KİTAP ADI: SOPRANO VE KANLI SÖZLER. (kitap 49) yazar şair author poet nafiz coşkun

 

Felsefik yazılar, jurnaller, fikir yazıları, makaleler, şiirler, aşk,

Aforizmalar, hikmet, sanat ve sonnet…

https://drive.google.com/file/d/1GutsPzdeDoalmAKSQ4I3d8QcfH-Z4vEv/view?usp=drive_link 

 KİTABI PDF OLARAK OKUMAK İÇİN YUKARIDA Kİ LİNKİ TIKLAYIN

 

                                 ♛ ♣ ♡

 

 

                 Soprano ve kanlı sözler… Kitap: 49.

 

 

                                  ☆☆☆

 

Seçimleriydi insanı âdil veya zalim yapan,

 Talihi ya da kaderi değildi kötü olan…

 

 

Düşüncelerimin, aforizmalarımın erdemleşerek olgunlaşmasın da ve hayatın içerisinde ki zorluklara cenderelere karşı cesur duruşumu gardımı alışımda benden yardımlarını geri çekmeyen meleklere teşekkür ediyorum. Ve o çok değerli tüm bilge hikmetli sanat felsefe insanlarına teşekkür etmeği kendime aziz bir vasıf olarak görmekteyim çünkü onlara gönülden teşekkür etmek bile benim gibi bir mücrimi azizleştirebilir. Ben sadece iyi insan olmaya çalışan o aziz sanatkârım olan Rab Allah’ın yarattığı Aşk budalası bir varlığım, sağlıcakla, hoşça kalın.

 

                                                          Nafiz coşkun.

 

                                    ☆☆☆

 

 

 

 

Yazar şair düşünür ve sanat insanı: Nafiz coşkun ile iletişim adresleri: e-posta: n.coskun006@gmail.com 

Ve ayrıca daha çok facebook Messenger,

Twitter ınstagram linkedln pinterest adreslerinden ulaşabilirsiniz.

 

 

 

 

 

Bu ve tüm kitaplarımın telif hakları, basım, yayın, satış hakları Nafiz Coşkun’a aittir. İzni alınmadan kitabın tümü, ya da bölümleri, mekanik, elektronik, manyetik ya da başka yöntemlerle çoğaltılamaz, bastırılamaz, medyada okunamaz, şarkı türkü yapılamaz.

 

…

 

Baskı

Ofset baskı merkezi

 

         /

 

Matbaa sertifikası

 

ISBN:

                                  ☆☆☆

 

Kitap içerisindeki Felsefik yazıların, şiirlerin, makalelerin ve Sonnetlerin sayfa numaraları:

…

Sayfa: 7. ŞAİRİN(kendimin)SANAT TARZI

Sayfa: 9: Soprano(ses sanatında ki ince ses)…

Sayfa: 10: Eli kanlı şiirler…

Sayfa: 11: Bugünlerde şu haldeyim…

Sayfa: 13: Cehennem melekleri…

Sayfa: 15: Yaşa sen ebedi kutsal cehennem…

Sayfa: 17: Ölen mülteci çocukların anılarına…

Sayfa: 21: Sosyal mesajlar ne kadar etkili…

Sayfa: 23: Küçük bir tavsiye…

Sayfa: 24: Saklambaç oyunu…

Sayfa: 25: Yasalar mı? Adalet mi?

Sayfa: 27: Seni sevmek… (sonnet)

Sayfa: 28: Dünya bir gladyatörler arenası… (sonnet)

Sayfa: 29: Seni görmezden gelirler…

Sayfa: 30: Sapan taşlarını ver çocuğum…

Sayfa: 31: Devletler ve tefecilik sistemi…

Sayfa: 32: Cinayetleriniz dünyanın sonunu hazırlıyor…

Sayfa: 33: Satın alır mı kederini sor bir sevdiğine… (sonnet)

Sayfa: 34: Çocuğunuzu neyle besliyorsunuz…(sonnet)

Sayfa: 35: Sana aşk sobelerim gör beni… (sonnet)

Sayfa: 36: Şair kürsüde… (sonnet)

Sayfa: 37: Tefecilik borazanı öttürülüyor…

Sayfa: 39: İnşaallah deriz ya hani… (sonnet)

Sayfa: 40: Ölmek mi? (sonnet)

Sayfa: 41: İnşaallah deriz ya hani…

Sayfa: 42: Adalet, kölelik ve kânun farkı…

Sayfa: 43: Çekilirken kınından cezası insanlığın… (sonnet)

Sayfa: 44: Nefret, Fahişeler, politikacılar ve şirketler…

Sayfa: 46: Gümüş sayfalarda hayat…

Sayfa: 47: Sokak çocuğu…

Sayfa: 48: Mücadele vermek zorundadır her bir şair…

Sayfa: 50: Bir şeyler var diyeceğim…

Sayfa: 52: Kadınlar ve erkekler…

Sayfa: 53: Kimyasallar ve hastalıklar…

Sayfa: 55: Tanrılar ölürler…

Sayfa: 57: Savaş sanatları… (sonnet)

Sayfa: 58: Adaleti en aziz ibadet yapan Allah’ın adı ile. (sonnet

Sayfa: 59: Haydi, âdil ol da git kendini hürleştir… (sonnet)

Sayfa: 60: Haydi, kolay gelsin kardeş… (sonnet)

Sayfa: 61: Küçük bir tavsiye… (sonnet)

Sayfa: 62: Sevgililer ve ölüler… (sonnet)

Sayfa: 64: Bâzı insanlığın göründüğü manzara…

Sayfa: 65: Vehimler arasından… (sonnet)

Sayfa: 66: Aptallık…

Sayfa: 67: Nasılsın, iyi misin?

Sayfa: 68: Aptallar ve deliler…

Sayfa: 69: Umut mu? (sonnet)

Sayfa: 70: Hayatımız… (sonnet)

Sayfa: 71: Delilere gün doğar kral olurmuş… (sonnet)

Sayfa: 72: Aptallar aptallara, akıllılar akıllılara…

Sayfa: 73: Deliler koğuşu…

Sayfa: 75: Nesli tükenmek üzere olan…

Sayfa: 77: Aptallar ve tanrıları…

Sayfa: 80: Sistem, cinayetleri ve aptallar ordusu…

Sayfa: 83: Anahtar ve şiir… (sonnet)

Sayfa: 84: Geleceği bilenler kurtula bilirler mi? (sonnet)

Sayfa: 85: Miras…

Sayfa: 87: Aptallar ordusu… (sonnet)

Sayfa: 88: Süvariler, şövalyeler ve iblis…

Sayfa: 89: Aşk hatırlatır… (sonnet)

Sayfa: 90: Süvariler, şövalyeler ve iblis… (sonnet)

Sayfa: 91: Krallar ve halkın hazinesiyle tahtı… (sonnet)

Sayfa: 92: Dua ederken… (sonnet)

Sayfa: 93: Sevdanın nefesi… (sonnet)

Sayfa: 94: Değerlerimiz… (sonnet)

Sayfa: 95: Romanım, hikâyemsin… (sonnet)

Sayfa: 96: Haydi, bir adım daha… (sonnet)

Sayfa: 97: Ah şu batası kederler yok mu? (sonnet)

Sayfa: 98: Kınanması gerekenler kimlerdir asıl… (sonnet)

Sayfa: 99: Hayatı yürürken…

Sayfa: 100: Mahşere açılırım… (sonnet)

Sayfa: 101: Yarıda bırakılan adalet… (sonnet)

Sayfa: 102: Kahrolsun arsızlar… (sonnet)

Sayfa: 103: Alacakarga ile farenin savaşı… (sonnet)

Sayfa: 104: Kuru kalabalıklar… (sonnet)

Sayfa: 105: Adaleti olmayan kahramanlık onursuzluktur. (snt)

Sayfa: 106: Bakmak ve görmek… (sonnet)

Sayfa: 107: Savaş ne için yapılmalı… (sonnet)

Sayfa: 108: yazarın bugüne kadar kaleme aldığı kitap isimleri.

 

 

 

 

                               

                                ☆☆☆

 

 

 

 

 

 

Nafiz derki:

…

Sevgili Mikel’e, Cibril’e ve Şafağa ve sana

Ve senin için sevgilim.

Sevgili İsrafil’e,

Ölüm meleği Azrail’e ve Ruhûl Kudüs’e Teşekkür ediyorum.

Sonnet ve şiirlerimi, tane-tane,

Yavaş-yavaş ve yumuşak bir ses ile oku.

Fikir yazılarımı, makalelerimi, aforizmalarımı,

Şiirlerimi, sonnetolarımı, kelimelerimi, hikâyeciklerimi,

Jurnallerimi okurken düşünerek oku!

Anlamak istiyorsan bu dediklerimi yerine getirmelisin!

Ve unutma ki hikmetli düşünerek okumak;

Erdemlilerin, kibarların,

Asaletli,

Asil insanların aziz bir vasfıdır, karakteridir, sanatıdır unutma!

                                                      

                                                       Sonnet. Nafiz coşkun

 

 

                                    ☆☆☆

          

              ŞAİRİN(kendimin)SANAT  TARZI.

 

Bu yazıyı tüm kitaplarımın baş sayfalarına yerleştiriyorum!

Beni ve sanat şiir tarzımı anlayabilmek için bu yazımı lütfen dikkatlice kendiniz ya da karşılıklı bir insanla okuyunuz ki benim yazmış olduğum eserlerimi daha iyi anlayabilmeniz mümkün olsun. Kendisine yazar şair düşünür ve sanat insanı unvanlarıyla seslenen o akılcı romantik adamın yani benim ne tarzda yazdığımı, nasıl bir nazm ölçü kullandığımı şu ifadelerle beyan etmek istiyorum. Şu aziz iki cümleyi çok irdeledim, olmak ya da olmamak ile anlamak ya da anlamamak cümlelerini. Ve anladım ki bu iki aziz cümle beyni dolmaya başlamış bir insanın tüm hayatını şekillendiren kafa kâğıdıdır, ruh haritasıdır. Düşün ve anlamaya çaba göster, olmak için ise bilgi ile meseleleri anlamak gerektiğine inandım daima. Şiiri, felsefeyi, fikirlerimi, telkini sonnet kalıbında, sonnet nazmın da birleştirdim, ha bu arada hatırlatmak isterim ki zâten kaliteli bir şiirin fikirsiz felsefesiz olması mümkün değil. Bazen de kimi yazılarımda sokak lisanını kullanmayı ihmal etmedim çünkü sokağın ayrı bir lehçesi vardır bunu inkâr edemem, iyi ya da çirkin sokağın o çok farklı argosunu bile kullandığım oldu. Her bir aklın, her bir anlayışın anlayışına göre anlatmaya çalıştım ve o sokak şairi üslubu yanında birde salon şairi ile aforizmacıların lisanını kullanmayı da ihmal etmedim. Bazen insanların o geçmişten bugüne hiç değişmemiş aynı olan ezberlerini bozmuş oldum bu farklı yazılarımla, bu farklı sanat tarzımla. Çoğunlukla bazen de insanların düşünce güçlerini artırmaya çalıştığım oldu. Hem sokak lisanını, sokak felsefesini ve hem de yüksek akademi lisanının felsefesini kullanmayı kendime has bir tarzda uygun gördüm. Aynı kitap içerisinde hem Sonnet’i, şiiri, makaleyi, jurnal yazılarını ve bazen de minik hikâyecik roman kokulu yazılarımı ve ayrıca laubali bir lisan tarzını da ihmal etmeden kullandığımı yazılarımda göreceksiniz çünkü kötülüğe karşı laubali olmamak mümkün değildir erdemli bir insan için. Ve hatta çok basit anlatılar ile süslenmiş şarkı sözü olabilecek dizeleri, şiirleri, Aşk’ı, Hikmet’i, kavgalarımı, hatalarımı, pişmanlıklarımı, halkımı, birbirinden çok farklı insan kalıplarını, farklı kültürdeki insanların isyanlarını, sohbet şiir kültürlerini, yalnızlıklarını, zaferlerini, yenilgilerini, umutlarını ve birçok şiirde olduğu gibi karamsarlığı değil, tam tersine insanları karamsarlıktan çıkartabilmenin uğraşısını göreceksiniz yazılarımda. Biliyorsunuz ki felsefi bir mesele üzerinde hikmetlice düşünmeye çalışmak insanın düşünce gücünü artırıyor. Ve işte bende Felsefik yazılar ile yoğurduğum mayaladığım şiir sonnet sanat düşünce fikir hamurumu kendime has yepyeni bir modern sanat tarzında sizlere ikram ediyorum, isteyen alabilir, alırsanız eğer zararlı asla çıkmayacaksınız emin olabilirsiz, çünkü ben de sizler gibi iyi bir insan olmaya çaba gösteren bir varlığım.

Yeniden kısaca tekrar etmem gerekirse eğer, Tüm eserlerimin kitaplarımın tarzı şöyle ki yazılarımın büyük bir bölümünü, fikirlerimin bir kısmını sonnet kalıbı nazmında, şiirsel kendime has Felsefik hikmetli dokunuşlarla yazdım. İşte bu bana has nazm ile tarz birleşince dünyada bir ilk oldum desem yeridir. Ayrıca bu nazm tarz birleşmesiyle yazılan bazı eserlerimin okunuşu konuları gibi zor, ağır gelebilir bazılarınıza. Lütfen yazılarımı daha dikkatli, yavaş ve seçici, tane-tane, düşünerek okuyunuz, anlamadığınız kelimelerin manaları için lütfen sözlüğe bakınız, bir kelime insan vücudundaki iskeletin parçası gibidir anlamını bilmeden okuyup geçerseniz hiçbir fayda göremezsiniz, zarara girmez erdemliler, kısacası ben Şiirle felsefeyi birleştirdim!

                  Soprano(ses sanatında ki ince ses)…

 

Kalın çizgiler ile yaşadığım hayatın her cümlesinin altını çizdim,

Önemli olduğunu düşündüğüm yaşamlarıma uyguladım bunu

Fakat ardıma dönüp baktığımda o kalbime yerleştirdiğim

Hiçbir insanın ardımda olmadığını fark ettim zora düştüğümde!

Düştüğünü görüp de kaldırdığım hiçbir insanın zor vakitlerimde

Yanımda olmadığını fark ettiğimde her şey çok geç olmuştu. Gerçi benden de bunun tersi bir yaşamak beklenilemezdi, söz vermiştim yaratıcıma, iyilik adına her ne yapılması gerekiyorsa destek verecektim tüm insanlık onuru adına, görsünler istedim iyi insanlarında çok cesur olduklarını ve sözünden dönenlerden biriside ben olmamalıydım! Çünkü yaratıcıma söz vermiştim! Acıyor kalbim o soğuklarda acıyan bedenimden daha çok! Bu hayatta en çok sevindiğim bir şey varsa o da yaratıcım olan o sanatkârım rab Allah’ı tanımak olmuştur, çünkü insan olabilen için bu çok önemlidir fakat biz sanatkârlar için o en aziz sanatkârı tanımak şerefine ermek daha çok önemlidir. Kaliteli her sanatkâr bilir ki O en aziz sanatkâr olan Allah’ın o tüm kudretli sanatkârlığına inanmayanlardan büyük bir sanatkâr olması mümkün değildir çünkü ancak büyük sanatkârlar anlayıp tanıyabilirler şu kâinatın, üstün eşsiz en aziz sanatkâr olan bir varlık tarafından var edilebileceğini! İşte o üstün aziz eşsiz varlıkta ancak Allah olabilir. Sevgili Allah’ım, senden başka ilah olmadığını düşünmek, anlamak, itiraf etmek ve söylemek ne büyük bir lezzetmiş, teşekkür ederim beni bu onur ile onurlandırdığın için.

 

 

                    Eli kanlı şiirler…

 

Kim tutar yasını militan bir âşıktan başka şairlerin,

Kanlı şiirleri kumandanlar yazarlar oysaki

Nedir peki bu hile dolu politik kurşunları insanlığın.

Şairlerin kanları kurban edilir kaldırımlara,

Caddelerin nefesi kesilir yumrukları sıkılınca

O binlerce intikam yemini içmiş militanlarca.

Kalmayacaktır yine yerde

O hiçbir iyi yürekli şairin kanı diye haykırılır.

Her bir cesur yüreğin ağzından,

Devran döner,

Vakit döner,

Gün gelir,

Hesap döner

Diye bir not düşer tarihe genç bir şair ile birlik de.

Savaşlarda kanlı gelinlikleri kadınların,

Ben ise kalemime mürekkep diye kan mı çekeyim artık!

Manzarası kana boyandı yine dünyanın.

Soprano güzel bir şarkıcı kadından

Dinlemek istiyorum bugün

Ne kadar efkârlı şarkı varsa.

