KİTAP ADI: ŞAİRİN SEYİR DEFTERİ. (kitap 54) yazar şair author poet nafiz coşkun

 

Felsefik yazılar, jurnaller, fikir yazıları, makaleler, şiirler, aşk,

           Aforizmalar, hikmet, sanat ve sonnet…

 https://drive.google.com/file/d/1G3ZhPoMoNj15ldOn3cAUSnydksuUb5Wt/view?usp=drive_link

 KİTABI PDF OKUMAK İÇİN YUKARIDA Kİ LİNKİ TIKLAYIN

 

                                 ♛ ♣ ♡

 

 

        Şairin seyir defteri ve aforizmalar… Kitap: 54.

 

 

                                  ☆☆☆

 

                 Kader ya da talih değildi kötü olan,

       Kendi tercihleriydi insanı zâlim ya da âdil yapan.

 

 

Düşüncelerimin, aforizmalarımın erdemleşerek olgunlaşmasın da ve hayatın içerisinde ki zorluklara cenderelere karşı cesur duruşumu gardımı alışımda benden yardımlarını geri çekmeyen meleklere teşekkür ediyorum. Ve o çok değerli tüm bilge hikmetli sanat felsefe insanlarına teşekkür etmeği kendime aziz bir vasıf olarak görmekteyim çünkü onlara gönülden teşekkür etmek bile benim gibi bir mücrimi azizleştirebilir. Ben sadece iyi insan olmaya çalışan o aziz sanatkârım olan Rab Allah’ın yarattığı Aşk budalası bir varlığım, sağlıcakla, hoşça kalın.

 

                                                          Nafiz coşkun.

 

                                    ☆☆☆

 

 

 

 

Yazar şair düşünür ve sanat insanı: Nafiz coşkun ile iletişim adresleri: e-posta: n.coskun006@gmail.com 

Ve ayrıca daha çok facebook Messenger,

Twitter ınstagram linkedln pinterest adreslerinden ulaşabilirsiniz.

 

 

 

 

 

Bu ve tüm kitaplarımın telif hakları, basım, yayın, satış hakları Nafiz Coşkun’a aittir. İzni alınmadan kitabın tümü, ya da bölümleri, mekanik, elektronik, manyetik ya da başka yöntemlerle çoğaltılamaz, bastırılamaz, medyada okunamaz, şarkı türkü yapılamaz.

 

…

 

Baskı

Ofset baskı merkezi

 

         /

 

Matbaa sertifikası

 

ISBN:

                                  ☆☆☆

 

Kitap içerisindeki Felsefik yazıların, şiirlerin, makalelerin ve Sonnetlerin sayfa numaraları:

…

Sayfa: 7. ŞAİRİN(kendimin)SANAT TARZI

Sayfa: 9: İnsan ne yapıyor farkında mısınız?

Sayfa: 11: Yalnızlık tercihleri etkiliyor…

Sayfa: 13: Kendi bindiği dalı keser insan… (sonnet)

Sayfa: 14: Asıl olan nâmus nedir biliyor musunuz?

Sayfa: 15: Kendine merhamet etmeyene merhamet olunur mu?

Sayfa: 16: Sanatkârı kurumlara ve kişilere mecbur edenlere…

Sayfa: 17: İlki olduğu gibi son söz de rabbinindir… (sonnet)

Sayfa: 18: Kendine iyi bak…(sonnet)

Sayfa: 19: İnsan işte… (sonnet)

Sayfa: 20: Bulanıklık… (sonnet)

Sayfa: 21: İnsan sınıfları…

Sayfa: 22: Küfürbaz şair… (sonnet)

Sayfa: 23: Kimi sevdiğinize bir bakın… (sonnet)

Sayfa: 24: Aşk sancılarım…

Sayfa: 33: Ölü tanrıların kibirli kuklaları… (sonnet)

Sayfa: 34: Kardeş dünya insanlığına… (sonnet)

Sayfa: 35: Kimi çok severim ben… (sonnet)

Sayfa: 36: İnsan neyini kaybetti… (sonnet)

Sayfa: 37: Âşığın hesabı adalettir, sevgidir her daim… (sonnet)

Sayfa: 38: Sonneto…   (sonnet)

Sayfa: 39: Dadım der ki bana… (sonnet)

Sayfa: 40: Sosyal bir gerçek…

Sayfa: 41: Saçma sapan sokak edebiyatı… (sonnet)

Sayfa: 42: Gerçekler, endişeler, düşünceler… (sonnet)

Sayfa: 43: Değer mi nefretiniz ve ya sevmeniz…

Sayfa: 44: Aile olabilmek için…

Sayfa: 45: Tenkit de ölçünüz neye göre… (sonnet)

Sayfa: 46: Hikmetli fikir her bir fâni varlığın üstadıdır…

Sayfa: 47: Görmek mi bakmak mı dersin… (sonnet)

Sayfa: 48: Edebiyata dair…

Sayfa: 49: Sanatkâra destek olmak mı peki hangisine. (sonnet)

Sayfa: 50: Açın artık gözlerinizi, uyanın… (sonnet)

Sayfa: 51: Seçimlerinize ve inandıklarınıza dikkat edin…

Sayfa: 52: Anlamak ya da anlamamak, işte tüm mesele bu…

Sayfa: 55: Sanatkârın farkı…

Sayfa: 57: Vahşi insanın serüveni…

Sayfa: 58: Güzelliği ve faydayı tam kavrayabilmek için…

Sayfa: 59: Zaferler elden ele dolaşır… (sonnet)

Sayfa: 60: Hâlen bir umut olmalı…

Sayfa: 61: Haksızlık edenler de ölüp batıyorlar…

Sayfa: 62: Profesyonellik…

Sayfa: 63: Adaletin dedikodusunu çok yaptık icraatta sıra…

Sayfa: 64: İnsanlığın hasta, kederli mirası… (sonnet)

Sayfa: 65: Geçer biliyorum, fakat tükenmiyor bir türlü…

Sayfa: 66: Gemi çoktan su aldı, batmak üzere…

Sayfa: 68: Benim olmayan savaşta ben yokum…

Sayfa: 70: Uyanmak zamanı gelmedi mi artık…

Sayfa: 72: Efendi kimmiş anlamalı artık insanlık…

Sayfa: 74: Ufuklar mı?  (sonnet)

Sayfa: 75: Kötü bir insan olmak uymuyor bize…

Sayfa: 76: Dedikoduyu bırak hamle yap… (sonnet)

Sayfa: 77: Modern ve geçmiş zamanlarda…

Sayfa: 78: Beni kandıramazsınız yok öğle yağma…

Sayfa: 79: Tükür yüzüne onların… (sonnet)

Sayfa: 80: Kim mâsum olan ses versin…

Sayfa: 81: Geçmişin hayaletleri…

Sayfa: 82: Aptallığın böylesi…

Sayfa: 83: Nasihat deyip geçme…

Sayfa: 84: O bâzı doktor ve sağlık görevlileri…

Sayfa: 85: Bir ülke halkını tanımak istersen…

Sayfa: 87: Adalet, ilahi din, hürriyet…

Sayfa: 88: Diplomalarınız ve cinayetleriniz… (sonnet)

Sayfa: 89: Adalet susturulduğunda…

Sayfa: 90: Şairler ve adalet… (sonnet)

Sayfa: 91: Dinle beni lütfen…

Sayfa: 92: Nesillere öğretilen nedir cinayetten başka…

Sayfa: 93: Çekerim idam ipini düşmanımın… (sonnet)

Sayfa: 94: Hürriyetin tadına varmayan bilmez adalet… (sonnet)

Sayfa: 95: Adalet nômos’umdur benim… (sonnet)

Sayfa: 96: Süpür kederlerimi…   (Bir şarkı daha)

Sayfa: 97: İnsanlar işte… (sonnet)

Sayfa: 98: Saadeti özlüyorsan eğer… (sonnet)

Sayfa: 99: Aşk saadettir ancak olamaz keder… (sonnet)

Sayfa: 100: Salağın böylesi…

Sayfa: 101: Şölenleri tükenmez insanlığın…

Sayfa: 102: Aşk şöleni…

Sayfa: 104: Seninle şölendir hayat…

Sayfa: 105: Nefsi gâlibiyet mi yoksa adalet için mi?

Sayfa: 106: Kalbin büyük bir yara aldığında… (sonnet)

Sayfa: 107: Her şiiri küçümseyen o erdemsiz şaşkın da kim…

Sayfa: 108: Sen ve ben… (bir şarkı daha)

Sayfa: 109: yazarın yayımlamış olan kitaplarının isimleri…

 

                               

                                ☆☆☆

 

 

 

 

 

 

Nafiz derki:

…

Sevgili Mikel’e, Cibril’e ve Şafağa ve sana

Ve senin için sevgilim.

Sevgili İsrafil’e,

Ölüm meleği Azrail’e ve Ruhûl Kudüs’e Teşekkür ediyorum.

Sonnet ve şiirlerimi, tane-tane,

Yavaş-yavaş ve yumuşak bir ses ile oku.

Fikir yazılarımı, makalelerimi, aforizmalarımı,

Şiirlerimi, sonnetolarımı, kelimelerimi, hikâyeciklerimi,

Jurnallerimi okurken düşünerek oku!

Anlamak istiyorsan bu dediklerimi yerine getirmelisin!

Ve unutma ki hikmetli düşünerek okumak;

Erdemlilerin, kibarların,

Asaletli,

Asil insanların aziz bir vasfıdır, karakteridir, sanatıdır unutma!

                                                      

                                                       Sonnet. Nafiz coşkun

 

 

            

                 ☆☆☆

          ŞAİRİN(kendimin)SANAT  TARZI.

 

Bu yazıyı tüm kitaplarımın baş sayfalarına yerleştiriyorum!

Beni ve sanat şiir tarzımı anlayabilmek için bu yazımı lütfen dikkatlice kendiniz ya da karşılıklı bir insanla okuyunuz ki benim yazmış olduğum eserlerimi daha iyi anlayabilmeniz mümkün olsun. Kendisine yazar şair düşünür ve sanat insanı unvanlarıyla seslenen o akılcı romantik adamın yani benim ne tarzda yazdığımı, nasıl bir nazm ölçü kullandığımı şu ifadelerle beyan etmek istiyorum. Şu aziz iki cümleyi çok irdeledim, olmak ya da olmamak ile anlamak ya da anlamamak cümlelerini. Ve anladım ki bu iki aziz cümle beyni dolmaya başlamış bir insanın tüm hayatını şekillendiren kafa kâğıdıdır, ruh haritasıdır. Düşün ve anlamaya çaba göster, olmak için ise bilgi ile meseleleri anlamak gerektiğine inandım daima. Şiiri, felsefeyi, fikirlerimi, telkini sonnet kalıbında, sonnet nazmın da birleştirdim, ha bu arada hatırlatmak isterim ki zâten kaliteli bir şiirin fikirsiz felsefesiz olması mümkün değil. Bazen de kimi yazılarımda sokak lisanını kullanmayı ihmal etmedim çünkü sokağın ayrı bir lehçesi vardır bunu inkâr edemem, iyi ya da çirkin sokağın o çok farklı argosunu bile kullandığım oldu. Her bir aklın, her bir anlayışın anlayışına göre anlatmaya çalıştım ve o sokak şairi üslubu yanında birde salon şairi ile aforizmacıların lisanını kullanmayı da ihmal etmedim. Bazen insanların o geçmişten bugüne hiç değişmemiş aynı olan ezberlerini bozmuş oldum bu farklı yazılarımla, bu farklı sanat tarzımla. Çoğunlukla bazen de insanların düşünce güçlerini artırmaya çalıştığım oldu. Hem sokak lisanını, sokak felsefesini ve hem de yüksek akademi lisanının felsefesini kullanmayı kendime has bir tarzda uygun gördüm. Aynı kitap içerisinde hem Sonnet’i, şiiri, makaleyi, jurnal yazılarını ve bazen de minik hikâyecik roman kokulu yazılarımı ve ayrıca laubali bir lisan tarzını da ihmal etmeden kullandığımı yazılarımda göreceksiniz çünkü kötülüğe karşı laubali olmamak mümkün değildir erdemli bir insan için. Ve hatta çok basit anlatılar ile süslenmiş şarkı sözü olabilecek dizeleri, şiirleri, Aşk’ı, Hikmet’i, kavgalarımı, hatalarımı, pişmanlıklarımı, halkımı, birbirinden çok farklı insan kalıplarını, farklı kültürdeki insanların isyanlarını, sohbet şiir kültürlerini, yalnızlıklarını, zaferlerini, yenilgilerini, umutlarını ve birçok şiirde olduğu gibi karamsarlığı değil, tam tersine insanları karamsarlıktan çıkartabilmenin uğraşısını göreceksiniz yazılarımda. Biliyorsunuz ki felsefi bir mesele üzerinde hikmetlice düşünmeye çalışmak insanın düşünce gücünü artırıyor. Ve işte bende Felsefik yazılar ile yoğurduğum mayaladığım şiir sonnet sanat düşünce fikir hamurumu kendime has yepyeni bir modern sanat tarzında sizlere ikram ediyorum, isteyen alabilir, alırsanız eğer zararlı asla çıkmayacaksınız emin olabilirsiz, çünkü ben de sizler gibi iyi bir insan olmaya çaba gösteren bir varlığım.

Yeniden kısaca tekrar etmem gerekirse eğer, Tüm eserlerimin kitaplarımın tarzı şöyle ki yazılarımın büyük bir bölümünü, fikirlerimin bir kısmını sonnet kalıbı nazmında, şiirsel kendime has Felsefik hikmetli dokunuşlarla yazdım. İşte bu bana has nazm ile tarz birleşince dünyada bir ilk oldum desem yeridir. Ayrıca bu nazm tarz birleşmesiyle yazılan bazı eserlerimin okunuşu konuları gibi zor, ağır gelebilir bazılarınıza. Lütfen yazılarımı daha dikkatli, yavaş ve seçici, tane-tane, düşünerek okuyunuz, anlamadığınız kelimelerin manaları için lütfen sözlüğe bakınız, bir kelime insan vücudundaki iskeletin parçası gibidir anlamını bilmeden okuyup geçerseniz hiçbir fayda göremezsiniz, zarara girmez erdemliler, kısacası ben Şiirle felsefeyi birleştirdim!

             İnsan ne yapıyor farkında mısınız?

 

Hastalıklardan iyileşmek ve tedavi görmek, şifa bulabilmek için ilaçlar üretiyor insan ve o üretilen ilaçların bir kısmından insanlar, canlı varlıklar ya sakat kalıyorlar ya da ölüyorlar. Temizlenmek ve temizlemek için temizlik maddeleri ve malzemeleri üretiyor insan fakat o ürettiği ürün ve o ürünlerin atıkları sebebiyle de ya sakatlanıyoruz ve ya da ölüyoruz. Lüks ve rahat yaşamak için üretiyoruz fakat o ürettiklerimiz ve ürettiklerimizin artıkları bizleri ya sakat bırakıyor veya da bizleri öldürüyor. Sevdiklerimizi ve kendiişlerimizi rahatlatmak, caka satmak için araçlar gereçler yapıyoruz, uçak, otomobil, uzay araçları, küçük büyük ev iş aletleri vesaire, vesaire, ya da satın alıp kullanıyoruz onları fakat bu araçlar ve atıkları ya bizleri sakatlıyor veya da öldürüyor. Peki, insan ne yaptığının farkında mı sizce! Ya hu sırf birbirimize karşı güzel kokalım diye onca tabi zararsız güzel koku dururken, o kullandığımız parfümlerin bir kısmı sebebiyle ve atıkları sebebiyle ya sakatlıklar ve ölümler oluşmaya devam ediyor, ya da biz veya hayvanların, bitkilerin yaşamları tehlikeye girmeye devam ediyor. Peki, insan ne yaptığının farkında mı sizce! Evet, bence farkında insan, ne yaptığının gâyet farkında. Tüm bunları ve bunun gibileri severek ve isteyerek yapıyor, yine, yine tüm bunları bile isteye yaparken hem kendine hem de sevdiklerine bile isteye zarar vereceğinin farkında olarak yapmaya da ne yazık ki devam etmektedir. Acımasız bir dünyanın kollarında değiliz, acımasız bir dünyanın kucağında da dünyaya gelmiyoruz, dünya bize merhamet ve şefkat gösterirken, fakat o acımasız bir hâle getirdiğimiz birbirimizin kollarında ve yollarında buluyoruz kendimizi, hem de ya sakat kalmış olarak veya da hastalanmış, ölmüş olarak, işte insan budur. Yıpratıyoruz birbirimizi, horluyoruz, aşağılıyoruz, öteliyoruz, sevdiğini söylerken bile kırıyor insan birbirini. İnsan tanrılaşmanın hevesinde, herkeslerden daha çok güçlü olmanın ve herkeslere emirler vermenin hevesinde, hem de acımasız bir karakterle yapıyor tüm bunları. İncitmek oldu sevmekler artık. İnsanın sevmesi bile incitmekten ibaret oldu artık. Peki, insan ne yaptığının farkında mı sizce! Evet, farkında. İnsan ne yaptığının farkında, hatta başına nelerin geleceğinin bile farkında vahşi canavar. İnsan, acaba ne uğruna kemale, kibarlığa, erdeme ulaşmak yerine, lüks ve tanrısal bir hayatı yaşamanın hayâliyle, işte o hayâle şu onca cinayetiyle ulaşmaya çalışıyor. Yazık. Her bir şeyi kırarak, zehirleyerek, yakarak, öldürerek! Şunu aklınızdan çıkarmayın ki ne sarhoş eden içki, ne de kimyasal silahlar o şişelerinde durdukları gibi durmuyorlar. Durmayacaklarda. Güneş çıkar, yağmur fırtına diner, ortalık aydınlanır da fakat şu insan bir türlü kendini o hikmet ve erdemle, adalet ve kibarlıkla aydınlatamaz bir türlü. İnsan mı? O sâdece aydınlığını lamba ışıklarıyla almakla yeterli bulan, kendisini aydınlanmış zanneden yalancı, zorba ve câhil değil de ya nedir, hem insan hiç böyle olmasaydı bu kadar çok yeryüzünde cinayet işlenebilir miydi? Ha bu arada unutmayınız ki insanlık ancak erdemleştiği vakit azalır şu tüm cinayetler, ha bu arada erdemin kumandanı, dümeni, kalbi ve aklı da adaletten başka bir şey değildir. Haydi, erdemliliğe ermeniz umuduyla.

