KİTAP ADI: ŞAİRLERİN ÖLÜM DANSI. (kitap 47) yazar şair author poet nafiz coşkun

 

Felsefik yazılar, jurnaller, fikir yazıları, makaleler, şiirler, aşk,

Aforizmalar, hikmet, sanat ve sonnet…

 https://drive.google.com/file/d/1GtH5HSTEwtOhIlbhx4KZWv9J70D8wy96/view?usp=drive_link

 KİTABI PDF OKUMAK İÇİN YUKARIDA Kİ LİNKİ TIKLAYIN

 

                                 ♛ ♣ ♡

 

 

         Şairlerin ölüm dansı ve aforizmalar… Kitap: 47.

 

 

                                  ☆☆☆

 

Seçimleriydi insanı iyi ya da kötü eden,

Kör talih yoktu aslında kalbinde kaderin de insanın.

…

Düşüncelerimin, aforizmalarımın erdemleşerek olgunlaşmasın da ve hayatın içerisinde ki zorluklara cenderelere karşı cesur duruşumu gardımı alışımda benden yardımlarını geri çekmeyen meleklere teşekkür ediyorum. Ve o çok değerli tüm bilge hikmetli sanat felsefe insanlarına teşekkür etmeği kendime aziz bir vasıf olarak görmekteyim çünkü onlara gönülden teşekkür etmek bile benim gibi bir mücrimi azizleştirebilir. Ben sadece iyi insan olmaya çalışan o aziz sanatkârım olan Rab Allah’ın yarattığı Aşk budalası bir varlığım, sağlıcakla, hoşça kalın.

 

                                                          Nafiz coşkun.

 

                                    ☆☆☆

 

 

 

 

Yazar şair düşünür ve sanat insanı: Nafiz coşkun ile iletişim adresleri: e-posta: n.coskun006@gmail.com 

Ve ayrıca daha çok facebook Messenger,

Twitter ınstagram linkedln pinterest adreslerinden ulaşabilirsiniz.

 

 

 

 

 

Bu ve tüm kitaplarımın telif hakları, basım, yayın, satış hakları Nafiz Coşkun’a aittir. İzni alınmadan kitabın tümü, ya da bölümleri, mekanik, elektronik, manyetik ya da başka yöntemlerle çoğaltılamaz, bastırılamaz, medyada okunamaz, şarkı türkü yapılamaz.

 

…

 

Baskı

Ofset baskı merkezi

 

         /

 

Matbaa sertifikası

 

ISBN:

                                 

 

Kitap içerisindeki Felsefik yazıların, şiirlerin, makalelerin ve Sonnetlerin sayfa numaraları:

…

Sayfa: 7. ŞAİRİN(kendimin)SANAT TARZI

Sayfa: 9: Şehrin azizleri…

Sayfa: 11: Şairlerin ölüm dansı…

Sayfa: 14: Gitmeler…

Sayfa: 15: Kanadı yine yaralar…

Sayfa: 17: Yalnızlık cam kırığı…

Sayfa: 19: Özlemek seni…(bir şarkı daha)

Sayfa: 20: Korkarım ki…

Sayfa: 21: Şiirlerim acıtan oktur iblise…

Sayfa: 22: Sana susarım…

Sayfa: 23: Tutuklu kaldım aşk saltanatına…

Sayfa: 24: Aşk edebiyatı…

Sayfa: 25: Ham meyveler ve insan…

Sayfa: 26: İçme beni kalbinin kâtili olursun…

Sayfa: 27: Susarım yüzlerine insanların…

Sayfa: 28: Birden daha çok umut var…

Sayfa: 29: Aklımda kelimeler raks ederken…

Sayfa: 30: ben hürüm…

Sayfa: 31: İstanbul mu?

Sayfa: 32: İkinci el sevmeler ve ikinci bir umut…

Sayfa: 34: Cumhuriyet ve demokrasi de…

Sayfa: 35: Günahkâr şairin dedikoduları… (Sonnet)

Sayfa: 36: Şairin ölümü… (sonnet)

Sayfa: 37: Ölmek sevgilinin elinden… (sonnet)

Sayfa: 38: Tutulmak vaktidir… (sonnet)

Sayfa: 39: Aynı ağacın sürgünüyüz… (sonnet)

Sayfa: 40: Aklım karışır yanında bâzen… (sonnet)

Sayfa: 41: Kapına geldim sevgine açım… (sonnet)

Sayfa: 42: Yangını çoğalırken dünyanın…

Sayfa: 44: edep ya hû… (sonnet)

Sayfa: 45: Büyük bir hamledir aşk… (sonnet)

Sayfa: 46: Sevene bir fısıltı yetmez mi? (sonnet)

Sayfa: 47: Vur şanlı silahınla sevgilim… (sonnet)

Sayfa: 48: Acılarımı süpürmeye gel… (sonnet)

Sayfa: 49: Fark edebildin mi beni… (sonnet)

Sayfa: 50: Aşk heyecanı… (sonnet)

Sayfa: 51: Seni sevmek var ya… (sonnet)

Sayfa: 52: Meydanlarda gümbür-gümbür kavgalar… (sonnet)

Sayfa: 53: Güzelleşir seninle olunca hayat… (sonnet)

Sayfa: 54: Şamarlar cümlelerim her kibirliyi…

Sayfa: 55: Bir fısıltı yeter çağır geleyim… (sonnet)

Sayfa: 56: sarıl sıkıca… (sonnet)

Sayfa: 57: Arsız insanlar dünyası… (sonnet)

Sayfa: 58: Cinayetlerin ortakları halk mı?

Sayfa: 59: Mükemmel bir şiir mi istersin…

Sayfa: 61: Hürriyet midir aşk…

Sayfa: 62: Savaşta aşk… (sonnet)

Sayfa: 63: İyi Hamle bir aşk hareketidir aslında… (sonnet)

Sayfa: 64: sana susadım… (sonnet)

Sayfa: 65: Er meydanı… (sonnet)

Sayfa: 66: Gece notları… 1… 2… 3

Sayfa: 67: Şairlerin keskindir kurşun kalemi… (sonnet)

Sayfa: 68: Anarşist şaire caizdir bu… (sonnet)

Sayfa: 69: Sesler, kokular, harfler ve rakamlar…

Sayfa: 71: Aziz bir ruhu olmalı insanın…

Sayfa: 73: Çocuklara savaş kimin hediyesi…

Sayfa: 74: Hürriyet…

Sayfa: 75: Öfkeni hikmetle kullanabilirsin…

Sayfa: 77: En güzel şiiri kim okur…

Sayfa: 78: Ateş gülleri… (Bir şarkı daha)

Sayfa: 79: Beklemekteyiz ilahi mahkemeyi…(sonnet)

Sayfa: 80: Aman sabahlar olmasın mı?

Sayfa: 81: Şairlerle savaşmak mı?

Sayfa: 82: Gece notları… 4… 5… 6

Sayfa: 83: Şairlik ve şiir sanatı…

Sayfa: 85: Bileneceksin…

Sayfa: 87: Sinekler lordu…

Sayfa: 88: Öfke mi?      Gece notları… 7

Sayfa: 89: Beklenen kurtarıcı ve bekleyenler…

Sayfa: 90: Zan ve şüphe mi? (sonnet)

Sayfa: 91: Kederlerle boğuşmak mı?

Sayfa: 92: Diş kirası ve devlet…  Gece notları… 8

Sayfa: 93: Adalet midir?  (sonnet)

Sayfa: 94: insanlık mı?

Sayfa: 95: Yazılarıma dilbilgisi çöplüğü diyenlere cevap…

Sayfa: 98: Hikmetli inancı çalmaya çalışmak mı? (sonnet)

Sayfa: 99: Hikmetli inancı çalmaya çalışmak mı?

Sayfa: 100: Cadı kazanı…

Sayfa: 101: Şarkı söyler mermiler susturun…

Sayfa: 102: Tüm mesele Kültür çatışması…

Sayfa: 104: Gece notları, 9,10,11,12,13,14,15,16,17,18,19,

                                  21,22,23,24,25,26,27

 

                               

                               

                                  ☆☆☆

 

 

 

 

 

 

Nafiz derki:

…

Sevgili Mikel’e, Cibril’e ve Şafağa ve sana

Ve senin için sevgilim.

Sevgili İsrafil’e,

Ölüm meleği Azrail’e ve Ruhûl Kudüs’e Teşekkür ediyorum.

Sonnet ve şiirlerimi, tane-tane,

Yavaş-yavaş ve yumuşak bir ses ile oku.

Fikir yazılarımı, makalelerimi, aforizmalarımı,

Şiirlerimi, sonnetolarımı, kelimelerimi, hikâyeciklerimi,

Jurnallerimi okurken düşünerek oku!

Anlamak istiyorsan bu dediklerimi yerine getirmelisin!

Ve unutma ki hikmetli düşünerek okumak;

Erdemlilerin, kibarların,

Asaletli,

Asil insanların aziz bir vasfıdır, karakteridir, sanatıdır unutma!

                                                      

                                                       Sonnet. Nafiz coşkun

 

 

            

                 ☆☆☆

          

 

              ŞAİRİN(kendimin)SANAT  TARZI.

 

Bu yazıyı tüm kitaplarımın baş sayfalarına yerleştiriyorum!

Beni ve sanat şiir tarzımı anlayabilmek için bu yazımı lütfen dikkatlice kendiniz ya da karşılıklı bir insanla okuyunuz ki benim yazmış olduğum eserlerimi daha iyi anlayabilmeniz mümkün olsun. Kendisine yazar şair düşünür ve sanat insanı unvanlarıyla seslenen o akılcı romantik adamın yani benim ne tarzda yazdığımı, nasıl bir nazm ölçü kullandığımı şu ifadelerle beyan etmek istiyorum. Şu aziz iki cümleyi çok irdeledim, olmak ya da olmamak ile anlamak ya da anlamamak cümlelerini. Ve anladım ki bu iki aziz cümle beyni dolmaya başlamış bir insanın tüm hayatını şekillendiren kafa kâğıdıdır, ruh haritasıdır. Düşün ve anlamaya çaba göster, olmak için ise bilgi ile meseleleri anlamak gerektiğine inandım daima. Şiiri, felsefeyi, fikirlerimi, telkini sonnet kalıbında, sonnet nazmın da birleştirdim, ha bu arada hatırlatmak isterim ki zâten kaliteli bir şiirin fikirsiz felsefesiz olması mümkün değil. Bazen de kimi yazılarımda sokak lisanını kullanmayı ihmal etmedim çünkü sokağın ayrı bir lehçesi vardır bunu inkâr edemem, iyi ya da çirkin sokağın o çok farklı argosunu bile kullandığım oldu. Her bir aklın, her bir anlayışın anlayışına göre anlatmaya çalıştım ve o sokak şairi üslubu yanında birde salon şairi ile aforizmacıların lisanını kullanmayı da ihmal etmedim. Bazen insanların o geçmişten bugüne hiç değişmemiş aynı olan ezberlerini bozmuş oldum bu farklı yazılarımla, bu farklı sanat tarzımla. Çoğunlukla bazen de insanların düşünce güçlerini artırmaya çalıştığım oldu. Hem sokak lisanını, sokak felsefesini ve hem de yüksek akademi lisanının felsefesini kullanmayı kendime has bir tarzda uygun gördüm. Aynı kitap içerisinde hem Sonnet’i, şiiri, makaleyi, jurnal yazılarını ve bazen de minik hikâyecik roman kokulu yazılarımı ve ayrıca laubali bir lisan tarzını da ihmal etmeden kullandığımı yazılarımda göreceksiniz çünkü kötülüğe karşı laubali olmamak mümkün değildir erdemli bir insan için. Ve hatta çok basit anlatılar ile süslenmiş şarkı sözü olabilecek dizeleri, şiirleri, Aşk’ı, Hikmet’i, kavgalarımı, hatalarımı, pişmanlıklarımı, halkımı, birbirinden çok farklı insan kalıplarını, farklı kültürdeki insanların isyanlarını, sohbet şiir kültürlerini, yalnızlıklarını, zaferlerini, yenilgilerini, umutlarını ve birçok şiirde olduğu gibi karamsarlığı değil, tam tersine insanları karamsarlıktan çıkartabilmenin uğraşısını göreceksiniz yazılarımda. Biliyorsunuz ki felsefi bir mesele üzerinde hikmetlice düşünmeye çalışmak insanın düşünce gücünü artırıyor. Ve işte bende Felsefik yazılar ile yoğurduğum mayaladığım şiir sonnet sanat düşünce fikir hamurumu kendime has yepyeni bir modern sanat tarzında sizlere ikram ediyorum, isteyen alabilir, alırsanız eğer zararlı asla çıkmayacaksınız emin olabilirsiz, çünkü ben de sizler gibi iyi bir insan olmaya çaba gösteren bir varlığım.

Yeniden kısaca tekrar etmem gerekirse eğer, Tüm eserlerimin kitaplarımın tarzı şöyle ki yazılarımın büyük bir bölümünü, fikirlerimin bir kısmını sonnet kalıbı nazmında, şiirsel kendime has Felsefik hikmetli dokunuşlarla yazdım. İşte bu bana has nazm ile tarz birleşince dünyada bir ilk oldum desem yeridir. Ayrıca bu nazm tarz birleşmesiyle yazılan bazı eserlerimin okunuşu konuları gibi zor, ağır gelebilir bazılarınıza. Lütfen yazılarımı daha dikkatli, yavaş ve seçici, tane-tane, düşünerek okuyunuz, anlamadığınız kelimelerin manaları için lütfen sözlüğe bakınız, bir kelime insan vücudundaki iskeletin parçası gibidir anlamını bilmeden okuyup geçerseniz hiçbir fayda göremezsiniz, zarara girmez erdemliler, kısacası ben Şiirle felsefeyi birleştirdim!

                               Şehrin azizleri…

 

Yüreğinde samimiyetle içtenlikle kocaman-kocaman iyilikler barındıran Merhametli ve âdil her bir insan benim için bir aziz değerini taşımaktadır. O insanın fakir ve ya zengin olması hiç fark etmez, yeter ki erdemlilik vasıflarına uygun olsun meşrebi. Bu tür insanlardan ihanet çıkması neredeyse imkânsız denecek kadar azdır. O insan geçmişinde hangi suçu işlemiş olursa olsun, eğer ki pişmanlık duygusu vicdanını çığlık-çığlık boğuyor ise ve

Cinayetlere(kötü olan her bir iş’e) uzak kalmak için mücadele veriyor ve kendisi de bir erdemlilik arzu ediyor ise işte o insan benim için bir aziz değeri taşımaktadır. Bu tür insanların çok vefakâr olabileceklerini gördüm, o insanların yeter ki güven duygularına ihanet edilmesin. Sadakat, fedakârlık hisleriyle dolu olduklarına şahit oldum. Sokakları herkesten daha iyi tanıdıklarını gördüm. Bilirsiniz sokakların ne kadar tehlikeli bir hâl aldığını! Oysaki sokakları onun gibi insanlar nasihatleriyle temizleyebilirlerdi, zâten ellerinden geleni yapıyorlardı fakat hayat şartları acımasızdı, insanlar acımasızlardı. Onlar gibi insanlara sahip çıkmamakla insanlık kendi ayaklarına kurşun sıkıyordu aslında. Cesur olmaları yanında bir o kadar da cömert ve cömertliklerini başa kakmaz bir meşrepleri vardı. Tebessüm ederlerdi insanın gözlerinin ta içerisine fakat o tebessümün için de ben bir şeylerine şahit oldum sanki kederden bir gülümsemeleri vardı, çile çektikleri bakmalarından anlaşılıyordu, bunu da belli etmemek için tebessüm etmeyi gözlerinden eksik etmemeye çalışırlardı. Çilelerini ve geçmişlerini bir sır gibi saklarlardı. Ben çocuktum ve yamalı bir pantolonum vardı, diz kapağımın hizasındaydı o yama yeri ve resim çekiliyorduk, ben avucumla utancımdan o yama görünmesin diye kapatmıştım, o resmi ne zaman görsem işte gerçek ben buyum diyordum, çok saftım her şeye inanırdım. Ne kibirden, ne hasetten, ne de ihanetten zerre kadar hiçbir şey bilmezdim, yapmasalar da anlamazdım zâten. O çocukluğumun resmini her hatırladığımda aklıma ilk gelenlerden biri gözlerimde hüznün var olmasıydı, bugün hâlen o hüzünlü bakmalarımı taşırım her nedense. İşte aynen benim o yamalı yeri kapatışım gibi o tarifini yaptığım insanlarda kapatmaya çalışırlar kederlerini bir sır gibi. Neden acaba! Bilmiyor muyum? Acaba bende onların o mâsum sırlarını mı saklıyorum. Ortalığa dökülüp saçılmasını hiç istemezler. Konuşmayı ve susmayı tam ölçüsünde yaptıklarını görürdüm onlarda. Silik değillerdi fakat öğle herkesin de bilip tanıyacağı kimseler de değillerdi. Aslında onlar halkın içerinde yaşayan birer kahramandılar ve bundan sadece benim ve Rab Allah’ın haberi vardı. Bir gün hürmete çok lâyık gördüğüm yazar bir arkadaşımla dertleşiyoruz, bana demişti ki ben geçmişimde o kadar çok severdim ki insanları, tabiatı, hayatı. Ve o kadar çok iyilik ederdim ki insanlara, hatta neredeyse sevgi iyilik budalası biridir dense yeriydi benim için. O yazar arkadaş konuşmasına şöyle devam etti dedi ki Fakat şimdi o kalbimi öğle bir kırıp güvenimi sarstılar ki bir daha o ben, ben olamayacağım artık. Evet, aslında böyle saf temiz insanları kaybetmekle, onların güven duygularını hançerlemekle tüm dünya canlılarına ihanet etmiş oluyoruz. Evet, birkaç satırda da olsa şehrin azizlerini hatırlayarak anlatabilmek benim için güzeldi ve bir o kadarda duygulu ve hüzünlü. Dünyanın dört bir yanındasınız, bu seven kardeşinizi unutmayın olur mu? Çok güzel şeyler paylaştık, İyi bakın kendinize, sağlıcakla, hoşça kalın…

 

                                 ☆☆☆

                        Şairlerin ölüm dansı…

 

Çanakkale dağlarının deniz kıyısında şöyle bir yazı yazar;

‘’Dur yolcu,

Bilmeden geldiğin bu toprak

Bir devrin battığı yerdir’’

Ne anlatmak istiyor bu yazı dedi bir adam bana,

Dedim ki ona ben,

O cümleler diyorlar ki

İstanbul’a sahip olan, tüm dünyaya sahip olmuş demektir

Ve böylece o tüm dünyaya hükmedecektir de.

İstanbul’un giriş kapılarından biriside işte burasıdır aslında.

Buraları tamamıyla fetih eden

O aziz İstanbul’u da almış demektir.

