KİTAP ADI: CADI AVI VE AFORİZMALAR... (kitap: 70. author poet yazar şair Nafiz coşkun)
Felsefik yazılar,
jurnaller, fikir yazıları, makaleler, şiirler, aşk,
Aforizmalar, hikmet,
sanat ve sonnet…
♛ ♣ ♡
Cadı avı ve aforizmalar. Kitap: 70
☆☆☆
Bâzen onlarca kumandandan ve
politikacıdan daha çok faydalı iş yapar bilge cesur bir şair…
Seçimleriydi insanı
iyi ya da kötü eden,
Kör talih yoktu
aslında kalbinde kaderin de insanın…
Düşüncelerimin,
aforizmalarımın erdemleşerek olgunlaşmasın da ve hayatın içerisinde ki
zorluklara cenderelere karşı cesur duruşumu gardımı alışımda benden
yardımlarını geri çekmeyen meleklere teşekkür ediyorum. Ve o çok değerli tüm
bilge hikmetli sanat felsefe insanlarına teşekkür etmeği kendime aziz bir vasıf
olarak görmekteyim çünkü onlara gönülden teşekkür etmek bile benim gibi bir
mücrimi azizleştirebilir. Ben sadece iyi insan olmaya çalışan o aziz sanatkârım
olan Rab Allah’ın yarattığı Aşk budalası bir varlığım, sağlıcakla, hoşça kalın.
Nafiz coşkun.
☆☆☆
Yazar şair düşünür ve
sanat insanı: Nafiz coşkun ile iletişim adresleri: e-posta: n.coskun006@gmail.com
Ve ayrıca daha çok
facebook Messenger,
Twitter ınstagram
linkedln pinterest adreslerinden ulaşabilirsiniz.
Bu ve tüm
kitaplarımın telif hakları, basım, yayın, satış hakları Nafiz Coşkun’a aittir.
İzni alınmadan kitabın tümü, ya da bölümleri, mekanik, elektronik, manyetik ya
da başka yöntemlerle çoğaltılamaz, bastırılamaz, medyada okunamaz, şarkı türkü
yapılamaz.
…
Baskı
Ofset baskı merkezi
/
Matbaa sertifikası
ISBN:
☆☆☆
Kitap içerisindeki
Felsefik yazıların, şiirlerin, makalelerin ve Sonnetlerin sayfa numaraları:
…
Sayfa: 7.
ŞAİRİN(kendimin)SANAT TARZI
Sayfa: 9: Demlenmek…
Sayfa: 11: Ülkenin
genel durumu… (sonnet)
Sayfa: 12: Sizi ve
makamlarınızı kimler yönetiyor… (sonnet)
Sayfa: 13: Sultan
Süleyman’a da kalmamıştı dünya… (sonnet)
Sayfa: 14: Kaybolmuş
çobanın hikâyesi…
Sayfa: 16: İltifat
isteyen sevgilisine… (sonnet)
Sayfa: 17: Mücadele
dünyasındayız… (sonnet)
Sayfa: 18: Umursanmayanlar…
Sayfa: 20: Şiddet ve
haksızlık…
Sayfa: 22: Yerle bir
olur şehirler… (sonnet)
Sayfa: 23: Size
cevaben…
Sayfa: 24: Güzel
şeyler vardır…
Sayfa: 25: Madem hak
yere düştü, leş olsun o devlette…
Sayfa: 26: Görün
gerçeği…
Sayfa: 27: Yalancı
insan… (sonnet)
Sayfa: 28: En ünlü
hırsızlar…
Sayfa: 29: Diriler ve
ölüler vardır…
Sayfa: 30: Sen
mi? (sonnet)
Sayfa: 31: Haksızlığa
sessiz kalma…
Sayfa: 32: Gemi battı
artık… (sonnet)
Sayfa: 33: Gazap,
azap, lânet haktır, merhamettir… (sonnet)
Sayfa: 34: Hak nasıl
mı alınır, bekleyin ve görün…
Sayfa: 35: Ne
istediniz de buldunuz belanızı…
Sayfa: 36: Neler
oluyor farkında mıyız?
Sayfa: 37: Umut
edebilirim… (bir şarkı daha)
Sayfa: 38:
Muhasebesini yapın ruhunuzun ve insanlığın…
Sayfa: 39: Nasihat
istediler…
Sayfa: 40: Fakir bir
adam dedi ki şaire… (sonnet)
Sayfa: 41:
Dostlarınızı üzmeyin… (sonnet)
Sayfa: 42: Hayatın
tadı senmişsin meğer… (sonnet)
Sayfa: 43: Hırsızlar,
aptallar ve korkaklar…
Sayfa: 44: Öğlesine
işte…
Sayfa: 45: Güz
yaprakları gibi… (bir şarkı daha)
Sayfa: 47: Şair ve
bir kadın arasında…
Sayfa: 48: Dua…
Sayfa: 50: İhtilal mi
dedin…
Sayfa: 51: Bir fahişe
ile şair arasında…
Sayfa: 53:
Politikacılar ve bir kısım halk… (sonnet)
Sayfa: 54: Bir dudak
sohbet arası… (sonnet)
Sayfa: 55: Bir ölünün
ardından…
Sayfa: 56: Şimdi inin
aşağı, dedi şair onlara…
Sayfa: 58: Ne tesadüf
öğle değil mi?