Acılarımı dindirmek için değil dinlemek isteyişim efkârlı şarkıyı

Kederlere alışmak diyelim buna,

Ne tuhaf şeymiş meğerse

Alışmak şu kederlere…

 

 

 

 

                  Bugünlerde şu haldeyim…

 

Kalemimin başına kurşun sıkmışlar gibi,

Cümlelerim ise alev,

Ateş ve kor yangını!

Bakmalarım buz dağı,

Hayatım tırmanmak kadar bugünlerde

Everest’in zirvelerine.

Aranızda bilen var mı karda kışta kıyamette

Everest dağının zor koşullarını tırmanmanın

Nasılda ölümcül bir hâl aldığını,

Bunu profesyonel dağcılar çok iyi bilirler.

Dipsiz kuyulardan

Farksızım aslında bugünlerde.

Hayallerim kuzgun,

Cümlelerim ise celladını arar gibi.

Ne tuhaf değil mi?

Birkaç bin metre yerden yüksekliğinde,

Hem karlı

Hem de fırtınalı dağların zirvelerinde

Dolaşmak kadar oluyor bâzen şu Metropoller bana.

Sizlere de oluyor mu?

Sussan bıçak,

Konuşsan kezzap,

Düşünsen mahşer,

Gülsen işe yaramaz, yine gelmez huzur.

Dedim ya

Bugünlerde ben

Dipsiz kuyulardan hemen sonra

Zirveye çıkmış karda kış da kıyamette

İpsiz ve oksijensiz kalmış dağcılardan farksızım.

Neyi çok özlüyorum biliyor musunuz?

Her gerçeği her an değil de,

Her bir gerçeği, yeri vakti,

Zamanına ve mekânına varıldığından hemen sonra,

Tamda muhataplarına söylendiğinde,

İşte bu diyorum,

İşte tamda bu söylenmeliydi,

İşte tamda ona söylenmeliydi,

İşte tamda böyle söylensin isterdim diyorum,

İçerime su serpiliyor o an,

Ferahlıyorum biliyor musun?

Her bir insan her bir şeyi saklıyor,

Ne kadar da çok şey biriktiriyoruz içerimizde,

Ne kadar da boşu boşuna ağırlıklar yüklüyoruz kendimize,

Ne gerek var alında öğle değil mi?

Seni hayal ediyorum şimdide,

Biraz olsun ferahlıyorum.

Hakikat huzur veriyor bana,

Hakikat ecza gibi,

Güzel bir tesir meydana getiriyor bende,

Hakikat bir cehennemdir bâzen,

Bâzen cennettir hakikat,

Öğle bir kaderdir ki hakikat

Tutmak gerekir onu en güzel yerinden.

Tutarız inşaallah.

 

 

 

 

                      Cehennem melekleri…

 

Şairler kendi aralarında,

İkiye, üçe, beşe, yediye, ona, kırka,

Ve hatta iyi ya da kötü bir felsefesi olan

İnsan sayısı kadarınca sayıya bile ayrılabilirler.

Çünkü her bir şairin bir felsefesi

Ve her bir felsefecinin şairlik bir yanı,

Şairlik bir tarafı vardır.

Geçmişte dediğim gibi, şiir;

Fikirsiz olmaz

Ve her bir fikir sahibi şairde,

Şiirlerini bir fikri,

Bir meseleyi beyan etmek için yazıp

Kaleme alırlar.

Veya da birilerinin hak arayışını haykırmak,

Sesini duyuramayanlara ise

Tercüman olmak için konuşurlar.

Yukarıda da dediğim gibi,

Şairler kendi aralarında

Bire, ikiye veya milyonlara ayrılabilseler de,

Ben, şairlerin meleklerinden bahsediyorum,

Tabi ki de bunu mecaz olarak söylüyorum.

‘’Cehennem melekleri’’ adını verdiğim

Özel bir sınıfa mensuplardır onlar bana göre.

Kalemleri güneşten daha parlak bir kılıcı bile

Kesebilecek cümlelere sahip olan şairlerden bahsediyorum.

Kibar, erdemli, bilge,

Ve adalet için kalem kullanan şairlerden bahsediyorum.

Mücadelenin aziz bir ruhu vardır onlarda,

Cesurlardır ölüm meleği kadar onlar,

Fani olan hiçbir şeyden de korkmazlar,

Fakat tedbiri de elden bırakmazlar,

Tedbir mükemmel bir arkadaştır insana.

Hem ayrıca,

Fikrin süvarileridir onlar biliyor muydunuz?

Yaratıcıları ve sanatkârları olan Rablerine

Aşk ile bağlı olan

O vefalı şairlerden bahsediyorum ben.

Yeri geldiği zaman

Onlar birer cehennem zebanisine dönüşürler,

Neden biliyor musunuz?

Çünkü bu dünyada

Zâlimleri kalemleriyle

O keskin beyanlarıyla devirmek için

Korkusuzca ve büyük bir mücadele verirler.

Harap bir kale duvarını devirir gibi mancınıklarla

Devrilir düşmanları şairlerin,

Devrilesi düşmanlar devrilir,

Serilirler yerlere devrilesi düşmanlar.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                 Yaşa sen ebedi kutsal cehennem…

 

Tek kavgası adalet için olan ben mi?

Ben mülteci bir şairim.

Peki, ya sen kimsin.

Vatanım olan cennetten kovulmuş,

Sevgilisi tarafından

Dünya gezegenine bir süreliğine

Sürgüne gönderilmiş,

Mülteci bir şairim ben.

Peki, ya sen kimsin.

Aslıda hangi birimiz değiliz ki mülteci.

Peki, ya neden hâlen şu onlarca kederli savaş,

Hepimizin mülteci olduğu şu dünya gezegeni;

Bizleri şefkatle omuzlarında taşırken,

Yetmez mi artık

Dünyayı ve birbirimizi zehirleyerek kirlettiğimiz.

Kötü kalplilere karşı

Kendilerini savunamayan

O mâsum çocukların koruyucuları olmak,

Mazlumların haklarını almak için mücadele vermek

Değil midir asıl olan insanlık.

Tek kavgası adalet için olan ben mi?

Ben mülteci bir şairim.

Peki, ya sen kimsin.

Vatanım olan cennetten kovulmuş,

Sevgilisi tarafından

Dünya gezegenine bir süreliğine

Sürgüne gönderilmiş,

Mülteci bir şairim ben.

Hırslarınız ve savaşlarınız sebebiyle

Çocuklara çektirdiğiniz sıkıntı ve çileler yetmedi mi?

Milyonlarca mâsum insana verdiğiniz zararlar

Ve sıkıntılar yetmedi mi?

Kendilerinizi kendiniz olmaktan çıkarttığınız yetmedi mi?

Birbirinizi aşağıladığınız, küçük düşürdüğünüz yetmedi mi?

Fakat tüm sıkıntıları ve zâlimliği insanlığa yapanlar

Şunu da asla unutmasınlar ki

Gün gelir öğle bir mahkeme kurulur ki

O her bir insanı içerisine alabilecek kadar

Ebedi bir ateş,

İnanın ki intikam almak için

Yeter ve elbet de yetişir o zorba zâlimlerin üzerlerine.

Oysaki ben hiçbir insanın

Keder çekmesini, ateşlere girmelerini arzulamazdım,

Fakat öğle zâlim vahşi insanlar gördüm ve duydum ki

Onların o zâlimliklerini,

Onların o adaletsizliklerini,

Yaratıcının o ebedi ateş dolu cehenneminden başka

Hiçbir şeyin durduramayacağını şimdi daha iyi anladım

Ve işte o vakit, şöyle haykırdım, dedim ki;

O halde yaşasın tüm o zâlimler için cehennem.

               Ölen mülteci çocukların anılarına…

 

Ben mi?

Ben vatansız mülteci bir çocuğum.

Ne o erguvanların olduğu

Ve ne de söğüt,

Çam ağaçlarının yükseldiği bir eve ait

Güzelim bahçelerde oynamak,

Eğlenmek şansına sahip olamadım.

Beni çoktan o savaş adında ki câni

Çekip aldı mutluluktan.

Neden biliyor musunuz?

Çünkü büyük amcalar

Para kazanmak sevdası yüzünden

Yağdırdılar üzerlerimize felaketleri.

İki ağaç arasına iplerle asılmış bir salıncağımda

Olmadı hiçbir zaman.

Oysaki ne erguvan çiçeklerini,

Ne çam fidanlarını

Bir evin bahçesine dikmek hiç de zor ve lüks değildir

Ve nede iki kavak ağacı arasına asılı salıncağı

Bir evin bahçesine kondurmak yetiştirmek

Ve o evin bahçesini renklendirip,

Ferah, huzur veren güzel kokulu bir meyve bahçesine

Çevirmek hiç de zor ve lüks olmasa gerekti.

Ben mi?

Ben vatansız mülteci bir çocuğum.

Ne o erguvanların olduğu

Ve ne de söğüt,

Çam ağaçlarının yükseldiği bir eve ait

Güzelim bahçelerde oynamak,

Eğlenmek şansına sahip olamadım.

Beni çoktan o savaş adında ki câni

Çekip aldı mutluluktan.

Neden biliyor musunuz?

Çünkü büyük amcalar

Para kazanmak sevdası yüzünden

Yağdırdılar üzerlerimize felaketleri.

Fakat ben o birçok çocuk gibi

Aile sıcaklığı şefkatinde mutlulukla büyüyemedim.

İnsanların ve dünya devletlerinin,

Güç ve büyük paralar sevdası,

Ve tanrı olmak hevesleri sebebiyle,

Ben işte o acımasız savaşlara ve sokaklara

Sümüklü bir mendil gibi fırlatıp atılan

O küçük mâsum çocuklardan sâdece birisiyim.

Canımın ve şu küçücük bedenimin

Çekilemez, katlanması zor acılarını

Anlatabilmeye edebiyatım da yetmez benim.

Bana anlatılanlar kadarıyla

Şu dünya hükümetlerinin

Ve dünya insanlığının bir kısmı,

Arsızlıkları yüzünden,

Büyük paralar kazanmak sevdaları yüzünden,

Ve tanrı olmayı istemek hevesleri sebebiyle,

Hem benim gibi milyonlarca savunmasız çocuk

Onların kimyasal atıkları sebebiyle zehirleniyor,

Ya şiddet görüp tecavüze uğruyor,

Ya da savaşlara, sokaklara atılarak

Büyük işkencelere mâruz kalıyor.

Biz çocukların acılarını anlatmaya

İnanın ki yetmez bizim edebiyatımız,

Bizim tek bildiğimiz oyun bahçelerinde

Gülüşmek ve mutlu olmaktır sâdece.

Ben mi?

Ben vatansız mülteci bir çocuğum.

Ne o erguvanların olduğu

Ve ne de söğüt,

Çam ağaçlarının yükseldiği bir eve ait

Güzelim bahçelerde oynamak,

Eğlenmek şansına sahip olamadım.

Beni çoktan o savaş adında ki câni

Çekip aldı mutluluktan.

Neden biliyor musunuz?

Çünkü büyük amcalar

Para kazanmak sevdası yüzünden

Yağdırdılar üzerlerimize felaketleri.

Lütfen durdurun artık bu vahşeti,

Dayanacak gücümüz yok ki zâten hiç birimizin,

Hem nasıl durdurabilelim ki

Gücümüz yetmez ki bizim durdurmaya tüm bu vahşeti.

Sâdece biraz oyun oynamak istemiştik sokaklarda,

Biraz neşelenmek istemiştik büyümeden önce,

Fakat üzerlerimize bombaları yağdırdınız,

Ailelerimizi gözlerimizin önünde öldürdünüz,

Mutluluğumuzu çaldınız,

Ne zararı vardı ki gülmemizin sokaklarda,

Bizim size zarar vermeye gücümüz bile yetmez ki.

Biz çocuklara birileri zarar verirken

Kurtarmak yerine

Evlerinizden hiç çıkmaya bile tenezzül etmediniz.

Vicdanlarınızı şeytana mı sattınız,

Neyin karşılığında peki,

Hepinizin gideceği yer değil midir karanlık mezar,

Peki ya sonrasında ki ilahi mahkemede,

Tüm varlıkların yaratıcısı olan Rabbimizin,

Hepinizden hesap sormayacağını mı zannettiniz.

Rabbim diyecek ki

Gelsin o savaşlara ve sokaklara fırlatıp atılan çocuklar,

Artık buranın krallığı onlarındır,

Çocukların ve hakları çalınmışların

Bugün intikam günüdür diyecek Rabbim sizlere,

Peki, o gün geldiğinde hâliniz ne olacak hiç düşündünüz mü?

 

                  Sosyal mesajlar ne kadar etkili…

 

Şu dünyanın en yüksek karlarla kaplanmış dağların zirvelerine boşuna mıydı tırmanışları kimi dağcıların. Kimi sosyal mesaj verebilmek için şairler boşuna mı faaliyetler yapıyordu acaba. Onlardan bâzıları dünyalılara iyi bir mesaj verebilmek için dikkatleri üzerine çekmeye çalışıyorlardı insanlığın. Çünkü insanlığı ikna edebilmek ve insanların dikkatlerini kendi üzerlerine çekebilmek için farklı bir şeyler yapmak gerekiyordu. Kimileri, sussun ve dursun diye dünyada ki savaşlar katliamlar, tırmanıyorlardı o karlı zorlu dağların zirvelerine doğru. Kimileri de zehirli atıklar ile kirletmesinler diye dünyamızı, şu güzelim yeryüzümüzü, koşuyorlardı binlerce kilometrelik kirli asvalt yolları. Oysaki evlerinde oturup sevgilileriyle kahvelerini yudumlamak ve keyif sürmeyi onlarda biliyorlardı elbet, fakat yaklaşmakta olan tehlikelerin de farkına varmışlardı ve bir şeyler yapmaları gerektiğini biliyorlardı. Gelecek zamanın ve sevdiklerinin geleceğinin büyük tehlike altında olduğunun farkına varmışlardı. Kimileri ise şiddete bir son verilsin diye, farklı ve zorlu işlere girişiyor, belki daha basit yollar deneyerek bilinçlendirmeye çalışıyorlardı insanlığı. Fakat gelin görün ki ne savaşlar ne kimyasal zehirler ve nede şiddet bir son bulmuyordu bir türlü. Cânileri etkileyecek güçlü bir şeyler bir türlü olmuyordu, vicdanları sağırlaşmış ve körleşmişti artık onların. Bir türlü terk etmediler ve bırakmadılar arsızlıklarını, savaşlarını sürdürdüler dur-durak bilmeksizin.

O milyarlarca liralık kazançlarını alabilmek adına cinayetler işlemeyi sürdürdüler ve hâlen tüm bu kötülüklerini yapmaya devam ediyorlar. Oysaki zehir saçmadan, cinayetler işlemeden de ve hatta şiddete bile gerek kalmadan çok paralar kazanılabiliyordu, yeter ki eşit bir dağılım olabilseydi. İsteyen istediği kadar zengin olabilirdi, yeter ki cömert ve âdil olabilselerdi. Fakat bir türlü ikna edemedi kimseler onları, vaz geçiremediler doyumsuzları, açgözlülüklerini terk etmediler. Birkaç iyi yürekli insan iyi bir şeyler anlatmaya çabaladı fakat olmuyordu bir türlü, Rab müdahale etmeliydi, Rab müdahale ederse çok ağır öderdi tüm insanlık hesabı, fakat bu gerekliydi. İnsan düşünmeden edemiyor öğle değil mi birkaç iyi yürekli insanın iyi mesajlar verebilmek adına tırmandığı karlı dağların zorluklarına katlanılarak verilen onca sosyal mesajlardan etkilenip de, bırakıp terk mi edeceklerdi tüm o cinayetlerini, tüm o şiddeti ve zehir ticaretiyle kazandıkları o çok büyük servetlerini. Düşünün bir kere, binlerce insanın ancak koruyabildiği o büyük servetlerin bir kısmını dağıtırlar mıydı ihtiyaç sahiplerine ve terk ederler miydi sizce onlar, o bir türlü doymak bilmeyen açgözlülükle yaptıkları alışkanlıklarını. Söylediğim gibi Rab müdahale ederse çok ağır olur hesabı. Geçmiş asırlar bu yaşanılmış hikâyelerin benzerleriyle dolu. Zorba zâlim insan ders alsaydı hiç tekrar eder miydi tarih bir düşünsene. Haydi, dostlar kalın sağlıcakla.

                             

 

                               Küçük bir tavsiye…

 

Kardeş, senin tercihindir fakat

Yalnız bir kurt

Veya yalnız bir aslan olmaktansa, iyi dostlarının

Ve iyi vefalı kurulmuş bir aile içerisinde olman

Senin için daha iyi olacaktır.