Fakat

Çok daha büyük bir gerçek vardır

O gerçekte şudur ki

Buraları fetih eden görecektir ki

Buralar iyi yürekli insanlardan bir başkasına

Acı dolu bir ölüm uçurumudur!

Eğer buralar bizlerden bir başkasının eline geçerse

O gün her bir insan diyecek ki

Keşke gökyüzünden aşağı düşüp ölseydim daha iyiydi!

Çünkü bizlerin intikamı çok korkunç olacaktır!

Diyecekler ki

Keşke canlı-canlı parçalasaydı vücudumuz da,

O yırtıcı akbaba kuşları ile çakallar yeseydi etlerimizi de,

Bu bilmediğimiz topraklara gelerek

Bu insanlara haksızlık etmeseydik keşke diyecekler!

İşte böyle demek zorunda kalacaklar onlar çünkü

Bizlerin intikamı benzemez tilkinin iki kuruşluk kurnazlığına!

Biz intikam alacaksak eğer

Sabırla bekleriz olgunlaşmasını şartların

Ta ki yerleri göğe, göğü de yere indiririz düşmanın üzerine!

Oysaki biz şairler ve tüm o iyi yürekli insanlar çok yardımsever, âdil ve merhametliyizdir,

Bu topraklarda o sevdiklerimiz kadar nâmustur bizim için,

Fakat Nâmus damarımıza basılırsa eğer ki

Bizden bir başkasının buraları fetih etmesi de

Nâmus damarımıza basıldığının bir göstergesidir!

İşte o an Nâmus damarına basmışsın demektir biz şairlerin ve tüm o iyi yürekli insanların!

Şu anlama da gelir

Buralarının bizlerden bir başkasının eline geçmesi demek;

Dünyanın kıyametinin kopacağı gündür işte o gün.

Çünkü

İşte o gün görür tüm dünya

İyi yürekli insanların tüm o yeryüzünü

Nasılda o tüm canavarlar için bir kan gölüne çevireceğini!

Âdil ve merhametli olan bizleri

O çılgınlığı yapmaya sevk etmeyecek kadar akıllı olmalı dünya!

Dünyanın kıyametinin nasıl kopup

O tüm düşmanlarımızın

En son nefeslerini alacağı

Gün işte o gün olur bunu da kimseler aklından çıkarmasın!

Ayağını denk almalı insanlık, haddini bilmeli,

Vahşi olmayan bizler

Ancak

Dokunulursa kirli pençeleriyle namusumuza,

Vahşi bir ölüm dansını

Yapmaya başlayacağımız gün işte o gün olur!

Karıncayı incitmez benim o merhametli her bir insanım,

Fakat zarar verilmek istenildiğinde topraklarımıza ve sevdiklerimize,

İşte o gün ne gökyüzünde canlı bir düşman bırakırız

Ne sularda

Nede yeryüzünde,

Kanlarının oluk-oluk akmayacağı

Düşmandan hiç bir varlık

Bırakmayacağız şu yer kürede!

Ne o Çanakkale geçilebilir artık

Ve nede o sevgilim olan aziz İstanbul,

Bilinmeli ki

Yâr edilmeyecektir bizden başkalarına o aziz şehir!

Her iyi yürekli şair şu yemini kutsal bilir;

Ya istiklâl Ya ölüm,

Erdemlilik namustur, bilgelik namus, Sevdiklerimiz nâmustur,

Kibarlık bize nâmustur, ilahi kelimeler bize nâmustur,

Yaşayacaksa Müslüman bir şair yaşar ancak Nâmusu uğruna!

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

 

 

                                   Gitmeler…

 

Herkes gidiyor birbirinden farkında mısınız?

Büyüyor sevgisizlik marazı içerisinde her bir insanın,

Uzaklara gidiyor kalpleri yoksullaşarak insanların birbirlerine,

Dur, gitme diyemiyor kimseler birbirinin gözlerinin

Bakıp-bakıp ta içerisine!

Denizi hep sevmişimdir,

Hem de çok sevmişimdir denizi ben,

Tâ ki görüp de içeride batana kadar gözlerinin.

Gökyüzünü hep sevmişimdir,

Hem de çok sevmişimdir gökyüzünü ben,

Tâ ki görüp de içerisinde kaybolana kadar gözlerinin.

Gitmeye kararlıysa bir insan eğer,

Susmaya kararlıysa bir insan eğer,

Kim değiştirebilir ki fikirlerini, Aşk mı?

Kim durdurabilir ki karşısında durup da gitmek isteyenin.

Herkes gidiyor birbirinden farkında mısınız?

Büyüyor kocaman sevgisizlik marazı içerisinde her bir insanın.

Sustukça kanar oysa sözleri her bir gidenin ardından bakanın.

Bulanıyor, O her bir gidenin ardından bulanıyor hayat

Çünkü derin ve acıtan yaraları vardır gitmelerin,

Geride kalanlar içinde derin ve acıtan yaraları vardır gitmelerin.

Aşk mı?

Allah’ın adına yemin ederim ki

Aşk denen varlık çok kutsal elbette,

Aşk mı?

Kalbime dokunabilir misin? Dokun o zaman haydi,

Bak ben gitmedim senden asla, haydi, susma sende artık bana,

Bak ben gitmedim senden asla.

                             Kanadı yine yaralar…

 

İnsanlar birbirlerinin yaralarını kanatmak için mi varlar acaba!

Kulağımda küfür gibi yankılanır ihanetin her bir şamarı,

Aslında ölmek kurtulmaktır kederlerden,

Kalıpta bin kederini öpmeye ne gerek var ki dünyanın.

En yakın dostun kim kalır ki intikamdan başka şu dünyada

Sorarım sana!

Haydi, söyle bana,

Haydi, söyle bana susma.

Oysaki insanı;

En çokta sevdikleri yaralarmış,

Korkmam bilirim,

Canı sadece Allah alır, Allah öldürür kulunu bilirim.

Mutluyum,

Çünkü

Ölmek diye bir vatanım,

Allah adında aziz bir sahibim var bilirim.

Öp, öp dudaklarımı yağmur tânecikleri,

O çok sevdiğim papatyalar ile kır çiçekleri serpilerek üzerime

Ve ölüm şiirini okurken kuşlar,

Bu geriye dönülmesi mümkün olmayan dünyadan,

Bir gemi kalkıyor usulca, görebiliyor musun sende beni,

Sana gelmek güzel olacaktır

Aç kapılarını sevgine acıktım ben.

Ölmek mi?

Ölmek; mutlu yaşamaktır aslında biliyor olmalısın.

Yaralanmak mı?

Yaralanmak ise; sadece bu dünyada yaşamanın bir diğer adıdır.

Uzat da öpeyim elini,            

Uzat bana uzat ne olursun sevgilim elini,

Ben hiçbir varlığın elinden öpmem bilirsin,

Küstahlık değildir yanlış anlama bunu,

Çünkü acımasız birer kâtilden farkı kalmadı insanların artık.

Sana ben,

Endişe duymadan o kumru kuşlarının üzerinde raks ettiği

O enfes kokan kır çiçeklerinin kokularını getiriyorum,

Sana ben ilkbaharlarımla geliyorum,

Onu ben hep içerimde sakladım senin için

Ki kalbimde sana duyduğum

O aziz aşktan başka hiçbir şeyim biliyorsun ki yok.

Uzat,

Uzat ellerini de öpeyim.

Kalbim acıyor,

Senden uzaklarda aldığım her bir nefeste acıyor kalbim.

Yaşamak mı? Ölmek için yaşıyoruz.

Ölmek mi? Yaşamak için ölüyoruz.

Her gün o benden çalınmış olan mutluluklarımı

Yaşamak için sana geliyorum.

Yaralanmak mı?

Yaralanmakmış oysaki dünyada yaşamak biliyorsun,

Ben iyileşmek için sana geliyorum,

Aç kapılarını sevgine acıktım,

Susadım sevgine aç kapılarını,

Hani belki merak edersin, ben yine de söyleyeyim;

Cüzdanımda hiç para yoktu yazdığım

Şu müsvedde kâğıda bu şiirden başka!

Haklısın!

Beş parasız bir şairi ne yapacaksın,

Cümle bedava, aşk bedava, yağmur bedava, denizler bedava.

                     Yalnızlık cam kırığı…

 

Birbirlerinin o derinlerde kalmış güzel taraflarını

Göremiyor keşfedemiyor insanlar.

Yalnızlığa hapsediyoruz kendimizi,

Kimsesizliğe mahkûm ediyoruz birbirimizi kendi ellerimizle.

Ruhlarımızın üzerlerine devriliyor

O acıtan kederli cümleleri insanların,

Şehrin insanlarının buzdan sureti üşütüyor

Severek her bakmak istediğimiz de

Birbirimizin yüzlerine

Ve artık bakmaktan ürkmeye başlıyoruz böylece

Birbirimizin o acıtan yüzlerine.

Bir pislikmiş gibi;

Birbirimizi kendi içerlerimizden kovalıyor süpürüyoruz,

Söküp alıyoruz birbirimizden kendimizi,

Kendimizi savurup fırlatıp atıyoruz uzaklara birbirimizden,

Körebe oynuyoruz şehirlerde birbirimize karşı,

Oysaki soğuk ellerinden tanıyorum ben yalnızlığını insanın,

Dik durmaya çabalıyor insan,

İyiyim demeye çabalıyor insan,

Henüz daha yıkılmadım demek ister gibi.

Oysaki ıssız ve acıtan bir yalnızlığı giyinmiştir artık o.

Saklambaçlar şehrinde her bir insan

Severek veya sevmeyerek

Katılmak zorundadır saklambaç oyununa.

Bu oyunda kimileri körebe,

Kimileri de saklanan oluyor

Ve böylece kendi elleriyle bağlayarak kendi gözlerini,

Kendisine yapıyor ancak dünyasını karanlık.

Böylelikle kaybolurlar birbirlerinden birer-birer insanlar

O cam kırıkları yolların üzerlerinde.

İnsanlar mı?

İnsanlar; Acıtırlar birbirlerini her an,

Her vakit acıtırlar birbirlerini insanlar.

Bakarken birbirlerinin yüzlerine

Acıtırlar birbirlerini insanlar kan revan içinde.

Cam kırıkları odalarında insanların,

İnsanların ağızlarında cam kırıkları,

Sokaklarında karanlık kirli yolları,

Yollarında cam kırıkları insanların yalınayak,

Başı çıplak yağmurlar cam kırıkları yağar,

Ve içerlerinde o hep ıssızlığa terk edilmiş kavuşmalarıyla,

İşte bu şehirlerin insanlarında iyilik adına

Yine de bir umut beslemekteyim içerimde,

Peki ya sen;

Yani ta şuramda, sol yanımda bir umut beslemekteyim ben,

Peki ya sen;

Kalbimin içerisinde beslemekteyim umudumu ben.

Peki ya sen;

Haydi, kır sende artık o esaret zincirlerini de,

Çık o cam kırığı dolu yollardan da,

Başla yeniden sevmelerine,

Başla yeniden paylaşmalarına sevgini

Ve dostluğunu başla yeniden paylaşmaya olmaz mı?

 

 

 

                                ☆☆☆

 

                  Özlemek seni… (Bir şarkı daha)

 

Herkes gider yerinden,

Kimse kalmaz yerinde,

Ben seni çağırırım içimden

Sarmak için kendime…

Gökyüzü neden mâvi-mâvi biliyor musun sevgilim

Oysaki senin gözlerine bakınca mavileşiyor.

Bulutlar beyaz-beyaz neden dans ediyor biliyor musun sevgilim

Oysaki senin gülüşlerine eşlik edip raks ediyor.

Ve nihayetinde her keder kadar

O her güzel hâtıranın da vardır elbet bir sonu…

Herkes gider yerinden,

Kimse kalmaz yerinde

Ben seni çağırırım içimden

Sarmak için kendime…

Haydi, durma sende sarıl-sarıl bana sımsıkı

Kopmadan kıyameti mutlulukların…

 

 

 

 

 

 

 

 

                                  ☆☆☆

 

 

 

                  Korkarım ki…

 

Çekme ellerini yakamdan,

Yağmalar yoksa senide benim kadar

Hayallerinin gulyabanisi.

Kim yamaladı yine cümlelerini hayallerinde söyler misin?

Yeryüzünde eskimeyen bir tek dinidir kalbimin,

Semadan hangi avcı çeker üzerime okunu,

Kanadı yine kanadı meleğin bak,

Konuşurken dinimin peygamberine…

…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                  ☆☆☆

 

 

 

 

 

 

 

 

                     Şiirlerim acıtan oktur iblise…

 

Ateşlerin kelebekleri kaçtılar fısıltılarını işitince şairin,

Kapadı kulaklarını cinlerin körebesi,

İblislerin padişahları kapadılar kulaklarını

Oysaki iblisin kitabıydı şiirleri şairlerin,

Oysaki iblisin kanatan acıtan sözleriydi şairlerin şiirleri,

Bu ne yaman çelişki,

Erdemli bir şairin ölümcül öpücüğü kadar

Var mıdır keskin bir kılıç sence de.

Aman yine başı vuruldu bak gece vakti şehirlerin iblislerinin, orada dur dedi yine cinlerin padişahı bana,

Sen sus dedi bana

Çünkü sen konuştukça,

Sen okudukça şiir, çıldırır iblislerin akılları.

Dedim hani kitabıydı şiir iblislerin,

Mâdem öğle neden çıldırsın şiirlerimle benim,

Senin şiirlerin cehennemidir iblisin dedi dadım bana,

İyi şairlerin şiirleri cehennemidir iblisin,

Bin kederdir iblise dedi dadım iyi şairlerin şiirleri.

Şiirlerim acıtan oktur iblise,

Merhem tutmaz yaralar bırakır üzerinde iblisin,

Kim demiş acılar içerisinde

Haykırmaz diye iblise,

O her gün bin deliden farksız vurur kafasını duvarlara

Okundukça güzel sözleri şairlerin…

 

 

                                 ☆☆☆

 

                                Sana susarım…

 

Tin ya da tın sesini hangi çan, Hangi minare çığırır,

Hangi göğüs huzur verir ki aşktan başka insana.

Sancılarımdan kırmızı papatyalar

Yeşerecek toprakların üzerlerine,

Ölüler utanacaklar benim gibi ölemediklerinden,

Üzerime her devrilen cümlen ile

Ben doğum sancıları yaşamaktayım,

Nereden bilsinler ki gafiller

Aşk sancısının bereketli çocuklar tutuşturduğunu.

Şimdilerde kirlenmekteyse de avuçlarım,

İçim huzurla dolu seni yaşarken,

Senin gelmelerini beklerken Araf da

İçim huzurla dolu bilmeni istiyorum.

Sana bağladım gözlerimi,

Sana sobeledim kendimi,

Seninle bağladım ki gözlerimi

Bir daha asla Başka bir yol çatlak bulup da

Giremesin diye ruhumdan içeriye haram sevdalar.

Çünkü bilirim senden başka bir aşk olmayacağını,

Çünkü bilirim senden başkasına hissedilen

O her aşk zannettiğim haramdır bana sevgilim.

Sana susarım, lütfen, haydi, gel de artık kandır, doyur,

İçir beni aşk suyunla sana susarım.

Suçluyum ben vur yüzüme,

Senin cümlelerinin her bir şamarı cennetim olur,

Cibril’in soluğu olur senin o cümlelerinin her bir şamarı. Suçluyum, kabulüm, vur yüzüme.

                                 ☆☆☆

                  Tutuklu kaldım aşk saltanatına…

 

Sevgilim pembeler ile sarıldı doladı kollarını belime boynuma,

O hürriyet aradığım parmak uçlarımdan

Öptü sevgilim yine bugün yazarken seni,

Seni yazarken yeter mi mürekkebi bilmem ki denizlerin,

Neyi bekliyorsun, öğleyse al uslandır beni.

Seviyorum seni

Çıkmak istediğinden daha çok bir günahkârın ateşlerden,

Bilmem daha başka nasıl anlatabilirim tutuklu kalışımı sana, Uzat-uzat artık neyi beklemekte ellerin,

Kırmızı yeşil siyah yollarında cennetlerin…

Tutuyorum ağrıyan yanlarını cümlelerin,

Kırılan camlarını ben toparlıyorum dudaklarımla,

Yetmez mi kanattığın,

Yetmez diyorsan eğer

Vur kır öğleyse tüm o camdan duvarlarını cümlelerin,

Vur ki o şanlı mızrağınla bu gönül ancak

Bilirim ki öyle şâd olur.

Senin vurmaların yüreğime merhamettir bilirim,

Vur öğleyse gönül ancak

Öylece senin ellerinle şâd olur.

Senin için yaratılmış kuşlar

Yine senin için kaplamışlar gökyüzünü,

Gülümsemenle aç kalmış yüreğim doymakta bakarken yüzüne,

Sen gülümse diye rab çekmiş gökyüzünün müjganına

Kara ve siyah sürmeleri iplik-iplik,

O her bir gülümsemenle şâd olan yüreğime bakarak

Bir merhamet daha içir avuçların ile olmaz mı?

                                  ☆☆☆

                                 Aşk edebiyatı…

 

Diyorlar ki geçmiş zaman ebeleri,

Arap edebiyatında bin rakamı sonsuzluk ifade eder,

E öğleyse ben her gün seni

Sonsuz bağırmışım kendi içerime oysaki…

Ah sevgili Nuh peygamber,

Ah sevgili asası Musa’nın,

Ah sevgili İsa’nın sevgili incili,

Ah sevgili Zebur’u sevgili Davud’un,

Dur, dur lütfen,

Onca sayfası yetmez mi ki sana aşkı anlatmaya

Şefkatli baba merhametli İbrahim’in…

Bana diyorlar ki

Neden bahsetmedin Muhammed’ ten,

E ben bu çağda onun kardeşi olarak konuştum ya zaten,

Yetmez mi?

Aşk bu kadar mı yakışır yüreğine insanın,

Aman ha sultanım o şiirin kibarlığıdır,

Yoksa ne bilsin bu garib şair büyük edebiyatı

Bir nehir gelse dile

O içerisinde ki milyonlarca bereketi

Anlatmakta imkânsızlaşırdı senin gibi,

Anlat, aşk onun bir aziz Ni’metidir anlat bize.

Mecaz mı? Neydi,

Ney ‘mi üfler özleyerek yurdunu bilemiyorum

Sen anlat öğleyse aziz sevgili…

 

                                 ☆☆☆

 

                          Ham meyveler ve insan…

 

Hamlıktan kurtulmak

Erebilmeye başlamaktır kemale…

Ham meyveleri olgunlaşıncaya kadar

Koparmaya yorulma boşu boşuna dallarından,

Sana istediğin faydaları

Veremezler olgunlaşamadan.

Sen hiç terbiyesini tamamlamadan

Açan gonca bir gül,

Veya da bir aşk çiçeği olan nergis gördün mü?

