biliyor musunuz?

Tabi ki de hiçbir kimselere haksızlık yapmayanlardır.

Gerçi kaldı mı ki bilmem cürümüyle şu arsız

Ve hırsız insanlığın içerisinde hiç haksızlık yapmayanlar.

 

                                             Sonnet… Nafiz coşkun

 

                                            

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

      Aptallıktır basireti kör eden düşman…

 

Şiddetli fırtınalarda kimselerin kimseleri gördüğü,

Duyduğu, anladığı yok artık kimseleri,

Anlaşılan şu modern ve hızlı dünya insanlığı da

Aynı o şiddetli fırtınalara dönüşmüş kadar oldular da

Bak hiç birinin gözleri ne o fakirleri, ne fukarayı

Ne yardıma ihtiyacı olanları

Ve ne de gerçek aziz sanatkârları görmüyor oldular.

Halk ve devletler bu kendi türettikleri fırtınalardan

Akıllarını köreltmişler,

Kendi elleriyle kendi gözlerini bağlamışlar farkında mısınız?

Ve ayrıca o kadar kör sağır olmuşlar ki

O hiç de destek olunmayacaklara destek olup

Ve hiç de alkışlanmayacaklara alkış tutuyorlar,

Ah aptallık, akıl gözünü nasıl kör ediyor muşsun meğerse.

 

                                         Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ağır yükler el birliğiyle kalkar yerinden…

 

O tüm yalnız kalanlara,

İtibarsızlaştırılanlara

Ve ezilen tüm insanlara derim ki

Zor bir mücadele sizleri bekliyor,

Birleşin

Ve yolunuzu

Adalet ve güzel ahlak üzerine şekillendirin ki

Erdemli bir dünya cumhuriyeti

Şu tüm dünya üzerin de kurulabilsin,

Ancak şu kanser hastası yaptığınız dünyayı

O kuracağınız âdil dünya cumhuriyeti iyileştirebilecektir.

Sizler de biliyorsunuz ki

Ağır taşlar ancak baş-başa verince

Elbirliğiyle kalkarmış yerlerinden. Haydi, selametle kardeş.

 

                                              Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gamlı ve kanlı musibet değildir aşk oysaki…

 

Çeker mi kalbimin sıkleti

Bu aşkı bilmem

Fakat

Onca yıl oldu

Yemediğim şamarı kalmadı

Elinden aşkın.

Dilemek mi?

Tövbeler olsun

Haddimi bilirim,

Çünkü

Bilir ki âşık,

Dilemeden Rab,

Dileyemez âşık

O dilemediği şeyleri Rabbin.

 

       Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Yazar, şair Nafiz coşkunun, yayınlanan diğer kitapları:

...

1: Kelebek mevsimi ve saklambaçlar şehri…

2: Elma kokuları ve yağmur zamanı…

3: Azap yağmurları…

4: Sevgili nâna ve mektupları…

5: Papatya mevsimi…

6: Gece yürüyüşü…

7: Sevgili tutya ve mektuplar…

8: Sürgün şehir…

9: Su kavmi ve Ruhûl Kudüs...

10: Şafak gemisi…

11: Gemileri yaktım Aşk ülkesinde…

12: Sürgün çocuklar…

13: Siyah incir ve mavi kelebek…

14: Sofia filo ve mektuplar…

15: İstanbul da sanat ile aşk…

16: Afili yalnızlıklar şehri…

17: Şairler anarşist olurmuş…

18: Sular kesti kılıçları…

19: Kafa kâğıdı…        

20: Hikmet ve felsefe…

21: Olmak ya da olmamak…

22: Papirüsler…

23: Meleklerin şehri…

24: İstanbul’un kanatları altın da…

25: Kırmızı yağmurlar…

26: Sobe, körebe ve saklambaç…

27: Bakır cezve…

28: Kaldırımda demlenen fikir…

29: Senfoni gülüşü…

30: Sevgiliye senfoni ve aforizmalar.

31: Ölümsüzlük senfonisi ve Felsefik yazılar.

32: Felsefe ile şiirin buluşması.

33: Çirkin kral ve fikir yazıları.

34: Ölü şairler mezarlığı.

35: Cennetin çocukları.

36: Şairler kenti ve aforizmalar.

37: Kelebekler şehri ve Felsefik notlar

38: Tutsak melekler ve fikir yazıları…

39: Şair korsanlar ve aforizmalar… 

40: Şehrin azizleri ve Felsefik yazılar…

41: Sofia filo ve aforizmalar…                            

42: Faili meçhul sevdalar ve aforizmalar…

43: Kırmızı balık ve aforizmalar…

44: İhbarlanmış aşklar ve Felsefik notlar…

45: Kılıçlar ve kalemler…

46: Pur si muove ve aforizmalar…

47: Şairlerin ölüm dansı ve aforizmalar…

48: Düşmanlar ve sevgililer…

49: Soprano ve kanlı sözler…

50: Kurşun askerler ve aforizmalar…

51: Ölüm öpücüğü ve aforizmalar…

52:Kale düştü ve felsefik yazılar…

53:Şairin kurşun kalemi ve aforizmalar…

54: Şairin seyir defteri ve aforizmalar…

55: Kartal yuvası ve aforizmalar…

56: Kelimelerle dans ve aforizmalar…

57: Yalnızlık senfonisi ve aforizmalar…

58: Aksiyon ve aforizmalar…

59: Aşk yasası, Aşk diyalektiği…

60: Sinekler lordu ve aforizmalar…

61: Kod-adı şair ve aforizmalar…

62: Su akar yatağını bulur…

63: insan ilişkileri ve aforizmalar… (karma)

64: Sokrates’in intikamı ve aforizmalar…

65: Cehennem melekleri ve aforizmalar…