Fakat dediğim gibi,

İyi, güvenilir dostların

Ve yine iyi ve vefalı bir aile henüz yoksa bile,

Sen bir an önce kurmaya başlasan o güzel ortamı

Senin için daha faydalı olabilir.

Birbirinize destek olup

Şu dünyada ki zorlukların üstesinden birlik de gelirsiniz.

Ha eğer canın yalnız kalmak isterse de

Ara sıra o güvenilir iyi dostlarına ve ailene haber vererek,

Bir iki gün yalnız bir yerler de tatil yapmak,

Kendinle baş-başa kalmak istediğini söyler

Birkaç günlüğüne yine yalnız kalabilirsin.

Her insanın ara da bir yalnız kalmaya

Elbette ihtiyacı vardır.

Yine de her şeye rağmen yalnız kalmayı

Ve vedalaşmaları öğren

Çünkü sevdiklerini her hangi bir sebeple

Bir-bir kaybetmeye başladığında

Daha çabuk alışmış olursun yokluklarına onların.

                      Saklambaç oyunu…

 

Ben seni düşünürüm hasretle ve sevgiyle sevgilim,

Ve bugünümden alıp yarınlarıma koyarım seni.

İşte o gün bugündür ben

Tükenmeyen yarınları kovalıyorum senin için özlemle.

Umut birden fazladır biliyorum,

Her bir yarın benim için tükenmeyen

Ve sana kavuşacak olan umuttur bekliyorum seni.

Böyle düşününce umudumu hiç kaybetmiyorum biliyor musun?

Bir gün o çıkıp bugünüme geleceğin

O yarınları her an gözlüyorum farkındasın öğle değil mi sevgilim.

Bir hayli zaman oldu haydi,

Zamanı dolsun artık bu saklambaç oyununun

Gelip de sobelesen artık beni bir tenhada ansızın olmaz mı?

Sevgilim,

Aynı göğün altında,

Aynı güneşe,

Aynı yıldızlara bakıyoruz beraber,

Onları görebildiğim gibi

Sen de çıkıp da gelsen o hasretle seni beklediğim yarınlardan da

Görünsen bir an önce artık bana olmaz mı?

Ve böylece yarınların bugünlerin de

Birlik de yürürüz hayatı aşkla olmaz mı?

Seni seviyorum, sağlıcakla kal.

 

                        Yasalar mı? Adalet mi?

 

Devletlerin ve şirketlerin bugüne kadar yaptığı işlerden biride yasalar hazırlamak ve o yasalar üzerinden ve ya arkasından işleri yürütmek olmuştur. Ne için peki, tabi ki de kazanmak kâr yapmak, peki, neyin kârını, neyin kazancı bu. Halkın büyük bir çoğunluğu devletleri ve şirketleriyle hem fikir ve gâyet mutlu bir beraberlik sürdürmekteler, ben hariç. Âdil olmayan yasalara karşı anarşist bir karakter taşımak onurdur bana göre. Bunda ki amacım kanlı eylemler gerçekleştirmek değil, erdemli ve hikmetli bir mücadele yol haritası tâkip etmektir. Mücadele yol haritalarını kimlerin yapabilmek becerisi vardır bunu hiç düşündünüz mü? Tabi ki de düşünmüşsünüzdür. Bunları hem düşünmek ve hem de doğru olan yol haritasının ne ve nasıl olduğunu anlayabilmek için bile üstün bir bilgelik gerektirir. Köleleştirilmiş olanlar değil, hür bir akla, hür bir iradeye ve aziz bir bilgeliğe sahip olanlar fark üretebilirler ancak. Hikmetli bir fark yoksa eğer onlarla aranda, ne farkın olabilir ki onlardan, o eleştirdiklerinden ne farkın olabilir ki. Fikir; bir kezzap olmamalı. Fikir; aklı kötüleştiren bir baldıran zehri hâline düşürülmemeli. Fikir; gerçeğin ne olduğunun farkına vararak, hikmetli mantık hamleleri yaparak, işte o gerçek ve işte o hikmetli mantık hamleleriyle, neleri hikmetli yapabilirimin peşinde yürüyüp düşünce at’ını dörtnala koşturmak olmalı. Bulduğu her faydalı fikirle yeniçağlara dokunmalı insan. Hikmetli fikir; her türlü silahtan ve her türlü virüsten bile kuvvetlidir. Yeter ki insan hikmetli fikri hikmetli bir biçimde kullanabilmek yeteneğine ve adaletine erişebilmeye büyük çaba harcasın. Unutmayınız ki hürriyet ve adalet olmadan hikmet asla gerçekleşemez. Hürriyet; defalarca açıkladım. Adalet; defalarca açıkladım. Hikmet; defalarca açıkladım. Beni ve gelecek nesilleri zehirleyen dünya devletlerinin sistemlerine güvenmek aptallığına düşürmeye çalışmayın boşuna, güvenmem. Hem bedenen ve hem de ruhen zehirleniyoruz. Farkında mısınız? Tabi ki de farkındasınız, fakat umurunuzda bile değil artık. Uyanın artık. Şu insanlığı gaflet uykusundan uyandırabilecek bahtı açık kim olmalı ki acaba. İnsanlık ve dünya hükümetleri ve sistemin şirketleri zâten kana susayarak birbirlerini öldürebilmek, birbirlerini ve insanlığı linç edebilmek adına kıyamet silahları hazırlıyor, yetmez, biriktiriyor, biriktiriyor, biriktiriyorlar. Paraları da öğle, hazineleri de öğle, sâdece biriktirip yığıyorlar kapalı hazine kasalarına. Açlık, kavga, savaş, güvensizlik ve işsizlik hat safa da. Mâdem öldürmek ve linç etmek için, arsızlık hırsızlık yapmak için malı mülkü silahı biriktirmekten başka bir işe yaradığınız yok, e o halde insanlığın başına gelebilecek felaketler için neden üzüleyim ki diye kendime sormadan edemiyorum. Tek gerçeğiniz yummak mıdır gözlerinizi kendi ellerinizle, peki, nereye kadar yumacaksınız. Kendisine merhameti olmayan bir insanlığın başına gelecek olan felaketlere neden üzüleyim ki. Kendisine merhameti olan hiç taraf olur mu zâlime adaletsize veya kendisine merhameti olan kişi hiç atar mı kendisini kötülüğe musibete arsızlığa. Düşünün bir kez olsun.

             Seni sevmek…

 

Her yeni gün

Yine senin yüzüne uyanmak,

Seninle nefes almak,

Aynı denizin dalgalarına karşı

Her yeni günün

Sahiline seninle yürümek

Saadetini yaşattın bana,

Seni sevmek cennetimdir benim.

Dudaklarının kenarından akarak,

Rıhtımına demirleyip ruhunun,

Ardın sıra hiç üşenmeden

Koşarak sana sarılmak

Her yeni bir gün

Yeni bir cenneti keşfeder gibiyim seninle.

 

                Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

              Dünya bir gladyatörler arenası…

 

Hangi gerekçedir ki insanlara cinayet yapmak hakkı veren

Kibirden, gururdan, akıl hastalığından başka.

Caniden başka kim fetva çıkartır cinayete haklıymış gibi sebep

Tarih ve günümüz bu akıl hastaları ve cânilerle dolu değil mi?

Yetmezmiş gibi tüm bir toplumu o kendi cinayetlerinin

Haklı gerekçelerinin olabileceği yalanına inandırmak sapıklığı!

Peki, ya tüm bu cinayetlerin haklı sebepleri olduğuna inanan

Cahil toplumlara ne demeli. Dünya kanlı bir arena sahnesi oldu.

Anlamak bana da çok zor şu tüm toplumun nasıl olurda

Taraf olup kanlı Roma’nın arenalarında ki Gladyatörlerin

Adaletsiz kanlı savaşıyla sevişir gibi cinayetlere alkış tutmasını,

Anlamak bana da çok zor geliyor.

O tüm cinayet ve katliamlarından pişman olmak şöyle dursun

Eğlenceleştirerek kanlı savaş oyunlarını insan devam eder hayata.

 

                                                     Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                        Seni görmezden gelirler…

 

Sizi gördükleri tek yer onların kurallarına aykırılıklarınız,

Sisi sizinle ezmek, sizi sizinle kovmak ötelemek hoşlarına gider,

Sizi sizinle azarlamak, sizi sizinle cezalandırmak,

Sizi kendilerine itaat ve biat ettirmek onların eğlenceleridir.

Seni görmezden gelirler, onlar sâdece kendi sorunlarını düşünür,

Kendi kazançlarını planlamanın peşindedirler,

Onlar seni görmezden gelirler.

Bilmezler ki sen gibiler olmaz ise onlar kimlere satış yapacaklar.

Seni görmezden gelirken devletin bile gücünü arkalarına alırlar,

Sen onlar için ya görünmemesi gereken bir varlıksındır,

Veya da dünyada olmaması gereken istenilmeyen bir varlıksındır,

Fakat gün gelir elbette hesap döner. Seni görmezden gelirler.

Bilmezler ki sen gibiler olmaz ise

Kim pazarlar onların zengin olacağı mallarını eşyalarını,

Kim görür onların işlerini,

Kim tamir eder onların ârızalanan eşyalarını, araçlarını,

Kim temizler o binlercesinin yıllık kazancıyla bile

Alınamayacak kadar pahalı olan evlerini, arabalarını.

Açlık sınırından bile aşağıda maaş alan seni görmezden gelirler,

Fakat kim tıraş eder saçlarını onların,

Kim ütüler elbiselerini, kim korur onların hazinelerini,

Kim kurtarır felaket anın da o beş para etmez kirli hayatlarını,

Tüm bunlara rağmen yine de sen görünmez birisindir onlara,

Silik bir harf gibi seni görmezden gelirler.

                      Sapan taşlarını ver çocuğum…

 

Bilgelikle sezgi ve de ilham birbirlerine tutkuyla bağlıdırlar.

Her yere birlik de giderler, birlik de uykuya dalarlar,

Birlik de uyanırlar güne,

Bu üçlünün en çok sevdikleri varlıklardan birisi de

Kimdir biliyor musunuz?

Adalet için hikmetle mücadele veren;

Kibar, erdemli, cesur şairlerdir.

Çek şimdi kılıcını o güneşten daha parlak.

Kalemime kurşun saplandı saplanalı,

Dururum kollarımı açarak göğe,

Uçarım ellerinde mâsum çocukların.

Oysaki tükenmeyen bir pınardır aşktan aldığım kudret,

Kalemim tükenmez kurşun,

Aklım mahşer için süvari,

Kanlı gömleği Cibril’in,

Sapan taşlarını ver çocuğum,

Sapan taşlarını ver ki bana

Koyayım çiçeklerimin bahçelerine

Nâmusun diyerek.

O taşların ve sapanın yerine de

Sana hikmetli bir kitap ve kurşun bir kalem hediye edeyim,

Adaletli bir gezegen bulabilirsem senide alıp o diyara götürürüm.

 

 

                        Devletler ve tefecilik sistemi…

 

Adaletle yönetilmeyen devletlerde, ailelerde, adaletle yönetilmeyen dünyalarda, isyanlar, anarşi, cinayet ve cinnet denen fahişelikler mutlak kaçınılmaz olacaktır ve olmaktadır da. Adaletin devletlerce yaşanıp yaşatılmadığı memleketlerde birileri hamlelerini yaparken, merhameti hiç hatırlamayacaktır. Şunu unutmayınız ki vahşet ve anarşiyi tetikleyen hamleler; adaletsizlikten meydana gelmektedir. Adalet anlayışınız nedir bir düşünün lütfen. Ya hu sizlerin adalet arayışınız ve anlayışınız dünya devletlerinin uyguladığı yasalardan ibaret. Şunu unutmayınız ki o dünya devletlerinin uyguladığı yasaların ve kânunların, adaletle uzaktan ve yakından hiç bir ilişkisi yoktur. O dünyalıların kanunları ve yasaları, devletlerin ve devleti yönetenlerin ve yönetenlere tâbi olan şirketlerin menfaat ve çıkarları için düzenlenmiş dünya yasalarıdır. Bu dünya yasaları ile adalete ihanet ederek bir dünya düzeni kurulmuştur. Birileri de adalete hizmet ediyorum zannıyla bu dünya yalanı olan, yasa ve kânunlarını da beraberinde Rab edinmişlerdir. İnsan her neye biat etmiş ve emirlerine bile isteye itaat etmişse, işte o seve-seve biat ettiği onun Rab’bidir. Bu dünya devletleri bir an önce tefecilik sistemi üzerine kurulu şu adaletsiz yaşantılarına bir son vermeli değiller midir sizce de. Tefecilik sisteminde tanrı, para ve kuvvettir, her şey bunun üzerine kurulur ve çoğunluk köleleştirilerek cahil bırakılır, zihinler bunun üzerine yönlendirilir. O halde batsın böyle bir sistemi uygulayan tüm dünya devletleri ve yaşasın zâlimler için cehennem.

              Cinayetleriniz dünyanın sonunu hazırlıyor…

 

Ne ağaçlara, ne de mezarlara bağlanan bez parçaları kurtaramadı dünyayı, neden acaba, ben biliyorum cevabını. Ne o peşlerinden milyonları sürükleyen tarikatlar, cemaatler, insanlar ve ne de rahipler, hahamlar, kilise çanları kurtaramadı dünyayı, neden acaba, ben biliyorum sebebini. Ne minareleri mescitlerin, ne de hocaları hacıları kurtaramadılar dünyayı, neden acaba, ben biliyorum, ya sen. Ne doktorları, ne bilim insanları, ne öğretmenleri, ne yazar ve şairleri, ne felsefecileri ve nede o adaletsiz menfaat-perest politikacıları kurtaramadılar dünyayı, neden acaba, ben biliyorum, ya sen. Ne o kolluk kuvvetlerinin hizmet ve kölelik ettiği zengin şirketler ve siyasiler, ne de büyük kudretli silahlara sahip zannedilen ordular kurtaramadılar dünyayı, neden acaba, ben biliyorum, ya sen. Bu işte çok farklı bir iş vardı, ya birileri yanlış yorumluyordu cümleleri ya da herkes soğukkanlı birer kâtil olmuştu arsızlığa müptela. Mâdem kimseler kurtaramıyordu dünyayı, o halde yeniden gözden geçirip hayatı, kendilerine adaletle çeki düzen vermeli değiller miydi tüm insanlık ile devletleri şekillendiren yöneticiler. Acaba her bir insan terk ederek âdil davranmayı dünyaya bencilliklerini mi put edindiler. Sâdece para ve çıkarları menfaatleri uğruna yaptıkları cinayetler sebebiyle miydi kurtaramayışları dünyayı ve kendilerini. İşte dünyanın aldığı son görüntü; kir ve cinayet! İnanın ki Rab Allah’ın sizlerden istediği adaletli ve temiz bir yaşantı sürmeniz,

Fakat bunu yapmayacak kadar alçak ve şerefsiz olanlar var.

               Satın alır mı kederini sor bir sevdiğine…

 

İnsan sevdiğine satmalı kederlerini, yoksa başka türlü nasıl ecza bulsun ki insan. Bak işte o zaman görür anlarsın seni sevenlerin sevmeyenlerin kimler olduğunu, satın aldıklarında veya almadıkların da senden kederlerini. Kimi tuz basmak için yaralarına yaklaşır acıtır hayatının en verimli çağlarını senin, kimileri de iyileştirmek için çeker kalbinden o en keskin aşk kılıcını sana. O vakit sakın korkma fâni olan hiçbir varlıktan. Kollarımı her bir gece penceremin pervazına dayatacak bir sevda şiiri yazmayalı yıllar oldu. İnsanı ufuklara baktıran aşkı ve ya kederi değil de ya nedir. Oysaki ben yıllar öncesinde, pembe pervaz evlerin içerisinden çok okumuştum hikâyesini aşkların. O günlerde yeşil ve ekşi elmalarım güzel kokardı odalarımda. Şimdiler de ise dünyamıza inen şu milyonlarca cinayet sebebiyle, ne hayallerimiz de huzur kaldı ne de ağzımızda güzel bir tat.

 

                                                 Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                 Çocuğunuzu neyle besliyorsunuz…

 

Sağlıklı ve hikmetli ruh gıdası veremeyen veliler,

Çocuklarını lâyıkıyla büyüttüklerini iddia etmesinler.

Görüyorsunuz ki vahşi hayvanlarda

Çocuklarının bedenlerini

Bir şekilde besliyorlar,

Hem de birçok vahşi hayvan

O en değerli besinlerden biri olan et ve süt ile besliyor,

Fakat sonuç itibariyle vahşi yaşama devam ediyorlar.

İnsan vahşeti ter ederek, insanın hem kendisine

Hem de topluma faydasının olmasını istiyorsanız eğer

Çocuklarınızdan önce

O kendi ruhlarınızı sağlıklı bir şekilde beslemeye başlamalısınız.