Tamamlamadan terbiyesini açan…

Göremezsin tabi ki de

Çünkü

Her bir çiçek,

Her bir meyve

Faydalı olabilmek maksadıyla

Terbiyesini tamamlayınca erer kemale,

O vakit açar kendini yemişi olmak için bizlere.

İşte o vakit kopar meyvelerini dallarından

Al senin olsunlar,

Al kokla şimdi

O enfes çiçeklerini dallarından ellerinle.

 

 

 

☆☆☆

 

 

 

                İçme beni kalbinin kâtili olursun…

 

Ben, evsiz kalmış bir geceye sıcak bir kabir,

Ben, evsiz kalmış bir geceye şefkat merhamet,

Ben, evsiz kalmış yalnız bir mevsimin şefkatli babası,

Ben diye-diye seni söylüyorumdur aslında…

Gidecek bir ev bulamayan sokak köpeğine; diğer av köpekleri alayla karışık sorarlar, hayırdır dışarıda ne yapıyorsun diye, o da şöyle cevap verir der ki gece bedava, hava bedava, deniz bedava, kampa girdim bugünlerde sağlıklı bir hayat yaşamak için.

Ne Âraf kadarım, ne ruhum erimiş, ne de beni kandırmaya bir tüy gereksiz, ben bu başımı hangi gökyüzü olsa götürürüm.

Ben aşkın kâfiri, üzerime devrilen cümlelerin şarabıyım, içme dedim sana beni kalbinin kâtili olursun.

Seni seven kendisinin kurbanıdır,

Sen ise ölümün kulağıma fısıldadığı müjdesindir belki…

Sana birazda iblislerle kavgamdan haber vereyim mi?

Cümlelerimin arasında hokkabazıdır şehirlerin iblisleri,

Derler ki bana bâzı-bâzı; boş ver aşkı da bize gel,

Ne yapacaksın aşkmış, meşkmiş, bırak bu masalları diyorlardı... Seni yeniden var edelim dünyalık sevmelerle diyorlardı,

Oysaki çoktan düştüler yakamdan iblisler,

Ben gönül yıkmayalı...

Al, işte sana Âhı olsun cümlelerimin kılıç kesikleri,

Vur şanlı mızrağınla

Bil ki gönlüm ancak böyle mesut bahtiyar şâd olur.

 

 

                               ☆☆☆

 

                        Susarım yüzlerine insanların…

 

Mâsumlar ölmeliler ki

Zâlimler yaşasın diyorlardı şehirlerin iblisleri,

Peki, öğleyse yaşasın cehennem demek yakışmaz mı bize.

Her köle acıtır ruhunu insanın,

Her esir senin ellerinde can vermek ister,

Senin yanında

Ölüm güzeldir aslında,

Benim ise

Ölüler hayaletimden ürperirler görmüyor musun?

Her öfke ânın da olurum böyle kurt adam.

Sadece kaderin çözebileceği

Bir düğüm atarak sayfalarımın kenarlarına,

O çok söylenen kederli şarkıları seçerek dilim,

Mırıldandı benim yine yoncalanarak kirpiklerim,

Ah bilirim birçok sorunun cevabını

İşte bu yüzden susarım yüzlerine insanların…

Öfkemin dineceği yer ancak senin dudaklarının sahilidir

Fakat

İçemem bugünlerde o aşk şarabından,

İçemedikten sonra çocuklar mutluluğu.

Düşmana intikam dediğin mi?

Onları ebedi sokmaktır içerisine ateşin bilmiyor musun?

Yaşamaktır aşkı en değerli çağında düşmana intikam dediğin.

İyi yürekli insanlarla yaşamak hayatı intikam dediğin düşmana!

Ah bilirim birçok sorunun cevabını ben;

İşte bu yüzden susarım yüzlerine insanların…

 

                             ☆☆☆

                     Birden daha çok umut var…

 

Senin söylemek isteyip de söyleyemediklerini,

Ben yazıp konuştum senin yerine

Habersizdin bunlardan bir süre sen,

Fakat ne büyük bir kedermiş anladım

Yazarken bile dile getirmek

Yaşadıklarımızı ve istediklerimizi…

Oysaki

Hâlen bir umut var demektir

Kurtuluşu için insanlığın

Aşktan bahsediyorsa saf, pak bir insan.,,

İstemez miydin sende;

Şöyle doğaçlama yaşamak doya-doya hayatın içerisinde aşkı, fakat

Öğle merhametli bir dünya insanlığı yok

Bunu benim kadar sende çok iyi biliyorsun.

Acaba tüm bu olup bitenler nedendir ki

Acaba başkalarının hayatlarında yer almaya mı çalışıyoruz, Yoksa

O başkalarıyla paylaşmak mı hayatı mutlu eder insanı.

Yok-yok biliyorum, saçmalamamalıyım,

Evet-evet biliyorum

Oysaki

Hâlen bir umut var demektir

Kurtuluşu için insanlığın

Aşktan bahsediyorsa saf, pak bir insan!

 

                              ☆☆☆

 

                     Aklımda kelimeler raks ederken…

 

Ah şu ölüler kenti yok mu?

Kaç kudretli zannedilen krala mezar olmadı ki

Ölüler ürperir hayaletimden,

Cümlelerimin ruhu ürpertir her kâtili,

Kederlerin sancısını aşk çekerken,

Hep sormuşumdur, Hep şikâyet etmişimdir

Peki, aşkın nedir ki çektiği şu içerimden diye.

Hu, hu, hu sesleri duymaktayım,

Kederle inleyen bir kalbin içerisinden geliyor bu sesler.

Oysaki bir anlık dalgınlıktı;

Elimin tersiyle tuttum güneşten uzanan eli ben,

Ne yapayım,

Doğum günümden önce geldi,

Şimdilerde ise vücudum yaz mevsimini yaşarken,

Ruhum ise sensiz kalmalarını

Ve sonbaharın savrulan hikâyelerini yaşamakta!

Ben ne yapayım, sâdece ben;

Yıldızların secdesinde Yoncalanmış sütlü bir incir tanesiydim,

Kudretim mi vardı ki

Bana gelen Aşkın tutarak yakasından

Çekerek kendi içerime de sıkı-sıkıya tutup bırakmamayım,

Aman ha çekme ellerini yakamdan aşk düğmelerim sana ben.

Ve birden bire farklı bir şeyler olmaya başladı etrafımda

Ve fısıldadı bana göklerden bir garip ses

Bana diyordu ki

O hiçbir var edilmişe duyulmayacak kadar aziz olan aşk

Uğradığı kalbin yakasını bırakmazmış. Artık şimdi mutlu ol.

☆☆☆

                            Ben hürüm…

 

Ben yüreğimi alıp gidebilirim

Çünkü

Ben hürüm.

Fakat kendi elleriyle o kendi boğazına bağladığı zinciri

Bir başkasının eline verip,

Zincirinin bir başkasının elinde olduğunu bilenler

Ve bilmeyenler düşünsünler ki

Gidebilecekleri başka bir yerleri var mıdır?

Kimseler gidemez oysaki sahiplerinden başkasının yanına.

Ben yüreğimi alıp gidebilirim

Çünkü

Benim tasmam ve zincirim yok ki

Bir başkasının da elinde tutsak olayım,

Ben şu başımı alıp gidebilirim

Çünkü

Ben hürüm.

Peki ya sen!

Kimin eline verdin zincirini dolayıp boğazına,

Kime tutsak ettin kendini,

Kim yaktı senin kölelik ateşini,

Ah be kardeşim

Her şeyi var eden Rab Allah bile

Yarattığı kullarına takmazken zincir,

Nedir sende ki bu heves boynuna tasma dolandırmaya.

Ben aklımı alıp gidebilirim

Çünkü

Ben hürüm.

                           ☆☆☆

                      İstanbul mu?

 

Aslında

Ateşin yaktığı küllerdir en saf beyaz,

Neden mi?

İstanbul böyle pişirir insanı çünkü…

İstanbul mu?

Gümüş boynuz,

Altın boğa,

Pırlantadan parmaklar,

Siyah, beyaz ve kanlı bir Elmas bir gerdanlık,

İstanbul mu?

Kül ve beyaz,

Ateşin pişirdiği,

Fakat

Tutkulu bir aşk hikâyesidir de İstanbul,

Gizemli bir Metropolitan şehridir,

Dardır,

Zordur,

İçerisinden çıkılması mı?

Tek kelimeyle cenderedir.

Bâzen ferah,

Bâzen huzurlu,

Bâzen keder yağmurları da yağar üzerine,

Çek üzerine yalnızlığını çek şimdi dedirtir sana.

İstanbul işte

Bildiğin gibi zengin,

Bildiğin kadar fakir,

İstanbul mu?

Bir türlü Paylaşılamayan kudretli bir saltanattır o.

                   İkinci el sevmeler ve ikinci bir umut…

 

Güzel ve keyifli olan o kadar çok şey kaybetmişiz ki

Mesela; hayatın ahengini ne kadar yaşayabiliyoruz artık

Veya da; en son ne vakit doya-doya sarıldınız birbirinize:

Huzur, vefa denen o aziz varlıklar ile en son ne vakit seviştiniz.

İkinci el bir aşkta ev sahibi her kim ise

Vay geldi o aşkın kiracısının başına mı demeli!

Yoksa vay geldi o ikinci el bir aşkın ev sahibinin başına mı demeli… İkinci el sevmekler de kimin başına ne gelebileceğini kim bilebilir ki. Kim bilebilir ki seninle yeniden bir yerlerde karşılaşmanın hayalinin ancak korsanlara ısmarlanabileceğini. Sahi: ikinci el sevmekler de ev sahibi kimdir ve kimin sözü daha çok kudretlidir biliyor musun?

Peki, kim daha çok yıpranır ikinci el sevmekler de

Ve kim kazanır, kim kaybeder biliyor musunuz?

İkinci el sevmekler de

Kim kimin hayatında ne kadar roller üstlenir,

Paylaşmak için mi girişilir bu sevmek mesleğine

Yoksa birisinin hayatında var olabilmek midir mücadele.

Yoksa nedir amacı teveccühü birbirine kadın ile erkeğin.

Yeteri kadar konuşmalı aşk şiirinde şair,

Çünkü ikinci el sevmekler de yorgundur herkes,

Usandırma onları, kısa ve öz anlaşılır konuşmalı,

Haksız mıyım şair.

Öğleyse az, anlaşılır ve öz konuşmalıyım sana ben sevgilim:

Canın çok yanmış, canım çok yandı,

Yaralarımızı kapatalım kendi ellerimizle,

Birbirimizin sevmek yaralarını tedavi edip

Saralım olmaz mı?

Canı cehenneme şeytanın,

Canı cehenneme iblisin tüm dostlarının,

Haydi, gel tüm düşmanlara inat sevelim çok birbirimizi,

Ta ki ölüm bile bu iki çok seven âşığı ayıramasın,

Ölüm bile çok seven âşıklara eğilsin huzurunda.

Gel, benimle paylaşmaya gel,

Utansın ilk sevmekler bile bizim bu ikinci el aşkımızdan.

Ha unutmadan birde;

Alacaksa insan intikamını düşmandan,

Aşkı ve hayatı güzel yaşamalı,

Kiminle biliyor musun?

İyi yürekli erdemli bir âşıkla yaşamalı aşkı ve hayatı.

Alınacaksa düşmandan kederli bir intikam

İşte tamda böyle alınmalı.

İnan ki bana doğruyu söylüyorum sevgilim.

Her şey güzel olacak derdim,

Buna inanırdım ben, sevgilimi de inandırırdım,

İnan ki her şey güzel olacak,

İnanıyor ve seviyorsan her şey güzel olacak derdim ona.

İnan bana doğruyu söylüyorum diyerek,

Sarılırdım sıkı-sıkıya.

Merak ediyorsundur, sormak istiyorsundur şu soruyu;

Peki, her şey güzel oldu mu?

Hikmetli umutlar vardır

Onlardan birine veya birkaçına sarılmadığında kaybedersin,

Düşersin kalkamazsın, yenilirsin,

Şunu bil ki Ben kaybetmeyi sevenlerden değilim.

 

                            ☆☆☆

 

                       Cumhuriyet ve demokrasi de…

 

Tek başına kuru bir kabuktan oluşan cumhuriyeti demokrasiyi değil, erdemli çalışkan ve vefalı bir halkın oluşturduğu cumhuriyeti ve demokrasiyi tercih ederim. Eğer bu böyle olmayacaksa ha kibirli diktatör halk veya da kibirli diktatör kral, yok ikisinin de birbirinden farkı; ta ki erdem ile hikmet yoksa bu iki taraftan birinde.

 

 

…

 

                

 

 

 

 

 

 

 

 

                              ☆☆☆

 

 

 

 

 

 

 

 

                     Günahkâr şairin dedikoduları…

 

Diyorlar ki şair o kadar çok hata günah işledi ki

İnanılacak gibi değil,

E o halde sen de inanma!

Böyle demek daha doğru olmasında ya ne olsun!

Aşkın günahı olmaz dedi şair,

Çünkü ben aşktan başka bir kavgaya tutuşmadım ki

Neden bana bin günah kesiyorlar…

Eyvah-eyvah, her bir kavgasını aşk için yapana

bu ne biçim kirli bir oyundur, bu ne kederli kirli bir iftira. Aşka da saygı kalmamış artık.  Dövünmesinde ne yapsın yürekler.

Ah kanlı cümlelerim, ah aşk cinayetim,

Ah o benim yüreğime ilmek-ilmek düğüm atan kederle;  Çözülsünler artık yakamdan,

Koparıp Çektiği huzur benden yetişsin artık kederin.

 

                                                 Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

                                   ☆☆☆

 

 

 

 

                                 Şairin ölümü…

 

Sevgililer birbirlerini merak etmeyi terk ettikleri anda,

Ne kalır zannediyorsun ki geriye,

Kocaman bir boşluk…

Öğle bir boşluk ki

Oraya düşersen boğulursun, bunu biliyor muydun?

Konuşma, Dur lütfen, dur, hâlen ben merak ediyorum,

Sen merak etmesen bile, bir merak edeni var her bir hikâyenin. İncirler süt açarlar, kaldırımlar yalnızlık büyütür,

Sevgililer kederleri ninniler, ayaklarımın altından yürür dünya, Sen yoksul bir sevginin peşinde, ben ise zengin bir aşka âşığım, Gülümsesen bana, bana bir kapı aralasan,

Ben sana kanat çırpmaya başlarım, fakat

Gör de bak, kanarya hani kanadı meleklerin

İşte o vakit kapında bir şair ölür.

 

                                        Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

                            ☆☆☆

 

 

 

 

                        Ölmek sevgilinin elinden…

 

Üzümler sevgilim, üzümler,

İncirin dudaklarında süt kadarım sana,

Sana uyanıklığın kadarım sabah-sabah,

Bakma der miyim yüzüme öğle

Her defasında efkârlı şiirler eker gibi

Ciğerimin bağına bostanına…

Kim çalar kapımı, kapısını kim çalar şairin,

Hangi hırsız geri getirmez çalınan kapımızın tokmağını, Virgülünü kim çizecek bu gece aşkın,

Yine kalbimizin üzerine kim noktayı yazacak,

Celladı mıdır sesin şiirlerimin,

Ne diyeyim sana başka

Susup durma öğle yüzüme-yüzüme çarpıp sular gibi,

E o halde vur elinle ölmek de güzeldi.

 

                                    Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

                                ☆☆☆

 

 

 

 

                         Tutulmak vaktidir…

 

Kelebekler sana mecburdur biliyorsun, diyorlar ki;

İpeklerle beslenen bir insandan âşık olamaz ki,

Şair altın cezveyle süt içmez biliyorsun,

Yetmez mi bakır, yetmez mi cam,

Yetmez mi ahşap, yetmez mi sana yazılan mürekkebi denizlerin.

Ah sevgilim, sende bilirsin kelebekler sana mecburdur,

Sana çırpar kanadını Zümrüt’ü Anka kuşları,

Diğer kanadını da benim için çırpar bilir misin?

Sana yürür cümleler,

Seninle bulur hayatın manasının da bir adının aşk olduğunu.

Ucuna dokunsan şairin kaleminin, ağlar feryadından toprak,

Göğün yüzü yanar baksa bir mazlum yukarılara,

Tutulmak ayın güneşin işi, yerden çekti yukarılara aşkı Cibril,

O halde tutul tutulabildiğin kadar ben sana diyeyim başka.

 

                                     Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

 

                      Aynı ağacın sürgünüyüz…

 

Bilir misin? Fırtınalar kopuyor ellerinde rüzgârların,

Fırtınaların dokunduğu bir çınar ağacının dalıyız.

Kopartmaya çalışma yaprağımı,

Acıtıyorsa anla ki aynı ağacın aynı iki dalıyız,

Salıyız suyunun içerisinde nehirlerin,

Çek yetiyorsa kudretin beni sahilinin kıyısına,

Dudaklarının yakasın da ki cümlelerim ile çek beni,

Gücün yetiyorsa çek beni sahiline ellerinin.

Kırmızılarının, mavilerinin üzerine ser beni,

Ah o kırmızı siyah, beyaz yolları dünyanın,

Yorma beni sevgilim,

Birbirimizi yormaya mı? Kırmaya mı geldik dünyaya.

Alışık değilim ben öğle dünyanın çarpışmalarına,

Haberin yok mu? Ben çoktan öleli gözlerinin kapısında…

 

                                                Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

                                  ☆☆☆

 

 

 

 

 

                      Aklım karışır yanında bâzen…

 

Bilirsin ki huzurunda bâzen;

Tutuşur gibi olur sesim çocukların oyunlarında,

Parkları bahçeleri cıvıl-cıvıl bir neşe kaplar gibi olurum,

Sesimin feri kesilir bâzen sönen bir alevi kadar göğün,

Bakmalarımın mehtabına uyanmanı beklerim her gün.

Fakat şimdiler de;

Arsız bir çocuktan farksız çıkar gibi avazım,

 Bilirsin ki teselline muhtaç bir âşıktan farksızım,

Cümlelerinin huzurunda sükût etmekteyim,

Konuşsan eğer, güneş yağar sabahlarıma ben tutuşurum sana, Sustuğunda, titrer vurduğun her milyon harfinin üzerine kalbim.

Ay mı karşında, güneş mi yoksa ben mi karşında tutulan,

Peki, neden hâlen cümlelerim ve ben pervaneyim ki etrafında…

 

                                                     Sonnet… Nafiz coşkun

             

 

 

 

 

 

 

                                ☆☆☆

 

 

 

 

 

                         Kapına geldim sevgine açım…

 

Biliyor musun?

Yok aslında çıkmaya aşkınla karşına cesaretim,

Çünkü ben karşında senin,

Bir nefesinle târumar olacak kadarlık bir ateşim.

Biliyor muydun?

Senin terin ile

Senin nefesinin karışmasından oluşmuş bir ateşim.