 

 

 

 

 

 

               Yalnızlık tercihleri etkiliyor…

 

Aslında bâzen şu kalabalıklığımız yalnızlığımızdan dolayıdır biliyor musunuz?

Çoğu insanın kalabalıklığı ise aslında onu o yalnızlığında ki kederlerinden bile kurtaramıyor çünkü yalnızlığın kederlerinden kurtulabilmek için sığınabileceği bir limanı arıyor

Ve önüne gelen ilk fırsatta da, sevdiği ve ya sevmediği birçok kalabalığa demir atıyor, onlara sığınıyor, fakat bu onun o kalabalığı benimsediği ve sevdiği anlamına da gelmiyor aslında, dedim ya sâdece kendisinin yalnızlığına merhem olabilecek bir liman aramanın peşindedir o.

Eğer her bir insan o her demir attığı, o her sığındığı kalabalıklarda, mutluluğu bulabilseydi, şu yeryüzünde yüz milyonlarca mutsuz insanlar meydana gelir miydi ki hiç.

Hatta insanların bir kısmı yalnızlığın ve tek başına kalmanın verdiği sıkıntı ve kederden sıyrılıp kurtulabilmek için sağlıksız kararlar alabiliyorlar biliyorsunuz. Ve bu sağlıksız kararlarda o yaptıkları tercihler ise onları zararlara da düşürebilir bunu da biliyorsunuz. Yanlış arkadaş, yanlış dost, yanlış sevgili, yanlış evlilik, yanlış bilgi, yanlış kitap, yanlış yerde ve yanlış şeylerle mutluluk aramak gibi tercihleriyle, insan şu hayatında birçok acı ve kederli hâtıraların lekelerini taşımaya da mecbur bırakıyor kendisini. Hem de yıllarca.

Neden, çünkü alabildiğine erdemsizlik ile alabildiğine yalan ve cehalet ile işte o sahte hayatların hayâlleriyle daima böyle arsızca arzuladı her bir şeyi de ondan.

Biliyor muydunuz? Şu dünya da görülen en büyük ve en kudretli yıldızlar da yalnızdırlar aslında

Fakat insanın aklı o tüm yıldızlardan daha kudretli

Ve daha özeldir, çünkü insanın aklı o tüm yıldızları, hatta tüm şu kâinatı içine alacak kadar kudretlidir de,

İşte bu sebeple bile olsa o aklını hikmetlice tercihlerle kullanmayı öğrenebilseydi insan, hem mütevazı bir büyüklüğün sorumluluğunu etrafındaki iyi yürekli insanlarla taşıyabilecek, hem yalnız kalmayacak,

Hem de kederlerin verdiği büyük acıların birçoğuyla da yüzgöz olup tanışmayacaktı, unutmayınız ki faydalı bilgi cehaletin ve yalnızlığın ilacıdır,

Haksız mıyım?

Ne diyeyim ki başka, güzel ve mutlu bir aile hayatı kurman umuduyla.

Sağlıcakla kal.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         Kendi bindiği dalı keser insan…

 

İnsani düzen yine insanın değişimine ayak uydurur

Çünkü

İnsan düzen değişiminin oyununu oynamaya çok heveslidir,

O âdil düzen karşısında bile

İnsanın hiç eli ayağı denk durmaz da

Der ki acaba ben bu adaletin

Neresinden bir değişim yapsam da

Kendi tanrılığımı ilan etsem!

Ve tanrılığını ilan eder unutarak bir damla su olduğunu,

Değiştirir, zarar görür,

Pişman da olur bâzen,

Fakat insan işte, hem nankör,

Hem kibirli, hem de cahil değil de ya nedir,

Ya hu kendi bindiği dünya dalını kesen insan değil de ya kimdir.

 

                                                     Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Asıl olan nâmus nedir biliyor musunuz?

 

Âdil ve bilge bir karaktere sahip insan

Vicdanın sesine dost olup

Onunla beraber işlerini tam yaptığı müddetçe

İnsanlık özelliğini de korumaya devam eder,

Bunun haricinde ise

Sâdece onursuzluk

Ve sâdece ikiyüzlülük vardır,

Ona da ancak aptallar lâyık olurlar,

Böyle bir aptallığa daveti yapanlar

İster ailen, ister sevgilin, dostun

Ve ya her kim yaparsa yapsın,

Sen ilk önce

Kalbine, aklına ve vicdanına danışmadan

Sakın ola ki tercihini yapma lütfen,

Vicdanının sesine kulak ver ki

Şu yeryüzünde ki iyi insanların kazancı

Biraz daha kuvvet bulsun olmaz mı?

Hem bizler de biraz daha huzur bulmuş olalım böylece,

Şu huzuru kaçırılmış dünyada.

Ha bu arada,

Vicdan der ki; senin o nâmus dediğin şey

Nedir biliyor musun?

Ailene, sevgiline, dostlarına, iblise değil,

Adalete itaat etmektir asıl olan nâmus, yani hak haklınındır.

Haydi, lafı ben ortaya koydum,

İsteyen alır, istemeyen almaz,

Oysaki kendi tercihidir insanı iyi ya da kötü yapan,

Tâlih ya da kader değildi zâlim olan.

Kendine merhamet etmeyene merhamet olunur mu?

 

Hem edepsiz, hem ahlaksız ve erdemsiz kaba-saba insanlarla

Ne sevgili, ne de dost olmak akıl kârı değildir, haksız mıyım?

Eğer onlarla dost ve ya da sevgili olursanız

Göz göre-göre kendinizi

Kendi ellerinizle ateşin içerisine atmış

Ve hayatınızı cehenneme çevirmiş olacaksınız

Ve hayatınızı cehenneme çevirdiklerin de ise

Tüm dünyayı ayağa kaldırmaya uğraşırsınız,

Ne diye bilirim ki

O yaptığınız bile isteye onca aptallık karşısında,

Şöyle desem olmaz mı?

Kendisine merhamet etmeyene hiç merhamet olunur mu?

Ve ya da şöyle desem olmaz mı?

Kendi aptallıkları sebebiyle insanların canları yandığında

Neden ben kendimi sıkıntıya sokayım, kedere batayım ki

Böyle dediğim için beni merhametsiz olarak nitelendirmeyiniz

Çünkü siz insanlar bindiğiniz dünya dalını bile zehirleyerek

Kesen varlıklarsınız, bu sebeple

Onca yaptığınız aptallıklar yüzünden

Bizimde başımızı belaya sokmaktan başka ne işe yararsınız ki

Hatta o aptalca tercihlerinize o kadar çok kızıyorum ki

Kedi kendime diyorum;

Onların aptallıklarının ceremesini, gürültüsünü, patırtısını

Ben neden çekeyim sırtımda bir leş torbası gibi.

Artık zamanı gelmedi mi erdemlice tercihler yapmanın, düşünün,

Oysaki hep de dediğim gibi;

Şu şefkatli dünya ya da tâlih ile kader değildi zâlim olan,

İnsanın kendi tercihleriydi kendisini âdil ya da kötü yapan.

Sanatkârı kurumlara ve kişilere mecbur edenlere…

 

Bir insan hazine bulsa ve âdil bir kuyumcuya götürüp satsa

Çok zengin olacağı bir gerçek,

Hatta bu insan iyi yürekli biriyse eğer

Bu paradan fakirlerin de yararlanacağı bir gerçek.

İşte hikmetli âdil yazar, şair, kâşif, zanaatkâr, tiyatro ustası 

Ve sanatçıların eserleri de böyledir,    

Ha bu arada yazar, şair, tiyatro ustası, zanaatkâr

Ve kâşif kelimesini o sanatkâr kelimesinden

Ayrı kullandığıma bakmayın

Elbette hepsi de sanatkâr şemsiyesi altındadırlar,

Yeniden tekrar edelim ne demiştik;

Bir insan hazine bulsa ve âdil bir kuyumcuya götürüp satsa

Çok zengin olacağı bir gerçek,

Hatta bu insan iyi yürekli âdil biriyse eğer

Bu paradan fakirlerin de yararlanacağı bir gerçek.

İşte hikmetli âdil yazar, şair, kâşif, zanaatkâr, tiyatro ustası 

Ve sanatçıların eserleri de aynen böyledir,

Sanatkâr eserini ortaya çıkarır

Fakat devletin kanunları sebebiyle

Ya da kötü niyetli kişi ve kurumların hileleriyle

O sanatkârın ve zanaatkârın hazinesi olan eserleri karşısında

Değersiz birkaç para teklif edilerek ve ya hiç para verilmeyerek

O sanatkârlar dolandırılmaya devam edilir,

Onca sanatkârı ve zanaatkârı o hilekâr ve zengin yayın evlerine,

Hilekâr kurum ve kuruluşlara muhtaç eden o devlet utanmalı,

Ancak yine zengin yayın evlerini ya da sanat bilmezleri

Ve yine zengin kişileri, kurumları zengin etmek amacıyla

Tasarlanmış yasaları ha bire destekleyen o devlet utanmalı.

   İlki olduğu gibi son söz de rabbinindir…

 

Soruyorum sizlere ey ağalar beyler, kadınlar,

Mâdem eğitim sisteminiz ve eserleriniz muhteşemdi

Neden peki, hâlen işleniyor yüz milyonlarca cinayet dünyada,

Bunun sorumlusu ben olmasam gerek

Çünkü ben kendimi bildim bileli muhalifim yasalarınıza,

Gerçi sâdece yetmez muhalif olmak sizlere

Şu yüz milyonlarca cinayetten sorumlu tutulmamak için.

Fakat adalet denen gerçeğe uymak yerine

Sizler değil miydiniz o kendi çıkarlarınızın yasalarını

Rab edinerek tuzağına düşen oldunuz iblisin,

O size tanrı olmanız gerektiğini fısıldadıkça kulak verdiniz ona,

Hem de kulağınızı bizim söylediklerimize vermek yerine.

Unutmayınız ki ey ağalar beyler kadınlar size değil ancak

O gerçek Rab olan Allah’a düşecektir son sözü söylemek.

 

                                          Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         Kendine iyi bak…

 

Başkalarının seni nasıl gördüğünden,

Seni nasıl düşünüp konuştuğundan ziyade

Senin kendini nasıl erdemleştirip

Âdil bir hayat yaşantısıyla yaşaman

Ve duruşunu da adalet üzerine bina etmen daha önemli,

Hem bu daha gerçekçi, daha hikmetli

Ve daha huzur verici olacaktır.

Unutma ki herkesler seni terk edebilir

Ve hatta herkes sana ihanette edebilir,

İşte o an sen tek başına kendinle kalırsın

Ve o kendinle baş-başa kaldığın vakitler de

Kendine kötü davranarak kendine ihanet etmiş olursun,

Kendine de ihanet etmemek için ise

Kendine şefkatli ve iyi davran olmaz mı? Haydi, sağlıcakla kal.

 

                                                    Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                     İnsan işte…

 

Birbirinize nefretle parmağınızı göstererek bakmayın

Çünkü şu dünya üzerinde ki her bir cinayette

Sizlerin de bir parmağı var olabilir,

Bindiği dünya dalını acımasızca kesen insanın

Şu yeryüzünde ki cinayetlerde

Bir parmağı olmasın da ne olsun.

Cinayete o kadar çok alışır ki insan yaptıklarıyla

Erdem zanneder her bir davranışını artık aptal.

Uykuda olana düşmez namaz ibadeti elbette fakat

O her bir insan

Kendisini bir rüyada zanneder olmuş o her bir saat,

Sevgi muhabbetinin yerini alan o endişe dolu gözler de ise

Beş para etmez o geçici keder dolu hevesler süsler olmuş.

İnsan işte, bir türlü âdilce sevmeyi başaramadı gitti.

 

                                     Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bulanıklık…

 

İlahi dinleri

O kendi dar ve sığ akıllarına

Sığdırmaya zorlayan aptalların

Mantığı değildir asla ilahi din.

Onların o cahil,

Yobaz ve kaba yaşam tarzları

Ve o sığ, dar fikirleri değildir asla ilahi din.

Onların anlayışsızlıkları

Sizleri o eskimeyen ilahi dinden uzaklaştırmasın,

Bilakis tamamen yaklaşınız

Ve o sığ, dar akıl sahiplerinden kurtarınız

O büyük adalet denen ilahi dini ki

Böylece başınız da göğe ersin.

Akıllıya bir işaret yetmez mi?

 

                Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         İnsan sınıfları…

 

Tüküreyim şu cinayetler üzerine

İnşa ettiğiniz medeniyetlerinizin yüzüne.

Bir insan ancak erdemli sevgisi,

Faydalı bilgisi, hikmetli âdil yaşantısı

Ve dürüst cesur hamleleriyle

Büyük bir varlık hâline yükselebilir.

Bunun bir altı seviyesin de ise

Serseri diye tâbir edilen insanlardan oluşur,

Daha bir alt seviyesi,

Kötü ve iyilik arasında gelip giden,

Hem iyilik

Hem de kötülük yapanlar sınıfından oluşur,

Daha da bir alt kısmın da ise

Hayvanlardan çok daha aşağıda var olan

Canavarlaşmış,

İnsanlıktan çıkmış varlıklar olarak tabir de edilebilirler.

Kaldı ki ben kötülük yapanlara

Hayvan bile diyemiyorum

Çünkü birçok hayvan bizlere yardım ederek

Dost ve yoldaşımız olduklarını kanıtlıyorlar.

Böyle bir çağın içerisinde

Canavarlaşmış, insanlıktan çıkmış olanların sayılarının

Her geçen gün daha bir çoğaldığı bizleri kedere boğmaktadır,

Yetmezmiş gibi bir de

Bu insanlıktan çıkmış canavar mahlûklar

O yaptıkları ve yapmakta oldukları cinayetleri

Bir haklılık ve erdemlilikmiş gibi ima etmeleri

Kınanmaya değer ayrı bir cinayettir. Tüküreyim yüzlerine.

                     Küfürbaz şair…

 

Küfürbaz ve sövgücü bir şair oluyorum bâzen,

Bir haksızlık, adaletsizlik inatla sürdürülmek istendiğinde

Ne elimin ne de dilimin ayarının

O edep kurallarına hiç de uymadığı doğrudur bâzen.

Gerçi ben de bu ayarsızlığımı

Daha mâkul bir ayara çekmek arzusundayım fakat

Her geçen gün çoğalan adaletsizlikler karşısın da

Ayara çekmek işlemini erteliyorum ben de.

Şu küfürbazlık ve sövgü-darlık tarafımı

İyi ve âdil insanlar gördüğüm de terbiyeleştirmek istesem de

Hani diyorum peki, o iyi ve âdil insanlar nerede.

Biliyorum, farkındayım

Elbette öfkelenip küfretmekle, sövmekle

Şu yüz milyonlarca cinayet engellenmeyecek, farkındayım ben de.

 

                                                   Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kimi sevdiğinize bir bakın…

 

Hiç düşündünüz mü ki

Şu umutsuzca sevdikleriniz

Gerçekten sevgi kapıları çalınmaya

Değer varlıklar mıdır?

Ya hu kimleri örnek alıp, kimin peşinden koşuyorsunuz,

Sizlere nasıl bir örnek

Ve nasıl bir ahlak sunduklarına bir bakın lütfen,

Hele de umudun renginin

Şu siyaha döndüğü bir insanlık çağının içerisinde

Ben yine de bir aşk, bir adalet

Ve güzel bir ahlak gelince

Evde yokum diyenlerden de olmayacağım onlar gibi,

Lütfen o büyük-leş-tirdiğiniz insanlara bir bakın

Ve düşünün, onları büyük-leş-tirmeye değer mi sizce.

 

                                     Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

           Aşk sancılarım…

 

Aşk sancılarında bulunur verimli hayat,

Bereket yağar orada her bir gün,

Öğle tatlı ve huzur vericidir ki

İnsan ancak ölümle can bulur o kıyametsiz cennetler için,

Beden ölmez,

Çürür ancak beden ölüm meleğinin kollarında

Alınınca ruhları insanların o kıyametsiz cennet vatana.

Bilge âşıklar ölür ey derviş yunus,

Ölmeliler ki bilge âşıklar

Kurtulsunlar şu kokuşmuş yurttan bir an önce diye.

Ölmek yok olmak demek olsaydı eğer

‘’Ölen beden imiş âşıklar ölmez’’ adlı senin o şiirin

O vakit işte bu dediğin doğru olabilirdi belki ey derviş yunus

Fakat ölmek; biliyorsun ki yok olmak demek olmadığından

Bırak ölsün ebedi var olmak için canlar,

Ruhlar bırak ölsün ebedi var olmak için cennet vatana,

Ey derviş yunus;

Bırak ölmesin de çürüsün beden ayrılık vakti ruhundan,

Çünkü ancak ölüm denen o dost

O kutlu yolculuğa uğurlaya-bilir âşıkları ey derviş bilge yunus.