Ruha en sağlıklı gıda nedir biliyor musun?

Âdil bir yaşam ve faydalı, hikmetli bilgidir, tercih senin.

 

                                                 Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                      Sana aşk sobelerim gör beni…

 

Düş tarlalarım da ekimler boy verirler,

Rüzgârlar ulur avuçlarıma,

Zorluk bir rüzgâr eser üzerime bugünler de

Ateşleri tutuşur yıldızların gecede,

Ellerimle sobelerim hayaletimi

Sırf sana sarılabilmek için.

Sana yollarım, sana susarım, seninle sevişirim

Varlığında olduğun kadar hayalimde de.

Çekilmiş her bir kılıç kınına dönmeli bugün,

Artık aşk şiirlerini yırtamaz bu gece iblis, neden biliyor musun?

Çünkü bu gece senin bana doğum günündür.

Ben bu geceyi ölümsüzlüğe erebilmek adına kutluyorum,

Biliyorum ki sevmekle ancak ebediyet kazananlar huzur bulur.

İyiler iyilere, âdiller Âdillere, kötülerde arsızlara yakışır.

 

                                           Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                      Şair kürsüde…

 

Şu onca kumarbazlar arasında

Sessizliğini bozmalı savaşçı şair,

Kusmalı içerisinde ki gamlı ve yaslı mâtemi,

Kimdir o konuşan denildiğinde;

Sessizliğini bozması gereken demeli cesurca.

Bâzen konuşmanın bile hiç-bir faydasını

Göremediğiniz zamanlar olur,

Susmak mı? Yoksa konuşmak mı daha etkilidir

Diye düşündüğünüz anlarda olur bâzen.

Kararsızlık ne pis bir illet biliyor musunuz?

Hele de şu hayatta çok yenilgi tatmış biri için.

Her neyse onu bunu boş ver de,

Haydi, kalk, ruhunu dimdik doğrult ve yeniden başla hayata,

Fakat bu defa hikmetlice başla o yeniden başlayacağın hayata.

 

                                                 Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                    Tefecilik borazanı öttürülüyor…

 

Yolsuzluklar o kadar çok fazlalaştı ki

Artık görünmez bir hâl aldı.

Her yer kirlendi,

Kirlenmek erdemlilikmiş gibi zannettiriliyor

Çünkü kirli para aklayıcıları

Tüm insanlığın gözünün önünden

Başka türlü nasıl çalabilirler ki parayı malı mülkü.

Adaletsizlik kol geziyor her bir köşede,

İnsanlık yaratılış gâyesinden

Ve yaratılış fıtratından uzaklaşmakta

Her geçen gün biraz daha!

Hepimiz biliriz ki hürriyet kutsal bir hazinedir

Fakat

İnsan ne için hür olmak istiyor,

Savaşmak için mi?

Rüşvet yemek için mi?

Peki, neden her hürriyeti eline avucuna alan

Çalmaya başlar ki savaş davullarını,

Arsızlık borazanını neden çalmaya başlar ki.

İnsan ne için özgür olmak istiyor,

Küstahlaşmak için mi?

Hırsızlık, arsızlık yapmak için mi?

Peki, neden özgürlüğü her yakalayan insan

Başlar şu tüm cinayetleri umursamamaya.

Oysaki hürriyet; âdil hukuk kurallarıyla sevişerek yaşamak

Olmalıydı hayatı,

Tabi ki de tüm sevdikleriyle beraber hiç fena olmazdı hani.

Oysaki özgürlük; canavarlaşarak ve kirleterek ruhunu

Teslim olmak olmamalıydı iblise.

Haksız da değilim öğle değil mi?

Tüm dünya ülkelerinde olduğu gibi

Bu ülkede bile tefecilik

Ve yolsuzluğa caizdir fetvası çıkartılıyor,

Neden peki,

Çünkü tüm insanlığın gözü ününden

Daha kolay çalabilmek için çalmak istediklerini.

Tüm bu yaşananlar ne büyük bir kâbustur oysaki.

Hem de öğle bir kâbus ki

Uykuda değil insan

Bile isteye uyanık.

Tefeciliğin, arsızlığın, adaletsizliğin,

Ve hırsızlığın borazanının öttürüldüğü şu dünya da

Ne yapacağına karar vermek zor olsa da,

Sen hikmetli bir yol tut bence,

Unutmayarak kıyameti

Ve bir ilahi mahkemenin kurulacağını!

 

 

 

 

                      İnşaallah deriz ya hani…

 

İnşaallah cümlesi

Kâinatın en muhteşem sözlerinden birisidir.

Kapıları açan etkileyici bir sözdür o,

Ben çok seviyorum bu kutsal sözü.

Fakat birileri

O inşaallah’ın sahibinin emirlerini

Bir kenara terk ederek

Sâdece o inşaallah cümlesini kullanarak

Kendilerinin ebedi huzura ererek,

Ruhlarının da ebedi cennete varacağını mı zannediyorlar

Çünkü o yaptıklarının içi bomboş ve faydasızken hem de.

Önemli olan o inşaallah cümlesinin sahibinin

Âdil emirleriyle iç-içe sevgiyle, bilgelikle,

Aşkla yaşamak değil midir hayatı.

 

                           Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                             Ölmek mi?

 

Ölmek; o büyük kederlerle

Savaşa tutuşmuş olan

O insanlara

Aslında müjdeli bir dâvettir.

Neden biliyor musunuz?

Çünkü onu şu hayatta

En çok seven ölüm meleği olmuştur da ondan

Ve kurtulur böylelikle de tüm o acılı kederlerden, haksız mıyım?

Seni seviyorum derdim Azrail’e,

Seni çok seviyorum dedim hiç durmadan

Yüreğimin bir yerlerinde bu kutsal cümleyi!

Ölüm meleğinin anlımdan öperek

Ruhumu huzura kavuşturacağı zamanı hasretle bekliyorum.

Peki, sizler neler yapıyorsunuz.

 

                                               Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                              Baharat kokuları…

 

Baharat gemileri

Kudüs’ün sahillerine ne için yanaşırlar bilirim ben

Fakat gemilerdekilerin niyetleri

Farklıdır oysaki o güzel baharat kokularından.

Diz çökerler o günah çıkartanlar tanrı edindikleri rahiplerine!

Ben ise saklarım günahlarımı mercanların ve midyelerin

O sakladıkları parlak inciler gibi içerlerinde.

O her şeyi bilen Rab ile dertleşirim ben, peki, ya sen.

Kralların huzurunda diz çöker düzenli düzensiz askerler

Şövalyelik unvanını ve ya parlak altınlar dolamak için kollarına.

Rahipler ise bellerine dolarlar bağlarını, peki, ya sen.

Ben ise Rab Allahtan bir başkasının huzurun da

Diz çökmeyen, eğilmeyen garip bir şairim cümleleri tükenmeyen.

Cinayetlere eşlik eden içkiler içilir pahalı kadehlerde,

Ben ise kadehime ballı süt dökerim, temiz meyvelerinden yerim,

Su ile yurum parmaklarımı pınarlarından bereketli toprakların,

Yüzüne dokunurum sevgilinin serin-serin, sevişirim cümleleriyle,

Tükenmeyen ni’metlerini sayarım bir-bir Rab’bın,

Hürriyetin kanı dolanır içerimde, hikmeti çekerim, solurum,

Ben dolanırım etrafında sevgilinin

O pervane ateş kelebeklerinden daha cesur,

Sana yürürüm her günün kollarında,

Baharat kokulu sokaklardan sürürüm hayallerimi sana,

Terk ederek ardıma günahkâr gölgemi!

                   Adalet, kölelik ve kânun farkı…

 

Adaletle kânun arasında bir fark vardır,

Adalet tektir, kânun ise ikiye ayrılır,

Birisi âdil kânunlar, diğeri ise âdil olmayan zâlim kânunlar.

Köle olup olmamak da tamda burada kavranır, tercih edilir.

Dünyayı ve kalplerini adaletle, sağlıcakla, bilgelikle,

Hikmetle inşâ imar etmeyenler,

Hem sevdiklerini, hem de onurlarını yitireceklerdir. 

Bâzı o köle diye adlandırılanlar,

O efendiler diye adlandırılan

İnsanlar için savaşırlarken,

Diğer o bâzı köle olarak adlandırılan insanlar ise

Kendilerini savunmak, korumak amacıyla savaşırlar.

Üçüncü bir gurup ise ya kendileri için

Veya da sevdikleri için savaşırlar.

Bunlardan farklı bir gurup insan ise

Tanrı edindikleri varlıklar için savaşırlarken,

Tüm bunların dışında yer alan bir gurup insan da;

Kendi hevesleri ve çıkarları için savaşmaktalardır.

Tüm bunların taptıkları tanrıları ölmüş

Ve diğerleri de ölümlerini beklemektedirler kendileri gibi.

Ölüm kurtulabilecekleri bir son bile olmayacaktır onlar için.

Ben mi? ben kim için mi yaşıyor, kim için mi öleceğim,

Tabi ki de o kendisinden başka ilah Rab olmayan Allah için.

Çünkü bilirim ki ona bağlılık aziz bir hürriyettir, aşktır.

               Çekilirken kınından cezası insanlığın…

 

Adalete yapılan küfrün neticesinde, alevleri sardığında dünyayı,

Denir ki o gün insanlara durun, nereye gidiyorsunuz,

Dönün evlerinize ve kapandığında kaçanlar evlerine,

Yakalandığında insanlar, o gün şair ne ister

Merhametli kudret elinden başka Rab Allah’ın!

Aşk her bir mevsimi kuşattığında,

Kılıçlar savunmak için

Kınlarından çekilerek

İki kuvvetli el arasında yukarıya kalktığında,

Ben her an seni sevmeye yürürüm,

Melekler ise benimle beraber koşarlar sana sevgilim.

Bilirim ki;

Adaletsiz dünyalıların yasaları olamaz asla hakkın sahipleri.

Bilirim ki; hakkın sahipleri değillerdir kânunları dünyalıların,

 

                                                  Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

            Nefret, Fahişeler, politikacılar ve şirketler…

 

Para karşılığı olsun ya da olmasın evlilik dışı cinsel ilişki kurup sex yapan fahişeleri sevmem, hele de orospuları hiç sevmem. Fakat şu milyonlarca insanın ölmesine, hastalanarak sakat kalmalarına sebep olan tüm dünya ülkelerinin politikacılarının ve şirketlerinin sırf para ve güç elde edebilmek için eli kanlı birer kâtil olduklarını düşündükçe, onların bu cinayetlerini düşündükçe, o hiç sevmediğim merhametli bir fahişe, tüm bu cinayetleri işleyenlerden daha sevimli gelmeye başladı bana. O bâzı politikacılar cinayet işlemek konusunda en azgın fahişe durumuna yükselirler. Haksız mıyım? Aslında o cinayetleri işleyenlere sayın fahişe diye hitap etmek daha doğru olurdu. Hâlen insanlık o kâtillere biat etmeye, seçimlerde ise onları hâlen desteklemeye devam ediyorlar ya, hayret. Tüm bu anlattıklarım, fahişeleri seviyorum anlamına da gelmez. Şu yeryüzünde en çok nefret ettiğim ilk altı sıraya girenler şunlardır; birinci sıradakiler; transexüller, erkeğin erkekle cinsel ilişki de bulunup sex yapanları ve ya erkeğin bile isteye kadına dönüşeni. Hem bunlardan şiddetle nefret ediyorum, hem de bunları destekleyenlerden ve bunları kınamayanlardan da nefret ediyorum. Hatta bunlara destek ve kapı açan, faaliyetlerine kapı aralayan devletlerden de şiddetle nefret ediyorum. Bu bir hastalıktır bir an önce tedavi edilip silinmeli. Nefret ettiklerimden ikinci sıradakiler ise şunlardır; cinayetleri yapan, yaptıran ve cinayetlere taraf olan, adaleti hiçe sayan politikacılar, piyonları ve şirketler. Nefret ettiklerimden üçüncü sıradakiler ise; o kendisinden başka ilah Rab olmayan Allah’a saygı sevgi duymayanlar. Nefret ettiklerimden dördüncü sıradakiler ise; adaletsiz olanlar ve yalan söyleyenler, hak sahibine hakkını teslim etmeyen ve o hak sahibine gelecek olan iyiliklere engel olanlar, emanete sahip çıkmayanlar. Nefret ettiklerimden beşinci sıradakiler ise; cahiller ve cimriler, israf edenlerdir. Nefret ettiklerimden altıncı sıradakiler ise; faydalı hikmetli kitap okumayan, okudukları hikmetli faydaların gerekli kısımlarını hayata geçirmeyen, sevmeyi beceremeyen, aşktan nasip alamayan, sanatla ilgilenmeyen, paylaşmayı beceremeyen, neyi paylaşması gerektiğini anlayamayan, kimi sevmesi ve ne kadar sevmesi gerektiğini başaramayan, samimiyetsiz, silik, anlayışsız, empati kuramayan, kaba, cahil, yobaz, sadakatsiz, hilekâr, vefasız insanlardan hiç hoşlanmam.

Bana dediler ki bunların içerisinde şeytanı eklemedin, oysaki şeytan tüm iyilerin düşmanıdır, bende cevaben dedim ki; bu saydıklarım iblisin ortakları değiller mi zâten. Bana arkadaşını söyle sana kim olduğunu söyleyeyim misali, bana ortaklarını söyle bende sana kim olduğunu söyleyeyim. Tabi ki de şeytan ebedi nefret ettiğimdir. İyiliğin ve adaletin düşmanı olan şeytandan nefret etmemek cahilliğin en büyüyü değil de ya nedir. Yanlış anlamayın beni, fakat faydalı sevmek, faydalı bilgi ve aşk için nefret etmesi gerekenleri bilmeli insan, yoksa o sevginin, bilginin ve aşk yaşamanızın bir kıymeti olmaz. Çünkü adalet ve zulüm bir arada durmaz. Nefretini kontrol altında tutmayı da öğren.

                       Gümüş sayfalarda hayat…

 

Gümüş sayfaların da hayatın,

Altın mürekkebiyle,

Kıskanç cümleler serperek yüzüne sevgilinin,

Bakır tozlarıyla karışık bileklerde,

Boyunlarına süzülen,

O yâkut tenli dokunuşlarda sevişerek,

Seninle uzanırdık rüyalarımda

O altın kumu tanecikler üzerine sahilin.

Ellerin ve göğüslerinde baharın,

Baharın göğüslerine dokunan ellerin,

Beni bastırarak teninin üzerine

Boylu boyunca sere-serpile aşk yaşardık.

Hangi senaristin kurbanıdır sevgiler,

Hangi avcı çeker okunu üzerimize

Koşarken mutluluk adında ki o ülkeye!

Kaç hayâle kurgulanır gülüşü sevgilinin,

Kaç öğün tadılır ki aşk,

Kaç zaman okunur

Ve kaç vakit söylenir durmadan,

Nakaratı neresidir vefa ile kardeş olan aşk’ın.

Bu aşk hikâyesinin aslında ben daima

Güzel bir aşk hikâyesine orta sayfasından başlamak coşkuyla!

Aşk’ın tamda orta yerinden, orta sayfasından başlamayı

Sevmişimdir daima, arada bir baş sayfaları yaşamak durmadan.

                          Sokak çocuğu…

 

Uçurumlardan binlerce defa düşmüşüm,

Atılmışım sokaklara,

Kirletilmişim birilerinin diliyle insanlara,

Silinmişim kalplerden,

Beni aşk’ın çarşı pazarında değil,

Cehenneme sattılar dünyalılar.

Roma’nın arenasında gladyatörler gibiyim her gün kan,

Fakat bir köle kadar biçmişler değerimi.

İstemez miyim sanırsınız sıcaklığını iyi bir ailenin,

Günaydınlarla,

Çikolata tadın da gülümsemelerle

Uyanmayı her bir sabah istemez miyim sanırsınız.

İnsan bir defa ölür, güz vakti yaklaşır,

Zaman çabuk geçer, sonbaharlar uğrar zamanın yüzüne,

Ve farkına bile varamadan ihtiyarlar insanlar, yaşlanırlar,

Dedim ya insan bir defa ölür, Fakat ben birden daha fazla

Binlerce defa öldürülürüm kederli acımasız sokaklarda,

Çünkü sokaklar cinayettir her bir gece, vefasızdır,

Benim hayatım da bir gün bir ay gibidir,

Düz yolda yürümek değil bize,

Her an dağ çıkmak gibidir hayat.

Hikmetli bilgiye ermiş yunusun dediği gibi;

Aşk’ın çarşı pazarında canlar satılır,

Satarım canımı alan bulunmaz.