Dokunsan ne hâle gelebileceğimi anla diye söylüyorum.

Dokunurken bana cümlelerinle

Kibar ol lütfen, ona göre dokun merhamet buyur bana,

Kapına geldim, aşk dilencine merhametli ol lütfen,

Kovma beni süpürme kapından bir çöplükmüşüm gibi.

Suçsuzum, hakkını gasp etmedim ki hiçbir mâsumun,

Acıtma senin o bir tek nefesin ile târumar olabilecek bu âşığını.

                  

                                                   Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

                              ☆☆☆

 

 

 

 

 

                       Yangını çoğalırken dünyanın…

 

O büyük bir şairdir aslında,

Geç tanıdım onu,

Kaybetmemek için çok çaba sarf ediyorum,

Bu çaba benim kendimi tanımama vesile olmuştur,

O gaiplerden bir melek olmalıydı…

Adam dünya zorlukları karşısında irkilir birden

Ve başlar konuşmaya kâtibine, der ki;

Yapmak istediklerimle

O yapmak istediklerim için gerekli olanlara,

Ulaşabilmem arasında ki mesafe şu andan sonra;

Yıldızları okşamak kadar…

Oy başıma gelen,

Ben bu kanlı ve cendereli hesapların huzurunda

Ne yapayım şimdi, dokunsan bıçak,

Ateş kadar kucak,

Sarsan tutulmaz,

Üflesen yangını korlaşır,

Oy başıma gelen,

Ben şimdi bu hikâyede nasıl bir hamle yapayım…

Adamın kâtibi karışır söze birden bire susunca irkilen adam, Der ki kâtip yüzüne karşı şairin;

Sizin yazılarınızı okuduğumda ilham alabiliyorum,

Gerçek şu ki her yazınız bana

Ayrı bir fikrin kapısının anahtarını veriyor,

Açabiliyor, içeri girebiliyorum birçok bilemediklerimin,

Fakat şu an hangi zorluklar karşısında siz

Korkmaya başladınız ki anlayamadım…

Kâtip susar, cevabı gelir büyük şair tarafından kâtibin sorusuna,

Der ki büyük şair; her bir meseleyi halledebileceğini zannederdim yazarların, her bir meseleye iyileştirici bir çözüm sunabileceğini umardım çizerlerin felsefecilerin, erdemli insanların, şairlerin vesaire, vesaire, vesaire…

Fakat şimdi ya benim umutlarımda bir kırılma başladı

Veya da gerçeği görmek istemeyişimden dolayı

Hep bu kötü durumu ertelettim geldiğinde aklıma yıllarca…

Kâtip daha çok meraklı bakışlarla sorar büyük şaire,

Nedir söyleyin bende bileyim, her yazınızı ben kaleme aldım

Siz konuştunuz, bir bunu mu gizleyeceksiniz benden

Ve halktan bir bunu mu gizleyeceksiniz der ve sükût eder…

Ben hiçbir şeyi gizlemiyorum ki halktan ey kâtip,

Der yorgun be cesur bir sesle

Ve şöyle devam eder konuşmasına, der ki büyük şair;

Ne savaşlar ne hastalılar bir son bulacak

Ve nede gazap kamçıları, ne azap yağmurları,

İnsanlık bunları hak edebilmek için

Birbiriyle yarışacaklar kıyasıya senin anlayacağın kâtip,

İnsanlık arsızlıkta ve canavarlıkta

Büyük bir çığır daha açmaya yürüyor,

Hayır-hayır ne yürümesi,

İnsanlık arsızlıkta ve canavarlıkta

Büyük ve geriye dönülmesi imkânsız bir çığır açmaya koşuyor…

Yıllardır kendimden saklamaya çalıştığım

Şu benim derin ve yıllanmış acımı anlayabildin mi kâtip,

Der ve susar boşluğa. Kâtip üzgün, kâtip suskun suskun bakar baktığı boşluğa şairin. Ah çeker kâtip ve devam eder sözlerine, der ki ne mucizeler tüketti insanoğlu yine de akıllanmadı, sahile selamete çıkınca bir daha zulüm ve haksızlık yapmayacağına söz verdi ve tutmadı yine sözlerini yalancı nankör kibirli insan...!

                                 Edep ya hû…

 

Hiçbir varlık diğer bir varlığa tutsak ve köle olmaya değil, paylaşmaya, kardeş sevgili arkadaş

Ve Dost olmaya geldi bu yeryüzüne birbiriyle…

Ne kral kendine bir başka varlığı

Köle kul soytarı yapmaya hak kazanamaz,

Ne âşık Mâşuk arasında kölelik tutsaklık

Ne de seven ile sevgililer arasında esirlik tutukluluk olamaz,

Haklarımız eşit âdil verilmiş,

Yaratıcımız bile bizi kölesi değil, hür birer kulları yapmış,

Peki, o halde nedir bu insanda ki birbirine karşı kirli kibir,

Oysaki kibirli olmak yaratıcının hakkıyken

O bile kibirlenmez de Kibriya olur merhamet eder…

Arlanmak, uslanmak gerek kirlerimizden,

Kirlendik merhamet ve adaletten el çekince haksız mıyım?

 

                                            Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                                ☆☆☆

 

 

 

                          Büyük bir hamledir aşk…

 

Herkesin kaybedeceği bir oyun değildir aşk,

Peki, o halde neden kaybeder üç beş candan başka her insan, çünkü bilmez yaşamayı ki aşkı,

İşte bu sebeple savaş zanneder de girişir bir aptallığa.

Aşk kirli bir oyun değildir,

Aşk keder değildir, aşk savaş değildir,

Hele de aşk o zannettiğin gibi zannettiklerin hiç değildir.

Fakat öğle zannediyorum ki aşk can verir ölüye,

Kuru topraklara can veren su gibi,

İşte böyle desen bu zannetmeler doğrudur, eğer ki dersen ki aşk; kederleri karamsarlığı kaldırır kalplerden desen yine doğrudur, işte ancak böyle zannettiklerin doğrudur, fakat her zannettiğin doğru olmayabilse de, bu bizim şu sözlerimiz inan ki doğrudur.

Eminim ki senin de güzel zannettiklerin vardır kardeş.

 

                                                   Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                                  ☆☆☆

 

 

 

                       Sevene bir fısıltı yetmez mi?

 

Küllerin ve nefesin /küllerim savrulur toprağın yüzüne nefesinle /

Kül ve beyaz sevgilim / siyah ve turuncu /pembe bir pervaz /çıktığı kadar bağıran bir avaz / sus kardeş bu ne çirkin bir bağırış ava-avaz. / sus lütfen, sevene bir fısıltı bile yetmez mi? duymuyorsa sustur avazını bu ne çirkin bir öfke /Dedim ya sevene bir fısıltı bile yetmez mi?  /ah şu gidenler yok mu? /

Gidenler nasılda bahaneler üretebiliyorlarsa eğer,

Oysaki kalmak isteyenlerde bir bahane üretebilirlerdi.

Ancak işte böyle sevgilerinde insanların bir erdemlilik olabilirdi.

Niye bağırıyorsun ki duymuyorsa anla ki sevmiyor seni, küçük düşürme kendini artık toparlan, hayatına çeki düzen ver, sana lâyık olanı sev. Hem bu arada sahi, sen bir prenses istiyorsun fakat sen o prensesin vasıflarına lâyık olabildin mi?

Düşün bu dediği mi, zarar etmezsin.

 

                                                   Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

 

 

 

                      Vur şanlı silahınla sevgilim…

 

İnsanın ruhunu şâd edebilecek her bir cümle

Sevgilisinin iki dudağı arasındadır bâzen. /

Yakışır aldığın verdiğin sustuğun, konuştuğun düşündüğün, hayalini kurduğun, öptüğün baktığın giyindiğin, soyunduğun kokladığın her bir şey sana yakışıyor da,

O senin güzelliğinin yanı başına yakışabilecek bir aşk elbisesi de bana yakışır mı? /Bana lâyık görür mü aşk senin kadar değeri, senin kadar aziz güzel bir hazineyi aşk bana lâyık görür mü? /

Yoksa demek mi kalır bana umutsuzca şöyle;

Sevgilim vur o şanlı silahınla yüreğimin mülkü düzelsin,

Sen sevdiğinden daha çok, öldürüyorken güzelsin.

Ölmek mi gerekir yaşamak için sevgiliyle,

Yoksa yaşamak mı gerekir ölmek için sevgiliyle.

Haydi, şimdi sen çık bu işin içerisinden, ben çıkamıyorum.

 

                                                 Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

                                  ☆☆☆

 

 

 

 

 

                        Acılarımı süpürmeye gel…

 

Acılarımı süpürdüğünde kapımdan mutlu olurdum inan.

Hayatı, şu yaşamaya çabaladığımız bizim olan hayatı;

Bir yaşayanlar vardır, bir de oynayanlar,

Biz yaşıyoruz, birileri de o bizim yaşadıklarımızı oynuyorlar,

Bizler kimler miyiz?

Bizler halkız,

Peki, ya şu yaşadıklarımızı

Yaşamak cesareti gösterebilecek olanlar var mı?

Ben bile istemem o bazı yaşadıklarımı

Yaşamayı yeniden!

Ah keder vurma artık kapıma ellerini,

Açmak istemiyorum

Defol git uzaklaş kapılarıma dayanma artık!

Demekten bile yorgun düşer bâzı geceler insan…

 

                                                  Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

                              ☆☆☆

 

 

 

 

 

                       Fark edebildin mi beni…

 

Yüreğimi eritip de avucuna doldurmuşlar,

Onu bir düğüm gibi

Ayaklarınla çiğnediğin o kaldırımlara bağlamışlar.

Siyah mıyım? Kırmızı mıyım?

Beyaz mıyım?

Hiç fark edilmeyen bir başakta

Arpa buğday tânesi miyim?

Neyim ki senin huzurunda bilemiyorum.

Ne fark eder ki nihayetinde

O tüm renkler kadar

Bende hayranıyım bakmalarının.

Sonbahar rüzgârları gibisin bâzen

Alıp-alıp ellerinle ağaçlarımızın dallarından yaprakları

Bizi çıplak, yalnız ve soğuk bırakıyorsun bir başımıza.

 

                                             Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

                                 ☆☆☆

 

 

 

 

 

                               Aşk heyecanı…

 

Uğruna-uğruna bin yıl aşk soyunduğum,

Milyon yıl huzurunda secdeye kapanan güneş,

On bir yıldız ve ay,

Şimdi soyunsun içerimden artık

O tüm kalabalığı dünyanın.

Artık aşk tuttu yakamdan

Bil diye söylüyorum

Gözüm açık mı giderim!

Sana yürüyorum her cümlesinde kitabın,

Sana kazılıyorum her kabrin durağında,

Sende ölüyor sende diriliyorum,

Bilir misin kim daha çok özler,

Ben mi seni,

Yoksa şeytanlar mı tâze bir günahı.

 

                     Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                                  ☆☆☆

 

 

 

                           Seni sevmek mi?

 

Demek isterdim ki sana;

Şöyle dönüp-dönüp ardına bir bak da,

Bir an olsun karşımda kalıver gitsin,

Sonra; yakası açılmamış şiirler söylerim sana,

Dur, çekme sakın ellerini yakamdan demek isterdim

Çünkü ben sana aşk düğmelerim demeği isterdim.

Kesilen şu kumaşıma aşk yamaladılar benim,

Senin ise;

Şu yıldızlardan yapılan mahyaları söndü yüzünün güzelliğinde,

Oysaki parçalamak isterdim sinesinde sevgilinin

Her ne varsa benden başka.

Çıkarak karşına senin;

Tut ve çekme ellerini yakamdan ki ben sana aşk bağlayayım,

Bir cesaretle bunları sana söyleyebilmeyi isterdim.

 

                                            Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

                                ☆☆☆

 

 

 

 

 

               Meydanlarda gümbür-gümbür kavgalar…

 

Tozu kalktı yine kavga meydanlarının,

Söylenince aşk şarkıları,

Beyaz siyah kahverengi

Ve alaca kısrakların raks ettiği

Bir meydandadır bu aşk dansı,

Güneşi körelten kılıç keskinliğinde bakarlar

Her militarist anarşist adamlar.

Aşk bile bir başka güzel yaşanır burada,

Sevgilim bana her gün birkaç güzel söz ile mırıldanır,

Kan revan içerisinde aşk cümlelerim devrilir bu meydanlarda,

Bu meydanlarda aslanlar dans ederler kükreyerek.

Sen ise Merhamet buyur sevgilim bana,

Kapına geldim,

Aşkına susuzum al bu gece uslandır beni sancılarımdan.

 

                                           Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

                      Güzelleşir seninle olunca hayat…

 

Tenimin kıyısına çek yalnızlığını,

Sonrasında söndür dünyanın mahyalarını ışıklarını lambalarını,

Kalmasın güzelliğinin aydınlığından nurundan başka bir âlem.

Sonra her gün ve gece

Ben sana döküleyim yağmur-yağmur,

Sen bana söyle

Ben sana susayayım toprak-toprak,

Çekeyim içerime-içerime seni

İlkbahar kır çiçeklerinin kokuları kadar.

Sonu gelmez sancılarımın

Beşiğini sallamak mıdır amacın yoksa susarak bana.

Oysaki sen

Her gülümsediğinde

İnan ki güzelleşir bu çirkin adam.

 

                                          Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

 

                        Şamarlar cümlelerim her kibirliyi…

 

Büyük aksiyon şairleri yazmaya değecek konuları yazarlar, ölmek, yaşamak ve aşk, peki ya sen hangi hikâyede olmak istersin!

Toprak almalı hasmı, göğe çekilmeli yer, yere eğilmeli göğün yüzü, toprak almalı hasmı, her bir şeyi planlamalı, hesaplamalı her bir şeyi. Hesabın ulaşamadığı yerlere de aşk yardım edecektir elbet de. Benim aşka güvenim tamdır, ah bir bilsen aşkın gerçek de ne olduğunu, sen aşkı oyuncak mı zannettin…

Oysaki en soylu şairler bilir iyi yürekli şairlerin iblisi vuracağını, o olmayan kalbinin tam da orta yerinden…

İşte o iyi şairlerden olabilmektir mârifet.

İlahi kelimeler anlatır gerçek hikâyeleri,

Hikmeti anlar aşk, hikâyeyi hikmeti anlar şair,

Peki, sen kendini hâlen şair mi zannediyorsun da

Aşktan dem vuruyorsun. Bilmiyor musun ki söz nâmustur,

Hile yapmamak nâmustur, daha sen şimdiden bu Nâmusu çizdin durmayarak sözlerinde. Çizdiğin halde dem vuruyorsun hâlen aşktan. Şairlikten dem vuruyorsun. Şiirden dem vuruyorsun. Ha bu arada bizi de kendin gibi küçük balık mı zannettin. Bilmez misin ki sen köpek balıklarıyla raks etmeyen, kendisini inek sidiğinin birikintisinde kaptanıderya zannedermiş…

Vah ki ne vah şaşarım ben bu kibirli aklına senin.

 

 

☆☆☆

 

 

                    Bir fısıltı yeter çağır geleyim…

 

Kaç defa insan olan kendi kendisinin huzurunda,

Çıkmadan ilk önce sevgilinin huzuruna

Yüzlerce defa söyleyeceklerini

Prova edip tekrar-tekrar aynaların karşısında,

Senin de elin ayağın titriyor mu?

Sana o kadar yakın hissediyorum ki

Ben nefes alıp verirken kendimi

Sen zannediyordum sevgilim,

Peki sen

Kendini kendin zannettiğinden dolayı mı uzaksın bana.

Bir kez olsun al koy benim yerime kendini,

Bir kez olsun batır denizime gemilerini,

Bir kez olsun duy fısıltımı sana,

Bilirim çünkü bir fısıltısı seven için yeter tüm bağırmalara.

 

                                           Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

                                 ☆☆☆

 

 

 

 

 

                                  Sarıl sıkıca…

 

Herkes kendisine gelsin diye bekliyor,

Kendi ayağına bekliyor her insan,

Kendisini aramasını bekliyor,

Hâlen mi sabredeceksin mutsuzluğuna,

Uğruna hayatını paylaşmayı değecek bir âşıksa eğer,

Git çal kapısını sarıl boynuna

Neyi bekliyorsun ey şaşkın aptal.

Yaralamayacaksa seni

Ve asla kırmayacaksa kalbini git sarıl,

Boynuna beline dola kollarını,

Git çal kapısını neyi bekliyorsun ey şaşkın aptal.

Seni bilmem fakat bende aşk nâmustur,

Nâmusa sıkı sıkıya sarılmak gerekir,

Akıllıya bir işaret yetmez mi?

 

                       Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

                                  

 

 

                             ☆☆☆

 

 

 

                            Arsız insanlar dünyası…

 

Şimdiki dünya düzeni mi?

İnsanları yalana zorlayan,

Dolandırıcılık yapmaya,

Hırsızlık yapmaya, Cinayetler yapmaya zorlayan,

Zorba egoist bir dünya düzeni işte al sana,

İşte tamda böyle bir dünya sistemi oluşturuluyor,

Çalmanın en kolay yoludur

Her bir insanı hırsızlığa alıştırmak!

Hırsızlar yönetiyor dünyayı artık,

ve halkıda kendilerine benzetmeye çabalıyorlar,

Uğraşmalarına gerek kalmadan

Zâten halkın bir kısmı da

Başlıyorlar benzemeye onlara, ne büyük bir keder oysaki.

Ne diyeyim, Haydi, Geçmiş olsun.

 

                                  Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                                ☆☆☆

 

 

 

                         Cinayetlerin ortakları halk mı?

 

Senin için mükemmel olan bir şeyler,

Diğer bir başkaları için mükemmel olmayabiliyor

Ve hatta saçmalık bile olabiliyor diğer bir başkası için.

Neyin, nelerin mükemmeliyetçileriyiz ki bizler,

Saçmalıklarımızın mı?

Yalanlarımızın mı?

Cinayetlerimizin mi?

O en mâsum zannettiklerimiz bile işlemiyorlar mı zâten

Öfkelendiklerinde düşlerinde cinayetlerini!

Elleri dilleri cinayetlerden çıkmayan insanların

Tutup da insanlara nâfile sevapların nasihatini yapması,

Halka iyiliklerden bahsetmeleri ne kadar büyük bir abes iş

Öğle değil mi?

Ellerinin dillerinin kanı kurumamış o canavar insanların,

Halka insanlık dersi vermeleri ne kadar büyük bir abes ise;

O elleri dilleri kanlı canavar insanları

Yöneticilik koltuğunda tutan halk da işte bir o kadar abes iş yapmaya ve kendisine cinayet işlenmesine müsaade ettiği için de

Kendisi o cinayetlere ortak olmaya devam edecektir,

Ey ağalar beyler, kadınlar, gençler, kulak verin bu dediklerime!