Ölmek midir yaşamak, yaşamak mıdır ölmek derseniz eğer,

Ben de derim ki sizlere;

Beden sâdece geçici bir elbisesidir ruhun,

Âşıklar ölür ki

Can bulur kollarında böylece ölümün ebedi.

Kaderin hikâyesinde ben bir şairim,

Yırtık ve yamalı bir aşk hikâyesinin kurbanıyım,

Kendi tercihlerimin kederleri omuzlarımda

Ağrıtır her gün fikirlerimi,

İnanır mısınız dokunsanız kanar rüyalarım,

Yere batarım her sancısında gün batımının,

Sana çalarım boyalarını tablolarda Mikelanj’ın,

Aşka dalarım her fırsatında su kadar,

Sana üşürüm çözülen buzulların gölgesinde,

Sana okur Shakespeare tiyatro sahnesin de ibretlik eserlerimi.

Ben mi? Ben;

Kutup ayılarının neslini tüketen insanlığa küserim yine,

Küskün, kızgın ve kederli amazon sâkinlerinin

Evlerine ateşler düşürdüğünden beridir aç gözlü insanlık,

Karbon adı verilen bir maddeden oluşan

Âdi bir cam parçası uğruna işlenen cinayetler sonrasında

Ben bilirim yaklaştığını kıyametinin.

Ben mi?

Ben kayıplar ülkesinde şairin kederli ve coşkulu kalemiyim,

Ucuna asılmış mürekkep damlacıklarının düşeceği

Birkaç yenik ve birkaç devrik

Ve birkaç zafer kazanmış cümleyim erdemin lisanında.

Zaferlerim ve yenilgilerim vardır benim,

İşte o anlar da beni var eden o eşsiz sanatkârıma kaçarım,

Fakat bunu kimseler bilmez,

Fısıltılarını duyarım göğün gezegenleri tavaf ederken,

Kelimelerin ve cümlelerin ritimleri

En güzel kimlerin kalemiyle yazılır,

İşte bunu ben daha çok iyi bilirim,

En güzel kimlerin söyleviyle meydana gelir biliyor musunuz?

Ben sizlere haber vereyim

Çünkü ben haberciyim o uzaklardan gelen,

Ya erdemli sözler söylemeli şairler

Ya da ebediyen sükût etmeliler,

Diye her gün sokaklar da haykıran benimdir,

Fark etmeden geçersiniz beni sizler,

Kulaklarınızı benim sesime kapatırsınız

Duymamak için gerçekleri,

Kapılmışsınızdır çünkü telaşına yalan hayatlarınızın.

Ben mi?

Ben haykırırım

Adaletten başka bir yol uçurumdur diye her an sokaklarda,

Farkında bile değilsinizdir

Çünkü kapılmışsınızdır sahte hayatlarınızın telaşına.

Bilge şairlerin fısıltılarını duyarım ben her gece,

Derler ki;

Adaletli erdemin dışında kalan her bir yol uçurumdur,

Düşerseniz boğulursunuz ateşinde,

Adaleti erdemin dışına atan her insan ateştedir,

Diye fısıltılarını duyarım her bir gün.

Her bilge şair bilir ki erdem adaletten bir cüzdür,

O halde yaşasın âdil yaşayan her ırk,

O halde yaşasın mutluluk içerisinde o her bir canlı.

Ey elleri düşünce sancıyan yanlarını saran eller,

Ey kırık kalbini onaran sevgili,

Ey ağlayan düşlerimi ninnileyen hikâyeler,

Başlıca uzanıp giden yalnızlıklar,

Bakın görün ki

İrkilir o karanlıkları seslendiren hayaletlerin rüyaları bile,

Neyin telaşıdır bu,

Durun, durun bir söz var, durun ve kendinize çeki düzen verin,

Diye fısıltılarını duymaz mısınız bilge şairlerin.

Ah o güzel yusufun ve şefkatli İbrahim babanın

O kanlı gömleğini giyinen şairler,

Adalet haykırılmadan ve yaşanmadan

Gidilir mi yurduna ebedi cennetin,

Peki, hangi yüzle çıkılır huzuruna o sanatkârımız olan Rabbin.

Gider mi bırakmadan ardından şairler yasları,

Sürülür mü rüzgârlarla mevsimler adalet olmayınca bereketli,

Meyve ağaçlarımı kim sular ben gidince,

Tohumlar büyür mü bereketle bilmem benden sonra.

Ah kederli cümleler,

Ah benim sevgilimin hâtırası,

Dolanır mı boyunlarına atların üzerlerinde hâtıralar,

Kısraklara binen genç kızların hayalleri doldururken nehirleri,

Yunur yıkanır mı bilmem adalet olmayınca kalpler,

Yaralar sarılır mı kederlerin elleriyle hiç tatlı ve tuzlu sularda.

Peki, söyler misiniz?

Kim ninniler sanatçıların eserlerini kucağında,

Para için mi satılır pazarlarda nâmusu sanatkârın,

Kim öldürür eserin sahibini, şairi kim vurur acımadan,

Hangi alçak gün doğumu kusar dehşeti mâsumlara,

Ya daha sonra kim öldürdüğünün üzerinden siyaset yapar,

Ah kâtilleri över oldu artık şairleri,

Ah cellatları över oldu artık mâsumları,

Bakın duyun ki

Satılır haince eserleri şairlerin,

Korsan gemileri rüzgâra demirleyen şairleri susturmaya yeltenir,

Devletler mafya doğurur artık üzerlerine halkın,

Anarşist olmaya ötelenir şairler ne yapsın.

Bakın duyun ki

Sanatkârlar boğazlanır eserleriyle beraber,

Toprak artık öfkelenmesin de ne yapsın,

Savunan biri kalmıştı adaleti hiç değilse,

Bakın boğazlandı o da bir avuç para için.

Krallar ve kraliçeler korsanlara ana baba olurken

Devletin leşi kanatır hayatlarımızı her gün,

Her gün yeni bir kıvılcım sallarlar üzerine insanlığın.

Sanatkârın kazanamadığı bir devirdir her çağ,

Hayallerimiz de bile bir sıfır yenik düşeriz ne çare,

Antik şehirlerin kollarında söylenen şarkılar kadar

Batarız güneşle birlik de yeni bir umuda,

Ah bilirim ki ben, doğum sancılarından usanmaz ki şair.

Neye mi benzer, ben haber vereyim sizlere,

Arenalarda boğazlanan kölelere benzer

Şu günümüz dünyasında ki tüm hayatlar,

Hürriyetleri çalınmış insanlık, ah ne çare,

Düzeninden çıkmış dünya insanlığını

Ben mi geldim sokmaya düzene bilmem ki.

Sonsuz para hazinelerinden bana ne

Varken benim aşkım ve adaletim,

Yokken benim aşkım ve adaletim

Sonsuz para hazinelerinden bana ne.

Aşk sancılarım başladığın da benim

Topraklara serilirim, sulara yıkanırım,

Geceye katlanırım dürülmüş kâğıtları gibi kâtibin,

Sarmalanırım keten

Ve ipek ipliklerin ellerinde!

Erdemli bilgeler tozlu raflardan dökerler beni kalplere hikmetle,

Kendimi sana yazarım, sana çalarım kendimi arsızların elinden,

Vererek kalemi papirüslerin parmaklarına seni çizerim!

Papirüslerin kök yapraklarına söylerken seni,

O âdil cümlelerimi yine ebediyen, edeple çalarım kapılarını aşkın.

Kim avlar içerime seni, tabi ki de aşk.

Kimler gölgeler içerime kederleri, tabi ki de iblislerin çocukları.

Kim kanatır sarılmalarımı sana, elbette ki düşmanlarım.

Kim ürpertir dokunuşlarımı gözlerinin içerisine,

Ne tüketir sancılarını insanın, ölmek mi?

İblis yapar kötülüğü anladık bu bir sınavıdır insanın,

Sana ne oluyor ah be insan,

İblise bu kadar mı kolay kiraladın kalbinin tahtını.

Yoksa aşk mı sarar yaralarını şairlerin,

Peki, kim sarılır hayâllerine

Gömüldüğünde yalnızlık yanı başına!

Kime dövülür eller dizlerde,

Endişeler kimlere yazılır ufuklarda,

Kimler sancır uzaklığının sebebiyle ey aşkım,

Ey adalet, kimler sancır uzaklığının nedeniyle,

Söyler misin dadı,

Tükenir mi ki kederli şiirleri insanın şu hayatta.

Tarla kuşlarını sürerim korkuluklardan,

Korkularından arındırırım çocukları rüyalarında,

Hayâletimin şarkısını ise

Çalar çocuklar ıslıklarında mutluluk gülerim işte o vakit.

Heykellerin bakışlarına güğümlerim ıslak-ıslak,

Sabahlarını uyurum göğüslerinde genç kızların,

Ruhuma biçerim tarlasını aşkın,

Zekâtına sürerim hayatı,

Sana dokurum iplik-iplik ruhumu her vakit,

Sana akarım damarlarımda sevgiyi, sıcak ve hayat verici.

Kırlangıçlar çığlıklarken evlerin bacalarını

Göğe bir ayna düşürür ellerinden melekler,

Ben alır sana bakarım o aynayla yüzüme.

Ben mi?

Ben,

Dikilir üzerime resimlerken fırçalar

Boyanır böylece tabiat o muhteşem kelimeleriyle Rabbin.

Ben mi?

Ben küçük lokmalar yer,

Ben büyük konuşurum,

Ne yapayım ki ben başka

Rabbin yok ki küçük bir sözü.

Islak, serin, huzur verici cennetler ısmarlanır dualarda,

İnsanlık biçer insanlığı tırpanlarında hiç acımadan,

Akıtılan timsah gözyaşlarıdır aldanmayın,

Para uğruna birbirini satan ve avlayan

Bir dünya insanlığının tablosu

Kâbusum olur her gece rüyalarımda.

Rab birdir, tanrılar ölür,

Fakat tanrılaşmaya çalışan insanlık

Ne çabuk unuttu var ettiğini Rabbin onu bir damla sudan.

Ağaçlara asılan vicdanların hâtıralarında

Cellatlar ovalar giyotinlerini,

Kaçar saadet böylece göğümüzden.

Kederli kitaplar ağlatır dul kadınları,

Kitaplar okutur balıkları okyanuslarda,

Erdemli kitaplar can verir şairlere her yeni gün,

Islak, serin, huzur verici cennetler ısmarlanır

O her bir kederli dünya hayatında,

Ruhumu alarak yine ben sana gizlenirim o vakitlerde.

Durulurum, vurulurum koynuna düşerek,

Dadımı seyrederim savaşların

O kokuşmuş esir kamplarından

Ve leşlerin üzerlerine ateş kusan yırtıcılar

Eğilirken rüyalarımıza

Ben salıncaklar örerim çocuklara,

O yanmamış ormanların gölgelerinde

Ve o kıyametsiz cennetlerin ağaçlarından ben

Salıncaklar örerim çocuklara.

Bir cinayet tiryakisinin müebbedine

Kim kusar günahlarını,

Kim sıvar balçığı aydınlığa,

Kim kovalar içerimde ki ülkelerin savaşlarını,

Kime sobelenir yalnızlığım,

Peki, kim çeker darağacına ipimi dilleriyle,

Oysaki iftiralar ve dedikodular boğazlar hayatlarımızı,

Haset ateşinde sızlatır bedenimizi savaşa verenler,

Sonra o erdemli kitaplarla can bulan

Sesleri duyulur şairlerin ta ötelerden,

Derler ki;

Oysaki âşıklar ölmeden can bulamaz ki ey derviş yunus,

Şimdi o hangi kutlu ölü şair dirilerek ölüm meleğinin kollarında,

Biçer ruhuma şanlı kalemini,

Oysaki ölüm adında ki o dost olmadan

Sobelenmez ki cennetler ey derviş yunus,

Biliyorsun ki aşk ısmarlar iklimlere hikmetli bilgeler,

Taşır balıkçı kayıkları yükünü denizin,

Ziraatçı toprağa eker şiirlerini,

Edebiyat toprakla, denizle, havayla sevişir daha çok güzel,

Başka bir değer var mı ki söyler misin daha çok temiz.

Ah benim güzel denizlerim sizleri de cellatlarınız kirletti,

Havaya zehirli bir ok fırlattı insan,

Ah benim teneffüs ettiğim havam, içtiğim suyum,

Sizleri de kurşunladı o hain elleriyle zorba cahil insan.

Mutluluğa sevinmek güzeldir fakat

Mutluluğa sevinilmez oldu artık çünkü geç kalışlar bulur bizi,

Ölü bir hücrenin otopsisi kadar değer biçilir artık şairlere,

Kadavraya süpürülür karılır celladın elleriyle toprağa,

Kan bulaşır resimlerine mâsumların,

İmzaların en mahrem yüzü kirletilir korsanlarca,

Bulanır oldu artık şu insanlığın tablosundan ruhumun midesi.

Sonra alır başımı kaçarım dağların akıllarının üzerlerine,

Sağarım memelerinden toprağın,

Göğün göğsünden sağarım mürekkebimi kalemime,

Sulara ısmarlarım öykülerini aşkın,

Bak gör ki işte o zaman bir daha batar mı ki sevdam karanlığa.

Şu kadar çok kelam ettim

Ve dinledin beni sabırla ruhun şâd olsun,

Ey derviş yunus;

Âşıklar ölmeli ki

Can bulsunlar hayatta ebedi,

Yoksa bu kokuşmuş insanlığın dünya yurdunda

Neden daha çok kederlerle baş-başa kalınsın ki.

Âşıkların bu dünyada ki vazifeleri tükenince

Ölmeliler ki ey derviş yunus

Can bulsunlar böylece

O kıyametsiz cennet vatanlarında ebedi.

Ölmek yok olmak demek olsaydı eğer ey derviş yunus

Âşıklar ölmez derdim ben de o vakit

Fakat

Ölmekle ancak can ve hürriyet bulur ruhları âşıkların ebedi.

Haydi, selametle, ruhun şâd olsun ey derviş yunus,

Ben mi? Ben bir şairim, hikmetin güneşten daha parlaktır kılıcı.

Ölü tanrıların kibirli kuklaları…

 

Rab Allah ayırt etmeksizin

Küçük büyük, zengin fakir demeden

Sevgi ve yardım elini uzatırken kullarına,

Peki, öğleyse o kendilerini tanrı zanneden aptallar

Neden kör, sağır ve nankördürler halkın büyük bir kısmına.

Hatırlayınız ki tanrılar ölür,

O taptığınız tüm tanrıların hepsi de öldüler, ölmekteler,

Fakat Rab Allah ebedi vardır zâten,

Peki, neyin öğleyse savaşına tutuşur ve tutuştururlar

O kendilerini tanrı zanneden aptallar.

Sizler yöneticilik makamın da bile değilsiniz aslında,

Sâdece halkın işlerini yürütmek için

Parayla çalışan memurlar olarak seçildiniz oralara

Hatırlayın ki asıl efendi ve yöneticiler halkın ta kendisidir zâten.

 

                                           Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

         Kardeş dünya insanlığına…

 

Modern dünyanın politikacıları ve kuklalarının

En başarılı olduğu üç şey vardır,

O üç şeyden birincisi;

Dünyanın en başarılı ve yüzsüz yalancıları olmalarıdır,

O üç şeyden ikincisi;

Kendi refahları için çalarlar

Ve bu uğurdu her pisliği yapmayı göze alabilirler,

O üç şeyden üçüncüsü ise;

Birbirleriyle kardeş olan

Şu tüm dünya halkını parçalara bölerek,

Şu kardeş olan tüm dünya halkını birbirine nefret ettirip

Ve kardeş olan şu insanlığı birbirleriyle savaşlara tutuştururlar.

Yok, durun artık demeli tüm dünya halkı bir olup savaşlara,

Kardeş olduğunu her gün hatırlayarak!

 

                                                 Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          Kimi çok severim ben…

 

Yeryüzü sahtekârlar ve yalancılar meydanı oldu,

Sahtekâr olanını değil ben asıl

Gerçek Müslümanı severim,

Neden biliyor musunuz?

Çünkü gerçek bir Müslüman ancak

Hem bilgili ve hem de adaletli olur,

Ben ise adalete ve bilgiye aşk duyan bir şairimdir.

Bundan daha da çok sevdiğim kişiler ise

Kimdir biliyor musunuz?

Hem bilgili, hem adaletli,

Ve hem de hikmetli sanatkâr bir mü’mindir ancak.

Ben mi?

Ben ise bir şairim kanatlarını cennetine bırakıp sürgüne gelen,

Haydi, selametle kalın kardeşlerim, selametle.

 

                                                 Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

İnsan neyini kaybetti…

 

Kibar olmaktı aslında

Hayatın ve insanın varlığı

Fakat

Kaybedeli düştü insan âdil bir vicdanı.

Anlamak, samimiyet, dostluk

Ve empati sürgününü ağacının dalından

Kırdı kıralı insan

O gündüzden kalma acılarıyla, kırılmışlıklarıyla beraber

O her gece yastığa gömer oldu kederli gözyaşlarını.

Ah sevgili hürriyet;

Sen adaletli sorumlulukların cesur aklısın bilirim,

Ah merhamet;
Sen ise o âdil Rabbin

Bağışlaması ve tebessümüsün.

 

                        Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Âşığın hesabı adalettir, sevgidir her daim…

 

Âşığından çok uzaklarda olanın

Aklını da alıp gittiğinden dolayı âşığı,

Âşığının aklının bir kısmının,

Âşığının başında olmasını beklemek ancak abesle iştigal olurdu,

Fakat her âşık çok akıllı zeki olduğundan dolayı

Etkilemez ve onu eksiltmez aklının bir kısmının

Âşığıyla birlik de gitmesi çok uzaklara,

Hem o geri kalan aklıyla tüm gezegenleri bile yönetebilir adaletle.