              Mücadele vermek zorundadır her bir şair…

 

Nedir ki ölmekten başka gerçek,

Nemidir,

Tabi ki de merhamet adına yaşatmak hayatları,

Tabi ki de o gözleri kararmış vicdansız kalplere

Yeniden anlatmak

Yaşamanın aslında diğer bir adının da adalet olduğunu!

İlahi dinlerin bile geliş sebebinin adaleti yaşamak olduğunu

Hiç durmaksızın anlatmak!

Bu işleri yapmak cesaret ister.

Adalet nedir biliyor musunuz?

Hak edene hakkını verebilmektir,

Yerinde olması gerekenin yerinde olabilmesidir.

Fakat ne yerinde olması gereken yerinde değil,

Ne de hak edene hak ettiği verilmiyor.

Zâten hak edene hak ettiğini verebilmek bilgeliğine sahip olan

Var mıdır acaba şu dünya gezegeninde, merak ediyorum.

Yerinde olması gerekenleri yerlerine koyabilecek erdemli bilgeler

Olmadığı için şu yeryüzünde,

İşte bu sebeple

Yaşatılamıyor bir türlü adalet denen aziz hayat,

Ve cinayetlerde arttıkça artmaya devam ediyor.

Şair der ki;

Küllerim yandı ayazların kollarında,

Acılarımla biçtim ekim tarlalarını,

Kanımla besledim kalbimi,

Nefesimle ısıttım

O iblisin başını vuran kalemimi tutan parmaklarımı ben.

Sararır, solar, renklenir, âşık olur hayatta insan,

Ölüler can bulurlarken cümleleriyle Rab’bın,

Ben şiirler söylerim atlara,

Adalet ararım her bir yüzüne bakarak insanlığın.

Deniz aşırı ülkelerden ısmarlarım hayallerimi,

Başkaldırırım

O düzenlerini adaleti hiçe sayarak kuranlara.

Çek silahını şövalye,

Sen atlı bir askerdin mâsumları koruyan adalet için,

Çek kılıcını süvari,

Sen atlı bir askerdin mâsumları koruyan adalet için,

Çek kılıcını, mezarlarında kaldı senin de masalların.

Başkaldırır şairler

O düzenlerini adaleti hiçe sayarak kuranlara karşı cesurca.

Gerçeği ve adaleti yeri zamanı geldiğinde

Oysaki haykırırlardı şairler

Şimdilerde ise her bir insan iblise gebe!

Bir bilge şair der ki;
Adaleti yaşayarak haykıranlar,

Kellelerini de koltuğunun altına alarak dolaşmak cesaretine

Sahip olabilmeli, çünkü bu zaman da adalet istemek suç oldu.

Şimdi soruyorum size,

Cesaretiniz var mı aşk’a. Aşk adaletten ayrılmaz.

                 Bir şeyler var diyeceğim…

 

Uğruna bir şeyler yapmak isteyeceği

Kutsal sevgileri olmalı insanın.

Aptallar olmasaydı

Dünyayı kötülüklerden kimler kurtaracaktı;

Tabi ki de iyi yürekli, adaletli kahramanlar.

Onlar ki hikmetli birer bilgedir,

Kudretlerini daima sevgiyle,

İyilik için kullanırlar.

Aptallar olmasa,

Korkaklar olmasaydı

Akıllıların ve cesurların değerleri

Anlaşılabilir miydi?

Hikmetli şairleri işte bu sebepten dolayı pek çok severim,

Cesurlardır, adalet için mücadele verirler.

Aşk’ın lisanından anlıyorsanız eğer

Aşk’a sorun anlatsın bizleri sizlere,

Çünkü beni en iyi onlar tanır,

Kul ne bilsin bizi,

Onlar gitsin kendi günahlarına yansınlar.

Şairlerin cümleleri üzerlerinde dans ederim,

Karakterimdir benim aşk,

Âsilik damarlarımda vardır iblise karşı,

Sicilim bile bozuk bugünlerde,

Hayallerim de o pis iblisin parmak uçları gezinir.

Gün gelir boşalır yer ve gökler.

Nefret ettiğidir yaratıcımın, nefret ettiğim.

Sevdiğidir yaratıcımın, sevdiği sevdiğimdir.

Ben sana kaçarım,

Hem sevgilin olurum

Hem aptallığımdan soyunup

Hem de korkaklıktan kaçarak her gün ve her an

Sana yürürüm ey aşk, cesaretle yürürüm sana.

Ey bilgelik,

Ey adalet,

Ayrılma göğsümüzden artık bundan böyle,

Çünkü bana saadet onur veren sensin ancak.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

           Kadınlar ve erkekler…

 

Öğle güzel ve asil kadınlar vardır ki

Onlarla çok istesen bile

Ne konuşmaya

Ne karşılıklı yemek yemeye

Ne sohbet etmeye

Ve ne de sevişmeye

Cesaret bile etmekte zorlanır

Ve hatta cesaret bile edemeyebilirsin.

Eğer hak ettiğini düşünüyorsan

Cesaretini toparla

Ve erdemi, kibarlığı

Bırakma elinden sakın

Çünkü onlar erdemli ve kibar insanlardır,

Karşısında da

Erdemli ve kibar insan görmeyi arzularlar.

İki türlü kadınlar vardır

Birisi iyi olanlar, diğeri kötü olanlar.

İki türlü erkekler vardır

Birisi iyi olanlar, diğeri kötü olanlar.

İyi erkekler iyi kadınlara,

Kötü kadınlarda kötü erkeklere yakışırlar.

Tercih senin, benim fikri kanaatim böyle.

Unutma ki kötülük de güzellik de kalp de, akılda huylardadır.

Dedim ya tercih senin, ruhuna, bedenine bakım yapmayı unutma.

                       Kimyasallar ve hastalıklar…

 

Sizlere büyük bir trajediden bahsedeceğim,

Önü alınmaz, önü kesilemez bir trajedidir bu.

O kadar çok kimyasal ürettiler ki

Kimisi temizlik de

Kimisi gıda da

Kimisi toprak da

Kimisi ilaçlar da

Kimisi ziraat de

Kimisi silah yapımın da

Kimisi teknoloji de

Kimisi elbise, gıda, boya badana

Vesaire, vesaire

Yani hayatımızın birçok alanında bunlar yapılıyor

Yapılması da süratle devam ettiriliyor,

Çünkü bu bir kibir ve güç gösterisi!

Tanrılaşmaya yürümek arzusu ve bir türlü doyamamak,

Açgözlülük.

Her ürettikleri kimyasallar

Her yaptıkları pislikler

Ve her bir yaptıkları arsızca işler ile icraatlar,

Yeni bir hastalık doğurmak da

Ve bu her yeni bir gün geçtikçe çoğalıp azıtmaya devam etmekte.

Ve işin daha korkunç bir yanı

Öğle bir zaman gelecek ki

İnsanlığın kendi sebep olduğu

Bu hastalıklar sebebiyle tüm varlıklar harap olacaklar

Ve yine de akıllarını başlarına almayacaklar bunlara rağmen.

Ne trajedi ama öğle değil mi?

Elbette kimyada birçok fayda vardır

Fakat insan o kadar azgın ve cahil ki

O kimya denen büyük kâr gücünü

Hep zararına kullanmaya başladı.

Ve nihayet kendi elleriyle

Kendi sonunu hüsran ile hazırladı.

Ne trajedi ama öğle değil mi?

İnsanın çok ama çok fazla seçenekleri var,

Neden hâlen kendisine

Ve tüm dünyaya zarar getirecek olanları tercih eder ki.

Hırs mı? Para mı? Azgınlık mı?

Yoksa iblisle gizliden gizliye bir iş birliği mi?

Ya tüm dünya insanlığı hep birlik de

Bedenen ve ruhen temiz âdil bir yaşam tarzına yönelecek

Veya da hep birlik de batacak batası zâlim insan.

Ne trajedi öğle değil mi?

 

 

 

 

 

 

                         Tanrılar ölürler…

 

İnsanlardan tanrılar edindiler

Ve onlara tapınmaya başladılar.

Rab’bın emirlerini terk ederek

Kendi tercih ettikleri o fâni tanrılarının emirlerine itaat ettiler.

Hüsrandan başka ne gelirdi ki üzerlerine bundan böyle acaba,

Ne ummuşlardı ki ne biçmeyi beklediler kötülükten başka.

İnsanlar kendileri gibi insanları

Tanrılaştırmaya başladıkları için

Daha çok kibirlenen o tanrılaştırılmış olanlar,

Kendilerini yenilmez ve ölmez zannederek derler ki;

‘’Tanrılar savaş açtıkları zaman insanlar ve canlılar ölürler.’’

Evet, nihayetinde savaşlar çıkarttılar

Ve milyonlarca mâsum insanı katlettiler

Ve hâlen katlettirmeye devam ediyorlar.

İnsanların öldükleri ve ölecekleri doğrudur,

Oysaki geçmişte kendilerini tanrı zannedenlerin öldükleri gibi!

Şimdikiler ve bundan sonraki tanrılarda elbette öleceklerdir.

Bir ve tek o kendisinden başka ilah olmayan

Rab Allah ebedi var olmaya devam edecektir,

Çünkü yaşatan ve öldüren de ancak odur.

İlahi kitabı

Adalet yerine getirilsin diye

Peygamber denen elçilerin kalplerine

Cibril meleğiyle gönderen Rab Allah’ın adıyla!

Ben derim ki
Birini Rab edinmek demek;

Rab’bın o adaletli emirlerine ters düşen insanların

Emirlerini ve isteklerini

Bile seve isteye yerine getirmek demektir.

Âdil olan Rab Allah’ın emirlerini terk ederek,

O tanrılaştırdıkları

Kendi ölümlerine bile engel olamayan insanların

Emirlerine uymak onlara daha keyifli geldi.

Elbette dönüp dolaşıp gidecekleri yer Rab’ın huzurudur,

Rab Allah o büyük mahkeme günü

Her bir şeyi adaletiyle yerine koyacaktır.

Yaratan ve öldüren

Adaletin yaşatılmasını emreden Allah’a hamd olsun.

Tanrılar ölürler

Fakat ebedi hayatın var edicisi olan Rab Allah

Ve yine ebedi var olmaya devam edecektir.

Aklı olana bir işaret yetmez mi?

 

 

 

 

 

 

 

 

                             Savaş sanatları…

 

Savaş sanatları

Hile, öfke ve sahtekârlık üzerine inşa edilir,

Savaş gibi çok lânet taşıyan bir cehennem de

Hile ve sahtekârlıktan başka

Ne bulabilirsin ki.

Fakat bu lânet olası hileye

İstesen de istemesen de

Muhakkak

Bir zorba zâlim çıkar

Ve seni de bulaştırır,

Kıyısından ucundan, aynı faiz lâneti gibi

Az ya da çok

Mutlaka

Ama mutlaka bulaşırsın, bulaştırırlar.

 

                          Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

            Adaleti en aziz ibadet yapan Allah’ın adı ile…

 

Adaleti yaşamak ve yaşatmak hikmeti ve aşk’ı haricinde

Başka bir din ve adalete zıt bir yasa arayanlar sâdece ve sâdece hüsrana uğrayacaklardır ki uğruyorlar da. Merak ediyorum da Acaba geçmişe bakıp da ders almıyorlar mı? Gerçi geçmişe bakıp ders alabilselerdi eğer yaşanır mıydı onca felaket, aptallıkları sebebiyle insanların. Mûsa’ya gelen her ne ise Davud’a da gelmiştir. İsa’ya gelen her ne ise Mûhammed Ahmed’e de gelmiştir. Tevrat’a gelen Zebur da olduğu kadar, İncil’e gelen Kur’an’ı-Kerim’e de gelmiştir. Tüm ilahi kitapların geliş sebebi;

Adaleti yaşamak ve yaşatmak hikmeti ve aşk’ıdır.

Bunun haricinde başka bir din ve bunlara zıt başka bir yasa arayanlar sâdece hüsrana uğrarlar ve uğramaktalar da.

Kâinat bir hesap hareket etmektedir, gökler, yer, her bir varlık bir denge ve âdil bir nizam ile kurulmuştur, dengeyi korumalı.

 

                                                 Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                Haydi, âdil ol da git kendini hürleştir…

 

Gözlerini ayırma benden ve bu şaire mutlaka kulak ver olur mu?

Bizler hep sabretmememiz gerekenlere sabrettik. Hep adaletsizliğe uğradığımıza sabrettik. Birilerinin kabalıklarına, arsızlıklarına sabrettik. Hakaretlere, küçük düşürülmemize, birilerinin ırkçılıklarına ve cehaletine sabrettik. Rencide edilmemize, aptal yerine konulmalarımıza sabrettik. Tam sabretmeyecek birileri oldu, ya öldüler, ya hapse düştüler ve ya da şiddete mâruz kalarak yaralandılar. Psikolojik ve mobbing terörüne mâruz kalışlarımıza, itibarsızlaştırılmanın modalaştığı bir zaman da, sabretmememiz gerekenlerle yaşamak, ağzımızı da, hayatımızı da zehir zemheri etmekten başka ne işe yaradı ki. Kader yazılır evvel zaman içinde, kimi seçimleri ise insana bırakılır ki,

Âdil mi olacak yoksa zâlim bir insan mı diye. Bir sınavdır âlem,

adaletin ve zâlimliğin çarpıştığı bir yerdir ve adalet ise hürriyettir.

 

                                                    Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                   Haydi, kolay gelsin kardeş…

 

O bâzı çiçekler vardır ki dokunsan ve koklasan, incinir solarlar.

O çiçekler gibidir onurlu o bâzı insanların o bâzı çok değer verdikleri. İşte bu sebeple incitmemeli o çok değer verdikleri taraflarını, seviyorsan eğer o onurlu dürüst dostlarını…

İnsanları tam olarak tanıyamadan, fikirleri tam olarak kavrayamadan, acımasızca eleştiri yapabilmek cehaletine düşmekten sakınmak gerekir, yoksa birçok insanı haksız yere kırarak adaletsizlik yaparak zâlimlerden olursun…

Aklına hücum eden binlerce vehim hayâl arasından toparlayarak hikmetli doğru fikirleri, devam etmeli yoluna insan. Cinayetleri için pişmanlıkla ağlamayanların doldurduğu acımasız bir dünya insanlığının içerisinde, mükemmel bir bilgelik, sabır ve hikmetli bir mücadele kudreti gerekiyor. İşte bu bilgeliği, sabrı, hikmeti ve mücadele sanatını yanından hiç ayırma, çok faydasını bulacaksın.

 

                                                      Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                  Küçük bir tavsiye…

 

İkinci sınıf bir insanmış gibi durma öğle,

Sende bir ferdisin en mükemmelinden

Ve zaaflarınla şu dünyanın!

Aldırma seni üzenlere,

Dün olduğu kadar

Sen bugün de çok güzelsin.

Nereden alıyorsun bu ışıltını acaba,

Diyecek bir sevgili bu kendine,

Coşkulu ve tutkuyla seviş onunla.

Sana sen olduğun için değer veren dostların olsun,

Yürü hayatını bilgelik ve mutlulukla,

Vefalı dürüst dostlar bul kendine

Ve sen de onlara dürüst ve vefalı olmayı ihmal etme,

Bil ki değmiyor hiçbir vefasız insan için üzülmeye.

 

                                    Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

            Sevgililer ve ölüler…

 

Sana susarım toprak gibi,

Üzerime beklerim yağmurunu bulutların,

Sabâ rüzgârlarına özlem duyarım her vakit,

Sıcaklarda kavrulup ölmeden

Serin kalmak her güzel sevdanın hakkıdır bilirim.

Kâbuslar döner şehre,

Kâbuslar vurur ellerim kanar,

Kanatlarım yaralanır uçamaz olurum,

Sinsi bir iblis kıvrılır üzerimize,

Kâbuslar döver yaralarımızı,

Kalbime söz geçiremeyen her bir varlık

Artık ne duruyor

Diz çökmeli değil mi önümde diye bağırır yaralarım.

Zaman, yoksul kentlere umut seslenir,

Çiftçiler güne yeniden doğar uykularından,

Gulyabanileri ve düşmanlarımı boğar ellerim,

Akrebi, yelkovanı

Yorgun bir sevdayı anlatır döndükçe,

Her şey döner,

Güneş, ay, pervane ve ateş,

Yıldızlara bağırırım duymayacağını bilerek

Bâzen en yakınım da ki sen bile

O yıldızlardan daha uzak gelirsin bana bâzen.

Her şey döner,

Güneş, ay, pervane ve ateş,

Her bir şey kadar,

Yıldızlar kadar

Ben de sana dönerim.

Düşmanlarım yürüdükçe üzerime

Bağırırım ben;

Ateş serbest,

Ve böylece düşer uykularımdan tüm kâbuslarım.