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

                      Mükemmel bir şiir mi istersin…

 

Sonu yok gibi yolların

Dibi yok gibi…

Vazgeçmek mi?

Nelerden!

Düşmanın en yakınındadır aslında,

Bâzen sinsice avlanırsın,

Avcılarda avlanırlar,

Avcılarda av olabilirler bâzen,

Sen asıl şu sözlerine kulak ver şairin;

Mükemmel bir şiir beklersen eğer ki benden,

Yanılmazsın, okuyayım sana;

Sağlığına savaş açan o tüm çirkinlikleri

Terk etmekle başlamak bugün ki güne

İyi bir şiir olurdu inan ki bana.

İşte al sana en mükemmel şiir;

Oysaki faydalı tavsiyeleri

Söylemek edebi bir sanatla,

Söylemek edebi bir mükemmellik de faydaları

En iyi şiirlerden biri olurdu.

Haydi,

Kulak ver bu dediklerime de söyle,

Faydalı doğrudan daha mükemmel bir şiir

Olabilir mi sence.

Hikmetli bir şiirden

Daha mükemmel bir şiir var mıdır acaba.

Bana şiirler oku sevgilim

Bana gerçek şiirler oku yalanı katmadan.

 

Ve şu gerçeği de unutma ki

Huzurunda

EN mükemmel şiirlerin bile,

O kutsal cümlelerin bir tanesini

Yazabilecek kudrete varabilirler mi sence!

Elbette ki varamazlar,

Varabilirler diyenler

Yalan söylemiş olurlardı.

Bana şiirler oku sevgilim

Bana gerçek şiirler oku yalanı katmadan.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                               ☆☆☆

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hürriyet midir aşk…

 

Hürriyet; aşkın çocuğudur,

Kimin üzerinde zulüm varsa

Bilmeli ki o kişi

Hür de değildir,

Âşıkta değildir.

Düşmanın değilim elbet

Fakat düşmanın bile olsam

Ederdim itiraf

Kibar

Naif

Cesur keskin nefesimle

Derdim ki sana ben;

Bu şairin cümleleri çok aziz,

Çok kutlu,

Çok engin,

Çok aşk,

Çok tutkulu,

Çok zengin.

Ben hürüm, ben âşığım, ben şairim,

Peki, ya sen!

 

 

 

 

 

                              ☆☆☆

 

 

                             Savaşta aşk…

 

Kurşun seslerinin, avazı çıktığı kadar çığlıkları

Ve bombaların iğrenç gürültüleri arasında bile sen

Benim, ben de senin sesini duyabilecek ve başka hiçbir şeye

Aldırış bile etmeden birbirimize ellerimizi uzatabilecek

Aziz bir sevgiye sahip,

Aziz kalplerimiz var,

Dostlarım,

Sevgilim,

Arkadaşlarım,

Can yoldaşım…

Savaşta ve barışta,

Sağlıkta ve kederde,

Hiç ayrılmamak üzere tüm ömür ve ebedi,

Benimle yürümeye var mısın? Elbette varım demeli her Âşık.

 

                                               Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                                 ☆☆☆

 

 

 

                  İyi Hamle bir aşk hareketidir aslında…

 

Seni bana vermekle

Yüz milyon yıl

İbadet etsem yaratıcıya çok mudur?

Az mıdır her milyon zerre güzel nimet için şükür,

Hamle ve aşk duymak yaratıcıya!

Şükretmek hamle yapmaktır aslında,

İyilik adına

İyi olan bir hamle yapmak…

İki dudağımın arasında okuduğum

En güzel şarkımsın hâlâ sen,

Güzel bir koku ancak ve ancak,

Yine güzel bir kadının üzerinde güzel dururdu.

Haksız da değilim hani

Senin çok güzel koktuğun hususunda da sevgilim!

 

                                      Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

                                 ☆☆☆

 

 

 

 

Sana susadım…

 

Bugün akşamını mahvetmeye geldim

Evini açar mısın bana,

Yemin ederim ki âşık olduğumun adına

Kibarımdır aslında,

Dertleşiriz biraz da olmaz mı?

İçerek karşılıklı şerefine aşkların,

Birer kadeh süt ellerimizde…

Gelsem el-âlemden söz olur,

Gitsem bana yar küs olur,

Ben ne yaparım bugünlerde kararsızım,

Zararsızım oysaki bilinse ne fark eder.

Bugün akşamını mahvetmeye geldim,

Aç bana kapını sana susadım sevgilim,

Al içeriye de kana-kana içir beni ellerinle.

 

                                    Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

                                  ☆☆☆

 

 

 

 

                               Er meydanı…

 

Güneşe bakmaktan başka ne gelir elinden âşığın,

Pençelerinden hayatın el yudu âşıklar,

Şairlerin elleri kana susamış olmalı ki aşk yaza durdu,

Meydan kime kalmış görün şimdi

Çekilmişlerken er meydanının süvarileri şairler.

Ruhuna hangi kabir kazılsa dar gelir,

Gömelim seni güneşe desem yine de sığmazsın.

Güneşten daha parlak kılıçlar bile sönük kalır huzurunda, Cümlelerin ile başlardı doymaya aşka susamış her varlık,

Sen ile aşkın varlığını terk edip gitmek arasında fark yok,

Şimdi sen yoksun,

Tadı yok, neşesi yok hayatın,

Anladım ki meğerse sevgide senmişsin,

Saadet de senmişsin.

 

                                             Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

 

 

                                 Gece notları… 1

 

Ey inandığını söyleyenler;  Allahsızlaştığınızın farkında mısınız?

Ben fark ettim bunu, çünkü adaletsiz olarak yaşıyorsunuz,

Adaletsizlik; fark edilecek kadar iyileşmesi zor derin yaralar açar Ve tükenmek bilmez derin çığlıklar bırakır gerilerde.

 

 

…                              2

 

 

En iyi rol yapan oyuncular; yöneticiler ve halktır aslında,

O görmüş olduğun tiyatro sahnesindekiler ile erdemli

Sanatkârlar ise HALKIN birer aynasıdır aslında..!

Aklı olanlar ders almasınlar da ne yapsınlar.

 

…                             3

 

Nankör yalancı insan yine sözünde durmadı

Zâlim değil de ya nedir.

Kendisine verdiği sözleri bile tutamayan,

Köpek kadar sâdık olmak şerefine bile

Eremeyen vefasız insanlar var bu âlemde ne desem ki başka.

 

 

 

 

                                 ☆☆☆

 

 

                 Şairlerin keskindir kurşun kalemi…

 

Biz sadece biraz sevmek, birazda mutlu olmak istedik…

İsterse bu şu üzerinde yaşadığım topraklar olsun fark etmez, dalına bindiğim ağaç beni dalından aşağı düşürürse,

Ben o ağacın kökünü kazır yakar

Ve külünü salar savururum ellerine rüzgârların ki

Var sen düşün sana ben neler yaparım.

Ve inan ki o küçücük akıllarınız şaşar da kalır.

Ha birde; şairliğine verin deyip de

Küçümsemeseniz çok daha iyi olur,

Çünkü Tarih çok yazmıştır bir şairin kalemiyle

Ülkelerin nasılda harap olduğunu, hatta üzerine güneş batmaz roma imparatorluğunun bile bir şiir eşliğinde küle döndüğünü tarih yazmıştır. Şairlerin keskindir kurşun kalemi, unutmuş olabilirsiniz diye, ben sâdece sizlere hatırlatayım istedim..!

 

                                                    Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

 

                        Anarşist şaire caizdir bu…

 

Başka çârem yoktu, delikanlılık yıllarımda

Üç meslek vardı karşımda,

Ya ermiş olacaktım,

Ya gayrimeşru koşturup Mafia olacaktım

Veya da şair olacaktım.

Kimi arkadaşlarım Mafia olmayı,

Kimileri de ermiş olmayı tercih ettiler,

Ben ise şair yazar olarak yürümeyi tercih ettim hayatı, Kavgalarımda, mücadelelerimde

Biraz ermişlikten,

Birazda kabadayılıktan kırıntılar kalmış olmasını çok görmeyin, böylesine zor ve çetin bir hayatta,

Mücadele meydanlarında, kibar ve idealist

hem de militarist, anarşist bir şaire caizdir bu..!

 

                                                 Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

 

                  Sesler, kokular, harfler ve rakamlar…

 

Sesler, rakamlar, kokular ve harfler:

Ne aziz birer varlıktırlar ki

İnsana hediye olarak verilen tüm bunlar,

Ne kadar da büyük bir keyif veriyor öğle değil mi?

Bakın şu rakamların üzerinde raks eden gezegenlere.

Erdemli bilge insanların uykuları kadar

İbadettir sevmek aslın da,

Şairlerin harf süvarileri,

Şairlerin harflerden şövalyeleri ile kurulan

O cümle orduları oluşturup,

Coşkuya yükseltmesi kadar insanları ibadettir.

İşte ancak böyle azizeleşir

Ve işte ancak böyle azizleşir rakamlar ile senfonilerini seslendiren o hikmetli bilim insanları.

Aşk kadar ibadettir mücadele vermek hayatta aslında.

Biliyorsun ki Yaşatmak için yaşamalı insan olan,

Biliyorsun ki ölüm zâten kolaydır aşk için yaşayana.

Peki ya zâlim olan, boş ver zâlimin zâten ateşlere lâyıktır canı. Zâten girince cehennem zebanilerinin kollarına düşmanlarım, bende işte o an ancak afiyet olsun derim durarak önünde ateşe. Sevmek kadar ibadettir aslında bir hamle daha yapmak iyiliğe. Haydi, Sende bir hamle yap iyilik adına olmaz mı?

Böyle yapmakla en büyük şükür ibadetini kılmış olacaksın. Haydi, bir ışık yak artık karanlığa,

Mesela yalanı çıkart at hayatından,

Mesela, dolandırmaktan vazgeç insanları,

Mesela hayvanlara zorbalık yapmayı terk ettir,

Mesela tiyatroya götür çocuklarını,

Bir şiir yaz sevgiline coşkulu ve romantik,

Mesela bir fakire ücret ver.

İş ver mesela bir iş arayana,

Öp yanaklarından sevdiğinin bugün,

Elini sık incitmeden dostlarının,

Kuşlara ekmek doğra,

Su içir susayan köpeğe,

Süt isteyen kediyi geri çevirme bugünden sonra mesela.

Haydi, bir hamle de sen yaparak

En büyük şükür ibadetini kılmış ol yaratıcına.

Peki ya zâlim olan,

Boş ver zâlimin zâten ateşlere lâyıktır canı.

Bilirsin ki  

Girince cehennem zebanilerinin kollarına düşmanlarım,

Bende işte o an

Ancak afiyet olsun derim durarak önünde ateşin.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                   ☆☆☆

 

 

 

                          Aziz bir ruhu olmalı insanın…

 

O bedenin mi o ruhuna bu dünya için biçilen bir elbise.

Çürümüş mezarda bir hücre misin sen yok olmayan.

Öldürülmüş ve ölmüş bir hücresin,

Fakat yok olmayan.

Seni nedir böyle değerli kılan, ölmüşlüğün mü?

Öldürülmüşlüğün mü?

Çürümüşlüğün mü mezarda..!

Peki, bunlar değilse eğer seni değerli kılan nedir,

Öğleyse senin bu mezarda çürümüş bir hücre olman dışında,

Başka bir özelliğin olmalı,

Senin bir ruhun olmalı seni daha değerli kılan,

Seni sonsuz kılan budur aslında.

Bir ruh, sonsuza kadar yaşamaya hazırlanan bir ruhun olmalı, Cennete uyum sağlayacak bir ruhun olmalı,

Öğleyse şâd olsun o ruhun.

Zaman; akrep, yelkovan ve insan,

Zamanın dişlileri arasında

Bu üçlü yürür hayatı yan-yana.

Hazırlanmak gerekiyor, ipte cambaz olun demiyorum ki

Daha çok sevgi, daha çok aşk katın hayatınıza,

Yoksa akrep ve yelkovan ne yapabilirler ki

Bak da gör sâdece insan insana acımasızca.

Acımasız biri midir yaratıcı, hayır, hayır,

Ben onun merhametini bilirim çok iyi,

Âlimler bilir insan olana

Merhameti kadar gazabının da olacağını adaletsizlere!

Kederler pes etmezler,

Sende pes etme karşısında kederlerin,

Sıkıca dur karşılarında kederlerin.

Ölüm mü?

Ölüm keder vermek için değildir aslında,

Aslında zamanın dişlileri de yoktur,

Zaman seni kendi içerisinde buraya

Ve ebedi hayata hazırlanman için,

Sana ikram edilen değerli bir hazine.

İyi kullanmak gerekli erdemli seçimlerle hayatı,

Hayatı yürürken yalnız veya birileriyle, iyi değerlendirmeli. Sevgilin, dostların, arkadaşların,

Vesaire, vesaire, vesaire…

Adaletli yaşamalı oysaki

Evet, evet, israf etmemeli sevgileri,

Dostlukları adaletli yaşamalı.

Ah bu ne israfıdır insanların,

Asıl sert dişlileri olan zaman değil insanlardır,

Birbirlerine haksızlık yaparak kırarlar birbirlerini. ,

Zamana, ölüme, sevgiye ve yaratıcıya haksızlık etme,

Kendine haksızlık yapmayı da terk et artık.

Mutluluğu arayan insanlar birbirlerini

Ve kendilerini mutsuz ederler aslında,

Ne mi yaparak, adaletsizlik hamleleri yaparak birbirlerine! Çürümüş mezarda bir hücre misin sen yok olmayan.

Düşünsen bir Neden geliriz ki biz bu kâinata,

Sevmeye, âdil yaşamaya, vedalaşmaya, ölmeye

Ve hatta yeniden buluşmaya. Çürümüş hücre misin yok olmayan. Bir ruhu olmalı insanın, kutsal bir ruhu olmalı,

Ebedi hayata kanat çırpacak kutsal bir ruhu olmalı insanın…

 

                                  ☆☆☆

                        Çocuklara savaş kimin hediyesi…

 

Çırparak binlerce o kızılkanatlarını

Karanlıkların arasından

Beklerdim gelmesini güneşin,

Isıtarak beni o sarı alev bakışlarıyla.

Güne merhaba derdi

Her bir sabah benim sevinçlerimle,

Karda kışta ayazda,

Zemheri kıyamette kalanlar bilirler

Değerini güneşin daha çok…

Daha çok ben sana âşıktım,

Benden daha çok sevenleri varmış meğerse ilkbaharların.

Savaşın arasında kalan çocuklar mesela

Daha çok severler ilkbaharları savaşsız

Olsaydı keşke,

Acı bir gerçek daha var ki

Oysaki tüm bu savaşlar

Çocukların o çok güvendikleri büyüklerinden hediye.

Bakma öğle yüzüme çaresiz ve mâsum,

Ölüm kötü değilmiş çaresizliği görünce anlarmış insan.

Ah çocuk, bakma öğle yüzüme çaresiz ve mâsum,

Ben her gün ölmekteyim zâten,

Bâri sen öldürme bakarak öğlece çaresiz,

beni yavaş-yavaş…

 

 

 

 

                              ☆☆☆

                                      Hürriyet…

 

Hürriyet mi? hürriyet: hem kendinin ve hem de diğer bir varlığın, hem de tüm diğer varlıkların âdil haklarına hukuklarına tecavüz etmemektir.

Hürriyet: âdil hukuk kurallarına uyarak, insanca bir lisanla yaşamaktır.

Hürriyet: erdemli yaşamaya gayret göstermenin diğer bir adıdır.

Eğer ki hürriyet; insanda ki nefsi-emarenin her istediğini yapmak demek olsaydı, dünya yeniden zâlim diktatörlerle ve vahşi insanlarla dolup-dolup taşardı…

Demek ki hürriyet; insanda ki nefsi-emarenin her istediğini yapmak demek değil, o insanda ki nefsi-emareye de adil hukuk kurallarını sevdirerek ona itaat ettirmekmiş.

Merhameti olmayan bir hukuk sistemi âdil olamaz, zâlime ve zulme gösterilen merhamet ise merhamet değil, olsa-olsa sadece kocaman bir aptallık olur. Lütfen tüm yaşantımızda âdil ve merhametli olmaya gayret gösterelim. Yoksa uygulanan şu milyonlarca şiddet o geride kalmış minnacık insanlık duygusunu da yeryüzünden alıp götürecek. Geride ise sadece kocaman bir dünya ve üzerinde yaşayan ruhsuz ve sevgiden merhametten adaletten yoksun biyolojik varlıklardan ibaret kalacağız.

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

 

                    Öfkeni hikmetle kullanabilirsin…

 

Hikmetle yaşayan dürüst insanlar hariç ki onlarda sayıca çok azınlıktalar zâten…

Çalıyorlar, hırsızlıyorlar, aldatıyorlar, herkes birbirinden çalıyor, herkes birbirini aldatıyor, herkes birbirini hırsızlıyor, oysaki insanlar kendi kendilerini aldatıyorlar, kendi kendilerini hırsızlıyorlar…

Öfkeni tamamen yok etmemelisin, yoksa şu onca ihanetin, hırsızlığın adaletsizliğin yapıldığı yeryüzünde kendini koruyamazsın.

Uyanık olmalı aklın.

Öfkeni bir savunmak aracı olarak kullan.

Öfken seni bilesin, öfkeni kendine ve başkalarına karşı zarar vermek için değil de, kendini ve iyi yürekli insanları savunmak korumak ve hamle yapmak için kullanmalısın.

Öfkene hâkim olmayı öğren bir an önce,

Neden mi? yoksa o sana hâkim olabilir. Öfkenin üzerinde hâkimiyet kurarak onu kullanabilmeyi öğren ki şu onlarca binlerce milyonlarca hırsızların arsızların, adaletsizlik ve israf içerisinde yaşayanların karşısında, kendine, sevdiklerine, malına-mülküne sahip çıkabilmelisin. Tabi ki de bu işlerin en hası, en güzeli, en dürüstçe doğruca olanı; hikmetli bilgi edinmekle yapılabilir, zâten bunu sende biliyorsun.

    Usta bir heykel-tıraşın sert bir granitten muhteşem eserleri işlemesi gibi sende öfkeni ve duygularını teker-teker şekillendirmelisin ki bir kahraman olarak yazılabilesin defterine meleklerin. Öfkeni şiddetli aşırı derecede kullanırsan eğer şeytanın kölesi olmuş olursun, zâlimlerden olmuş olursun, fakat öfkeni tamamen yok edersen de eğer, işte bu kez o hırsız insanların maskara adında bir oyuncağı ve kölesi olmuş olursun. Tam orta yolu tuttur ki o orta yol senin adaletli davranmana yardımcı olacaktır. Sistemler devletleri, bankaları, yöneticileri ve halkı hırsız olmaya alıştırıp teşvik ediyorlar ve bundan da büyük bir keyif alıyorlar haksız mıyım? Av misali; tuzaklar kurulur, avlar tuzaklara ayaklarını ellerini ağızlarını kaptırırlar ve yardım için acı içinde sesler çıkartırlar, avcılar ise bunu keyifle dinlerler, işte aynı bunun gibidirler onlarda, insanları dolandırırlar, hırsızlarlar, sömürürler, çalarlar ve seyrederler zevk alarak tablolarını… İnsanoğlu kendi kurguladığı para ekonomik sistemlerinin maskara bir oyuncağı ve kuklası hâline geldi, eyvah ne büyük bir kederdir bu farkında mısınız?