Âşığın kalbi nerede diye sorulur mu ki hiç şu saatten sonra,

Ya buluşmak ve sevişmek yerinde ve aşk âlemindedir,

Ya da sıla arzusunun peşindedir büyük bir hasretlerle,

Sen âşıktan başka nerede olmasını beklerdin ki

Zâten başka bir yerde olmasını beklemek âşıktan

Abes olurdu her daim, abesle iştigal olmasın da ne olsun.

 

                                                   Sonnet… Nafiz coşkun

 

                          

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

        Sonneto…

 

Atlar vurulur ben ölürüm,

Sen içerimde büyürsün

Yeniden can vermek için

Düşlerimin toprağına.

Rüzgârlar susar,

Yüreğim yorulur,

Ellerim durulur,

Şiirlerim susar sustuğunda sen, bir telaşa kapılırım.

Beni biçer birbirine insanlar,

Beni susar içerisine bir kadın,

Beni suvarır yağmurlar dualarımda.

Sen kanar düşlerim,

Seni uzaklar bana şehirler,

Seni ninniler bana her akşam sabrım.

 

                     Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                      Dadım der ki bana…

 

Dadım diyor ki;

Mûcizeler var, sakın telaş etme, telaşe kapılma boğulursun,

İnanmak da bir mücadeledir diyor dadım bana,

Davran, hamle yap, boğuş devlerle,

Fakat bilgelikle olur ancak tüm bunlar diyor dadım bana.

İnanmak kavgaya koşturur bâzen insanı, sürükler,

Bâzen de gürültülü bir dünyaya seni çağırır,

Bâzen sessiz ve bâzen de hiç kimsesiz bırakır diyor dadım bana.

İnanmak mücadeledir, fakat mücadele sanatı da ancak

Bilgelikle, hikmetle olur, adaletle olur diyor dadım bana.

Ah dadı, ah,

Mûcizeler var, telaş etme, büyü olgunlaş biraz daha diyorsun,

Fakat şu on milyonlarca çocuklara yapılan cinayeti görmekten

Yeterince büyüyüp yaşlanmadık mı artık dadı.

                                                   Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sosyal bir gerçek…

 

Bir kısım aileler

Ve bir kısım insanlar

Çocuklarını veya yakınlarını,

Dinlerini öğrensinler diye

Veya çevrelerini genişletip sosyalleşsinler diye,

Yine bir kısım gurupların

Veya o bir kısım guruplara benzer

İş gören insanların yanlarına

Belli bir süreliğine bırakılmaktalar

Veya tanıştırıp onlarla arkadaş yapmaktalar,

Fakat o çocuklarınızı veya yakınlarınızı

O bıraktığınız veya arkadaş kardeş yaptığınız

O guruplar veya o kimselerin, akılları,

İlimleri, anlayış ve tecrübeleri sığ, mantığı dar,

Çağı bilmez anlamaz okuyamaz, tahlil edemez,

Felsefe hikmet yapamaz

Çeyrek akıl, çeyrek bilgi sahipleriyse eğer ki

O bir kısmı da aynen böyledir zâten,

İşte o vakit çocuklar veya gençler fayda yerine

Zarar görmeye başlıyorlar.

Sosyal olabilmek yerine

A sosyal, içerisine kapanık, ham softa, yobaz,

İş yapamaz, çekingen veya kaba saba,

Belki de daha kötü bir durum psikolojisine bile

Düşebilmekteler.

Aman ha dikkat, benden söylemesi!

Okumak ile anlamak arasında epey bir far var kardeş.

 

Saçma sapan sokak edebiyatı…

 

Kim kimdir anlamak mûhal.

Kendini o kendin gibi birisi olmadığın

Gibi göstermek sana ne fayda verebilir ki

Verir mi ki olabilir mi ki

Olabilir belki olmaya da bilir belki

Âmân boş ver, sen erdemli ve âdil bir insan olabil de

Duruma göre zâten hareketlerini

Tavrını seçersin öğle değil mi?

Dedim ya yeter ki erdemli ve âdil olabil de

İşte o vakit ne halin varsa gör.

Bu mudur derseniz eğer,

Eh işte bâzen bende

Saçma sapan sokak edebiyatı yapmayı da severim kardeş.

Hayat sokakta devam ediyor birader, hayat sokakta.

 

                                            Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gerçekler, endişeler, düşünceler…

 

O bâzı gerçeklere uyanmak

Ürkütür insanı,

Endişelendirir,

İşte bu sebeple

Uyandırılmak istemez,

Kapatır gözlerini,

Kapatır kulaklarını

Görmemek,

Duymamak için hakikatleri.

Bâzen gerçeklerle yaşamak

Kâbusu olur insanın,

Sevindirdiği kadar

Ürkütüp korkuttuğu da olur gerçeklerin,

Sevindirdiği kadar, endişelendirdiği de olur gerçeklerin.

 

                                       Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Değer mi nefretiniz ve ya sevmeniz…

 

Sevmek için

Veya nefret etmek için

Bir veya birçok nedeni olur insanların,

Fakat diğer bir önemli olan meselede,

Sevmek için

Veya da nefret etmek için

O kayda değer sebepleriniz

Ne kadar değer ifade ediyorlar acaba,

Sorun bir kendinize bu soruyu,

Bunun muhasebesini yapın lütfen.

Sevmek için gerekli sebeplerinize değiyor mu sevdikleriniz

Veya nefret ettikleriniz

Değiyor mu nefret ediş sebeplerinize.

Kızdıklarınız kızmanıza değiyor mu?

Nefret ettikleriniz nefret etmenize değiyorlar mı?

Yoksa sizler de mi o bir tanecik pireye

Kocaman güzelim yün bir yorganı yakanlardan mısınız?

Birinden nefret etmek için

Sebepleriniz ne kadar değer ifade ediyor,

Yeterli mi acaba nefret duymaya nedenleriniz,

Sevgilerinizin ve nefretlerinizin sonuçlarına

Katlanabilecek misiniz acaba, katlanabilir misiniz?

Yoksa yine tüm o yanlış tercihleriniz sebebiyle

Tüm dünyayı yardıma çağırmak için

Feryadı figanı kopartacak mısınız yine.

Fakat çok iyi biliyorum ki

Adalet için değer ancak vermeye her değerde ve her yerde mücadele.

 

Aile olabilmek için…

 

Aile olmak için

Birinci dereceden

Kan bağına ihtiyaç yoktur bence,

Sevgi ve adalet denen bu iki varlık

Aile olmak için bence

Yeterli ve en gerekli sebeplerdir.

Darısı akıl-edebilen herkesin başına.

Gerçi kan bağı olarak bile

Dünyada ki her bir insanla bağımız bile var zâten,

Bu inkâr edilemez bir gerçek

Çünkü her bir insan, her birimiz

O atamız ve ilk insan olan

Âdem peygamberden olma değil miyiz ki zâten.

Onun kanını her insan gibi

Sizlerde taşımıyor musunuz?

Yoksa o kanı aldırıp

Yerine benzin mazot Değer mi nefretiniz ve ya sevmeniz

Veya daha bir başka kimyasal mı koydurdunuz.

Söyler misiniz?

Damarlarınızda ki akan nedir onun kanından başka.

Dedim ya

Gerçek bir aile olabilmek için

En gerekli iki sebep

Sevgi ve adalet, bence yeterli!

Tercih sizin, fakat kapatmayın derim gözlerinizi bu gerçeğe.

 

 

 

      Tenkit de ölçünüz neye göre…

 

Bir insan, diğer bir başka varlık hakkında

Veya sizin hakkınızda

İyi ya da kötü bir yorum da

Tenkit de bulunduğunda,

Kendinize şunu sorun lütfen;

Bu insan kime ve neye göre

Bu yorumu ve tenkidi yapmak da

Veya kendi yorum ve tenkidi olsa bile, düşünün lütfen,

Peki, onun karakterinin niteliği ve niceliği nasıl

Ve kimin etkisinde kalarak yapmakta o tenkitleri,

Cehaletin mi? İblisin mi?

Başkalarının mı acaba etkisinde kalarak yapmakta o tenkidi,

Peki, ya sizler kimin etkisinde kalarak tenkit yapmaktasınız,

Peki, o kişi kime ve neye göre deli, kime göre akıllı, ölçü nedir.

 

                                                   Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hikmetli fikir her bir fâni varlığın üstadıdır…

 

Fâniler arasında fâni olan tüm bilimlerin ve ilimlerin üstadı

Ancak ve ancak elbette ki o hikmetli fikirdir.

Hikmetli fikir olmadan

O hiçbir fâni bilim

O hiçbir fâni ilim olamazdı.

Tüm o fâni bilimler

Ve tüm o fâni ilimler

Ancak hikmetli fikirlerle can bulup keşfedilebilirler,

Ancak hikmetli fikirlerle anlaşılabilirler.

Hiç sizler ampirik(bilimsel deneysel) bilimlerini

Fikir olmadan çözebilmek salaklığına gittiniz mi?

Bunu zâten deliler her an yapmaktalar,

Sonuç olarak da ya kocaman bir hiç

Ya da kocaman bir felaket?

Zâten ampirik bilimini fikir olmadan çözmeye gitseydiniz eğer

Aklınız sizlere şöyle haykırırdı;

İflas, iflas, iflas!

Sen kelamını ve felsefeni

Hikmetli fikir olmadan yapabileceğini mi zannettin ki

Bilimi de fikirsiz yapmaya kalkışıyorsun,

Ya da bilimi o her bir fâni varlığın üstadı olan

Hikmetli fikrin üzerine çıkartmaya çalışıyorsun aptal.

 

 

 

 

 

 

          Görmek mi bakmak mı dersin…

 

Sen görmüyorsun diye o bir şey yoktur anlamına gelmez

Çünkü bakmakla görmek arasında

Kocaman ve anlamlı büyük bir fark var,

Bunu bilmediğini mi ima ediyorsun yoksa.

Gördün mü?

Şimdi onu sana verilen ve tüm kâinatı içine alabilen

Ve uzay araçları bile olmadan gezegenlere ulaşa bilen

Aklınla düşünmeye gayret göster,

Anlamaya çabala lütfen,

O birilerinin gözleriyle görmeyip de inanmadığı

O birçok ‘’var’ı ‘’

Artık sen de keşfedip görebilirsin belki

Kim bilebilir.

 

                                  Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                          Edebiyata dair…

 

Edebiyatı sadece güzel konuşup yazmak olarak niteleyip,

Sadece sözlük lügat manasına bakarak budur deyip,

Sözlük mânası sâdece bu kadardır diye düşünüp

Ve bu dar sığ kalıba hapseder bırakırsanız eğer onu,

Çok büyük bir hata etmiş olursunuz,

Eksik bir mana ile tek ayaklı

Ve başsız bırakırsınız edebiyatı,

Topal bir köpek gibi kalakalır ortada.

Çünkü güzel kelimesi iyi ve kötü olmak üzere ikiye ayrılır

Fakat edebiyat; duyguları hisleri, fikirleri, güzel, âdil

Ve kemale erdirerek, hikmetle söyleyip,

Hikmetle yaşamak gayretinde olup,

Hikmetle yazmak sanatıdır, ayrıca

Edebiyatı benimseyen insan da kalp ve dil barışık olmalıdır.

En azından bu şekil de yapmak,

Bu şekilde yapmanın mücadelesine girişmek sanatı da diyebiliriz.

Edebiyat; edep kökünden geldiğinden dolayı,

Edep ve terbiyeden sizler adaleti, hikmeti soyundurup

Söküp çıkartmaya çalışırsanız eğer

O tamamen edepsiz bir sanata dönüşür.

Edebin bir manası da

O âdil Rab’bın hudutlarına haksızlık etmeden yaşamaktır.

Adalet asla ikiye ayrılmayıp sâdece âdil kaldığından,

Edebiyatta adaletten ayrılmayacağından dolayı deriz ki

İşte edebiyata en yakışanı da budur.

E bizim de bu konuda söyleyeceklerimiz varmış demek ki,

Şimdi edepsizlik etme de edepli ol, demenin ne olduğunu anladın.

‘Duruşunu koru’ deriz ya hani, işte duruşu korumak da budur.

  Sanatkâra destek olmak mı peki hangisine…

 

Bâzı devletler ve o bâzı insan gurupları, partiler,

Bir takım örgütler

Sanatçıya ve vatandaşa yardımcı olup

İhtiyacı olan şeylere

Onların ulaşabilmesi için destek olmak yerine,

Ancak o sanatçının ve o vatandaşın

Sıkıntılarının dedikodusunu yapmaktan

Bir adım öteye gidemezler.

Ya aptallıklarından dolayı böyle yaparlar

Ya da cehaletlerinden dolayı böylelerdir,

Bir de utanmadan o sanatçıların sanatları üzerinden

Siyaset yapıp pirim kazanmaya

Oy toplamaya, taraftar edinmeye cesaret ederler şapşallar.

Edebine, ahlakına, bilgisine bak sanatkâr mı değil mi anlarsın.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Açın artık gözlerinizi, uyanın…

 

Şu saatten sonra

Rab ile olan randevularım dışında

Başka hiçbir kimsenin randevusunun

Değeri yok artık bundan böyle benim için,

Neden biliyor musunuz?

Sizler hâlen

Usanıp bıkmadınız mı o sizleri umursamayanları

Umursarmış gibi gözükenleri

Umursayıp yorulmaktan,

Usanıp yorulmadınız mı o sizleri seviyormuş gibi gözükenlerden

Sevmekten yorulmadınız mı sizleri sever gibi yapanlardan,

Fakat ben çok usandım artık,

Ne diyebilirim ki

Darısı sizlerin başınıza!

 

                                          Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Seçimlerinize ve inandıklarınıza dikkat edin…

 

Tercih ettiklerinize çok dikkat edin

Çünkü o tercih ettikleriniz

Sizleri öğle kederli, öğle içinden çıkılmaz

Öğle sancılı bir yerlere sürüklerler ki

Ne olduğunu bile tam anlayamadan

İçerisinde bulursunuz kendinizi ateşlerin.

Kendinizi attığınız yetmezmiş gibi ateşlere

Birde sevdiklerinizi de sürüklersiniz o ateşlere.

Geri dönmek mi?

Geriye bile dönemezsiniz artık neden mi?

Çünkü bu hayatta geriye dönüş yoktur da ondan.

Analiz edin, irdeleyin, inceleyin,

Kendinizi sağlama alın,

Nedir öğle bodoslama dalıyorsunuz gördüğünüz her bir şeye,

Araştırmak sizlerin zarar görmenizi

Veya az bir zararla kurtulmanıza sebep olacaktır

Çünkü zehirli dumanlar, orman yangınının habercisidir,

Yani diyorum ki birileri sizleri kötülüğe sürükleyecekse eğer

Elbette o zehirli dumanı onun size zarar verip vermeyeceğini,

Karakterinin kötülüğünden belli eder insan, anlaşılır inceleyince.

Size kim haber getirirse getirsin iyi ve ya kötü yönde,

Onu araştırmadan inanmayın sakın

Çünkü nereden bileceksiniz ki size haber getirenin

Kötülük peşinde ve ya cahil aptal olup olmadığını!

Daima dediğim gibi, kader veya tâlih değildi zâlim olan

İnsanın kendi tercihleriydi onu kötü yapan.

Şimdi bakın dünyaya, yaptığınız kötü işler ve zehirler sebebiyle

Yaklaşan felaketi sizlerde görebilirsiniz öğle değil mi?

Anlamak ya da anlamamak, işte tüm mesele bu…

 

İnsanların öve-öve tüketemediği

Öğle yazar şairler, öğle sanatkârlar,

Öğle bilim insanları vardır ki

Emin olun kaç kanlı savaşın çıkmasına

Ve çıkarılmasına ya sebep olmuşlardır

Ya da o kanlı kederli sahnelerin yaşanması adına

İmzalarını atmışlardır.

Kaçı köleliğe kapı açmış,

Kaçı dünya insanlığını birbirine düşürmüş,

Kaçı dünyanın zehirlenmesine sebep olmuş

Ve ya da tüm cinayetlere sükût edip susmuştur biliyor musunuz?

Çünkü ben onların hayatlarına da göz atıyorum,

Politik hikâyelerini de inceliyorum,

Fakat sizlerin çoğu kendi gözlerinizi,

Kendi kulaklarınızı çeyrek açıyor,

Çeyrek bakıyor, çeyrek okuyorsunuz,

Çeyrek düşünüyorsunuz,

Oysaki fikirdir dünya insanlığını

Ya dehşete, vahşete ve ya da saadete, sağlığa götürecek olan.

Kimi ve neyi okuduğunuza dikkat edin lütfen.

Eşeklik bâki kalmışsa eğer ne faydası var ki

İnsanın almış olduğu o dört ya da beş yüksekokul eğitiminin.

İşte görüyorsunuz yüksekokul okumuş olan devlet liderlerinin

Ve yöneticilerinin yaptıkları vahşice savaşları, adaletsizlikleri,

Bakın dünyanın zehirlenmesine sebep olanlara

Hepsi de yüksekokul mezunlarıdır,

O zehirler sebebiyle yılda on milyonlarca mâsum can vermekte.

 

Demek ki her yüksekokuldan mezun olan

Erdemli ve iyi olamıyormuş haksız mıyım?

Bir kardeş tavsiyesi ve şunu da aklınızdan çıkarmayın ki

Neye ve kime göre iyi ve kötüdür insanlar,

Neye ve kime göre deli veya akıllıdır insanlar, başkaları değil,

Ölçünüz adalet ve erdem olsun.