Karalar bağlar sağır dostlarım,

Dostlar satar vicdanlarını çarşı pazarlarda,

Ben yalnız sevişirim kaldırımlar üzerinde

Ellerine her değdiğim vakit.

Sararır rüyalarımda ki bütün yüzler,

Güne bakan ayçiçekleri konuşurlar benimle,

Yaslı bir ikindi vakti

Canlanır ruhum yeniden

Hâyalime dokunan melekleriyle Rab’bın.

Yamalı ve dikişli umutlarım bile yeşerir o vakit,

Her bir şey döner,

Güneş, ay, pervane ve ateş,

Ben ise sana dönerim sevgilim.

 

 

 

 

 

                Bâzı insanlığın göründüğü manzara…

 

Diyelim ki erdemli bir bilge, şu kâinatın âdil ve zeki insanlarından birisi olsa bile, doğrularını bu insanlığa anlatsa da inandıramazsın, inanmazlar, deli der tımarhaneye kapatmak isterler, güvenmezler, bilseler de yapmazlar doğru olanı. Neden biliyor musunuz, eğer bugüne kadar gelen onca erdemli bilgelerin hikmetli anlatılarına kulak vermiş olsalardı, şu onca felaket gelmezdi başına insanlığın, haksız mıyım? Sâdece o bildikleri cinayetleri yapmaya devam ederler. Suçluluk duygusu bile hissetmezler. Gaflet uykusunda ninnilenen bir insanlık görmekteyim ellerinde iblisin. Etrafı sapık tarikatlar hizipler kuşatmış. Adım âraf, cennet ile cehennemin bekçilerindenim, her geleni ben karşılarım cennet ile cehennem yolunun üzerinde. Hür bırakıldım, aşkla yoğruldum, şairim ve cesurum. Derim ki dünyalılara, araçlarınız zehir tükürüyor, fabrikalarınız huzur bozan kara bulutlar, fikri sapıklıklarınız cabası, evlerinizden kanalizasyonlara ve tüm dünyaya yetecek mikroplar yağıyor. Bunlar sizlerin dışkılarınızdan değil, kimyasal atıklardan kaynaklanmaktalar. Ürettiğiniz her kimyasal para uğruna binlerce varlığın hastalanarak ölmesine neden oluyor. Gaflet uykusuna iblisin yatırdığı bir insanlık görmekteyim. Arsızlıkta fahişeleşmiş ve tüm bu cinayetleri erdemmiş gibi severek, övünerek anlatıyorlar. İşte manzara aynen böyle.

 

 

        Vehimler arasından…

 

Hayatımızı neşelendirecek

Bir mercan masalı başlar

Açılarak içerisinden

O parlak inciler kadar.

Nefesi kadar bahar, sesi soluğu kadar aşk

Diye mırıldanan bir hikâye başlar,

Okunur kulaklarımızın yakınında coşkuyla.

Bir ses duymaktayım onca vehim arasından,

Huzur verici bir iklimle gelen, hissediyorum,

Biliyorum, uzakta değil,

Yalan olmadığını da biliyorum,

Yalancı iblisin vehimlerden ayırabilmek için bunları ben;

Aklımla bakıp, kalbimle gördüm, hikmetli aklımla vurdum,

Şaşırmadım ve bana gelen o iblisin her vehm’ine de kanmadım.

 

                                                  Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

              Aptallık…

 

Aslında düşman yoktur,

Yeter ki onu gidip arama bulmak için.

İnsanlar kendilerine düşman ürettiler.

Düşman mı bulmak, terör ortamı mı istiyorsun,

E o halde adaletsizliğe devam et görürsün.

Şimdilerde ise her bir insan düşmanlığa aday olduğu kadar

Kâtil olmaya bile aday.

Birilerin evlerini hırsızlayıp,

Yetmedi birde arsızlayıp,

Yetmedi bir de birilerine cinayetler yaparak,

Ve birilerinin mallarını çalarak, sonrasında da,

Ondan intikam beklememek aptallık ve haksızlık olurdu.

Haksızlık yapmak kanına işledi insanın.

Dediğim gibi, aslında düşman yoktu,

İnsan gitti ve onu kendi elleriyle buldu,

Kışkırttı, hakkına tecavüz etti, öfkelendirdi,

Şimdi sonuçlarına hep birlikte katlanmaya çalışıyoruz.

İnsan ne de çok seviyormuş meğerse aptallığı, cinayeti ve cehaleti.

O kadar çok düşman, o kadar çok ölü oluyor ki

Akbaba kuşları bile bulunamaz olur bir gün yemek için leşleri.

Krallar da ölüyorlar, tanrı diye taptığınız insanlar da ölüyorlar.

Ah aptallık, neden kendisini çok üstün zanneder ki insan

İşleyerek cinayetlerini bile isteye, hem de severek.

Oysa ki en büyük bir kederdir şu aptallık.

          Nasılsın, iyi misin?

 

İyi miyiz?

Bu sorunun cevabını biliyor muyuz?

Yoksa

Bildiğimizi mi zannediyoruz,

Ve ya da iyi olma arzusunu

Yaşamak adına

İyi olmak adına

İyiyim mi diyoruz sadece.

Sanki iyiyim deyince iyileşir diye mi bekliyoruz yaralarımızı,

Oysaki kandırıyoruz birbirimizi,

İyi olmak,

Göreceli bir kavram, herkes farklı bir şeylerde iyi olabilir,

Onca kederimiz var

Fakat yaşamak için daha iyi,

Daha güçlü görünebilmek için,

Hem nefes almak, içmek, sevmek, paylaşmak,

Bilgilenmek, beslenmek zorundayız,

Tüm bunları yaparken iyi miyiz gerçekten,

Çok basit olan bu sorunun cevabını biliyor muyuz?

Yoksa bildiğimizi mi zannediyoruz,

Ve ya da iyi olmak arzusunu taşıdığımızdan dolayı

İyiyim diyerek geçiştirmeye mi çalışıyoruz.

Peki, ya sen nasılsın.

 

                      Aptallar ve deliler…

 

Savaşa ne için girişirler, tabi ki de servet ve güç için. Peki, genel de para ve güç için mi savaşırlar, elbet de. Adaleti severek onu yaşayanlar dışında kalanlar para, güç ve nefsi arzuları için savaşmayı ilke edinmişlerdir. Peki, adaleti hiçe sayarak para için savaşanlar kimlerdir, bu sorunun cevabı çok basit, tabi ki de aptallar. Bu da demek oluyor ki şu dünya da yaşayanların çoğunluğu aptallardan oluşmaktaymış. Bir gurup insan hariç, diğer geri kalan her bir insan muhakkak en az bir aptallığıyla ve bir deliliğiyle yaşar hayatını. Mutlaka bir aptallık ve delilik yaparlar, bilinçli ya da bilinçsiz. Bunu kabul etmeyenler ise başlı başına kocaman bir aptallar ve deliler ordusudur. Benim bile şahsım adına yaptığım delilik ve aptallıklar olmadı değil, tabi ki de olmuştur, kabul etmek lâzım, kibirlenmeye gerek yok, hem kibirlenecek ne var bunda hepimiz birer fani varlıklar değil miyiz? Hepimizin kusurları hataları var, tüm bunlar insan için normal. Fakat hepten aptal ve deli olup dünyada zorba zâlimlik yapmak ise normal değil, anormal bir durum, işte tam da bunu yapan insan sayısı gün geçtikçe artıyor, neden mi? çünkü Rab olarak güce ve paraya tapmaya başladılar da ondan. Aptal ve deli bilmez aptallık ve delilik yapıp yapmadığını, fakat aklı başında, akıllı bir insan bilir yaptığı aptallıkları ve delilikleri, bir an önce kurtulmalı aptallıklarımızdan delice huylarımızdan, yoksa gerçek aptal ve delilerden ne farkımız kalır ki.

 

                   Umut mu?

 

Bilmediğin bir mucizeyi,

Bilemediğin birini beklemek gibidir,

Gelecek ve sen saadete kavuşacaksın,

Yalnız,

Sırılsıklam,

Kederle karışık,

Biraz hayatla barışık,

Orta şekerliye yakın,

Sabırla sabırsızlığın ârafın da,

Belki bir vakit bize de doğar

Diyerek beklemek,

Hayatımıza iyi bir yön verecek olan

Aydınlık mutlu bir sabahı!

İşte umut böyle mucize dolu bir hayatı beklemek gibidir.

 

                                           Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

         Hayatımız…

 

Zaaf, sex, para, aptallık ve zekâ,

Sarhoşiyeler ve şarabiyeler,

Orkideler ve düşler,

Menekşeler ve ayaz,

Güller ve küller,

Coşku, inanç ve şiir,

Keder ve savaş,

Kitap, su ve intikam,

Cennet ve cesaret,

Yıldızlar ve ölüm,

Toprak ve yağmur,

Aşk, edebiyat ve zaman,

Tutku, sanat ve fikir,

Son ve başlangıç!

 

          Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

            Delilere gün doğar kral olurmuş…

 

Kaderin şu işine bakın ki zır-delilere gün doğarmış,

Buna kim sebep olurmuş, tabi ki de aptallar.

İyi ve âdil insanlar gün gelip iblise uyarak,

Birbirlerine düşerek savaştıkları vakit,

Zır- delilerin kral olup

Dünya ülkelerini

Yönetecekleri zaman ne gündür biliyor musunuz?

Ben sizlere söyleyeyim,

İyi ve âdil insanlar günü geldiğinde

İblise uyarak birbirlerine düşerek savaştıkları vakit!

Ha bu arada o vakti yarınlarda değil, dünlerde arayın.

Bu kaderin bir cilvesinden ziyade daha çok

İnsanların kendi aptallıkları ve yanlış tercihlerinden dolayıdır.

Aslında tüm bunları bal gibide sizlerde bilmiyor değilsiniz hani.

 

                                           Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

         Aptallar aptallara, akıllılar akıllılara…

 

Aptallar aptallara karışır, akıllılar akıllılara karışırlar,

Fakat şu dünyanın bir kısım yerlerinde

Akıllıyla aptal birbirine karışmış durumda,

Çünkü akıllıyla aptalı ayırt edebilecek insan sayısı

O kadar çok azalmış ki

Yeryüzünden aşk bile elini eteğini çekip gitmiş.

Hangi tarafı insan seçtiğini bilmez olur mu?

Bilmeyen ya zır-aptaldır

Veya da aklı olmayan birisidir.

Haydi, şimdi gel de kime dert yanalım,

Dertlerimizi kimlere açalım, akıllı mı kaldı dünyada.

Gün batımları doğduğunda ağrılar ağırlaşır

Acıtır canını insanın, aklı başında birini ararsın konuşmak için,

Vicdanı olanın canını sızlatır, dertleşecek birisini ararsın,

Gün batımını bile doğar mı ki diye beklersin, gün doğumu gibi,

Elbette ki yaratıcıdan başka her bir varlık

Doğmaya mecbur, batmaya ise gebedir.

O gün batımı bile olsa iş aynen böyledir.

Doğmak illa ki bir yumurtadan

Veya bir dişinin içerisinden çıkmak değildir.

Gerçek doğum için dünyadan kaçmak için tek bir yol vardır,

Yaratıcıdan gelecek olan ölüm fermanını beklemek

Ve yeniden ölümle beraber doğmaktır ebedi bir hayat için.

İşte o gün etrafımızda hiçbir aptal kalmaz. O gün için hazırlan.

          Deliler koğuşu…

 

Her insan, her bir varlık,

Kendi fikri kanaatine benzer olanlara taraf olup tebrik eder.

Peki, hiç düşünen var mı ki o kendi fikirlerinin,

O Kendi kanaatlerinin, o kendi eleştirilerinin

Yanlış mı doğru mu olup olmadığını!

Peki, ya o beğenmediği fikirler ve eleştiriler

Kendine ait fikirlerden daha doğruysa

Veya kendisinin severek taklit ettiği fikirlerden de

Daha doğruysa, daha verimli ve faydalıysa ne olacak, olamaz mı?

Tabi ki de olabilir, bunu anlamaya gayret erdemdir oysaki.

Tabi ki de bir insanın doğru zannettikleri yanlış olabilir,

Bunu erdemlice kabullenmek gerekiyor,

Zâten bunu kabullenmek bile bir erdem değil midir?

İşte bir tiyatro sahnesi hâline getirilmiş dünya,

Herkes oyununu oynuyor fakat ben onların oyununda yer almam.

Sâdece üç beş adalet arayan iyi yürekli bilge insan

Kendinde, aklı başında,

Doğal tabi yaşamını sürdürmeye çalışıyor.

Biliyor muydunuz deliler hastanesinde ki delilere göre

Aslında doktorların deli ve tuhaf göründüklerini!

İşte bu dünyamızda tam da böyledir,

Deliler koğuşu gibidir,

Dünyamızda ki deliler de akıllıların fikirlerini

Tuhaf, aykırı ve saçma bulurlar, onları kabullenmeler bir türlü,

Sizce şu deliler ve cânilerle dolu,

Adaletsizlerle dolu şu dünyada

Akıllı, bilge, adalet arayan

Kibar ve hikmetli insanlara

Sizce de deli gözüyle bakılıyor olabilir mi?

Tabi ki de olabilir,

Soruyorum sizlere;

Mâdem dünyayı deliler yönetmiyorsa,

Peki, düşünün bir,

Neden dünyada bu kadar çok adaletsizlik ve zulüm oluyor,

E bu da demek oluyor ki

Dünyayı deliler yönetiyor anlamına gelir.

Düşünün bir;

Dünyayı deliler yönetmemiş olsaydı eğer,

Hiç bu kadar çok adaletsizlik,

Hiç bu kadar çok arsızlık,

Hiç bu kadar çok savaş ve cinayet olur muydu?

Bakıyor, görmüyorsunuz.

Görmeniz ve anlamanız dileğiyle.

 

 

 

 

 

 

 

                       Nesli tükenmek üzere olan…

 

Aslında hizmet ettiklerinizin

Asıl düşman olabilme ihtimalini

Düşündünüz mü ki hiç.

Asıl o seve isteye hizmet ettiğiniz insanların

Fikirlerinin deli saçmalığı olabilmek ihtimalini

Düşündünüz mü ki hiç.

Bunu düşünmemek aslında

Büyük bir ayıbıdır

Büyük bir kederidir, hastalığıdır insanlığın.

Kendi elleriyle kendi gözlerini kapayan

Ancak kendisine karanlık yapmaz mı dünyayı.

Ah saçlarından tutup sürüklenesi kederler,

Şakağına kurşun sıkılası gam,

Yakılası isli kara kömür ateşi içerisinde ıstırap,

Beni ateşlerden ve kederden uzak tut ya Rab.

Hâlen tükenmez şu savaşların

İçerisinden çığlıkları çocukların,

Ah yere sırtları çalınası gam,

Ah sırtı yere çalınası zulüm,

Ve kafası ezilesi adaletsizlik!

Şu anda insanlığın kafa kâğıdı;

Uçurum-uçurum kölelik,

Aynalarda suretler sövgü,

İçilen kezzap,

Nefret edilen adalet,

Kusulan temiz süt,

İçilen iblisin memesi!

Sevilen kibir,

Safalar’ın yerinde ise sefalar erdem olmuş ki çok yazık,

Bu ne keder böyle sonu insanlığın,

Bakmak ve konuşmak bile

Büyük bir dert o yalancı suretlerine insanlığın.

Teröristlerin ve delilerin hüküm sürdürdüğü bir dünyada

Tablolar ve resimlerde görünen sâdece

Cinayetlerin bir erdem sayılmasıdır ki

İşte bu çok büyük bir keder insanlığa!

Bundan kurtulmak için aptallığından

Ve arsızlığından soyunması gerekiyor insanoğlu.

Dünyada eserleri kalmayacak kadar azalan

Ve nesli tükenmek üzere olan o aziz adaletin ve aşkın

Artık sâdece hayaletlerini görebiliyoruz düşlerimizde.

Ah yabani ve cesur kalbim,

Sende teslim olma sakın

Şu haksız düzenine insanlığın!

 

 

 

 

 

 

              Aptallar ve tanrıları…

 

Sistemin hileli oyununun bir eseridir ki

Akrabalık bağlarını paramparça ediyorlar.

Haklı ve akılcı birliktelikleri paramparça ediyorlar.

Mantıklı fikirlerin guruplarını dağıtıyorlar.

Arsızlara, hırsızlara

Ve delilere sırf kendi fikirlerini kabul ettiler diye

Onları mâkam mevki sahibi yapıyorlar.

Sebebi ise kendileri için, sistemin kârı için diğer insanları

Daha çok kontrol altında tutup yönetebilmek!

Tabi ki de cahilleştiriyorlar da

Neye karşı mı?

Kendi haricindekilere karşı!