İşte tamda burada o bilgece aklının emrine verdiğin öfken ve tüm duyguların sana gardını almayı öğretecek ve sende hırsız sistemlere, hırsız devlet yönetimlerine ve hırsız insanlar ile hırsız arsız yöneticilerin bankaların şirketlerin karşısında güçlü cesur bir boksör edasıyla ve erdemli bir bilim insanı duruşu anlayışıyla gardını almaya başlayacaksın. Öğreneceksin. Öfkeni ve duygularını şekillendirmelisin demiştim ya bilgiyle, inan ki doğru olanı söylüyorum. Hikmetli Bilgiyle şekillendir ki onları, onlar senin yumrukların olsun tüm düşmanlarına karşı. Gerçekten bir savaş yaşanmakta yeryüzünde o gürültülü olanından başka birde sessizce. Şekillendir ki öfkeni bilgiyle ve duygularını hikmetle şekillendir ki onlar sevdiklerine, iyi yüreklilere ve kendine iyilik sevgi getirsin. Haydi, sağlıcakla kal, ben hamlemi yaptım ustaca öğreterek bunları sana, şimdi sıra sende, hamle sırası sende.

Unutma ki hikmetli iyi bir hamle; yaratıcı için yapılan en mükemmel ibadetlerden birisidir. Hoşça kal.

☆☆☆

 

                           En güzel şiiri kim okur…

 

Soruyorum size ey ağalar beyler, soruyorum sizlere kadınlar gençler, kulak verin lütfen bu dediklerime; en güzel şiiri kim okur hızlı koşan bir mermiden başka..!  

Adaleti ayakta tutmak için direnen bir vicdan okur oysaki en güzel şiiri canı pahasına.

Kim okur en güzel şiiri, merhametli bir baba mı?

Bir çocuk mu okur ağlarken, ,

Veya bir kuzgun mu okur en güzel şiiri almak için intikamını. Bir aslan yakalarken mi avını,

Veya ateş savaş dansı yapan Kızılderili bir kabile mi okur,

Acaba anarşist bir militanın diliyle mi okunur en güzel şiir,

Adalet uğruna tüm olanca öfkesini

Düşmanının üzerine kusan mı güneşten daha parlak kılıçlarla! Ölüm meleği mi okur alırken canlarını kralların.

Oysaki en güzel şiirdir bâzen

Kovanını ve namlusunu terk eden mermi çekirdeği!

Oysaki en güzel şiirdir bâzen bir sövgü küfür haksızlığa süngü. Kıyamet çığlığını kopartacak melek mi okur en güzel şiiri acaba. Bâzen sevmek kadar

Bar-bar bağırmaktır sevdiğini sevdiğine en güzel şiir.

Bâzen âşık olmak,

Bâzen edebiyat sanat kadar

Sessizce büyümektir kollarında hayatın tek başına en güzel şiir. Fakat yemin ederim ki nefsimi kudret elinde tutanın isimlerine: gün gelir en güzel şiir

Haksızlığa karşı kibarca ve cesurca direnmektir. Oysaki en güzel şiiri bâzen; haksızlığa karşı namluyu koşarak terk eden gümüş bir kurşun mermi okur şu hayatta.

                 Ateş gülleri… (Bir şarkı daha)

 

Hayat seninle mutluluk bulur ancak

Solgun çiçek merhamet ister senden

Ah senin yüzünden mevsimsiz

dökülecek toprağa yaprakları güllerin,

kan ile mi süslenir senin ellerinde güller.

Ateşler içerisindeyim yine bu sabah

Kederlerle uyandım uykularımdan

Yine sen yoksun

Baktım kollarımın arasında,

Yatağımda,

Kederler kalmış senin yerine,

Boylu-boyunca uzanmış yatan kimdir o yatağımda,

Siyah, korkunç bir bakışı var bu kederlerin…

Batmakla çıkmak arasındayım ben

Kader mi bu yoksa ateş mi?

Ne büyük bir kâbusmuş sensiz kalmak oysa ki

Soruyorum şimdi sana sevgilim;

Bu aşk ateşi sensiz söner mi?

Bir yudum su, avuçlarınla.

Bir yudum su, dudaklarınla.

Haydi, gel aşk suyunla kandır beni.

Hayat seninle mutluluk bulur ancak

Solgun çiçek merhamet ister senden

Ah senin yüzünden mevsimsiz

dökülecek toprağa yaprakları güllerin,

kan ile mi süslenir senin ellerinde güller.

 

                                 ☆☆☆

                 Beklemekteyiz ilahi mahkemeyi…

 

Dirisine canlısına yardıma ziyarete gidilmeyen garibin;

Ölü bedenini ziyarete neden gidilir acaba!

Vicdan mı?

Yoksa gösteriş mi?

Oysaki ölü bir bedeni Kurtlarda taşır,

Karıncalarda taşır, Hayvanlarda taşır,

Bitkilerde taşır,

Yağmur ve rüzgâr bile taşır ellerinde…

Neyin peşinde ki insan acaba

Yalan üzerine kurduğu şu hayatta.

Herkes beklemede, Bende bekliyorum,

Yaratıcımız daha sabırlı bir bekleyişle

Bekliyor o herkes için biçilen kıyameti

Ve ilahi mahkemeyi biz kadar o da bekliyor…

 

                                     Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

 

 

 

                    Aman sabahlar olmasın mı?

 

Gecenin depremi ha koptu ha kopacak,

Batırmak üzere kendisini

Ulaşılması meçhul ufukların kollarına güneş,

Karanlığın gözleri uykusuzluktan bunalmış

Bir başka ülke çocuklarının üzerine çevrilirken,

Ben sana uyanıyorum her sabah uykularımdan.

Günaydın sevgilim.

İnsan mutlu olduğu yere sâdık kalırmış,

Sadakatimi kabul etmen için

Daha ben kaç defa ihanet etmeliyim

Dünyada ki tüm şeytanlara...

Kim demiş ‘biat kültürümüzde yoktur’ diye

Hele bir görsün senin şu alımını çalımını

Nazını niyazını nezaketini kibarlığını,

Hele bir görsünler güzelliğini de

Sonra yeniden düşünsünler

‘Biat kültürümüzde yoktur’ diyenler bu sözlerini.

 

 

 

 

 

 

                              ☆☆☆

 

 

 

 

                  Şairlerle savaşmak mı?

 

Karısını dul,

Çocuğunu yetim bırakmak isteyen

Çıksın bir anarşist tetikçinin karşısına,

Saldırsın vahşice ona

Veya da sövgüler

Küfürler savursun ona…

Şairlerle savaşmak mı?

Kalemini suskun

Ceplerini cümlesiz,

Ruhunu acılar içerisinde,

Aklını şaşkın kararsız bırakmak isteyenler ise

Çıksınlar bir anarşist şairin karşısına

Saldırsınlar cümleleriyle vahşice ona,

Veya da savursunlar kelimelerini

Güneşten daha parlak zannettiği kılıcı

Çeker gibi kınından

Savursunlar çekerek acıtan o cümlelerini

Kelimelerini üzerine- üzerine şairlerin!

Sizce kim mağlup olur,

Kim kazanır bu savaşları,

Hangi aklı başında girmez ise kazanamayacağı savaşa,

Kârlı çıkan kim olur sizce bu mücadeleden,

Kim kurtarır ruhunu işkencelerden sizce…

Şairlerle savaşmak mı?

Bunu ancak aklı başında olmayan bir deli yapar eğer yaparsa.

Peki, Var mı sizlerin aranızda deli olduğunu iddia eden bir deli.

                                ☆☆☆

 

                      Gece notları… 4

 

Erdemli fakirlerin konuşmak ve yaptırım hakları yoksa eğer

Bu dünyada, E o halde âdil olmayan zenginlerin Allah belasını versin… Erdemli işçilerin konuşmak ve yaptırım hakları yoksa eğer bu dünyada, E o halde Adil olmayan yönetici ve işverenlerin

Allah belasını versin.

 

…                                 5

 

Lider doğulmaz,

Lider olunur,

Yaşamaktır zaman içerisinde

Ve İnsanı bilgeliktir cehaletten kurtaran.

Veya da iyi bir lider yapan

Yaşamaktır zaman içerisinde

Ve İnsanı bilgeliktir Haksızlığa uğramaktan koruyan.

Çok fazla incindi insan, Güçlü olmalısın,

Kuvvetini toparla, Dünya, kuvvetlilerin hüküm sürdüğü

Vahşi bir agora hâline getirildi artık, kuvvetini toparlamalısın.

 

…                              6

 

Uçurtması elinden kopartılmış kederli bir çift göze benzer

Bir çocuğun mâsumiyeti kadar bakakalırım ardından. Senden ayrılık nerede güzel durur biliyor musun? Seni mutlu edebilmek adına her ayrılışım senden! Meğerse ben seni Mutlu edebilmeyi sevmişim. Ben güzel bir aşk hikâyesiyim, İnanmıyor musun?

Okumadan bilemezsin ki Artık neyi bekliyorsun

Okumak için beni, al çevir sayfalarını benimle hayatın.

                             Şairlik ve şiir sanatı…

 

Yazar şair düşünür ve sanat insanı olmamda en büyük önemli sebeplerden biriside hem kendimi ve hem de haksızlığa uğrayan varlıkların seslerini soluklarını, duyurmak istediklerini, duyuramadıklarını duyurmak istedikleri yerlere ifade beyan edebilmekti…

Şairlik sanatını bile işte bu sebepten dolayı seçmiş olsam bile hiçbir zarara girmem ve kurtarırım ruhumu ateşinden cehennemin belki de…

İşte bu bile benim, kibar, militarist, haksızlığa karşı da anarşist bir yapım karakterimden dolayı, seciyemi daha da kudretli hâle getirmiştir…

Her insan seciyesine karakterine göredir, yolunu da işte o seciyesi karakteri çizer…

Ben bir kadına sevdalandığım için başlamış değilim şairliğe.

Asla bir kadına duyduğum sevgi başlatmamıştır beni şairliğe.

Tabi ki de kadınıma duyduğum sevgi özeldir azizdir benim için.

Şairlik mesleğini öğlece ayaklar altına almayınız lütfen, çünkü o mesleği icra eden ustalar ayaklar altında kalmış her bir varlığın hakkı için, kalemini başını kalbini yüreğini pazısını koyar ortaya, er meydanına koyar korkusuzca her bir şeyini. Bakın zor zamanlarda kimler konuşur, kimler susar anlarsınız, kim zor zamanda çeker kılıcını anlarsınız…

Biliniz ki şairlik mesleği bir kadının erkeğe veya da bir erkeğin kadına duyduğu tutkulu, sevgi dolu, arsız veya ar’lı sevişmek sözcüklerinden çok daha üstün ve kudretli aziz bir sanattır…

Öğleki şiir sanatı dediğin; bir ülkeyi ve bir ülkenin halkını harap veya da muzaffer edebilecek kudret ve sırlarla donatılmıştır. İnanın ki hiç de abartmıyorum, siz abarttığımı düşünebilirsiniz.

Aklını kullanabilenler çevirip tarih sayfalarına bir göz atsalar

Bu dediklerimi anlamakta zorluk çekmeyeceklerdir…

Şairlerin cümleleri mi?

Yaratıcıya teslimiyette bir mezar kadar diri ve canlı,

Çünkü bir mezar ve ölünün artık kaçacak hiçbir yeri yoktur

Kaldı ki hiçbir canlı varlığında kaçacak bir yeri yoktur kabirden başka.

Cümleler, cümleler, cümleler…

Cümleler kardeş, cümleler…

Ve merhametli şefkatli baba İbrahim peygamber kadar erdemli ve bilge olmak arzusu içinde ki cümlelerle,

Adaleti yaşamakta maharetli bir cambaz kadar ip üzerinde yerden çok yüksekte cümlelerle,

Ve asil soylu Arap-atları kadar hızlı güçlü ve cesur fikirler dolu cümleler ile…

Ve Davut’un kılıcı kadar keskin, güneşten parlak cümleler ile

Yoluna devem etmeli şair dediğin.

Abarttığımı zannediyorsanız yanılıyorsunuz,

Çünkü cümleler ile fikirlerdir ancak insanoğlunu yokluğa

Veya da varlığa getiren, Savaşa ve barışa getiren,

Yola veya uçuruma getiren işte hep o cümlelerdir, ister fısıltıyla söylensin, ister düşüncelerde fikirlerde saklansın, isterse bağıra-bağıra dillendirilsin. Aklı olana bir işaret yetmez mi?

Sudan ve güneşten keskin cümleler ile…

 

 

 

              ☆☆☆

                               

 

                        Bileneceksin…

 

Sudan ve kılıçtan keskin…

Bileneceksin.

Süleyman’ın Kudüs için hazırlanması kadar,

Belkıs’ın tahtını bir göz kırpması çabukluğu kadar,

Ve kılıcının keskinliği düşmanın ihanetine kussun diye,

O güneşten parlak kılıcını bilediği gibi bileneceksin…

Gün gelir doğranır bir şeyler,

Et kesilir,

Kan akıtılır,

Doktorun neşteri kadar merhamet solur kılıçları kahramanların,

Oysaki kesmeden kumaşı kalıbında

İyi bir elbise biçemez dikemez hiçbir terzi,

Bilir misin suların

O en kırılmaz zannedilen çelikleri kesebildiğini,

Ben çok iyi bilirim ki sular keser çeliği,

Bileneceksin,

Ve hatta onca kir pas içerisinde kirleneceksin, yunacaksın.

Oysaki bilir her bilge,

kesmek gerek tüm kumaşı iyi bir gömlek için.

Gün gelir kusulur,

Her ne kadar intikam ve öfke varsa üzerine düşmanın.

Sen pazılarını ve aklını kuvvetlendir,

neyi bekliyorsun,

Kıyamete çeyrek mi kaldı artık,

Kıyamete bir adım mı kaldı artık,

Neyi bekliyorsun,

Hikmetli bilgi yoldaşın olsun senin artık.

Bileneceksin…

Ruhuna kefen biç hünerli bir terzi kadar sende,

Adaletli olabilmeyi ruhuna hünerli bir terzi gibi biç kes giyindir,

Adaletsizlerin üzerine kusturmak için kılıcını bileneceksin,

Daha neyi bekliyorsun bilenmek için,

Kıyametin son adımının atılmasını mı?

Hangi yüzle çıkarsın yaratıcının karşısına peki…

Gün gelir ben ölürüm,

Sen ölürsün,

Gün gelir,

Kuşlar da ölürler,

Balıklar da ölürler,

Sular çekilir zorba zâlimliği sebebiyle insanların.

Sırf şu yaşadığımız aşk ahlakının, adaletin, merhametin uğruna,

Belki Kazanır ancak ruhumuz ebedi kavuşarak cennete zaferi…

Bilenmelisin,

Neyi bekliyorsun artık,

Aşk ahlakı uğruna ölmek

Ve aşk ahlakı uğruna yaşamak için, var mısın sende…

Haydi,

O vakit sağlıcakla kal.

‘’Unutma ki

Yalanlarını ve cinayetlerini

Din fetvalarıyla süsleyen milletler ve insanlar

Asla mutluluk yüzü göremeyeceklerdir’’.

                                   

                                                    ( Nafiz coşkun…)

 

 

                               ☆☆☆

 

                        Sinekler lordu…    

 

Hep merak etmişimdir,

İyi insanların sayıları üstünken,

Neden hükümdar olur ki

Dünyaya sineklerin lordu.

Oysaki

Sinekler sever pisliğe konmayı,

Peki ya dünyayı kirleten midir sayıca üstün olan o iyi insanlar,

Yoksa

Sayıca azınlık olan

Sinekler lordu ile

Âvaneleri midir pisleten dünyayı…

Ya sayıca çoğunlukta olan iyilerin

bazıları çok korkak ve aptal,

Veya da gerçek olan sayıca çok üstün olan değil iyi olanlar!

ah kibir;

senin yüzünden düşer

savaşır birbiriyle iyi insanlar,

Düşünün bir kez olsun hiç savaşır mı birbiriyle iyi olan insanlar!  

Tabi ki varsa bir savaş

Mutlaka ya iki taraf

Veya da bir taraf kötüdür,

Düşünün bir kez olsun hiç savaşır mı birbiriyle iyi olan insanlar!

Her insan iyi olduğunu,

Her insan haklı olduğunu savunurken,

Kim kötü haksız öğleyse, İpek böcekleri mi?  işte bakın;

Herkes ona biat etti ve yine kaldı kral Tâç’ı dünyada lorduna sineklerin. 

                               ☆☆☆

                           Öfke mi?

 

Öfkeni düğümle,

Fakat kör düğüm de yapma,

Çünkü yeri ve zamanı geldiği vakit açacaksın o düğümü…

Öfke kimi zaman şeytanın bir kırbacıdır,

Kimi zamanda öfke asil bir savunmak aracı olabilir,

Sıkı bir duruş,

Düşman ile boğuşabilmek adına kuvvetli bir hamle olur…

Öfkeni düğümle,

Fakat kör düğüm de yapma,

Çünkü vakti zamanı geldiğinde

Sen o düğümü açacaksın bilgelikle,

İşte o vakit Öfken seni değil,

Sen öfkene hükmedeceksin Sihirli bir değnek gibi…

 

…

                     Gece notları… 7

 

Düşmanın zalimliğinden şerrinden

Korunabilmek için yalan söylemek, mekir hazırlamak erdemdir,

Öğleyse soruyorum sana dön de bir bak etrafına,

Kaç erdemli dostun var sağlam gösterebilecek misin bana!

O halde düşmanların kimdir anlayabildin mi?

Öğle hikmetli bir iş ortaya koymalı ki insan,

Onur şeref olarak onu da alıp gömmeli beraber yanında,

Yoksa durması çok zordur bu yalan dolan dolu dünyada.

 

…

                             ☆☆☆

               Beklenen kurtarıcı ve bekleyenler…

 

İnsanlık ve her bir dine tabi olan guruplar bir kurtarıcıdır bekliyorlar. Peki, kaç erdemli olduğu zannedilen savaş açar beklenene!

Hepsinin inanışında da gelecekten bir kurtarıcının gelerek

Bu filmlere kitaplara tiyatro eserlerine bile konu oluyor sık-sık. İnsanlığa iyi bir yön kurtuluş vermesi bekleniyor beklenenin.