Unutmayınız ki başkalarının akıllarını kiralayarak

Hayatlarını yaşamaya çalışanlar kör ve sağırlardan çok geridedir.

Bakınız, eserler ve sanatlar sensiz ve sizsiz de olabilirler

Fakat Allahsız olmuyor.

Elbette bir kısım kudretli erdemli edebiyatçıların

Ve hikmetli fikir insanlarının,

Fikir ve edebiyat siyasetini okumak ve onları anlamaya çalışmak

Elbette çok faydalıdır, inkâr etmiyorum,

Bende faydalanıyorum,

İnsan hem kendisini tanımada, hem bir yol belirlemede

Ya da belirlediği o yolda daha bilgili kuvvetli yol almada,

Hem de fikir ve edebiyat siyasetini belirlemede, kuvvetlendirme de

O hikmetli edebiyatçılar ve bilim insanları

Çok faydalı roller üstlenmek de,

Fakat tüm bu faydalara rağmen bir kısım senin, onun,

Şunun, bunun, onların, şunların

Çok-çok öve-öve yere göğe sığdıramadıkları

O edebiyat ve fikir insanlarını okumakla

Veya onların adlarını, eserlerini ezberlemekle

Büyük hikmetli edebiyat ve fikir insanı oluşur diye

Bir şart yoktur ve olamaz da, bunu aklınızdan çıkarmayın.

Ben senin okuduğunu okumak zorunda değilim,

Senin giyindiğini giyinmek zorunda değilim,

Senin her fikrini onaylamak zorunda değilim,

Fakat ben kadar her bir insan

Mutlaka erdemli olmak için çalışmalı öğle değil mi?

Yani ne ben birilerine benzemek diye bir aptallığa

Ve ne de ben birilerinin aziz üstad bildiği kimseleri

Bilmek ve okumak zorunda da değilim.

Sen de zorunda değilsin,

Dedim ya başkalarının aklı değil, ölçü adalet ve hikmet olmalı.

Onlarsız da büyük hikmetli edebiyat ve fikir insanları

Oluşabilir elbette bu hayatta,

Dedim ya eserler ve sanatlar sensiz ve sizsiz de olabilir

Fakat Allahsız olmuyor.

Hak edene hakkını teslim etmek gerekli, bu bir erdemdir,

Haydi, hak edene hakkını teslim edelim öğleyse,

Baktım gördüm ki etrafıma en aziz

En bilgili sanatkâr kimdir diye

Anladım ki Rab Allah’mış en üstün ve en bilgili sanatkâr,

Örneğin akıl diye bir sanat yaratmış,

O akıl denen sanat olmasaydı

Hangi insan ne yapabilirdi ki acaba sorun bir kendinize.

Evet, hak edene hakkını teslim ettik şimdi.

Bakınız incir meyvesine, o domatesi bilmeden de oluşabiliyor,

Bakınız birçok hikmetli erdemli ilim insanına

Diğer başka bir ilim insanının adını,

Eserlerini ezbere bilmeden de büyük bir ilim insanı

Ve kâşif olabiliyor mesela,

Fakat en üstün ilim, sanat ve bilim insanı nihayetin de

En üstün sanatkârın kim olduğunu anlayabiliyor.

Yani diyorum ki bakmakla görmek arasında

Ve anlamakla anlamamak arasında çok büyük bir fark var.

 

             Sanatkârın farkı…

 

Öğle figürler, öğle çizimler, öğle şekiller,

Öğle resimler çizersiniz ki hiçbir özel sanat değeri adına

Güzellik ve saflık da olmamakla beraber,

Sanat adına eksi derecenin de altında kalabilir,

Fakat o aynı figürleri, aynı çizgileri, aynı resimleri, aynı şekilleri,

Gerçek bir sanatsal deha, sanatı tüm incelikleriyle,

Nicelik ve niteliğiyle bilen, o maharetli, estetik

Ve sanatsal dokunuşlarıyla,

Küçük fakat çekici değiştirmeleriyle

Muhteşem, göz kamaştırıcı, yürek hoplatıcı

Eserler meydana getirebiliyorlar.

Görmekle anlamak arasında fark olduğu kadar,

Hikmetli ve sanatsal üretim yapmakla

Hikmetsiz, anlamsız iş yapmak arasında da elbette fark olmalı.

Her aklı başında olan insan günlük az da olsa

İllaki elli yüz farklı kelime yazıp konuşabiliyor,

Fakat iş o kelimeleri etkileyici cümlelerle

Güzel çekici bir hâle getirip,

Onlara güzel elbiseler giyindirmek vazifesi de

İşte o maharetli insanlar olan sanatkârlara düşüyor,

İşte sanatkârın farkı!

Sanatkâr güzelliği, estetiği, çekiciliği ortaya çıkartır, keşfeder.

Dedim ya bakmakla görmek arasında fark vardır.

Her aklı başında olan insan cümleler, çizimler yapabilir elbette,

Fakat her bir insan o hikmetli sanatkârlar kadar

Göz kamaştırıcı

Ve yürek hoplatıcı, hayranlık içinde bırakan kalıcı eserler

İnşa edemezler,

Hatta daha da çok ileri gidip şöyle de diyebiliriz;

Hikmetli erdemli bilge şairler lider olabilirler

Fakat her hikmetli bilge liderler de şair olamazlar.

İtiraz bile etseniz söylediklerime,

Ben söyleyeceklerimi söyledim artık,

Beğenen alır, beğenmeyen almaz.

Dedim ya

Görmekle bakmak arasında fark olduğu gibi,

Anlamak ya da anlamamak arasında da

Çok büyük farklar vardır,

İşte bütün mesele bu!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vahşi insanın serüveni…

 

Kılıcın suyu sevdiğinden daha çok

Sevebilselerdi eğer

İnsanlar birbirlerini,

Belki işte o vakitten sonra

Sükût edebilirdi savaşlar.

Fakat insanlara hem o geçmişlerin de ki ölülerin,

Hayaletlerin intikamlarının alınması gerektiği öğretildi,

Hem de intikam almanın

Saçma sapan yalanlarla süslenerek

Aziz bir kutsallıkmış gibi gösterildi insanlara.

Peki, ya sonuç,

Sonuç; yüz milyonlarca yıkım, kıyım, dul, öksüz,

Yetim, keder, sancı, susuzluk, açlık, yağma, vahşet, soygun,

Ayrılık, kin, nefret, hırsızlık, sefillik, vesaire, vesaire,

Her bir ülke ve her bir kavim unutarak

Tek bir anne ve babadan geldiğini,

Geçmişin hayaletlerinin intikamlarını

Ve paranın adına

Ve tanrılaşıp her bir şeye hükmetmek hayaliyle öldürmek için

Yarışıyorlar birbirleriyle.

İlk önce o ilk insan olan Âdem peygamberin çocukları olarak

Tek bir mahalle, tek bir ülkeydi insanlık

Ve daha sonra birbirlerini parçalayarak birçok mahalleye,

Birçok ülkeye bölündüler, peki ne için, anlaması zor.

Ah zavallı insan, ne gün anlayacak

Tanrılıklarını ilan edenlerinde bir gün gelip

O ölümsüz Rab tarafından öldürüleceğini.

 

Güzelliği ve faydayı tam kavrayabilmek için…

 

Bana diyorlar ki

Bâzı önemli konu ve meseleleri

O bâzı önemli fikirleri

Farklı örnek ve farklı tarz ve kalıplar da neden

Tekrar-tekrar anlatıp aynı şeyin etrafında dolanıyorsun ki

Bende cevaben onlara dedim ki;

Üzerinde yaşadığımız güzel dünyamız da

O aynı güneşin etrafında defalarca tekrar-tekrar dolanıp duruyor,

Aynı şeyleri yapıyor fakat

Birbirinden farklı o aynı güzel bir gün için

Yeni bir fırsat olduğunu da gösteriyor bir taraftan,

Aynı şeyleri yapıyor fakat

Her aynı şeyi tekrar-tekrar yaptıkça,

O uzay, güneş yıldızlar da o tekrara rağmen

Muhteşemliğini ve gizemini artırdıkça artırıyor haksız mıyım?

Şunu unutmayınız ki

Bir tekrar ancak

Ya dünyanın güneşi tavaf edişin de

Ya da hikmetli bilge bir şairin fikir kaleminde

Güzelliğini ve muhteşemliğini koruyup devam ettirebilir.

İşte diğer insanlara nazaran

Dünyanın ve hikmetli şairlerin farkı!

Sanatkârın farkı.

 

 

 

 

 

               Zaferler elden ele dolaşır…

 

Haksızlıkla zaferler elde edenlere,

Haksızlık üzerine yasalarını inşa edenlere diyorum ki

Şunu unutmayınız;

Mutlaka ve mutlaka

Zaferler elden ele dolaşır

Ve hep aynı elde de kalmazlar,

Yâni bir gün sizlerde kaybetmeye mecbur kalacaksınız,

Peki, sizlere karşı zafer kazananlara sıra geldiğinde,

O gün geldiğin de ne diyeceksiniz onlara.

Haksızlıkla zaferler kazananların

Nihayet varacakları

O ölümden sonra ki ebedi ateş yurdu

Herkese düşünmek için

Gâyet sıcak ve düşündürücü bir yer öğle değil mi?

 

                                         Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          Hâlen bir umut olmalı…

 

Âdil, kibar, bilge, erdemli

Ve iyi bir insan olmak gerekli elbette biliyoruz

Fakat bir câninin karşısına da

Savaşmak, mücadele etmek için

O her bir şeye gülümseyen

Tatlı, şirin bir çocuğu çıkaramazsın,

Her bir şeyin yeri de elbette ayrı olmalı,

Neşter cerrahın eline yakışır ancak öğle değil mi?

Kim profesyonel ve işinin ehli bir cerraha

Kardeşim ne kesip biçip duruyorsun,

Sen yanlış yapıyorsun demekle

Komik duruma düşmüş olurdu öğle değil mi?

Kâtilin eline neşteri verdiğin de neler olacağını

Bilmiyorsan eğer sen aptalsın o zaman.

Profesyonel ve işinin ehli bir cerrahın elinden

Neşteri makası çekip alsan ve ona engel olmaya çalışsan

Sen aptalsın o zaman.

Fakat her bir şeye rağmen,

Şu milyonlarca cinayetlerine rağmen insanlığın

Yine bir yerlerde sevebilir,

Gülümseyebilir, şiirler okuyup âşıkta olabilirsin

Hem de her şeye rağmen,

Her bir aptalca ve küstahça çok bir şeyine rağmen insanlığın

Şu dünya da hâlen bir yerler de birilerini sevebilir,

Aşk yaşaya bilir yine de insan,

Dedim ya şu milyonlarca kötülüğüne

Ve aptallığına rağmen insanlığın

Korkma, sevmek için henüz daha geç değil.

Haksızlık edenler de ölüp batıyorlar…

 

Kendi vatandaşından rüşvet haraç alan devletin

Ve kendi vatandaşından rüşvet haraç alınmasına

Kapı aralayan devletlerin

Tüm dünyaya hükmetmek kudretine ulaşsa bile

Nihayetinde onun da başına

Vuracak başka bir kudretli devlet çıkmıştır, çıkarılmıştır,

Çünkü zaferler daima elden ele dolaşır.

Her fâni bilgenin üzerinde bir bilen olduğu gibi,

Her zafer kazanan devletin üzerinde de

Gün gelip haksızlık yapmaya başladıkların da

Elbet başına bela olacak birçok devlet olacaktır.

Bu tarihler boyu böyle olmuştur beğensen de beğenmesen de.

Fakat bu gibi devletlere

Üzülecekleri bir haberim var

Şöyle ki;

Yapılan hiçbir haksızlık yanınıza kâr kalmamıştır

Hem de hiçbir varlığın yanına kâr kalmadığı gibi,.

Nihayetinde çok ağır cezasını çekmiş

Ve çekmektedirler.

Tarihin şu mezar sayfaları,

Şu tüm dünyaya hikmetmiş

Fakat şimdi adları bile anıldığında alay edilen

O kadar çok imparatorluklarla doludur ki bilsen şaşırırsın.

Unutmayınız ki

Haksızlık edenler ölüp batmakla kalmıyorlar sâdece

Bir de sonu gelmez bir cehennemin kıyısında ki mahkemede

Yargılanmaya başlıyorlar günü geldiğinde.

Sonradan demediniz, bize hatırlatılmadı demeyin. İşte diyoruz.

Profesyonellik…

 

Profesyonellik mi?

Profesyonellik;

Bilginin, tecrübenin birikerek

Olgunlaşmış bir hâli,

Kaliteli bir elbisesidir giyindiği.

İnsanın, nitelik ve niceliklerinde

Gerçekte ne yaptığının farkında olarak bilgece

Usta hamleler yapmasıdır.

Peki, cinayetlerin profesyonelliğini kazanmış insan

Acaba ne gün insanca yaşamanın o sanatsal mesleğini

Usta bir profesyonel gibi

İcra etmeye başlar kim bilir.

Fakat acı olan bir şey var ki

Çok merak ediyorum

Artık para uğruna milyonlarca can kaybını gözden çıkaran

Ve bunu normalleştiren

Şu soğukkanlı insanın profesyonelliği

Erdemin yerini alır mı hepten,

Gâliba almak üzere.

Endişelenmemek mümkün mü?

 

 

 

 

 

 

 

 

Adaletin dedikodusunu çok yaptık icraatta sıra…

 

Şu bunu dedi, şu onu dedi, dedikodu, kopyacılık, çokbilmişlik,

Bizler aslında kötü fikirli

Veya kötü fiiliyatlı olup da kimi fikirlerine

Veya iyi fikirli iyi zannettiğimiz

O bâzı ilim ve o bâzı bilim insanlarının,

Sanat öğreten o bâzı sanat insanlarının

Kuklaları yapıyoruz kendilerimizi bazen,

Akıllarımızı onların kuklaları hâline getiriyoruz.

Asırlardır şu şunu dedi, bu onu dedi,

Dedikodu, kopyacılık, çokbilmişlik gösterileri,

Peki, sen ne diyorsun, asıl sen ne diyor, sen ne düşünüyorsun,

Senin de üç beş hikmetli fikrin, hikmetli düşüncen,

Üç beş ibretlik sanatsal hikâyende mi yok ey insan,

Senden sonra ki nesillere miras olarak bırakabileceğin

Şu kirlettiğiniz dünyadan başka neyiniz var ey insan kardeşim.

Peki, ya eşin, sevgilin, ya çocukların, ya dostların,

Onların da mı üretebileceği

Sanatsal ve hikmetli fikirleri, hikmetli düşünceleri yok

Şu kanser hastası yaptığınız dünyanın

O ağır yaralarını iyileştirebilecek mesela.

Ben sizlere aynı ibretlik hikâyeleri

Farklı hikmetsel cümlelerle pişirip sunuyorsam eğer

Elbette ki bunlar çok hayati

Ölüm kalım meseleleridir insanlığın ilk öncelikli.

Milyonlarca mesele kördüğüm oldu

Bir türlü hikmetli bir sonuca erdirilemediğinden

Konuşup dedikodusunu yapıyoruz fakat icraat yok, haydi,

Adaletin dedikodusunu çok yaptık şimdi icraatta sıra.

İnsanlığın hasta, kederli mirası…

 

Hey, dünyalılar

Yok mu üç beş hikmetli sanatsal hikâyeniz,

Yok mu üç beş zararsız sanatınız

Şu sizlerden sonra ki nesillere bırakabileceğiniz miras

Şu kirletip zehirlediğiniz dünyadan başka.

Yok mu kırdığınız kalpleri onaracak

Bir formülünüz,

Yok mu haksızlık yaptıklarınıza

Haklarını ödeyebileceğiniz bir hamleniz,

Yok mu insanlıktan çıkarak

Şu kanser hastası yaptığınız dünyayı

İyileştirebilecek bir ilacınız, panzehriniz.

Vardır belki

O kıyıda köşede terk ettiğiniz insanlığınıza yeniden bir bakın.

 

                                                 Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geçer biliyorum, fakat tükenmiyor bir türlü…

 

Kalbimizin o derin yaraları da

Sarılır belki dizlerimiz de ki

O çocukluğumuzdan kalan

Yaralar gibi

Yıllar içerisinde.

Daha dün gibi hatırlıyorum

Kanayan dizlerimin

Üzerini kapatan

O yamalı pantolonumun

Yamasına kapanan elimin utangaçlığını!

Daha dün gibi hatırlıyorum

Senden sonrası hayatın

Nasıl da kederli olabileceğini!

Hiç unutmuyorum

Şu her gün zulmedilen çocukların çığlıklarını!

Geçer,

Kimi kederli hâtıraların yıllar sonra

Gülümsetebileceği gibi insanı,

Geçer,

Kimi gülümseten hâtıraların yıllar sonra hatırlandığında

Kederlendirebileceği gibi insanı!

Geçer,

Zorba kâtil insanın

Zehirleyerek o kanser hastası yaptığı dünyanın ömrü bir çırpıda.

Fakat geçmiyor bir türlü,

Geçmiyor, tükenmek bilmiyor san ki,

Dibi yok gibi, sonu var biliyorum, fakat sonu yok gibi.