Kendi haricindekiler onlar için birer anarşist.

Her aileye birkaç hizip, ajan, kargaşa

Ve fikir kavgası, çatışmak ortamı

Ve sonrasında haydi, gelsin güvensizlik duygusu,

Tüm bunlar ekildikten sonra hasat mevsimini beklerler,

Sonuç itibariyle; ölümcül bir virüs gibi çoğalan,

Parçalanmış ve birbirleriyle durmadan çatışan aileler.

Her bir insanın zihnine yerleştirilen

Sâdece korku ve geçim kaygısı

Çünkü korku ve geçim kaygısı yerleştirilen zihinler

Sistemin daha rahat kontrol edip

Diğerlerinden uzaklaştırabileceği yapıdadırlar.

Peki, tüm bunları neden yapıyorlar biliyor musunuz?

Tabi ki de para, güç, kibir

Ve tanrı olmak hevesi sebebiyle yapıyorlar.

Oysaki insanlığa adaleti öğretip,

Adalet fikri üzerine yaşatabilseler,

Her bir birey kendisini daha faydalı bir insan

Daha iyi ve daha olumlu düşünen bir insan olmaya taşıyacak

Ve böylece herkes daha çok kazançlı çıkacak,

Fakat onlar sâdece tanrılaşmanın peşindeler,

Kendilerine fayda sağlamanın peşindeler,

Tanrılaşmak istiyorlar, tanrılaşmak.

Oysaki her bir tanrı ölmekte!

Sistemin çocukları çoktan sevmiş,

Çoktan kabullenmiş bile onları,

Sarmaş dolaş olmuşlar artık,

Kabullenmeyenlerin birçoğu da saygı duyup,

Muhalefet bile olmuyorlar,

İnan hiç arsızlığa ve adaletsizliğe karşı muhalefet olmaz mı?

Ne korkunç bir kâbusa düştük baksanıza.

İnsanoğlu arsızlığa ve adaletsizliğe karşı başkaldırmayı

Muhalefet olmayı terk ettiği vakit

İnsanlığını da kaybetmiş olmaz mı?

Tabi ki de olur.

Birçok insan gibi onlarda sistemin sahiplerine

İtaat etmeye alışmış durumdalar.

Eski çağlada insanları tanrılaştırarak

Onları Rab yerine koyup,

Onlara insanüstü özellikleri

İnsanüstü sıfatları varmış gibi davranan ahmaklar

Artık bu devirlerde de fazlaca türemiş durumdalar

Ve tanrılaştırdıkları o insanlar ise

Bu hallerinden gayet memnun

Ve gâyet mutlu bir hayat sürüyorlar.

Peki, tüm bunlar nereye kadar sürecek,

Nereye mi kadar

Ben sizlere söyleyeyim;

Tâ ki

O kendisinden başka ilah Rab olamayan Allah

Onları öldürerek ilahi mahkemeye çıkarana dek,

Bu iyiler ve kötüler arasında ki savaş

Mücadele durmadan devam edeceğe benziyor,

Neden mi durmadan devam ediyor

Çünkü dünyada aptal sayısı çokta ondan!

Ne yani şimdi haksız ben mi oldum bunları yazmakla,

Hiç de haksız değilim, gerçekleri konuşuyorum.

 

 

 

 

 

 

 

        Sistem, cinayetleri ve aptallar ordusu…

 

Vahşi bir ormandayız

Sıkıcı bir metropol ormanında,

Amazonlardan onlarca kat daha tehlikeli olan

Vahşi bir metropol ormanında yaşamaktayız.

Oysaki orman daha keyifli gelirdi insana artık.

En değerli olan etli kemiğin peşindeysen eğer

O halde hazır olmalısın

Şu vahşi metropol ormanının

Azgın ve doymak nedir bilmez köpekleriyle

Vahşi yırtıcılarıyla savaşmaya.

Büyük paralar, büyük savaşlar anlamına gelmekle beraber,

Büyük paralar

Güzel karakterden çok büyük kayıplar anlamına da gelebiliyor.

Büyük ihaleler, büyük bir mücadele gerektirir.

Artık küçük kemik parçalarının peşinde bile

Birçok yırtıcı hayvan dolanmakta,

Güçlü olan kazanıyor kemiği ve etini.

İşte insanlık tablosu aynen böyle!

Çakallar bile utanmıştır kendi kahpeliklerinden

Gördükçe insanlığın şu vahşice dalaşını!

Bir tiyatro kurulmuş, işte bakın oyun üstüne oyun,

Hile üzerine hile,

Fakat mekir kuranların en hayırlısı Rab’dır,

O sabırla beklemekte.

Sistem cinayet işlediğinde daima haklı gösterir kendisini,

Kimseye hesap vermez

Fakat herkesten hesap sorar,

İşlediği cinayetleri de devletin bekası için diyerek kendisini

Haklı göstermeye çalışır,

Vicdanını böyle rahatlatmak ister aptal.

Vatansever zanneder kendisini,

Fakat kendi vatandaşını bile

Acımasızca cinayete kurban verdirir,

Cebinde ne var ne yok çalar çırpar, adını da vergi koyar,

Devletin bekası için der.

Bir başkası bilerek veya bilmeyerek,

İsteyerek veya istemeyerek,

Zorunda kalarak ya da severek bir suç

Veya bir cinayet işlediğinde ise

Asla ve asla sistem tarafından affedilmez,

Hatta sistemin bir numaralı düşmanı ilan edilir,

Bu suç küçücük bir suç teşkil etse bile bu böyledir.

Fakat sistem ise devlet bekası yalanıyla

En aşağılık cinayetleri işlese de kendisine caiz görür,

Çünkü fetva makamında kendisi vardır.

Dedim ya mekir kuranların en hayırlısı Rab’dır

O sabırla beklemede, biz de bekliyoruz.

Sistem ise kendi çıkarlarına uygun olan kâtilleri bile korur,

Hatta onlara diğerlerinden çalmak

Ve hırsızlamak yetkisini bile verir,

Ne trajedi ama öğle değil mi?

İşte dünyanın hâli aynen böyledir.

İşte vahşet budur,

Sistem der ki; yeter ki bir düzen olsun da,

Adaletsizce bile olsa fark etmez, yeter ki bir düzen olsun der.

Dünyayı

Ruhunu iblise satanlar

Bir basket topunu,

Golf topunu evirip çevirir gibi kullanmaktalar,

Dünyanın bu halde olmasın da en çok hata payı kimde olabilir,

Tabi ki de aptallarda.

Sistem, bilerek isteyerek her sene

On ile yirmi milyon insanın ya ölümüne

Ya hastalanmasına

Ya da sakat kalarak çile çekmesine sebep oluyor,

İşte sanayileşmenin, zehirli atıkların bedeli,

Oysaki sanayileşmeyi kirletmeden de yapabilirdi insan.

Tüm bunlara rağmen

Anlayışsız insan aptallığına, suskunluğuna devam etmektedir.

Baksanıza, artık cinayetler üzerinden

Para kazanmak bile normalleştirildi,

Aman canım on yirmi milyon insan ölmüş

Sakatlanmış, hastalanmış, olur böyle şeyler der gibi susup

Sistemin kölesi olmaya devam eden

Şu aptallar ordusu hâline gelen insanlık tablosuna bir bakın,

Ve tükürün aynalarda yüzlerinize.

                       Anahtar ve şiir…

 

Anahtarlar ne işe yararlar,

Tabi ki de içerisinde kıymetli bir şeylerin

Veya içerisinde bir şeyler barındırıp

İçerisine bir şeyler bırakılmaya değer

Sandıkların, kasaların, evlerin kapılarını,

Sizleri bir yerlerden bir yerlere daha hızlı ulaştıran

Araçların kapılarını açmaya yararlar.

İşte hikmetli bir şairin şiirleri de

İçerisinde değerli hazineler bulunan

Bir hazine odasının kapısını açmak gibidir.

Bu anahtarı elde etmek çok kolay aslında!

Tek yapmanız gereken

Hikmetli yazılar yazan şair ve yazarların

Kitaplarını okumaya başlamak gerekiyor, ne dersiniz.

 

                                     Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                Geleceği bilenler kurtula bilirler mi?

 

Bakınız, dinleyin lütfen, geleceği bilenler asla kaybetmeye bilirler

İlahi bir müdahale olmadıktan sonra!

Veya da gelecekle ilgili değerli bir şeyler tahmin edenler,

Ve geleceğe dair olasılık ilmini hikmetlice kullananlarda

Az bir zararla kendilerini kurtarabilirler. Nasıl mı?

Şöyle ki; Kirletmekten, zehirlemekten ve arsızlıktan vazgeçin,

Çünkü dünyayı kirletip, zehirleyip, insanlarda arsızlaşınca

Dünyanın vahşete dayanamayıp batacağını sizlerde biliyorsunuz,

Bu bilgi doğrudur, bu konuda tedbir aldığınızda kurtulursunuz.

Bakın gördünüz mü sizlerde demek oluyor ki

Gelecekte neler olabileceğini yaptıklarınızla tahmin edebilirsiniz.

Bâzen tek başınıza aldığınız tedbirler yetmeyebilir,

Ya tüm dünya insanları birlikte tedbir alır kurtulursunuz

Ya da hep birlikte batarsınız, yaratıcıdan af dilenin, karar sizin.

 

                                                Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                                    Miras…

 

İnsanoğlu, çocuklarına ve sizlerden sonra gelecek nesillere karamsar ve korkulu düşler hediye etmek istemese de, yine de tüm bunlara rağmen, kendi elleriyle, bilerek ve isteyerek şu kirlettiği dünya gezegenini, cinayetlerini ve arsızlıklarını, geriden gelen nesillerine miras olarak bırakıyor. İşte bu çok büyük bir kederdir. Hem de küfreder gibi yapmıyor mu bunu, hem de nesillerini kendilerine benzeterek yapıyor. Yine tüm bunlara rağmen, bakıyor görmüyor, dinliyorlar fakat anlamıyorlar.

Oysaki gerçekten görüp anlayabilselerdi, şu felaketler yaşanmaz

Ve gelecek nesillere de kirletilmiş bir gezegen miras bırakılmazdı.

Peki, tüm bunlara rağmen, dünyayı kirletmiş olan şu atalarınızı mı seveceksiniz ve onları mı örnek alacaksınız ve ya da sizler yeni ve sağlıklı, âdil bir dünya düzenini mi kurmaya başlayacaksınız.

Karar sizin, her şey ortada. Bakınız lütfen, dünyaya bakınız, iyi bakınız ve görünüz, hiç dur durak bilmeyen hırslı ve süratli üretim ve o üretilenlerin zehirli atıkları, kullandığımız birçok malzeme bile zehirli farkındasınız öğle değil mi sizlerde, hayatımızın her alanında zehir soluyoruz, zehirli olanla birlikte yaşıyor olduk. İşte o yenidünya düzeni dedikleri bu olsa gerek, işte lânet budur ey dünya insanlığı. Geleceğe ve gelecek nesillere bırakılan miras işte budur. Lânetlenmiş bir miras kimin ne işine yarar ki. Hatta gelecek olanın ne olduğunu eğer akıl edebiliyorsanız, dünyanın geleceğinin de harap ve çok çirkin olacağını da tahmin edebilmek hiç zor olmasa gerek. Şuan itibariyle bile tüm insanlık, ağır veya hafif olmak üzere hasta veya sakatlanmakta. Hâlen hızlı bir müdahale yapılarak kendimizi ve dünyamızı yeniden sağlığına kavuşturmak mümkün! Eğer bunu yapmazsanız, ben dünyanın geleceğine baktığımda sâdece yürüyen ölüler görmekteyim. Hâlen tüm bunlara rağmen insanoğlu deliler gibi eğlenmeye, sefa sürmek planlarını kurmaya devam ettiği müddetçe bu iyileşme olmayacak ve sâdece gelecek nesillere kirletilmiş ve batmak üzere olan bir dünya mirası bırakılacak. Suçlu kim, tabi ki de insanlık. Kendi yaşam alanlarını kirletmekle kalmayarak, tüm diğer canlı varlıklarında yaşam alanlarına tecavüz eden insanlığı acaba gelecekte ne gibi felaketler bekliyor biliyor musunuz? Bunları tahmin etmek akıllı bir insan için hiç de zor olmasa gerek.

Kurtuluş reçetesi belli, yapılan kötülüklere pişman olarak yeniden dünyamızı tamir etmeye başlayabiliriz. Karar sizin. İblisi terk etmenin zamanı gelmedi mi artık.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                         Aptallar ordusu…

 

Kirletilmiş dünyanın orduları, neden sizlere acısın ki yaratıcı,

Ecza yerine birbirinizle ve savaştıklarınızla

Gururlanmaktan başka ne yaptınız ki.

Neden her bir karşılıklı vuruşanlar

Ben cennete gitmek için savaşıyorum ki derler,

Oysaki birbirine düşman olanlar

Nasıl oluyor da hem birbirlerini öldürmek için savaşıyor

Ve hem de her iki düşman taraflar,

Biz cennete girmeyi umuyoruz, biz cennet için savaşıyoruz

Demek gibi bir büyük cehalete düşebiliyorlar,

Şunu bilmelisiniz ki cennet âdil olanlarındır.

Cânilerin ve kâtillerin yurtları değildir asla cennet.

Sizler yanlış hatırlıyor olabilirsiz, ben sizlere hatırlatayım,

Oysaki kâtillerin ve cânilerin yurtları cehennemdir.

 

                                           Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

           Süvariler, şövalyeler ve iblis…

 

Adaleti yaşamaya cesaretin var mı?

İnsan, kendisini yönetebilecek kıvamdadır,

Kendisine hükmedecek kıvamda da olabilmeli zâten.

Fakat cehalet ve kâtillik bu kıvamın dışındadır,

Cinayet bu kıvamın dışındadır, işte tüm bunlarda demek oluyor ki cehaleti, kâtilliği ve cinayetleri işleyenler

İnsanlık özelliklerini çoktan yitirmişlerdir.

Dönmesi gerektiğinin farkına bir an önce varmalı insan,

İnsanlık özelliklerini yeniden kazanarak

Tüm o cinayetlerini terk etmenin peşine düşmeli insan artık,

Cennete mutlu bir sonla gitmek şansını kazanmalı değil mi?

Unutmayın ki her kötülüğün bir bedeli olduğu kadar,

Her bir âdil ve güzel yaşantının da

Cennet adında bir bedeli olmalı, ben buna inanıyorum.

Adaleti ve güzelliği yaşamak cesurların işlerindendir.

Korkaklar ve arsızlar ise adaletsizliği

Ve zulmetmeyi tercih ederler, ben o zâlimlerden olmak istemem.

Çünkü korkaklar iblisin askerlerinden bir ordu,

Âdil olanalar da meleklerin askerlerinden bir ordudur,

Şeytan daima adaletsizliği, cimriliği, zulmetmeyi destekler,

Korkaklar ve kötü insanlarda bu emre itaat ederler.

Bir şövalye ve bir süvari adaleti terk etmiş ise artık onda ne şövalyelik ve ne de süvarilik şerefi kalmamış demektir,

İşte o aziz şerefi kaybetmemek ümidiyle.

            Aşk hatırlatır…

 

Aşk’ı yaşamayı arzu edenler,

Adalet terazisini

Ayakta tutmayı

Ve onu yaşamayı bir hayat biçimi edinmeli,

Bunu yapmaz ise eğer

O kişiye âşık da denmez

O kişide insanlık fıtratı kalmış da denemez.

O aşağılık duruma düşmemek gerekmez mi?

Ah aşk

Sen nelere kâdirmişsin ki

Biz şairlere hikmeti, cesareti sevdirdin, bilgiyi sevdirdin.

Ah aşk

Sen nelere kâdirmişsin ki

Bizlere insanlığımızı, insanlık lisanımızı hatırlattın.

  

                                        Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

               Krallar ve kibir…

 

Krallar ne için kral olurlar biliyor musunuz?

Yönetmek için mi?

Yok-yok hayır,

Cahil ve kibirli halk

Ancak kendi gibilerine

‘’Yaşasın kralımız’’ diye haykırdıkları için.

Şayet ben kral olmayı istemezdim,

Neden biliyor musunuz?

Çünkü kalbinde

Zerre miktarı kibir barındıran kişiler

Cennete giremezler de ondan.

Görüyor ve biliyorum ki

Krallar ve kibir iki kardeş gibidirler,

Oysaki ben kibirli olmayı hiç istemem ve sevmemde.

 

                                    Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

              Krallar ve halkın hazinesiyle tahtı…

 

Kendi halkından değil de

Kendi ailesinden krallar seçip çıkaranlar,

Halkını eğitmeyip, halkına güvenmiyor demektir.