İyi de; o beklenilen kişi iyilik ve adalet ile hükmedeceği zaman

O bekleneni bekleyenler asırlardır, o bekledikleri kişiye savaş açtıkları vakit halleri nice olur… Şaşırdınız mı?

Şimdi diyeceksiniz ki neden savaş açsınlar ki bekleyenler o beklenilen kurtarıcılarına!

Çünkü bekleyenler adaletsizlik ile kibir ile yoğurmuşlar kendilerini, beklenilen ise tam tersine adalet ile yaşayıp adalet ile yönetmek isteyeceği vakit, o beklenen kurtarıcıyı bekleyenlerin çıkarlarına ters düşmeyecek mi? Çıkarlarına ters düşecektir elbette, bunu sizlerde biliyorsunuz. Beklenilen kişi bekleyenlerin nefsi çıkarlarına ter düştüğünde de o kurtarıcı bekleyenler ile

O beklenilen kurtarıcı arasında bir mücadele başlamayacak mı?

Elbette başlayacağını benim kadar sizlerde biliyorsunuz.

Allah aşkına var mı ki dünya da iyi bir insan ki o beklenen adaletli kurtarıcıya ters düşmesin çıkarları, belki birkaç kişidir.

Soruyorum kaç insan acaba hayalinden geçirmez bir başka insanı boğazlamayı. Allah aşkına var mı ki dünya da saf iyi bir insan.

Bakınız geldiğin de o beklenileni bile öldürmek için beklediklerinin farkındalar mı ki insanoğlu acaba. Akıllıya bir işaret yetmez mi? Elbette ki mucizelere ben de inanıyorum,

Fakat iyi bilge erdemli ve adaletli olmak için gayret üzeri bir gayretteyim ben! Ya sizler.

                         Zan ve şüphe mi?

 

Şüphe gerçektir, Fakat şüphe;

Mutlak tek gerçek değildir. Zan gerçektir, Fakat zan;

Mutlak tek gerçek değildir.

Şüphe ve zan bâzı gerçekleri açığa çıkartabilir elbette,

Fakat şüphe ve zan;

Mutlak her bir gerçeği açığa çıkartamaz!

Mutlak hakikat yanılmaz,

Fakat zan ve şüphenin yanıldığı mutlak bir gerçektir.

Gerçek kelimesi, lügat manası itibariyle şu anlama gelmektedir;

Bilinen ile bilginin mutlak tam bir ahenk uyum içerisinde olmasıdır, fakat zan ve şüphenin bâzen bu ahenkten çıktığı bir gerçektir. O sebeple zan ve şüphe bir gerçektir ve kullanılmalı,

Fakat her bir zan ve şüphe ile doğru hikmetli bir sonuca ulaşılamayacağı da büyük bir hakikattir.

 

                                              Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

                          

 

 

 

 

                                  ☆☆☆

 

 

 

                      Kederlerle boğuşmak mı?

 

Kül en saf beyaz mıdır ki onca günahı insanın

Temizlenmedikçe ateşten!

Ders almış olmak gerekmez mi büyümek için,

Sormalı kendisine insan,

Yoksa onca kederiyle

Nasıl başa-çıkabilir ki insan insanlık ile!

Aşk ikliminden

Ayrılık iklimine geçtik

Sonu yok gibi

Dibi yok gibi kederlerin…

Sobelemek zordur kederleri,

Ufuklar kadar kaçak ve kurnaz olurlar,

Ve bir gulyabani kadarda ürpertici olurlar bâzen.

Şüphesiz o sahipsiz gölgeler kadar karanlık bile olabilirler.

Oysaki ne gölgeler kalabilirler yalnız ve ışıksız,

Nede kederler insansız.

En çok ayrılmayı istediğimiz varlıklardır oysaki kederlerimiz,

İsteriz istemesine de fakat onlarsız da durulmaz diyerek

Bir türlü başımızı dertten kurtarmayı da beceremeyiz.

Ve daima kederlerin olduğu belalara sokarız burnumuzu, hiç akıllanmayız, hiç mi ders almayız ki ha bire tekerrür eden geçmişten ve tarihten..!

Hiç ayrılmayı istemediğimiz ve hatta ayrılmamak için büyük mücadeleler verdiğimiz O çok sevdiklerimizden bile ayrılık vakti gelir de bâzen, mesela inanın ki o kederlerden bir türlü ayrılmak sıyrılmak imkânsız hâle gelir ya da getirilir birileri tarafından.

Başka ne diyeyim ki Haydi, Allah kurtarsın…

                                  ☆☆☆

                      Diş kirası ve devlet…

 

Bu zamanda Devlet mi? Devlet; Halkı ısırır Sonrasında da diş kirası ister. Mafialaşmış bir devletin batması haktır oysaki

Ve nihayetinde batmıştır da her bir adaletsiz devlet.

Mafialaşmış bir devleti seçen halk ise Zorba korsan gemileri kadar Elbette batan bir devlet içerisinde Batmaya mahkûm olacaktır. Diyorlar ki tarih tekerrürden ibarettir, ya hû;

Yapsaydı eğer insanoğlu insanlık ödevini Batar mıydı ki

Tekerrür ederek Onca üzerine güneş batmaz imparatorluklar!

 

…                        Gece notları… 8

                                      

Ölen öldüğüyle kalıyor, Adını sayıklayıp uyanıklığında,

Ağlamak yakışır kalbinin üzerine gözlerinden.

Seçimlerimizdir bizlerin belirleyen yolunu bâzen,

Kiminiz kâtili varlıkların, Kiminiz kâtili kendisinin,

Kiminiz haksızlık eder kâinata, Kiminiz kederler çekerken bile

Uzatır ellerini söküp atmak için kederlerini mazlumların.

Umut cesaretimiz midir? Düşünürüm bunu ben daima.

Ağdalı sözler duydum çok sokakta, fakat Asıl o politikacıların ve oyuncuların halk olduğunu anladığımda, Sustum ve kustum aklımdan tüm sevgimi insanlığın. Ölen öldüğüyle kalıyor.

 

…                                                 

 

 

                                 ☆☆☆

 

 

                           Adalet midir?

 

Sizlerin yaptığı paylaşımı

Çakallar bile yapmaz kuzulara koyunlara kral olsa.

Ağır bir hamle yapmıyorsam eğer

Bir ilahi mahkemenin varlığıdır Ruhuma su serpen…

Bakmıyorsunuz, baksanız da görmüyorsunuz, görseniz de Okumuyorsunuz, okusanız da düşünmüyorsunuz, düşünseniz de anlamıyorsunuz, anlasanız da iyi bir hamle yapmıyorsunuz, yapsanız da devamını getiremiyorsunuz, getirseniz de öğretmiyorsunuz, öğretseniz de kalıcı olmuyor, kalıcı olsa da samimi olamıyorsunuz, samimi olsanız da sevmiyorsunuz, sevseniz de korkuyorsunuz. Korkmasanız bile güven veremiyorsunuz, korkmayıp güven verseniz bile

Aşkı bilmiyorsunuz, bilseniz bile Aşkı adaletli olamıyorsunuz, oysaki aşkı yaşamak ile adaleti yaşamak aynı şeylerdir…

 

                                            Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                                   ☆☆☆

 

 

 

                              İnsanlık mı?

 

İnsanlıkta insanlardan ve zamanı kokutanlardan yüz bin devir ilerideyiz. Bu dünya bir koşu parkuru ve biz bu koşu parkurunda önümüzdekilere üç fark atmışız. Önümüzde koşanları tam üç defa geçmişiz ki tam da arkalarında ve onları dördüncü defa geçmek üzereyken, bizleri arkalar da gerilerde görüp de, bizlere gerici diyenlere, bizleri gerici zannedenlere hâlen şaşırıyorum…

Hâlen neden farkına varmıyorlar ki şu zamanı kokutanlar

Onları yüz bin devir geçtiğimizi insanlıkta.

İnsanlıkta onlara bu dünya koşu parkurunda üç defa fark attığımızı neden hâlen göremiyor ve anlayamıyorlar…

Ah o kibirlenmesi insanın, yere batmasın mı?

Ah o kibirlenmesi insanın, ne kötü kör bir talihtir…

Yaratıcıya karşı,

İnsanlara karşı daima günah işledik.

Karanlıklarda geçirdik ömrü hayatımızı,

Neden var edildiğimizi,

Yaşamak sebebimizin mânasını düşündük mü ki hiç.

Oysaki iyi, hikmetli, güzel bir mânası vardı şu var ediliş sebebinin aziz bir mânası vardı.

Anlamak gerekiyordu, anlayıp o hikmetle dosdoğru yaşamak mücadelesine girişmeliydik.

Tek başına çok zordur bilirsiniz, iyi yürekli hikmetli dostlar bulmalıydık. Bulmak gerekli iyi dostları, kendimizi bulabilmemiz için ayna olmalı dostlarımız bize ne dersiniz.

 

 

                                ☆☆☆

Yazılarıma dilbilgisi çöplüğü diyenlere cevap…

 

Diyor ki bâzı çokbilmişler,

Dilbilgisi çöplüğü olmuş yazılarınız,

Ben de dedim ki onlara cevaben;

Benim işim çöplükte sanat yapmak,

Bana çöplük olmayan bir yer göster yaşamadığı insanın.

Hangi dilbilgisine mahkûm kalmamı istersiniz,

Ben sizlerin belirlediği veya sizlere okutturulan o sizlere ezberlettirilen dilbilgisi gramer cetvelini yazmak mecburiyetinde değilim. Size çocuk oyuncağı bir dilbilgisi gramer ezberlettirilmiş, onu bile hikmetlice kullanamıyorsunuz zâten. Ben sanatkârım, kendi ürettiğim cümle nazmımı kullanmak benim hakkım, ben sizler gibi bana dayatılan ezberlettirilen dilbilgisini kullanmak mecburiyetinde değilim.

Sanatkâr bağımsız ve hürdür.

Kimsenin dayattığı dilbilgisi gramer sistemine uymak zorunda olamaz sanatkâr.

Şu an dünyada en mükemmel dilbilgisi nazmına İngilizler sahip,

Bizim dilbilgisi cümle dizilişinden çok farklıdır onların ki

Onlar çok farklı ve güzel cümle nazmı kullanırlar.

Kime, kimin için ve kimlerin dilbilgisi gramerini taklit etmemi isterdiniz, ben bir sanatkârım kardeşim, kendi edebiyatımı, kendi felsefemi yaparım, kendi dilbilgisi gramer nazmımı kendim yaparım, hem sana ne, ben kendim şekillendiririm cümle nazmımı, sana mı soracam be aptal. Cümlelerimin üzerinde siz değil ben hüküm sürerim. Kopyacı değilim, hiçbir yazara şaire benzemez eserlerim, hiçbir milletin de dilbilgisi gramerine uymak zorunda değilim. Üstün bir sanat ancak ve ancak ilimle kalıba girebilir, o kalıbı da o sanatı icra eden ustası şekillendirir.

Beni kendi kalıplarına uydurmaya çalışanlar uysunlar bana.

Üç beş kendini bilmez gramer dilbilgisi hazırlayacakmış, ben de onlara mı uyacağım, olmaz öğle şey. Her hükümet değişikliğinde değiştirir birileri cümlelerin imlaların ve harflerde ki şapkaların yerlerini. Diyor ki cahilin birisi bana; yazında de ile da’yı ayırmamışsın kelimelerden, işte bu sebepten dolayı çöplük olmuş yazınız, aptal bâzı kelimeler üzerinde; de ile da bitişik kalsa da anlam bozulmayacağı için fark etmez, lan aptal edebiyat dilbilgisini; de ile da’lar şekillendirmez ki bunu bilmiyor musun? Hem onu benim bile yapmama gerek yok ki Word bilgisayar programı otomatik zâten yapıyor, ben kendim müdahale edip kendi istediğim gibi şekillendiriyorum sana ne, sana mı soracam, yazının sahibi hükümdarı benim, mal benim, sen kimsin! Hatta bâzen ben bilerek satır başına bile küçük harfle başlıyorum, neden mi? hiçbir dilbilgisine uymak mecburiyetinde olmadığımı göstermek için tabi ki. Hem size ne kardeşim, size ne! Benim cümle nazmımdan size ne! Beğenmiyorsan okumayacaksın beni.

Dilbilgisi gramerim için çöplük diyordunuz ya hani, hem unutmayın ki o çöplükler olmasa evleriniz mahalleleriniz ülkeleriniz dünyanız pis kokardı ve hastalıktan kırılır giderdiniz. İşte o çöplükler ve geri dönüşümler sayesinde pis kokulardan ve hastalıklardan uzak kalabiliyorsunuz, işte bakın çöplük bile sizi nasılda koruyor öğle değil mi? ah biz çöpçüler olmasak ne bok yerdiniz bilmiyorum. Nasıl da çok işe yarıyormuş çöplük dediğin öğle değil mi?

Büyük ulusları en çok sevdiren varlıklar sanatkârları değil midir? Ayrıca bizim zannettiğin o kullandığın dil lisan dilbilgisi gramer roma imparatorluğu dil ailesindendir, yani Türkçe değil senin konuştuğun kullandığın dil kardeş. Ne yani senin bu kullandığın lisan mı çöplük olmayan! Buna kuzgun kargalar bile popolarıyla gülmesinler mi?  Sen bu uyduruk lisan dilbilgin ile gurur duymaya devam et umurum da değil. Yani sen şuan Türkçe konuşmuyorsun haberin olsun. Sen şuan roma dil ailesinden bir lisan alfabe kullanmaktasın kardeş. Bilmiyorsan öğretmenlerinde mi öğretmedi. Bak senin ülken bile kendi alfabesini kullanmayıp roma imparatorluk dilleri ailesinden dil almış, yani uyduruk bir edebiyat dilbilgisi grameri yapmış sizlere, Türkçe diye yutturmuşlar sizlere. Ben daha sana ne diyeyim.

Bilmiyorsan tüm bunları, o çöplük dilbilgisi kullanan sokakların korsan şairlerine sor anlatsınlar sana. Ben mi? ben; militarist, korsan, anarşist bir sokak şairiyim kardeş. Sömürgeci, katil, adaletsiz ülkelerin edebiyatlarını dilbilgilerini gramerlerini yapmak ve onlara uymak gibi bir zorunluluğa sahip değilim.

Diyor ki bâzı çokbilmişler,

Dilbilgisi çöplüğü olmuş yazılarınız,

Ben de dedim ki onlara cevaben;

Benim işim çöplükte sanat yapmak,

Bana çöplük olmayan bir yer göster yaşamadığı insanın.

Haydi, yine de sağlıcakla kal kardeş diyorum.

Ha bu arada;

İzin vermem hiçbir aptalın beni yolumdan alıkoymasına.

 

 

 

 

 

                                   ☆☆☆        

 

 

 

            Hikmetli inancı çalmaya çalışmak mı?

 

Hikmetli inancı bilgelikle ver, sende kârlı çık bu işten.

Allahsızlaştırdığınız ki bu hem felsefik olarak

Hem de hikmetsel olarak mümkün değil

Veya da Allahsızlaştırmaya çalıştığınız o her bir insan sizlere düşman olacaktır. Çünkü Allahsızlaştırılmaya çalışılan her bir varlık Nihayetinde kendi egosunu menfaatini veya da bir başka insanı Rab edinir. Nihayetinde onun menfaatiyle, onun egosuyla, onun Rab edindiği insanla çatışmaya girdiğiniz anda en acımasız bir düşman kesilebilir sizlere. Unutmayın ki kişinin namaz ibadeti, kişinin oruç ibadeti, o kişinin Allah ile arasının iyi olduğuna işaret değildir. Bir insanın Allah’a sevgi bakımından en iyisi ancak adaletli yaşamı ve aşk ahlakıdır, işte bunlarda ancak bilgelik, erdem ve cesaret ile olabilir. Anlatabiliyor muyum?

Beni anladığını düşünüyorum, umarım yanılmıyorumdur.

 

                                                  Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

☆☆☆

 

 

 

 

                              Lavanta kokusu…

 

Lavanta kokusunu eksik etmiyorum odalarımdan, saksılarda yetiştirdiğin lavantalardan olmasa da. Bahçende de ayrı bir güzel dururdu yeşil çalı dalları arasında. O mükemmel kokusu huzur katardı bizlere lavantaların ve tabi ki de sen oldukça içlerinde sevgilim. Kaktüs çiçeğinden ürperirdi bedenim, özellikle parmaklarımdan başlardı ürpermek faslı, ısınmazdı içim bir türlü o kaktüs bitkisine, tâ ki yiyene kadar o mükemmel lavanta kokulu bahçelerin, o bir kenarında ki, o güzelim kaktüs meyvesinden. Kaktüs ağacının meyvelerinin etrafı zarif ve ince dikenlerle kuşatılmışlardı. İncitirdi, çıplak parmaklarımı incitirdi, inceden de olsa çekince acısını, parmaklarıma batan o zarif ve ince oklarından sonra, dikenlerini temizledikten hemen sonra tutmaya başladım ürpermeden çıplak parmaklarımla. Öğreniyor insan acıyınca kalbi, acıyınca parmakları gibi, kalbi gibi. Peki, Aşk acıtır mı? Aslında acıtan değildir aşk, saygısızlığıdır insanın, görgüsüzlüğüdür, anlayışsızlığıdır, erdemsizliğidir acıtan aslında insanı. İşte bu onca kederin acının arasında, insanın ruhuna huzur vermesinde ne yapsın lavantalar. Kaktüsler o şekerli tadında meyvelerini vermesinler de ne yapsınlar. Şu onca kederin acının arasında eksik etmiyorum lavanta kokusunu odalarımdan. Saksılarda yetiştirdiğin lavantalardan olmasa da, bahçende de ayrı bir güzel dururdu yeşil çalı dalları arasında, o mükemmel kokusu huzur katardı bizlere ve Unuttururdu bir an bile olsa kederlerimizi, içerlerinde sen olunca sevgilim.

 

                                  ☆☆☆

 

                                    Cadı kazanı…

 

Cadı kazanı nedir biliyor musunuz? Cadı kazanında herkesler haklı olduklarını savunurlar. Amaçlarına kavuşmak adına her bir şeyi yapmayı caiz görürler, İyi ya da kötü her şeyi yapmayı caiz görürler ki fetvası budur cadının. Ha bir de bu cadı her bir din içerisinde bulunabilir. Bakınız tüm politik savaşlara, Bakınız insanlığın birbiriyle süren O tüm kavga ve tartışmasına;

Herkes kendisinin haklı olduğunu savunur, Herkes kendi dinince cennete girer diyerek karşısındakini boğazlamaya yeltenir, Her iki tarafta cennet ile ödüllendirileceğine inanır karşısında ki Âdemden olma kardeşini boğazlayarak.

Haksız olduğunu bilenler bile haklı olduklarını savunurlar,

Bu eski Kaba mantık felsefecilerinden kalma bir kültürdür,

Aslında kocaman bir küfür sövgüdür tüm insanlığa bu.