 

Gemi çoktan su aldı, batmak üzere…

 

Dünyayı bir gemiye benzetirsek eğer,

Bu gemi uzay denizinde hiç durmaksızın

Yoluna devam etmektedir,

Bu gemi içinde ki milyarlarca insan

Kendi aralarında sınıflara tabakalara

Cemaatlere, partilere, guruplara, ülkelere,

Zenginlik ve fakirlik ayırımlarına

Vesaire-vesaire,

Binlerce farklı sınıfa ayrılmışlar

Fakat geminin en alt kısmındakiler

Susuz ve yiyeceksiz kalınca yukarıdakilere haber gönderirler,

Nedense yukarıdakilerden olumlu bir cevap gelmez,

Nihayetinde geminin alt kısmındakiler de

Kendi başlarının çaresine bakmak gerektiğini anlayıp

Geminin üst katlarına çıkmaları hem yasak

Hem de imkânsız bırakıldığından dolayı,

Yiyecek ve içecek alabilmek için

Geminin alt kısmını delmeye başlarlar,

Tabi bu arada üst kısımdakiler

Daha birçok zenginlik ve lüks içinde yaşamak hevesiyle

Hem havayı hem suyu hem de toprağı çoktan zehirleyip kirletmişlerdir bile.

Ben diyorum ki o geminin üst katındakiler var ya

Farkına varmalı değiller mi ki hepimiz aynı gemideyiz

O gemi bir şekilde üst ve alt kattakilerin hatalarıyla delindi,

Yara aldı, yani dünya gemimiz çok ağır bir yara aldı,

İnsanlık ise bir cinnet içinde tüm bunların önlemlerini

Almak zorunda olduğunu henüz anlayabilmiş değil,

Sadece anladığını zannediyor

Bir şeyler yapmaya çalışıyor

Fakat yaptığı kötülükleri

Bir türlü o yaptığı iyi şeyler tamir etmeye yeterli olmuyor,

Hem yapmakta olduğu kötülükleri terk etmiyor

Ve hem de dünyayı zehirleme işinden vaz geçemiyor bir türlü,

Bakınız, dinleyiniz,

Eğer insanoğlu yapmakta olduğu kötülükleri

Terk etmeyi başaramaz ise

Bu dünya gemisinden hiç biriniz canlı kurtulamayacaksınız,

Hatta öğle felaketler gelecek ki başınıza

İnanın çoktan ölmüş olmayı dileyeceksiniz.

Ey insan ne zehirlemekten vazgeçebiliyorsun

Ve ne de iyi bir şeyler yapmanın dedikodusundan

Fakat iyi bir şeyler yapmak dedikodusu

Hiçbir işe yaramayacak haberin olsun.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Benim olmayan savaşta ben yokum…

 

Kimin için savaşıyorsunuz,

Zenginler daha çok zengin,

İşverenleriniz daha çok hırsız,

Politikacılarınız daha çok tanrılaşsınlar diye mi?

Daha çok bizleri kendilerine mecburmuş gibi

Hissettirsinler diye mi?

Başımıza bunları vurup dursunlar diye mi?

Yok öğle yağma,

Şimdi gidiniz ve kendi savaşlarınız da savaşıp geberin,

Sizlerin savaşında

Sâdece ben ancak gardımı hepinize karşı almaya devam ederim,

Taşıyacak bir başım var der

Onu da hangi diyar olsa alır götürürüm,

Dedim ya benden çalanları zenginleştirecek olan

Hiçbir savaşta ben yokum,

İster bu üzerinde yaşadığım devlet olsun,

İsterse zengin şirketler olsun,

Dedim ya benden çalan

Ve beni sıkıntılara sokan hiçbir varlık için

Savaşıp da mücadele vermem,

Benden çalanlar için,

Hele de beni küçük düşürenler için,

Beni kendilerine mecbur duruma düşürmeye çalışanlar için

Savaşmak aptallık değil de ya nedir,

Ben aptal değilim,

Oysaki bizler sizleri oraya memur tayin etmiştik

Fakat sizler kendilerinizi

Bizlerin efendisi zannetmeye başladınız, yok öğle yağma.

Bana diyorlar ki aynı gemidesin

Sen savaşmaz isen sen de batarsın

Ben de cevaben dedim ki onlara;

Benden çalanların,

Beni sıkıntıya düşürenlerin refah içinde

Zenginlik içinde yaşamlarını sürdürdüğünü görmektense

Ben de o gemiyle beraber

Ve hatta gemiyi de delerek batarım vesselam.

Ben diyorum ki

Beni üzerinden düşürecek kendi ağacımın dalını

Ve hatta kökünü kazıyıp parçalara ayırır

Ta ateşlerin içerisine sürüp yakarım,

Şimdi daha iyi anlatabildim mi?

Sizler sâdece kendilerini efendi zanneden,

Kendilerini tanrı zanneden ahmaklardan oluşan sürülersiniz,

Unutmayın ki tanrılar ve efendiler ölürler

Ve yalnız o gerçek efendi

Ve o gerçek Rab Allah kalır ebedi,

Ben sizi asıl ahirette ki o ilahi mahkemede elbette görürüm,

Nasılmış küçük düşürülmek,

Nasılmış tanrılık taslamak görürsünüz karşılığını,

Yaşar ebedi ateş düşmanın için,

Yaşar ebedi keder zâlimler için.

 

 

 

 

 

 

 

Uyanmak zamanı gelmedi mi artık…

 

Bir hayaleti takip etmekten farksızdır

İblisin hangi beden de hükümdar olduğunu anlayabilmek.

Devletler vatandaşından hırsızladıklarıyla

Yine o vatandaşını kendisine mecbur bıraktırır,

Vatandaş kendi elleriyle tanrılar var edince

Kendi kendisini de kendi elleriyle

O tanrılaştırdıklarına mecbur bıraktırır

Ve birer köle olarak sefilleşirler,

Kurbağa misali ılık suya yatırılıp

Haşlanır yavaş-yavaş artırılarak sıcaklığı

Farkına bile varamaz şaşkın kurbağa.

Enteresan bir gerçek vardır ki

Hem o sefiller, hem de o tanrılaştırdıkları insanlar

Kendileri gibi ölerek

O gerçek efendileri olan Rab’bın huzuruna çıkartılacaklardır.

Onlara diyecekler ki; neden onları tanrılaştırdınız,

Onlara da diyecekler ki;

Peki, neden sizler tanrılık tasladınız,

Ne cevap vereceksiniz bu sorulara karşı hiç düşündünüz mü?

Ey vatandaş unutma ki devlet senin elinle kurulmuştur,

Efendi sensin, yönetici sensin,

Senin o devlet yönetimine seçtiklerin ise

Sadece para karşılığı yine senin işlerini görmesi gereken

Memurlardan başka birileri değillerdir,

Hâlen neden kendini onlara mecburmuşsun gibi hissedip,

Onları alkışlara, iltifatlara boğup

Kendini alçaltmaya devam ediyorsun a şaşkın gâfil kurbağa,

Sen onlara değil asıl onlar sana mecbur bunu unutma lütfen,

Ne gün uyanacaksın çok merak ediyorum

Şu yatırılmış olduğun o derin gâflet uykundan a gâfil insan.

Unutma ki senin paran olmadan

Ne o işverenler

Malını kimseye satamaz, malını kimseye de inşa ettiremez,

Senin maaşını bile yine sana sattıklarıyla veriyor,

Yani sen olmazsan eğer,

O işverenler ve tüm o politikacılar

Birer hiçten ibaretler.

Bunu sakın unutma

Ve kendini de alçaltmaktan vazgeç artık.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Efendi kimmiş anlamalı artık insanlık…

 

Devletin yönetimine seçilen memur milletvekilleri

Ve reisleri, vatandaşa, milletin ferdine

Ve ya şu milletin bireylerine, yani o ülkede yaşayıp

O ülkeye vergilerle,

O ülke için yaptıkları işlerle o ülkeyi zengin eden halka

Bâzen bâzı felaket zamanlarında

Yine o aynı milletin halkın cebinden toplananlarla

Büyük küçük maddi yardımlar yaparlar,

Bâzen de felaketler olmasa da o bâzı milletin fertlerine

Destekte bulunurlar, bunun için halktan bâzıları,

O vekilleri ve reislerini, politikacıları alkışa tutup

İltifatlara boğarlar,

Yahu ey cahil ve şaşkın halk

Sen niye onları alkışlıyor ve iltifatlara boğuyorsun ki

Zâten o sana verdikleri yine senin paran,

Senin vergilerinle çalışmalarınla toplanmış paralar onlar,

Sana verdikleri paralar kendilerininmiş gibi,

Seni kendilerine mecburmuşsun gibi bıraktırıyorlar,

Sende bu zokayı hileyi yutuyorsun,

Ne bu şaşkınlık a gâfil insan,

Asıl onların sana teşekkür edip

Asıl onların seni deliler gibi alkışlaması gerekiyor,

Demeleri gerekir ki sana ey vatandaş;

Ey millet, sizler bizi buraya seçtiniz, şeref verdiniz

Cömert bağışlarınızla bizleri zenginleştirdiniz demeleri gerekirken

Asıl efendi ve reis olan şu halkın malıyla, parasıyla,

Şu yöneticilik makamına seçilenler, caka satıp krallık taslıyorlar,

Görmüyor ve hâlen anlamıyor musun gaflete düşmüş ey halkım.

Ey halkım,

Artık kendinin kim olduğunun farkına var olmaz mı?

Seni küçük düşürmelerine müsaade etme artık lütfen,

Uyan artık o yattığın gaflet uykundan da

Asıl kimmiş efendi

Anlasın şu kendilerini tanrı zanneden zavallılar sürüsü,

Ne sen

Ne ben

Ne de onlar değildir aslında asıl efendi olan,

Rab Allahtan başkası

Layık olamaz ki efendilik makamına zâten,

İspat mı istiyorsunuz

Peki, ispat edeyim

Şöyle ki

Düşünün bir kimdir asıl âdil olan varlık,

İşte en âdil varlık kim ise eğer

Asıl efendi de odur nihayetinde,

Haydi, sağlıcakla kalın.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ufuklar mı?

 

Kaçak ve kurnaz

Fakat bir o kadar da romantik olan

Ufuklara bakmaktan,

Baktığım işte o ufuklara benzedim,

Tutulmaz ve uslanmaz,

Kendimi sobelemekten de yorulmadım değil hani.

Ufuklar mı?

Onlar hiçbir kimselere ihtiyaç duymayanlardan birisidir

O hiçbir fâni varlığın asla ulaşamayacağı ufuklar işte böyledir.

Her bir rengin içerisinde,

Her bir rüyanın pençesinde,

Her bir kavganın şölenin de,

Her bir sevişin sevincinde,

Her bir kederin dibinde, ufuklar, ufuklar, ufuklar.

 

                                     Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kötü bir insan olmak uymuyor bize…

 

Acaba hep bir şeyler olduğunda

Neden hep oralarda gazeteciler olurlar ki

Acaba politikacılar da

O gazeteciler kadar olabilselerdi olması gerektikleri yerler de,

Acaba ülkelerde çok bir şeyler daha farklı olabilir miydi?

Yoksa onlarda o makam koltuklarına oturduklarında

Ejderha hastalığı onları da yakalar mıydı? Bilemiyorum.

Gardımı almak zorundayım,

Çünkü insanlar çok acımasız,

Bâzen ben çok kötü bir insan olmak bile istemişimdir,

Neden biliyor musunuz?

Bana ve mazlumlara kötülük yapanları gördükçe

Böyle düşündüm işte bazı,

Fakat asla kötü bir insan olmayı da

Hiç ama hiç başaramadım,

Bu başarısızlığımdan dolayı

Onur duymak zamanı gelir mi gelmez mi? Bilemiyorum.

Haydi hayrlısı.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dedikoduyu bırak hamle yap…

 

Ben derim ki;

Adaletin dedikodusunu

Yapmayı bıraksak da artık

Bir an önce kalkıp

Tecrübe etmeye başlasak hiç fena olmaz öğle değil mi?

Ben derim ki;

Aşkın muhabbetini dedikodusunu

Yapmayı bıraksak da artık

Bir an önce kalkıp

Tecrübe etmeye başlasak hiç fena olmayacak öğle değil mi?

İyilik yapmanın dedikodusunu bıraksak da diyorum hani

Kalkıp bir an önce tecrübe etmeye başlasak

Hiç fena olmaz öğle değil mi?

Ben derim ki hani dedikoduyu terk etsek de hamle yapsak artık.

 

                                                    Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Modern ve geçmiş zamanlarda…

 

Çağdaş ve modern kelimesini

Her şeyden daha verimli

Her şeyden daha faydalı

Her şeyden daha iyi ve güzel olarak algılayan

Ve böyle algılanmasını

Arzu eden ahmaklar vardır,

Oysaki modern ve çağdaş kelimesinin

Tek karşılığı vardır

O da kendi vaktinde

Kendi zamanın da gerçekleşmekte olanlardır.

Oysaki geçmiş zamanlarda kalmış

Öğle mükemmellikler var ki

O milyonlarca yeni modern zaman gelip geçse de üzerimizden

Yine de o geçmişte kalmış o bâzı şeyler mükemmelliklerini korur,

Güzelliklerine ve faydalarına

Güzellikler katarak yollarına devam ederler.

Ey kendilerini dünyanın en akıllı

En iyi ve en güzel zanneden modern ahmakları,

Mâdem o kadar akıllı ve iyisiniz

Peki, neden o zaman

Şu yüz milyonlarla ifade edilen cinayetleri durduramıyorsunuz.

 

 

 

 

 

 

 

Beni kandıramazsınız yok öğle yağma…

 

Ya bir insan, ya bir parti,

Ya bir millet, ya da bir devlet,

Benden çalacak,

Beni sıkıntıya sokacak,

Sıkıntılara düşmeme sebep olacak,

Sonrada diyecek ki bana

Gel de benim için savaş,

Benim için mücadele ver,

Peki, ben ne cevap vereceğim sizce o vakit onlara,

Zenginleriniz daha çok zengin olsunlar diye mi?

Beni yine sıkıntıya düşürsünler diye mi?

Sizlerin zaferleriyle boş-boş avunayım diye mi?

Benden çalmaya devam etsinler diye mi?

Endişeyle yaşamaya beni mahkûm etsinler diye mi?

Yok, öğle yağma,

Şimdi gidin o zenginleştirdiklerinizle beraber savaşın.

Ha, bir zafer kazanırsanız da eğer

Hiç merak etmeyin

Ben sizlerin o sefil zaferlerinizle avunacak kadar

Karaktersiz biri de değilim sizler gibi,

Çünkü sizler o fakir bıraktıklarınızın üzerlerinden

Siyaset ve politika yapmayı daha iyi becerirsiniz,

Çünkü sizler o darda bıraktığınız sanatkârlarınızın üzerinden

Siyaset ve politika yapmayı daha iyi becerirsiniz,

Zenginliklerini cinayetlerinin üzerlerine kuranlar

Unutmayınız ki bu devran böyle devam etmeyecektir,

Elbette her zafer el değiştirmeye mahkûmdur bu âlâm de.

 

Tükür yüzüne onların…

 

Öğle karakteri bozuk

Öğle yalancı kavimler,

Öğle sahtekâr insanlar,

Öğle aşağılık milletler

Ve öğle karakteri kokuşmuş devletler var ki

Destek olmayıp

Köstek oldukları sanatkârlarının sanatı üzerinden

Ve hatta ölüsünün üzerinden bile

Siyaset ve politika yapıp

Taraftar toplamaya çalışır utanmadan,

Bir de övünür gururlanırlar bu hallerinden,

Oysaki düştükleri bu duruma

Gün gelir kendileri de düşeceklerdir de haberleri yok,

Tükürürüm işte ben yüzlerine bunlar gibilerinin.

 

                                   Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kim mâsum olan ses versin…

 

Kendilerini mâsum ve hatta melekler kadar günahsız,

Temiz göstermeye çalışan politikacılar

Ve işte öyle insanlar deve kuşu misali,

Her bir yerleri,

Her bir günahları gün gibi ortada değil de ya nedir.

Bu trajikomik hallerine

Kimseler gülmüyorsa sebebi de şudur ki

Anlayınız ki onlar da sizin kadar günahkâr ve kirlilerdir,

Ya da sizlerin o iğrenç hallerinize kusmaktan

Gülecek vakit bile bulamıyorlardır.

Sizlere bakarken

Sizleri bir ayna gibi görenler de var mesela,

Susuyorlar sizleri görünce aynada kendilerine bakıp,

Sükût ediyorlar hiç durmadan,

Oysaki âdil konuşulacak bir yer de konuşmamak

Ve sükût etmek düşmek değil de ya nedir.

Hiçbir hırsız hırsızı, hiçbir arsız da bir arsızı şikâyet eder mi?

Etse bile çok nadir görülmüş bir iş olurdu bu,

Şikâyet etse bile her ikisinin de foyası ortaya çıkar diye

Çekinirler etmeye şikâyeti haksız mıyım?

Baksanıza dünyaya, şikâyet edenin de, edilenin de,

Tutuklayanın da, yargılayanın da, hapse atanın da

Ne farkları var ki birbirlerinden.

Öğle bir devir de yaşıyoruz ki hırsızlar yavuz,

Mal sahibi ise ya hırsız,

Ve ya da o yavuz hırsızların karşısın da ancak yenik ve suskun.

Kimdir o mâsum olan ses versin, kendimi yalnız hissediyorum

Şu sahtekârların gürültülü eğlenceli dünyalarında ben.

Geçmişin hayaletleri…

 

Ey geçmişin ölüleri,

Ey geçmiş yüz yılların hayaletleri,

Miras bıraktınız

Ancak bizlere savaşlarınızın

Ve nefretlerinizin intikamlarını

Ve o kirletip zehirlediğiniz dünyayı.