Eğer halkına güvenip,

Halkını da adaletli eğitmiş olsa,

Kibirlenip de

Sâdece kendi ailesine mahkûm etmiş olmazlardı tahtları

Ve halkın hazinelerini!

Oysaki taht ve hazine halka aittir, âdil paylaştırmak gerekiyor.

Oysaki ben anladım ki krallar,

Âdil olamayan, diktatör ve kibirli varlıklarmış,

Görüyorum da, insanlık içten içe krallık hevesinde.

Hiçbir krala ve kralların taraftarlarına güvenme sakın,

Çünkü onları hem kibirli hem de adalete ihanet eder gördüm.

 

                                             Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

       Dua ederken…

 

Bir iyilik edersem eğer

Bana dua etme sakın,

Beni duan da hatırla yeter.

Unutma ki

Dua sâdece Rab Allah’a yapılır.

Çünkü dua yapılan varlık

Duayı da kabul edecek

Ve isteği yaratarak o isteği yerine getirebilecek

Kudrete ve güce sahip olabilmeli,

Tüm bunları da ancak

Rab Allah gerçekleştirebilir, haksız mıyım?

Dedim ya, bir iyilik edersem eğer

Bana dua etme sakın, beni duan da hatırla yeter.

İyi insanlara iyilik yapmak erdemli insanların kârıdır ancak.

 

                                               Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

          Sevdanın nefesi…

 

Rüzgâr tutar ellerimden,

Uslandırır hikmetli kitaplar beni,

Yüreğim sana çarpar,

Sesim sana döner,

Soluğum sende buğulanır,

Seni çizer melekler bana,

Sana yağar martı sesleri,

Zaman sana akar huzurla

Ve ben seni dinlerim her an mektuplarda.

Uykularım sana kaçar,

Sana koşar çocuklar neşeyle,

Sana avlanırım cümlelerimi,

Seninle var olur neşem,

Sen de bulurum saadeti ve huzuru, hoşça kal sevgilim.

 

                                       Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

         Değerlerimiz…

 

Hiçbir kanlı savaş

Değmez asla

Bir tanecik mâsumun ölmesine,

Yaralanmasına veya hastalanmasına!

Hiçbir kanlı savaşın zaferi

Değmez asla bir mâsumun

Zarar görmesine.

Hiçbir kanlı savaşın hazinesi

Değmez asla bir mâsumun

İncinmesine, kırılmasına, küçük düşürülmesine!

Bir mücadele yapılacaksa ancak

Adalet adına, âdilce, aşkla yapılmalıdır.

Onun içinde halkın her bir ferdi

Âdil, hikmetli ve bilgece yetiştirmek gerekir.

 

                              Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                     Romanım, hikâyemsin…

 

Sen benim

Güzel, coşkulu, tutkulu bir romanım

Ve hikâyem gibisin.

Sayfalarını tâne-tâne

Büyük bir aşkla ve hazla çevirip-çevirip okuduğum,

Tükenmesini hiç istemediğim,

Bâzen de dönüp-dönüp o ilk sayfalarından okuduğum,

Bâzen de en heyecanlı kısmı olan o orta sayfalarından

Derinlere daldığım, mâceralara sürüklendiğim

Romanım ve hikâyem gibisin.

Aşk seni bana sayfa-sayfa,

Cümle-cümle,

Harf-harf okuturken

Peki, sen ne âlemlerdesin sevgilim.

 

                               Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                     Haydi, bir adım daha…

 

Yoksul mahallelerin

Ayaz mevsimlerinden,

Dipsiz kuyuların koynundan

Derinlerinden beslenerek, ancak çıkıp gelebildik.

Ellerinden tutarak yıllarca çaresizliğin,

Dibine vurarak yokluğun,

Tutunarak o güzel hayallerimize,

Ancak vakit bulup gelebildik.

Bizler buyuz işte,

En tabi doğal hâlimizle

Biraz hırpalasa da bizleri hayat,

Onurumuzu paraya pula, arsızlığa satmadan,

Hâlen bizler o aynı tabi doğal hâlimizle,

Fakat ancak toparlanarak gelebildik.

 

                         Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

              Ah şu batası kederler yok mu?

 

Acaba aynı şehirlerde mi yaşıyoruz,

Keşke farklı şehirlerde oturabilseydik dertlerle,

Acaba bu şehirlerin gerçek sahipleri gam ve kederler mi ki

Bir türlü yakamızı bırakmıyor.

Herkesler ayrılıyor,

Herkesler taşınıyor,

Bir yerlerden bir yerlere

Göç ediyorlar durmadan insanlar,

Fakat şu kederleri anlayamıyorum

Neden mi?

Bizden bir türlü taşınmadı gitti de ondan.

Her bir dost gelip geçti ve gitti de yanımızdan,

Fakat şu gam ve keder

Bir türlü gitmedi ya etrafımdan, ben buna çok şaşırıyorum.

 

                                             Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

               Kınanması gerekenler kimlerdir asıl…

 

Hiçbir kusur barındırmaz olan sahipsiz meyve ağaçlarından

Meyve araklayanların hallerine tuhaf ve olumsuz

Ve hatta kınayarak bakanlar,

Acaba milyonlarca cinayete sebep olan

O bâzı politikacıları, o bâzı patronları, o bâzı yöneticileri,

Ayakta alkışlamak arsızlığına girişmeleri,

Asıl kınanması gereken tuhaf

Ve olumsuz bir hamle değil de ya nedir.

Artık neden arsızlık olan şeylerle,

Arsızlık olmayan şeyler birbirine karıştırılır ki anlamak zor.

Neden küçücük romantik bir davranış kınanır olmuşken,

Asıl kınanması gerekenler bir erdemmiş gibi karşılanır olmuş.

Arsızlıkları boyunlarından daha çok uzun işleyenler dururken,

Neden bizim küçücük romantik hallerimizi kınarlar bilmem ki.

 

                                                  Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

           Hayatı yürürken…

 

Kahramanlar arasında

En mâsumu değil midir yel değirmenleri.

Tiril-tiril aşk, sırılsıklam yaşamak,

Tutku ve sevişmek denen cümle,

Zaman yolculuğu hayat!

Kimya kanatırım tırnaklarımla,

Pergel döner aritmetik ve cebir etrafımda,

Dünya döner, ben dönerim, su ve ateş döner,

Güneş, matematikle yüzer üzerimizden,

Çekerim yüzünün coğrafyasını hayâlime,

Isınırım düşledikçe seni sonbaharlarda.

Aşk solurum,

Parmak uçlarımda nefesin,

Nefesime dolarım ben içerim seni.

Acaba o kirlenmiş ruhların derinliklerinde

Neler konuşulur merak ederim.

İblis kahpe bir kıymık

Ve yaralarıma kezzap!

Islık; kaldırımların çocuklarıyla güzel,

Melodiler bileklerim de, göğsümde sürgülenir

Söyledikçe şarkılarını güzel kadınlar.

Hayat dediğin, söylenir hayat sevgilim ancak yaşanırsa

Senin mısralarında güzel, haydi, seril de üzerime

Ben mutlu öleyim bâri.

                        Mahşere açılırım…

 

Ruhumu mahşere

Kalemle sürgülerim,

Cümlelerle süzerim

Huzurunda yaratıcımın.

Keskin cümlelerle çevrilir ruhum,

Titrer ellerimde sevgilim,

Parçalanmış imdatlar kulağıma

Okunur her bir yanından mahşerin.

Aşk pazarıdır,

Sevgi meydanıdır,

Ölülerin cengidir,

Güzel bir bahar yarınıdır,

Umut; merhamet adında sarılır bana

Aziz bir mahşer günü!

 

                   Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

            Yarıda bırakılan adalet…

 

Gerçek bir adalet adına yola çıkıp da

Yarım bırakılan her bir şey,

Ta ki tamamlanana kadar insanlığa ve tüm canlı varlıklara

Bir bela, bir felaket olarak

Durmaz yağar üzerlerine,

Sonuçlandırılmayan sorular ve sorunlar da böyledir daima.

Eğer tamamlanmaz ve tamlandırılmazlarsa,

Everest dağlarından yuvarlanan

Bir yumak kar gibi

Ta ki aşağılara inene kadar

Altından kalkılamaz bir çığ hâlini alacaktır ve almaktadır da.

Tarih buna şahit, çünkü tekerrür ediyor durmadan.

Adaleti değil asıl,

O cinayetlerini yarıya gelmeden terk etmeli değil mi insan.

 

                                     Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                         Kahrolsun arsızlar…

 

Adaletsizlik arsızlığını yapan her bir yönetimi

Ve her bir insanı kınıyorum.

Erkeğin erkekle sex ve cinsel ilişki kuranlarını kınıyorum,

Bu arsızlığı destekleyenleri kınıyorum,

Bu arsızlığa taraf olanları ve destekleyenleri kınıyorum.

Bu arsızlığa muhalefet yapmayanları kınıyorum,

Bu arsızlığı serbest bırakan devletleri ve yöneticilerini kınıyorum.

Bu arsız insanları ruh hastalıkları hastanelerinde

Tedavi altına almak gerektiğine inanıyorum,

Eğer iyileşmeyi kabul etmez ve bu arsızlıklarını

Seve-seve, bile isteye sürdürmek eylemine devam ederlerse

Acilen sınır dışı edilmeleri gerektiğini düşünüyorum.

Kalben bile bu arsızlara Sevgi saygı besleyenleri de kınıyorum.

Kahrolsun bu arsızlıkları bile seve işleyen her varlık ve yönetim.

 

                                              Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                    Alacakarga ile farenin savaşı…

 

İblisten ve iblisin dostlarından alacağın intikamı

Unutursan eğer,

En kısa sürede onurunu,

Sonrasında da şu hayatta ve ebedi yaşamda

Yenilginin yüzünü her an görmeye başlayacaksın.

İyi ve hikmetle düşün lütfen.

Bir savaş filmi seyrediyordum

Cennetin krallığı adında bir film,

Sabaha karşı güneş yeni doğmuştu,

Birden karşımda otuz metre kadar ileride

Bir alacakarga ile farenin birbirleriyle kavgaya tutuştuğunu,

Birbiriyle çetin bir savaşa giriştiğini seyrettim,

Ve dedim ki kendi kendime; adalet dünyada sağlanmadıkça

İnsanlar arasında ki kanlı savaşlar da ermeyecek asla bir sona.

 

                                                 Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

             Kuru kalabalıklar…

 

Bilge, hikmetli, kudretli şairlerini,

Yazarlarını, sanatkârlarını

Desteklemeyen zenginlerden,

Desteklemeyen yöneticilerden

Ve desteklemeyen halktan,

Ne bir onur bekle,

Ne de bir samimiyet.

Çünkü

Bilge, hikmetli ve kudretli şair ve yazarlarını,

Maddi mânevi desteklemeyenler,

Bencil, menfaatperest

Ve kibirli, kuru bir kalabalıktan başka bir şey değillerdir.

Ben böyle düşünmekteyim.

Senin fikrinde senindir.

 

               Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

        Adaleti olmayan kahramanlık onursuzluktur…

 

Kahramanlık diyorlar asırlardan beridir, neyin nesidir ki bu,

Kahramanlık ölüme direnmek değil asıl,

Yaşamaya yürümektir, yaşamaya yürümeli ki insan

Her türlü şartlar içerisinde bile kurtarabilmek için mâsumları.

Ölüm ise sâdece aşka kanat çırpmaktır,

Biz kanatlarımızı da

Aşka uçmayı da daima sevmişizdir.

Kahraman görünebilmek olmamalı asla arzumuz,

Bir huzur, ebedi bir aşk hayatı,

Bilgece ve hikmetlice paylaşmak olmalı arzumuz kâinatı,

Alın öğleyse kahramanlık sizlerin olsun,

Âdil yaşamak ise benimdir, onurumdur o benim, şerefimdir.

Unutmayın ki kahramanlıklar unutulur ve düşer, silinirler,

Fakat adaletin mükâfatı ise bâki kalanlardan olacaktır.

 

                                                Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                Bakmak ve görmek…

 

Ruhlarını iblise satanlar

Adalete küfredip

Katliam ve sefa ile tutarlar ülkelerini.

Ruhlarını meleklere dost yapanlar ise

Adaletle,

Bilgelikle, safa ile yönetirler ülkelerini.

Her bir şey aklın ayarında görülebiliyor,

Bakmak yetmez,

Baktığın yer de ki anlamı görmekte gerekiyor.

Yoksa baktığının sana ne gibi bir faydası olabilir ki,

Ancak baktığın yerde ki anlamı görebilmek içinde

Hikmetli bir bilgelik gerekir,

Hikmetli bir bilgeliği kazanabilmek içinde

Aşk’ı ve gayreti olmalı insanın, onu ben kazanmaya çalışıyorum.

 

                                         Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

                       Savaş ne için yapılmalı…

 

Âdil bilgeler dediler ki bu savaşlar bizlerin değil.

İnsanlar ilk önce Rab için savaştıklarını zannettiler,

Sonra anladılar ki

Topraklar, mallar, mülkler ve hazineler için savaşmışlar,

Ah zâlim nankör insan ne de gözü aç,

Para pul uğruna cinayet işliyor eli kanlı kâtil.

Her şey anlaşılır,

Günü ve vakti geldiğinde her bir şey anlaşılır, ilahi mahkemede.

Rab tarafından istenmeye-istenmeye en âdi caiz sayılan savaş,

Yine Rab katında bir büyük günahtır aslında o savaş.

Onu da ancak her bir barış içinde ki yol denendikten sonra

Adalet yerine getirilsin diye son bir hamle olarak yapabilirsin.

Sâdece toprak, mal mülk ve hazineler uğruna yapamazsın,

Unutma ki hiçbir savaş onurlu değildir ve olmayacaktır da.

                                              

                                              Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

Yazar, şair Nafiz coşkunun, yayınlanan diğer kitapları:

...

1: Kelebek mevsimi ve saklambaçlar şehri…

2: Elma kokuları ve yağmur zamanı…

3: Azap yağmurları…

4: Sevgili nâna ve mektupları…

5: Papatya mevsimi…

6: Gece yürüyüşü…

7: Sevgili tutya ve mektuplar…

8: Sürgün şehir…

9: Su kavmi ve Ruhûl Kudüs...

10: Şafak gemisi…

11: Gemileri yaktım Aşk ülkesinde…

12: Sürgün çocuklar…

13: Siyah incir ve mavi kelebek…

14: Sofia filo ve mektuplar…

15: İstanbul da sanat ve aşk…

16: Afili yalnızlıklar şehri…

17: Şairler anarşist olurmuş…

18: Sular kesti kılıçları…             

19: Kafa kâğıdı…        

20: Hikmet ve felsefe…

21: Olmak ya da olmamak…

22: Papirüsler…

23: Meleklerin şehri…

24: İstanbul’un kanatları altın da…

25: Kırmızı yağmurlar…

26: Sobe, körebe ve saklambaç…

27: Bakır cezve…

28: Kaldırımda demlenen fikir…

29: Senfoni gülüşü…

30: Sevgiliye senfoni ve aforizmalar.

31: Ölümsüzlük senfonisi ve Felsefik yazılar.

32: Felsefe ile şiirin buluşması.

33: Çirkin kral ve fikir yazıları.

34: Ölü şairler mezarlığı.

35: Cennetin çocukları.

36: Şairler kenti ve aforizmalar.

37: Kelebekler şehri ve Felsefik notlar

38: Tutsak melekler ve fikir yazıları…

39: Şair korsanlar ve aforizmalar… 

40: Şehrin azizleri ve Felsefik yazılar…

41: Sofia filo ve aforizmalar…                            

42: Faili meçhul sevdalar ve aforizmalar…

43: Kırmızı balık ve aforizmalar…

44: İhbarlanmış aşklar ve Felsefik notlar…

45: Kılıçlar ve kalemler…

46: Pur si muove ve aforizmalar…

47: Şairlerin ölüm dansı ve aforizmalar…

48: Düşmanlar ve sevgililer…

49: Soprano ve kanlı sözler…

50: Kurşun askerler ve aforizmalar…

51: Ölüm öpücüğü ve aforizmalar…

52:Kale düştü ve felsefik yazılar…

53:Şairin kurşun kalemi ve aforizmalar…

54: Şairin seyir defteri ve aforizmalar…

55: Kartal yuvası ve aforizmalar…

56: Kelimelerle dans ve aforizmalar…

57: Yalnızlık senfonisi ve aforizmalar…

58: Aksiyon ve aforizmalar…

59: Aşk yasası, Aşk diyalektiği…

60: Sinekler lordu ve aforizmalar…

61: Kod-adı şair ve aforizmalar…

62: Su akar yatağını bulur…

63: insan ilişkileri ve aforizmalar… (karma)

64: Sokrates’in intikamı ve aforizmalar…

65: Cehennem melekleri ve aforizmalar…