Haksızsan bile haklı olduğunu savunmak kültürü. Oysaki her âdil bilge şunu bilir ki Hak adaletlidir. Herkes bekliyor,

Bende bekliyorum, Denizde balıklar, Kuşlarda bekliyorlar,

Rab daha sabırlı beklemekte O ilahi mahkemenin bir adım öncesinde kopacak olan kıyameti. Olmazsa kıyameti dünyanın

Gelmeyecek bir türlü adaleti yerine. Diri diri savaşlara ateşlere atılan çocukların ahı yerde mi kalsın yani.

 

 

 

 

                               ☆☆☆

 

 

 

                   Şarkı söyler mermiler susturun…

 

Bir mavzer şarkısında,

Hırçın yağmurların ıslığında,

Çığlıklar arasında

Seni aramak var ya

Bu hasret bir gün diner mi?

Devran döner, gün usanır,

Delikanlıları uslanır pişmek için,

Kelimeler anlamlaşır hikmetle kurulunca cümleler,

Görülecek hesaplar görülür,

Dürülecek defterler dürülür,

Yarım kalmış hesaplar var,

Bilirim, Alınmamış kederli bir intikam var,

Görürüm, Şehirlerin külleri henüz daha soğumadı ateşlerinden

Bulaşalı kederli yolların çamurları çocukların üzerlerine!

Sıkılacak boğazlar var,

Yumruklar sımsıkı açılırlar onun için,

Adil olmayana merhamet vermek

Mazluma küfürdür sövgüdür aslında,

Âşıklara küfürdür sövgüdür âdil olmayana merhamet vermek.

Çocuklara küfürdür sövgüdür âdil olmayana merhamet vermek.

Toprağa nefret ekmeyi bırakmalı artık insan,

Terk etmeli ki zâlimliği, büyümesin meyveler yerine çalı diken.

Oysaki çocukların mutsuz olduğu her bir şehir medeniyet değil

Sâdece bir cehennem, zakkum, ateş ve kül.

Şarkı söyler mavzerler, şarkı söyler mermiler susturun artık.

Susmazlar ise bilsinler ki en güzel şiiri bir kurşun okur!

 

                                 ☆☆☆

                        Tüm mesele Kültür çatışması…

 

Yolumuz anlaşmaktan ve anlamaktan geçmiyor mu?

Kültür çatışması yaşıyoruz,

Hem bire-bir, hem bire-iki, hem bire-üç,

Hem aile içerisinde, hem akraba tarikat içerisinde,

Hem mahalle içerisinde, hem meclis, hem mescit içerisinde, hem köy, hem kasaba, hem şehir içerisinde, ‘hem-şehri’ içerisinde bile kültür çatışması yaşıyoruz, yolumuz anlaşmaktan ve anlamaktan geçmiyor bir türlü. İşyerinde yaşıyoruz kültür çatışmasını, sosyal medyada kültür çatışması ve bu çatışmanın terörü hiç durmak bilmiyor, çünkü sanal âlemde daha gizlene biliyor çatışan taraflar, sanal kalelerinin ardına gizleniyorlar. Hem ülkenin ve hem de dünyanın üzerinde bir kültür çatışmasıdır yaşıyoruz gitsin. Uzaylılar gelse onlar ile de kültür çatışması yaşayacağımız şimdiden aşikâr. Sokak mı? Sanal âlem mi? kendi kendimize bile kültür çatışması üreten bir halkız biz. Apartmanlar, kafeler, otobüs durakları, terminaller, garlar, feribotlar, uçaklar, halkın toplu taşıma araçları, vitrinlerin önünde, halkın olduğu her bir yerde kültürel bir çatışmayı yaşayan bir dünya halkıyız bizler, özelliklede bu kendi ülkemizde. Ne araba ne taksi kültürümüz doğru, ne okumak ne de yazmak kültürümüz ahlaklı. Abartmıyorum gerçek bu. Öğrenci öğrenciyle, profesör, profesör ile işçi işçiyle, uzun lafın kısası her bir kimlik o tüm kimliksizliğiyle ve her bir birey insanca bir birey olamayışlarıyla bir kültür çatışmasıdır yaşıyor gitsin. Olmazsa olmazımız oldu artık, herkes kendine bir saf belirlemiş, her birey gurup kendini haklı görüyor, peki, tüm bunlar neden yaşanıyor olabilir! Uzmanlara soruyorlar; e uzmanlar da birbirleriyle bir kültür çatışması yaşıyor, sonuç; yolumuz birbirimizi anlamaktan ve anlaşmaktan geçmiyorsa sonuçlandırılmamış binlerce sorun boğazına bağlanıyor halkın ve her kafadan haklı haksız milyonlarca ses çatışma çıkıyor. Her bir bireyin kendine has bir ego kültürü vardır, burnundan kıl aldırmaz bir millet olmuşuz. Ya hû bir miktar ego olması normaldir bir insan da, fakat bu ego bencillik öğle aşmış ki haddini, kişi her gün başka bir vahşi hâline geliyor bu âlemde. Düşünüyorum da keşke her bir insan iyi ile kötü olanı birbirinden ayırabilmeyi öğrenebilseydi, şimdi bu cümleyi okuyan herkes diyecek ki biz aptal mıyız tabi ki de biliyoruz iyi ile kötüyü ayırabilmeyi, peki biliyorsanız e o zaman neden bu kavga çatışmalar son bulmuyor!

Ha biliyorsunuz da işinize mi gelmiyor, dedim ya bizim millet burnundan kıl aldırmaz, işte o kadar gurur kibir putu haline getirmişler kendilerini…

Ah erdemlilik,

Meğer sen ne aziz bir ruh elbisesiymişsin.

Yolumuz anlaşmaktan ve anlamaktan geçmiyor öğle değil mi?

 

 

 

 

 

 

 

                                  ☆☆☆

 

 

 

 

                              Gece notları… 9

 

Adalet olması gereken anlamıyla hak edene hakkının verilmesidir, olması gerekenin olması gereken yerde olmasıdır.

Veya da adalet, mutlak doğru hikmetli olarak yapılması gerekendir. İşte bu sebeple eğer ki bir şey âdil değilse bilin ki

O ilahi bir kânun değildir.

Eğer ki bir şey âdil değilse bilinmelidir ki o şeriat değildir.

Eğer ki biri hem Müslüman İslam olduğunu iddia ediyor ve adaletsizliğine devam ediyor ise o kişinin İslam üzere olduğuna inanmayınız, olsa olsa ancak o yalancıdır, haksızdır, iftiracıdır, cinayet işleyen fitneci alçağın tekidir. Gerçi alçak kelimesi bile onun için bir iltifat olabilir, alçak kelimesi bile durumu itibariyle iyi bir şeyleri de temsil edebileceğinden, o gibilere alçak sıfatını geri alıyor ve diyorum ki defolup gideceksiniz ateşlere defolup gidenler gibi. Şimdi bakın bir kendinize, hanginiz hanginizin hakkını yerine getirebiliyor, hanginiz hanginize hak ettiğini veriyor adaletli davranabiliyor, hiç biriniz mi?

…                                          10

 

Büyük devrimler, Ardı arkası kesilmez taşkınlıklar,

En vahşi düşmanlık, En koyu nefret kin, En taşkın intikam,

Ve yalan Ve kibir memesi Ve tutkuyla taparcasına egoizm,

Merhamet fakirliği ve sevgi yoksulluğu içerisinde

Cinnet geçiren sistemlerin köleleri olmaktan usanmayan insanlar;

Acaba ne gün bir soluk hatırlayacaklar, O içerisinde taşıdıkları kalplerin, Sevgi merhamet adalet üzerine var edilmiş olduğunu.

Sen o çığırından çıkmaya başlamış insanoğlunun içerisinden bir insansın sâdece, tercihini akıllıca Hikmetli olarak yaparsan eğer Kendini kahramanlar defterine sende yazdırabilirsin.

…                             11

 

Hiç kira ödemeyeceğin bir yerde yaşıyorsun,

Hiç vergi ödemeyeceğin bir yerde yaşıyorsun,

Seni hiç üzmeyen bir yerde yaşıyorsun,

Yâni sen benim Kalbimde yaşıyorsun sevgilim,

Haberin yok mu? Orası senin ülkendir.

…                            12

 

Demlenmeden iyi bir yemek yenmiyor.

Bilgi edindikten hemen sonra demlenmeden

Çıkmıyor hikmetli iyi bir şiir ortaya.

Demlenmeden içilmiyor ballı tatlı suları yeryüzünün.

 

…                             13

 

Usta derki alacaksan eğer büyük bir intikam,

Öğle bir intikam alacaksın ki

Ebedi cehenneme düşmesine sebep olmalısın düşmanının.

…                           14

 

Öğle zamanlar olur ki İçerisinde bulunduğun sosyal kültürel şartları Ya kabullenirsin Ya öldürülürsün

Ya şiddet baskı görürsün Ya susturulur ve ya kendin susarsın

Veya da itibarsızlaştırılırsın. Ah sağlıklı âdil hürriyet;

Sen aziz, Sen ne mübarekmişsin ki bilemedi değerini hiçbir kimseler, bak yaşayanı bulmak zor seninle.

 

…                           ☆☆☆

 

…                               15

Sevgilim; Benimle bir gün geçirsen

Ve sonra da desen ki buraya kadarmış ben ayrılıyorum senden,

İnan ki kızmam üzülsem de çok, Nefret bile etmem senden

Ve derim ki sana; Benimle bir gün beraber yaşamak şerefini

Bana verdiğin için Onur duydum, şâd oldum.

Mutlu oldum seninle bir gün bile olsa. Her şey için teşekkür ederim. İnsan seviyorsa Ayrılmak isteğinde bile Saygı gösterip kabullene bilmeli, dostça ayrılabilmeli, Bu ayıp değil, erdemli bir davranıştır sadece. Sen bilirsin, ben hatırlatayım da.

 

…                            16

 

Yüzlerce Binlerce defa bile olsa Asla Ve Asla

Vazgeçme Başarmak için Hamleler yapmaya.

Hiçbir aptal vazgeçiremesin seni O hikmetli ideallerinden.

Başarmak mı? Henüz daha ölmedim Diyerek kalk

ve dosdoğru yürü hayatı.

 

…                          17

 

Beceri ve sadakat farklı şeylerdir

Fakat hem beceri

Hem de sadakat bir arada olunca

Bu ikisi çok şey demektir.

Sen bir de bunları

İyi, hikmetli ve bilge bir insanda olduğunu düşünsene,

Tadına doyulmaz olurdu dinlemek sanatı ondan haksız mıyım?

 

…                         ☆☆☆

…                                     18

Sarhoş olmakla, öfkelenmekle hayatın en güzel anlarını kaçırır bâzen insan. Hayatın her bir ânı israf edilemeyecek kadar güzel ve büyük bir hazinedir. Sen o hazineyi elinin tersiyle atma bir kenara lütfen yenilerek öfkene ve sarhoşluğa.

Akıl sağlığını koru ve hayatı sağlıklı yaşa ki sevdiklerinle daha güzel, daha mutlu günler geçirebilesin. Ne dersin haksız değilim öğle değil mi?

 

…                               19

Karşılıklılık: Mütekabiliyet(kısasa-kısas)

Sana birisi bir iyilik mi yaptı,

Haydi, o vakit sende bir karşılıklılık,

Sende bir mütekabiliyet,

Sende kısasa-kısas yap da gönüller şâd olsun.

‘’Bu yazıyı sırf mütekabiliyet kelimesinin anlam ve önemine binaen Kaleme aldım, muhteşem bir kelime bence’’.

 

…                               20

 

İroni: söylenen sözün tersini kastederek

Kişiyle veya olayla alay etmektir.

Sözleriyle şamarladı tüm düşmanlarını İroni yaparak,

Ah ne üstün bir sanatkârdı ki o cümlelerinde ki ahenk ile

Bende akar giderdim yavaş ve serin. Öfkesini cümlelerinde ki İronilere bindirmişti, Hırçın bir atın tekme atması kadar sertti

Her alaya alışı düşmanını!

  ‘’bu yazı ironi kelimesinin ve anlamının kalitesi adına yazıldı’’

…

                              ☆☆☆

…                             21

İyi insanlar vardır, önceden onlarla tanışmamış olsan bile,

Bir günaydın, bir selam cümlesiyle bakarak içerisine gözlerinin,

Atıverirler üzerinde ki o gün boyu birikmiş olan kötü enerjiyi. Ne dersiniz sizlerde var mısınız? Tüm insanlar arasında merhabalaşmayı, selamlaşmayı, çoğaltıp yaygınlaştırmaya.

…                           

                                   22

En büyük kahramanlıklardan biriside İnsanın kendi zararlı huylarıyla yüzleşerek o zararlı huylarından tamamen kurtulabilmesi değil de ya nedir. Haydi, sen de yüzleş o sana

Ve o tüm canlı varlılara zarar verici huylarınla ve alt et onları, kurtul onlardan artık. Kötü huylar ile iyi huylar yer değişebilir zamanla, sende bir kahraman olabilirsin böylece. Ne dersin.

Bir yerlerde halk ihanete hazırsa eğer, İnsan ihanete hazırsa, kumandan ihanete hazırsa, Hükümdar ihanete hazırsa,

Milletin vekilleri ihanete hazırlarsa eğer, Sen iblise ihanete hazırsan eğer, Ben iblise ihanet etmeye hazırsam çoktan beri,

Peki, onuruyla erdemlice, bilgece çalışacak olanlar hazırlar mı?

Haydi, o vakit çalışmaya devam edelim.

…

                                    23

Güzel sanatsal edebi başarı ve mutlulukla ilerleyen

Güzel bir hayat hikâyesinin yazılı olduğu kitabın tamda orta yerinden birlikte başlamaya var mısın?

Hiçte fena olmazdı öğle değil mi?

…                               24

Artık mutlu sonla bitecek bir film olsun hayatımızda.

Bakınca gözlerinin içerisine aşkla ışıldayan bir çift göz

Görmek istiyor insan artık.

…                                 25

Her gün biraz daha yalnızlaşıyoruz, Her gün biraz daha üşüyoruz, Soğuyor kalplerimiz nedense birbirimize,

Neden hâlen kalpleri kaskatıdır insanların, Neden hâlen odalar çok soğuk, Neden hâlen sokaklar mutsuz, Neden hâlen adresler sahipsiz, Sus mu? Yoksa konuş mu bilemez bir türlü insan.

Nefes alması çok zor bu şehirlerde, Ağla mı? Gül mü bilemez bâzen insan bir türlü. Nefes alması çok zordur bu şehirlerde. Oysaki İnsanın mutlu olduğu yerdir vatanı, Günü gelince gider her insan o en mutlu olacağı yere. Sıkı tut mutluluğu kolay-kolay elde edilmiyor artık. Haberin olsun diye söyledim.

 

…                               26

Başarı öyküleri hep böyle başlar, Bir şeyler seni yere devirir

Ve kalkıp kalkmamak senin tercihindir ki

Ve ayaklarının üzerine kalkarsın. Haydi,

Ayakların seviyesinde kalma artık,

Ayağı kalk, ayaklarının üzerlerinde dimdik doğrul.

Haydi, zamanı gelmedi mi artık hikâyeni yazmanın.

…

                                  27

(Hiçbir geri zekâlı aptalın, sizleri yıllardır o uğraşıp didindiğiniz emek harcadığınız hikmetli işlerinizden ve yapmayı planladığınız hikmetli hayallerinizden sizi vazgeçirmesine müsaade etmeyiniz, bu oyunlara gelmeyecek ve bunlara müsaade etmeyecek kadar akıllı erdemli ve güçlüsünüz.)

    

                            Görüşmek üzere, hoşça ve sağlıcakla kalın.

                                                                   (nafiz coşkun)    

                             ☆☆☆

Yazar, şair Nafiz coşkunun, yayınlanan diğer kitapları:

...

1: Kelebek mevsimi ve saklambaçlar şehri…

2: Elma kokuları ve yağmur zamanı…

3: Azap yağmurları…

4: Sevgili nâna ve mektupları…

5: Papatya mevsimi…

6: Gece yürüyüşü…

7: Sevgili tutya ve mektuplar…

8: Sürgün şehir…

9: Su kavmi ve Ruhûl Kudüs...

10: Şafak gemisi…

11: Gemileri yaktım Aşk ülkesinde…

12: Sürgün çocuklar…

13: Siyah incir ve mavi kelebek…

14: Sofia filo ve mektuplar…

15: İstanbul da sanat ve aşk…

16: Afili yalnızlıklar şehri…

17: Şairler anarşist olurmuş…

18: Sular kesti kılıçları…             

19: Kafa kâğıdı…        

20: Hikmet ve felsefe…

21: Olmak ya da olmamak…

22: Papirüsler…

23: Meleklerin şehri…

24: İstanbul’un kanatları altın da…

25: Kırmızı yağmurlar…

26: Sobe, körebe ve saklambaç…

27: Bakır cezve…

28: Kaldırımda demlenen fikir…

29: Senfoni gülüşü…

30: Sevgiliye senfoni ve aforizmalar.

31: Ölümsüzlük senfonisi ve Felsefik yazılar.

32: Felsefe ile şiirin buluşması.

33: Çirkin kral ve fikir yazıları.

34: Ölü şairler mezarlığı.

35: Cennetin çocukları.

36: Şairler kenti ve aforizmalar.

37: Kelebekler şehri ve Felsefik notlar

38: Tutsak melekler ve fikir yazıları…

39: Şair korsanlar ve aforizmalar… 

40: Şehrin azizleri ve Felsefik yazılar…

41: Sofia filo ve aforizmalar…                            

42: Faili meçhul sevdalar ve aforizmalar…

43: Kırmızı balık ve aforizmalar…

44: İhbarlanmış aşklar ve Felsefik notlar…

45: Kılıçlar ve kalemler…

46: Pur si muove ve aforizmalar…

47: Şairlerin ölüm dansı ve aforizmalar…

48: Düşmanlar ve sevgililer…

49: Soprano ve kanlı sözler…

50: Kurşun askerler ve aforizmalar…

51: Ölüm öpücüğü ve aforizmalar…

52:Kale düştü ve felsefik yazılar…

53:Şairin kurşun kalemi ve aforizmalar…

54: Şairin seyir defteri ve aforizmalar…

55: Kartal yuvası ve aforizmalar…

56: Kelimelerle dans ve aforizmalar…

57: Yalnızlık senfonisi ve aforizmalar…

58: Aksiyon ve aforizmalar…

59: Aşk yasası, Aşk diyalektiği…

60: Sinekler lordu ve aforizmalar…

61: Kod-adı şair ve aforizmalar…

62: Su akar yatağını bulur…

63: insan ilişkileri ve aforizmalar… (karma)

64: Sokrates’in intikamı ve aforizmalar…

65: Cehennem melekleri ve aforizmalar…