Bu kötü mirası kabullenen

Bakınız şu milyonlarca zır-deli

Cinnet içerisinde savaşır birbiriyle hâlen,

Tüm dünya halkı hep bir ağızdan

Ne gün bırakarak o deliliklerini bir kenara,

Akıllanarak haykırırlar;

Durun, ne yaptığınızı zannediyorsunuz sizler, diyerek,

Ve alarak aynalarda

O kendi yüzlerini kendi karşılarına,

Ben, ne bu çirkin mirası kabullenemem

Ve ne de o geçmişin zâlim hayaletlerine asla benzeyemem,

Diyerek aynalarda

Almalı o kendi yüzünü kendi karşısına.

Haydi, sen var mısın?

 

 

 

 

 

 

 

 

Aptallığın böylesi…

 

Hiç tanımadığınız

Ve yüzlerini bile

Canlı kanlı görmediğiniz insanların

O nefret ve intikam adında ki miraslarını aldınız,

Hem de bir aptal, deli gibi

Sürdürmekte insanlık bu intikamı birbirine karşı!

Peki, ne için,

Değiyor mu dul ve yetim bırakmaya birbirinizi,

Değiyor mu aç ve sefil bırakıp

Yok etmeye dünyanın güzelliğini,

Peki, bu deliliklerinizin,

Bu aptallıklarınızın muhasebesini hiç yaptınız mı?

Deliler kuyuya taş atarlarmış

Diğer kırk deli de çıkarmaya uğraşırlarmış,

Hiç akıllı dediğin insan çıkartmaya çalışır mı ki

Delinin taşını kuyudan,

Ah bu aptallık, ne idraksizliktir anlaması çetin,

Hayal etmesi bile öfke ve cinnet,

İnsanlık bir kâbusun pençesinde fakat uyanık,

Cinayetler ise artık erdemlilik olarak anılır olmuş

Ne çare.

 

 

 

 

 

 

 

                   Nasihat deyip geçme…

 

Kendin için veya sâdece iyilik adına iyi bir şeyler yapmak için

Yardım istemek amacıyla ulaşmaya çalışırsın,

Oysaki o kendilerini tanrı zannedenlere ulaşabilmen

İmkânsız gibi bir şeydir,

Fakat onlarda öldüklerinde anlayacaklar emin olun ki

Herkes gibi bir insan olduklarını,

Etten, kemikten, kandan ve sudan!

Demek ki ölüm

Birçok şeyin ilacı olur bâzen.

Hiçbir şeylerden hikmetle öğüt ders almayanlar var ya

Hiç merak etmeyin

Elbette o kudretli ölüm meleğiyle tanıştıklarında

Öğüt ve derslerini alacaklardır.

Demek ki her bir insan mutlaka ama mutlaka

Nihayet öğüt ve ders alıyormuş haksız mıyım?

En azından hiç değilse bile ölünce.

Çok bildiğini zanneden küstahlar

O başkalarının hikmetli fikirlerine

Kulak tıkadıkları için

Gün gelir kaybeder hezimete uğrarlar biliyorsunuz sizler de

Ve o başkaları da gelip yanlarına onlara derler ki;

Ben sana demedim mi hatta ben derken sen kulak tıkamıştın,

İşte bu duruma düşmemek için

O diğer hikmetli fikirlere de kulak verseniz

Hiç fena olmazdı hani, haksız mıyım?

 

 

 

O bâzı doktor ve sağlık görevlileri…

 

Kimi doktorlar ve sağlık görevlileri

O bâzı kaba vatandaşlar tarafından

Darp edildiğini, hakarete uğradıklarını söylerlerken,

Şunu da o doktorlara ve sağlık görevlilerine

Hatırlatmak isterim ki

Sizlerin, yani o bâzı doktorların

Ve o bâzı sağlık görevlilerinde

Hastalara ve hasta yakınlarına kaba davrandığınız,

Onları tâciz ve tahrik ettiğiniz,

Onları azarladığınız, rencide ettiğiniz gerçeği de gün gibi ortada,

Lütfen bunu da unutmayınız.

Kimi yapılan sosyal araştırmalarda ve sosyal deneylerde

O bâzı kadın ve erkek doktorların,

O bâzı sağlık görevlilerinin o hastaları ve hasta yakınlarını

Azarlayıp kaba davrandıkları, hakaret ettikleri,

Kibirlerinden ne yapacaklarını bilemedikleri,

Hastane odasından kovdukları, bağırıp çağırdıkları bilinmekte,

Bunların sayısının da küçümsenemeyecek kadar

Çok olduğu da söylenmektedir.

Benim tavsiyem şudur ki o doktorlar ve sağlık görevlileri,

Uzman ve tarafsız bir psikolog ve terapist tarafından eğitilip

Sınava tabi tutulmalılar,

Fakat o bahsettiğim uzman psikologlar ve terapistlerin de

Karakteristik ruh halleri kibar, erdemli ve hikmetli olabilmeli ki

Onlarda kendileri gibi kaba saba insanlar yetiştirmemiş olsunlar.

Kibirlenmeyi ve tanrı olmak isteğini terk edin artık

Sizler tanrı değilsiniz.

 

Bir ülke halkını tanımak istersen…

 

Bir köyün, bir kasabanın, bir kentin,

Bir insanın, bir kavmin ve bir ülke halkının

Genelde nasıl olduğunu bilmek tanımak isterseniz eğer

O şehrin ve o ülkenin

Fakirlerine nasıl davrandıklarına bakın,

Mimarisine bakın, sanat anlayışlarına bakın,

Kitap okuma ve anlama oranına bakın,

Hikmetli olup olmadıklarına bir bakın,

Başkalarının akıllarını kiralayıp

Onlarla hareket ederek

Kendi akıllarıyla fikir üretip üretemediklerine bakın,

İnançlarına ve o inançlarıyla barışık olup olmadıklarına bakın,

Hurafelerine bakın,

Hurafeleri din diye yaşayıp yaşamadıklarına bakın,

Bu onların aptal olup olmadıklarını size gösterecektir.

Dilleriyle kalpleri barışık mı ona bir bakın,

İşlenen suç oranlarına ve o suçları neden işlediklerine bir bakın,

Halkının arasına karışın onlarla sohbet edin,

Hastanelerine, doktorlarına, ruh hallerine,

Birbirleriyle olan ilişkilerine,

Turistlerle olan münasebetlerine, aile içi ilişkilerine bir bakın.

Memurlarının davranış ve ilimlerine bakın,

Seçtikleri politikacıların ilimlerine, fikir kudretlerine

Ve politikacılarının kibirli olup olmadıklarına bir bakın.

Emniyeti selameti nasıl, endişelerinin ne olduğuna bir bakın,

Neden korkup korkmadıklarına bir bakın,

Sanat insanlarına, yazar şairlerine, maddi manevi

Sahip çıkıp çıkmadıklarına bir bakıp emin olun.

Politikacılarının ve din görevlilerinin âdil yaşayıp yaşamadıklarına bir bakın.

Âdil yasalar çıkarıp çıkartmadıklarına bir bakın,

Ülke de âdil paylaşımın olup olmadığına bakın,

Eğer âdil yasalar çıkıyorsa ara da bir

O âdil yasalardan her vatandaş kolayca faydalanabiliyor mu?

Yoksa kendi yandaşları mı sâdece yaralanıyor ona bir bakın.

Tutuklattıran mı hırsız kâtil, yoksa tutuklanan mı asıl hırsız

İşte tam da bu dediğime bir bakınca her şeyi anlarsınız zâten.

Tüm bu anlattıklarıma baktınız mı?

Eğer çok akıllı ve anlayışlı hikmetli biriyseniz

İşte şimdi oranın ve ora insanlarının

Nasıl ve nasıl kimseler olduklarını öğrendiniz demektir.

Kendini bilen Rabbini bilir,

Kendini de aynen böyle tanımaya çalış

Ve kendi eksikliklerini

Erdemlice düzelt, mutluluğu yakala.

Bir insan ve bir millet neleri kaybettiğini

Ve neleri kazandığını

Ve o kazandığı maddi manevilerle

Neler yapıp yapmadığını asla unutmamalı.

Dedim ya, kendini bilen Rabbini bilir,

Eğer Rabbini bilemediysen

O zaman sen hâlen

O delilik âleminden uzaklaşamamışsın demektir,

Çünkü bilmez ki bir deli Rabbi kimdir,

Hem o ne yer ne içer,

Oysaki Rab dediğin yemez de içmez de, ihtiyaç duymaz,

Fakat Rab dediğin elbette şefkatle sever,

Sevdir ona kendini.

Adalet, ilahi din, hürriyet…

 

Asıl hürriyet;

Adaleti yaşamaktır,

Öğleyse adalet nâmusumdur benim.

Asıl din;
Adaleti yaşamaktır

Çünkü ilahi kitaplar ve peygamberler

Adaleti yaşamak ve yaşatmak için

Gönderildiklerine göre insanlığa,

Öğleyse adalet dinimdendir benim,

Öğleyse adalet en aziz ibadetimdendir benim.

Şimdi tüm bunlara göre sorgulayın lütfen kendinizi,

Âdil misiniz?

Hür müsünüz?

Dininizi yaşıyor musunuz?

Ben bu sorgulamayla insanlığa baktığım zaman

Gerçek ilahi dini yaşayan hiçbir varlık göremiyorum.

Kimseleri boşuna kandırmaya çalışmayın

Çünkü âdil olmayanlar, adaleti yaşamayanlar

Gerçekte ilahi dini de yaşıyor olamazlar.

Çünkü ancak ve ancak

Adaleti yaşayanlardır ilahi dini de gerçekte yaşıyor olanlar,

Hür mü olmak istiyorsun,

İşte al sana en gerçek, en aziz hürriyet,

Ben insanı fikri ve mantıki delillerle ikna ederim

Ve beni de en iyi anlayanlar erdemli bilgelerdir

Çünkü onlara gerçeği anlattığında görüp anlayabiliyorlar kolayca.

Hürüm, öğleyse ben de varım.

Lütfen dünyamızı zehirlemekten vaz geçin.

Diplomalarınız ve cinayetleriniz…

 

Dünyayı ve dünya ülkelerini

Cahiller, erdemsizler,

Kâtiller yönetiyor olmasaydı eğer

Şu yüz milyonlarca cinayet

Şu yüz milyonlarca haksızlık

Ve şu onca arsızlık hırsızlık

Yapılıyor olur muydu ki hiç,

Peki, mâdem çok akıllı

Ve âdil olduğunuzu da iddia ediyorsunuz

Ey üniversite tahsilli yöneticiler

Sizlere söylüyorum,

Mâdem çok akıllı ve âdilseniz

Öğleyse

Neden şu yüz milyonlarca işlenmeye devam eder ki cinayet.

 

                                            Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Adalet susturulduğunda…

 

İnsanın içerisinde

Zorbalıklar, zâlimlik

Ve kibir de var olma ihtimalinden dolayı,

Bir ülkede var olması gereken en önemli dinamiklerden biriside

Hükümeti yoklayacak, onu gözlemleyecek olan

Bir veya birkaç âdil muhalefet guruplar, kuruluşlar,

Partiler olabilmeli, fakat dediğim gibi bunlar âdil ve bilge olmalı.

Eğer âdil bilge muhalif guruplar bir ülkede susturulup

Elleri kolları bağlanırsa,

İnanın ki o ülke en kısa sürede,

Hiç beklenmedik bir anda çok büyük hatalar yaparak

Batmak gibi bir felakete bile düşeceklerdir,

Çünkü kibirli insan

Karşısında ki âdil muhaliflere tahammül edemeyerek

Onları zorbalıkla susturmaya çalışır

Ve tanrılıklarını bilerek ya da bilmeyerek ilan etmeye başlarlar,

Ve böylece birçok kavim ve millet

Çekerek tanrılık iddia kılıcını

Vuruşmaya, boy ölçüşmeye başlarlar birbirleriyle,

Tanrılıklarını da ilan edenler unutmasınlar ki

Rab Allahtan başka ilah olmadığını

Ve tanrılıklarını ilan edenlerin ise

Ebedi gazaba tutulacaklarını, unutmasınlar,

Fakat bırakın bir kenara unutmamayı

Deliler asla hatırlamazlar.

 

 

 

Şairler ve adalet…

 

Kötü ruhlar korkar

Keskin uçlarından mızraklarımızın,

Bizimle birlik de söylerler

Gâlibiyet şarkılarını ormanlar,

Balıklar kadar

Kuşlarda bizim dostlarımızdır,

En umulmaz anlarda çıkar gelirim

Kaldırmak için seni o düştüğün yerlerden,

Çığlıklar ve gulyabaniler yırtsın bu vakit geceyi isterse

Sana ben geldikten sonra

Ne olmuşsa olsun,

Ne olacaksa olsun, ne den böyle söylüyorum biliyor musun?

Ne fark eder ki, aşk, adalet ve cesaret zâten bizim yanımızda,

Düşman dediğin mi? İşte o bana vız gelir, tırıs gider, vesselam.

 

                                               Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                     Dinle beni lütfen…

 

Biliyor muydun?

Adalete inandığı için yaşayan ve adalete inandığı için

Ölmeye hazır olabilen varlık ancak

Kibar ve âdil bir anarşist olabilir bu zamanda,

O kibar, âdil militarist ruhunuzu kaybetmeyin derim ben,

Ölmek için değil sâdece yaşatmak için sevdiklerinizi.

Dinle o zaman;

Ben bir yağmur damlasıyım,

Bereketli topraklar için

Bereketli bir âlemden geldim,

Sana karılmak için geldim,

Sana sarılıp kanmak için geldim,

Kandım da içerken seni ben,

O baktığın ufukların

En derinlerine daldım severken seni ben,

Dererken sen de beni

Toprağa sererken sen de beni,

Ben seninle demlenmeye

Seninle huzur bulmaya geldim.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nesillere öğretilen nedir cinayetten başka…

 

Çığlıklarına tüner kederler çocukların

Can pazarına döner dünya,

Günahlara sobelenir ruhum,

Ürkek bir gün doğumudur bugün

Fırtına bulutları gelmek üzeredir,

Savaş o vahşi ağzını

Ve o keskin kanlı dişlerini

Sergilerken müzelerinde insanlığın

Oysaki

Her bir insan saklarmış içerisinde

En az bir cinayetini vahşetin.

Hayallerinde bile cinayet işleyen

İşte şu insanlığın

O kendi yetiştirdiği nesillerden

Nasıl bir gelecek hayal ediyorsunuz ki

Daha bir güzel bebek yüzlü kâtiller mi?

Delinin ve kâtilin eline dolu bir silah

Tutuşturmak tehlikesi her ne ise

İşte şu yüz milyonlarca kâtil anne babaların

O kendi çocuklarını yetiştirmeleri umarım

O deli kâtil örneğine benzemez,

Fakat görünen köyde bilirsiniz ki kılavuzda istemez.

 

 

 

 

 

 

           Çekerim idam ipini düşmanımın…

 

Zâten dünyayı bir kanser hastası yaptınız el birliğiyle,

Zâten yıkılmak üzere olan şu dünyada

Zâlimlerin, hırsızların, arsızların ve adaletsizlerin

Refah ve lüks içerisinde yaşadığını görmektense,

İşte o zâlimlerin, hırsızların, arsızların ve adaletsizlerin

Şu dünyayla beraber battığını seyretmek

Âdil bir şölen olurdu bana, lütfen çok görme bunu âdil aklıma,

Neyi beklemekteyim ki çaresizce seyretmek şu mazlumları neden,

Öğleyse çekerim idam ipini dünyanın, başka ben ne diyeyim,

Haydi, gösterin o vakit gösterebilirseniz kurtuluşunuza bir çare,

Adaletsiz ve arsızların batışını seyretmek onurdur asıl bana şölen

Sizler ki o adaletsizlerin arsızların refah içinde

Yaşadıklarını görüp bilmektense

Tercih etmez miydiniz bir şölen diye batışlarını seyretmeyi.

 

                                                  Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hürriyetin tadına varmayan bilmez adalet…

 

Her kıskanç insanın olduğu kadar

Her bir kıskanç kadının da

Vahşi bir tadı vardır sevişinde,

Bilir misin vahşi

Ve o güzel atlar

Asla büyüyemez insanın ellerinde,

Hem kim görüp duymuş ki

Hürriyetin mahkûm olduğunu

Ellerine insanın.

Bak gör ki ben hür bir şairim,

Ruhumu

Hem adalete

Ve hem de erdemliliğe satmışım, karşılığında onur kazanmışım,

Keyfim yerinde senin anlayacağın, keyfim yerinde!

 

                                                    Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Adalet nômos’umdur benim…

 

Adalet yerine

Liderlerini,

Sevdiklerini,

Parayı, serveti

Ve dostlarını tercih edenler

Elbette bir gün

Utanacaklardır

Yaptıkları o vahşi günahtan,

O azgın hatalarından dolayı,

Ancak vardıklarında

Ya ebedi bir ateşe,

Ya da büyük

Ve ibretli bir yenilgiye!

İşte ben bu sebepten dolayı cesurumdur çok.

 

                        Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

(Nômos, eski yunan da ‘nâmus’ anlamına gelmektedir, nômos’un lügat karşılığı ise; ilahi cümleler, adaletin sözleri, iyilikler, peygamber nasihatleri gibi anlamlara gelmektedir.)

 

 

  Süpür kederlerimi…   (Bir şarkı daha)

 

Endişelerimi ve telaşımı

Yalnızlığımı süpürmeye gelsen odalarımdan,

Arasan bulacağın

Olacağım yeri biliyorsun sende,

Ben hep o ara-ara

Beni düşündüğünde

Elini koyduğun yerdeyim,

Bunu benim kadar sende biliyorsun.

Endişelerimi ve telaşımı

Yalnızlığımı süpürmeye gelsen odalarımdan,

Kapılarımdan acılarımı

Kovmaya gelsen hani hiç fena olmazdı,

Hani sevişsen de benimle bir ömür,

Kovsan odalarımdan kederlerimi hiç fena olmazdı.

 

                                  Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                 İnsanlar işte…

 

Endişeler büyütür şehirler gözlerinde insanın,

Rüzgârlar çöpleri karıştırır gecelerde,

Aşk muhabbeti yaptığımız yetti artık

Haydi, şimdi sıra tecrübe etmekte!

Kediler tırmalar açılmaz kapıları,

Aşk, rüzgâr, çöplük, endişe aynı bir şiirde

Ne yapıyor diye sorarsanız eğer

Derim ki ben de o günlük yaşamında insan

Hem aşka, hem geceye, hem endişeye,

Bâzen de çöplüğe dalıp düşüyor kediler kadar.

Ha bir de şunu da hatırlatmadan geçemeyeceğim,

Adalet kadar aşkı da yaşar ilahi kitapların peygamberleri,

Dedikodusunu ve yalanlarını ise

Politikacılar ve onların kuklaları yaparlarmış ah ne çare!

 

                                           Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            Saadeti özlüyorsan eğer…

 

Kopar belki bir gün mutsuzluğumuzun kıyameti,

Devrilir kederler künde üstüne künde,

Yorgun ve hüzünlü akşam yalnızlıklarının yerini

Huzurlu sarılışlar,

Aşk dolu sevişmeler alır belki bir gün,

O hasretle beklediğimiz mucizelerini ise Rab

Yaratmaya başlar bizim içinde,

Sen mesela çat kapı çıka gelirsin

O bıraktığımız yarım kalmış

Mutlu hikâyeden

Başlarız yine yeniden,

Neden olmasın ki

Yeter ki erdemlice paylaşmayı

Ve erdemlice sevmeyi gerçekten başara bilse insan.

 

                                      Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

       Aşk saadettir ancak olamaz keder…

 

Aşkın büyüklüğü imkânsızlığından kaynaklanmaz,

Yaşanmasından, tecrübe edilip

Onunla hem hal olunmasından, onunla karılıp,

Onunla adaleti yaşamaktan kaynaklanır,

İşte aşkın büyüklüğü de tam da buradadır,

İnsanın başını göğe erdirende işte ancak budur.

Yani ne adaleti aşktan

Ne de aşkı adaletten soyundurup çıkaramazsınız,

Bu hem imkânsızdır

Hem de bunu yapmak isteyenin burnunu yere sürter aşk,

Bir’i bir’den nasıl söküp almak muhalse

İşte adaleti aşktan sökmekte imkânsızdır, muhaldir kardeş,

Şunu da asla ve asla unutmayınız ki

Âdil ve erdemli olamayanlar ancak aşkta keder görürler.

 

                                            Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                 Salağın böylesi…

 

Salağın ve geri zekâlının birisi bana dedi ki

En kaliteli yazar ve şairler, sanatkârlar

Keder ve yokluk, fakirlik içinde olurmuş,

Ben de ona cevaben dedim ki ulan geri zekâlı,

En kaliteli yazar ve şairler, sanatkârlar;

Bilgiyle, hikmetle olur,

Aşkla, arzuyla, coşkuyla, hakikate inanmakla,

Araştırmakla, anlamaya çabalamakla, alın teriyle,

Fikir terleriyle, adaletli bir yaşamla olur ancak,

O dünyanın en üstün varlıklarından olan

Hikmetli yazarları, hikmetli şairleri

Ve hikmetli sanatkârların sefil ve fakir olmasını isteyenler ise

Ancak senin gibi salaklarla

Adaletsiz insanlardır, hepiniz geri zekâlısınız,

Fakiri fukarayı soyan hırsızlardır ancak

Sanatkârı da, yazarı da, şairi de fakir görmek isteyen aptallar,

Çünkü istemez hiçbir zorba hırsız adaletsiz insan

O hikmetli yazar ve şairlerin sanatkârların güçlenip, zenginleşip

O zorba hırsız adaletsizleri engellemelerini.

Yani zorbalar meydanı boş bulup istedikleri gibi cirit oynatmak

İstedikleri gibi arsızlık yapmak isterler,

Meydan sadece onlara kalsın isterler.

Oysaki hikmetli yazarları, hikmetli şairleri,

Hikmetli sanatkârları güçlü ve zenginleştirmeli ki

Hem daha çok eser versinler

Hem de adaletsizliğe karşı savaş açarak mücadele versinler,

Anlatabildim mi ey sefiller ve aptallar sürüsü.

 

Şölenleri tükenmez insanlığın…

 

Ey kirli hayatım,

Ey muhalif ruhum,

Ey ebedi düşmanlarım,

Dünyanın güneş etrafında

Pervane olduğu kadar

Dolanırlar zaferlerde elden ele,

Ben derim ki

Sevinmesinler kimseler boşuna

Tanrılarının galip gelmelerine,

Çünkü tanrılar ölür

Ve bir başka ele geçer zaferler,

Sonrasında ise

Her bir kendisini tanrı zannedenler

O ölümsüz Rab’bın huzurunda

Mahkemeye çıkarılırlar elbet de bir gün.

Ey temiz hayatım,

Ey hiç tükenmez muhalifliğim,

Ey dostlarım,

Alnım açık,

Yüreğimde sizlere duyduğum sevgiyle,

Ruhumun var edildiği

O güzel yurda gelmek üzereyim,

Benim içinde bir kadeh bırakın masaya şimdiden

Görüşürüz en kısa zamanda,

Şu şölenler hele bir geçsin,

Gerçi şöleni de savaşı da yok ki tükeneceği şu insanlığın,

Gelirim ben de yanınıza yakında.

 

        Aşk şöleni…

 

Sevgililer seni ıslıklar,

Seni gülümser her yeni doğan bebek,

Güz yaprakları sana dökülür

Yenibaharlar döllemek için.

Alacakaranlıklar içinde

Selamlar ölümü süvariler

Senin uğruna savurmak için kılıçlarını.

Kanlar sana akar,

Sana kusar balıklar nehirlerde nefeslerini,

Seni çalar mızıkasında hikâyeler,

Gebe kalınca anneler

Seni bağırır sancısında şairler

Meydan okuyarak gulyabanilere!

Her yalnızlık sana aşk duyar,

Seni besteler her bir keder,

Seni susar

Ve sana acıkır her bir şair

Anlatmak istediğinde aşkı!

Neden ‘’bir’’ daha yapayalnızdır

O diğer tüm rakamların yanında,

Peki, neden

O kâinatta ki birçok varlığın

Efendisi olarak var edilen

Her insan

Bir olmak,

Birinci olmak için yarışır.

‘’Bir’’ den daha mı büyüktür, iki, on, yüz, bin, milyon

Oysaki çokluk da değildir asıl olan büyüklük.

Sana yarışır her bir yıldız

Görünebilmek için gözlerine,

Neden fırtınalar okşar okyanusları

Ve neden balıklar bundan rahatsızlık duymazlar,

Neden senin için savaşır

Er meydanlarında şövalyeler,

Neden şölen koyarlar adını savaşların

Ve savaş sonrası kutlamaların,

Neden insanlık bu kadar düşkündür ki vahşetin

Adını şölen diye koymaya,

Dururken adalet ve erdemlice sevgi dolu bir yaşamak!

Neden çeker kılıcını

Meydan okuyarak her bir kahraman süvari

Uğruna senin.

Ölümü neden bu kadar

Sevinerek tavaf eder

Her bir âşık senin için.

Ebedi zaferdir sana aşk duymak bilirim,

Bilirim bakmak gözlerine

Huzurla doldurur ruhunu insanın,

Birilerine olsun şölenler savaş,

Bana ise ancak şölen sana duymaktır aşk,

Hem seni sevmek yaşamak kadar,

Ölümdür de,

O halde hoş geldin hayatıma

Sefa getirdin ey ölüm meleği Azrail,

Beni aşkıma götürecek mâdem ki sensin,

O halde

Sen de artık sevgili bir dostumsun benim.

 

  Seninle şölendir hayat…

 

Savaşmak mı gerekir illa ki

Kazanmak için senin kalbini,

O halde hangi savaş taktiğiyle

Hücum etmeli içerine.

Aslında

Olabilmeli şu hayatta doyasıya ağlayıp,

Doyasıya susup,

Doyasıya konuşacağım,

Doyasıya neşelenip,

Doyasıya sarılabileceğim,

Doyasıya ebediyen mutlu olabileceğin

Dostun ve sevgilin olabilmeli değil mi şu hayatta.

Sevgilim, haberin olsun diye diyorum,

Seni çok özlüyorum.

Hafiyelik yaparım kitaplarda cümlelere senin için,

İntiharlar içiririm her vakit kedere senin için,

Hayaletime dans ettiririm seni,

Aynalarda bakarken yüzüne

Sana düşerim notlarımı dudaklarımdan,

Sana üşürüm kalabalığında şehrin,

Sana kaçırırım aklımı her düşte,

Seninle mutlu uğurlanır bilirim cennete insan,

Seninle alevlenir ateşi cehennemin,

Peki, neden diye sorarsan eğer

Çünkü âdil bir hayatın kavgasını

Ancak sen öğretir

Ve sen yaşarsın en güzel.

 

Nefsi gâlibiyet mi yoksa adalet için mi?

 

Şair der ki;

Zor kazanılan bir zaferdi,

Çünkü zaferler çok zor kazanılır,

Fakat kaybetmesi ise o zorluğa rağmen çok kolaydır,

Fakat gereklidir de birçok zaferi kazanmak,

Öğleyse korumak gerekli,

Çünkü çok zor kazanıldı

Ve gerekliydi.

Bir şeyi feth etmekten ziyade

Onu korumak daha da önem arz eder

Daha da gereklidir,

Hem kaybetmemek,

Hem de mutlu olabilmek için sımsıkı sarılmak gerekir ona.

Peki, neyi neden feth etmek ister ki insan,

Peki, o fethettiğini ne kadar önemser insan,

Önemsemesi gereken erdemli ve âdil fetihler

Hem mutluluğu,

Hem imanı,

Hem de ilgi ve alakayı hak etmeli değil mi sizce de,

Peki, ne kadar ilgi ve alaka gösterdiniz ki

O kaybettiklerinizi yeniden arzulayıp istiyorsunuz geri.

Yeniden geri kazanıp ve yine kaybetmek için mi istiyorsunuz,

Kazanılmış ve adalet sözü verilmiş yaşamların ve zaferlerin

O emanetine yeniden hıyanet etmek günahını tatmak için mi?

Bunun için mi zaferler peşindesiniz, söyler misiniz?

Çünkü sizler her kazandığınız zafere ve adalete

Utanmadan hıyanet ettiniz .

 

Kalbin büyük bir yara aldığında…

 

Kalbini

Öğle bir yere saklarsın ki

Bir daha

Derin bir yara almak istemediğin için,

Bunun için saklarsın onu

O kimselerin ulaşamayacağı

O senin için çok özel ve çok gizli bir yerlere,

Ona ne gulyabaniler, ne iblisler

Ve ne de kendisini sevgili zanneden kuklalar

Ulaşamasınlar diye yaparsın bunu

Çünkü

Bilirsin

O yaranın acısını

Herkesten daha çok!

 

          Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   Her şiiri küçümseyen o erdemsiz şaşkın da kim…

 

Şiir öğle bir arenadır ki işte o arenada her türlü meseleyle,

Her türlü belayla karşılaşıp mücadele verebilirsiniz.

Gardını almak ve hamleni yapmak zorundasındır.

İşte şiirin yurdu; fikir, plan ve hamle yapmak sanatı!

Şiiri sâdece bir kadının erkeğine,

Bir erkeğin de kadınına yazmış olduğu

Üç beş sevgi sözcüğü zannedenler yanılmaktalardır.

Şiiri sâdece bir memleket coğrafyasını

Küçük hikâyeciklerle vurgulamak zannedenler yanılmaktalardır.

Şiiri sâdece kederlerin ifadesi zannedenler yanılmaktalardır.

Şiiri sâdece savaşlardan haber veren

Coşkulu ve acılı sözler zannedenler yanılmaktalardır.

Şiiri sâdece matematiksel hece kalıplarıyla oluşur zannedenler ile

Şiiri sâdece politikacıların kavgalarında kullandığı

Mecaz kılıç darbeleri zannedenler yanılmaktalardır,

Şiiri sâdece iblislerin kitabı zannedenler yanılır,

Şiiri sâdece şeytanın fısıldadığı insanların

Avare-avare kullandığı bir şaşkınlık sözü olduğunu zanneden ile

Sâdece hicvin, tiyatronun kılıcı olduğunu zannedenler yanılırlar.

Şiir aslında hem bunların içerisin de

Ve hem de tüm meydanlar da hikmetli bir elbise giyindirilerek

Âdil bir edebiyat kullanan korkusuz bir savaşçı da olabilir,

Kibar ve erdemli bir mücadele veren bilim insanı da olabilir,

İnsanlık lisanını haykıran bir eğitimci de olabilir şiir.

İşte şiirin yurdu; niceliğin ve niteliğin anlatımında en tesirli yol,

Adalet savaşında en kudretli dostlardandır şiir,

Söz sanatında en ulaşılmaz zirvelerdendir o,

En uçulmaz bilinen gökyüzü ve kudretli bir saltanattır ancak o.

Sen ve ben… (Bir şarkı daha)

 

Kenarından yürürüm ben gözlerinin,

Kıyısından geçiririm yar sözlerinin,

Kendimi sana avuturum düş bahçelerimde,

Uykumu sana yatırırım, sana gömerim aşk hazinelerimi,

Rehin bıraktığım uykularımı

Senden geriye çalarım yine,

Yine sana gömerim her kederimi,

Sana yıkatırım yüzümü uykulu sabah-sabah,

Sana yankılanırım şiirlerimle kırlarda,

Sana gider, senden dönerim,

Tavafım, pervane kelebeğim,

Mum alevine hapsolan

Seni aydınlatmak içindi tüm bunlar.

Ey başımı okşattığım,

Zemheri akşamlarda sıcak yemeğim,

Huzurum, sar beni yine kollarınla göğsüne,

Sevişmek ikimize helal,

Kim kalmış ki bizden başka

O işlememiş cinayetlerine yüzü kızaran.

Kim kalmış ki bizden başka

Kâtili olmamış maktullerine

İnsanlık dersi veren,

Söyler misin şu ikimizden başka

Kaç insan kaldı ki şu yeryüzünde

Hiçbir kimseye haksızlık etmeyen.

 

 

 

Yazar şair nafiz coşkunun yayınlanan, hazırlanmakta olan diğer kitapları

...

1: Kelebek mevsimi ve saklambaçlar şehri…

2: Elma kokuları ve yağmur zamanı…

3: Azap yağmurları…

4: Sevgili nâna ve mektupları…

5: Papatya mevsimi…

6: Gece yürüyüşü…

7: Sevgili tutya ve mektuplar…

8: Sürgün şehir…

9: Su kavmi ve Ruhûl Kudüs...

10: Şafak gemisi…

11: Gemileri yaktım Aşk ülkesinde…

12: Sürgün çocuklar…

13: Siyah incir ve mavi kelebek…

14: Sofia filo ve mektuplar…

15: İstanbul da sanat ile aşk…

16: Afili yalnızlıklar şehri…

17: Şairler anarşist olurmuş…

18: Sular kesti kılıçları…

19: Kafa kâğıdı…        

20: Hikmet ve felsefe…

21: Olmak ya da olmamak…

22: Papirüsler…

23: Meleklerin şehri…

24: İstanbul’un kanatları altın da…

25: Kırmızı yağmurlar…

26: Sobe, körebe ve saklambaç…

27: Bakır cezve…

28: Kaldırımda demlenen fikir…

29: Senfoni gülüşü…

30: Sevgiliye senfoni ve aforizmalar.

31: Ölümsüzlük senfonisi ve Felsefik yazılar.

32: Felsefe ile şiirin buluşması.

33: Çirkin kral ve fikir yazıları.

34: Ölü şairler mezarlığı.

35: Cennetin çocukları.

36: Şairler kenti ve aforizmalar.

37: Kelebekler şehri ve Felsefik notlar

38: Tutsak melekler ve fikir yazıları…

39: Şair korsanlar ve aforizmalar… 

40: Şehrin azizleri ve Felsefik yazılar…

41: Sofia filo ve aforizmalar…                            

42: Faili meçhul sevdalar ve aforizmalar…

43: Kırmızı balık ve aforizmalar…

44: İhbarlanmış aşklar ve Felsefik notlar…

45: Kılıçlar ve kalemler…

46: Pur si muove ve aforizmalar…

47: Şairlerin ölüm dansı ve aforizmalar…

48: Düşmanlar ve sevgililer…

49: Soprano ve kanlı sözler…

50: Kurşun askerler ve aforizmalar…

51: Ölüm öpücüğü ve aforizmalar…

52:Kale düştü ve felsefik yazılar…

53:Şairin kurşun kalemi ve aforizmalar…

54: Şairin seyir defteri ve aforizmalar…

55: Kartal yuvası ve aforizmalar…

56: Kelimelerle dans ve aforizmalar…

57: Yalnızlık senfonisi ve aforizmalar…

58: Aksiyon ve aforizmalar…

59: Aşk yasası, Aşk diyalektiği…

60: Sinekler lordu ve aforizmalar…

61: Kod-adı şair ve aforizmalar…

62: Su akar yatağını bulur…

63: insan ilişkileri ve aforizmalar… (karma)

64: Sokrates’in intikamı ve aforizmalar…

65: Cehennem melekleri ve aforizmalar…        66: Aşk töreni…