Sayfa: 59: Soru…
(sonnet)
Sayfa: 60: Göz
göre-göre soygun…
Sayfa: 61: Umuduna
sımsıkı sarıl, ayağı kalk…
Sayfa: 62: Ne
olabilir, neye dönüşebilir, düşünün…
Sayfa: 63:
Motivasyondan… (sonnet)
Sayfa: 64: Gasp
ediyor insan hayatını her varlığın… (sonnet)
Sayfa: 65: Şair bastı
kahkahaları… (sonnet)
Sayfa: 66: İyi
sözünde kim durmaz iblisten başka…
Sayfa: 67: Kimdir
kötü olan, aklı karıştı insanın…
Sayfa: 69: Şimdi âsi
bir şiir zamanı…
Sayfa: 71: Ne değişti
ki sizden başka… (sonnet)
Sayfa: 72: Kanadı
yaralarımız… (bir şarkı daha)
Sayfa: 73: İki şair
arasın da geçen konuşmalar…
Sayfa: 74: Umurumda
bile değilsiniz…
Sayfa: 75: Kederi bile
isteye davet ediyor insanlık…
Sayfa: 76: Bir aşk
masalı… (bir şarkı daha) (sonnet)
Sayfa: 77: Durun
artık…
Sayfa: 79: Kimdir
zafer kazanacak olan…
Sayfa: 80: Dost
muhabbeti… (sonnet)
Sayfa: 81: Eksik
işleri insanın… (sonnet)
Sayfa: 82: Kendilerini
tanrı zanneden budalalara…
Sayfa: 84: Halk ve
yöneticiler…
Sayfa: 85: En basit
ifadelerle seninle aramız da…
Sayfa: 86: Ateş
dansından ibaret şu yaşamak…
Sayfa: 87: İyi
geliyorsun ruhuma… (bir şarkı daha)
Sayfa: 89: Ne
kaçırdığının farkında mısın? (sonnet)
Sayfa: 90: Merhamet
kapısını kapattım… (sonnet)
Sayfa: 91: İlahi
kitaptan hatırladığım… (sonnet)
Sayfa: 92: İnsanlar
birbirine acımasız…
Sayfa: 94: Senin
güzelliğin mi?
Sayfa: 95: Olmak mı
dediniz, hadi ya… (sonnet)
Sayfa: 96: Başlamak
bir yerlerden…
Sayfa: 99: Sevgili
olabilmek… (sonnet)
Sayfa: 100: Gerçekten
haklı olan kim, âdil olan kim…
Sayfa: 101: yazarın
bugüne kadar yazdığı kitapların isimleri…
☆☆☆
Nafiz derki:
…
Sevgili Mikel’e,
Cibril’e ve Şafağa ve sana
Ve senin için
sevgilim.
Sevgili İsrafil’e,
Ölüm meleği Azrail’e
ve Ruhûl Kudüs’e Teşekkür ediyorum.
Sonnet ve şiirlerimi,
tane-tane,
Yavaş-yavaş ve
yumuşak bir ses ile oku.
Fikir yazılarımı,
makalelerimi, aforizmalarımı,
Şiirlerimi,
sonnetolarımı, kelimelerimi, hikâyeciklerimi,
Jurnallerimi okurken
düşünerek oku!
Anlamak istiyorsan bu
dediklerimi yerine getirmelisin!
Ve unutma ki hikmetli
düşünerek okumak;
Erdemlilerin,
kibarların,
Asaletli,
Asil insanların aziz
bir vasfıdır, karakteridir, sanatıdır unutma!
Sonnet. Nafiz coşkun
☆☆☆
ŞAİRİN(kendimin)SANAT TARZI.
Bu yazıyı tüm
kitaplarımın baş sayfalarına yerleştiriyorum!
Beni ve sanat şiir
tarzımı anlayabilmek için bu yazımı lütfen dikkatlice kendiniz ya da karşılıklı
bir insanla okuyunuz ki benim yazmış olduğum eserlerimi daha iyi anlayabilmeniz
mümkün olsun. Kendisine yazar şair düşünür ve sanat insanı unvanlarıyla seslenen
o akılcı romantik adamın yani benim ne tarzda yazdığımı, nasıl bir nazm ölçü
kullandığımı şu ifadelerle beyan etmek istiyorum. Şu aziz iki cümleyi çok
irdeledim, olmak ya da olmamak ile anlamak ya da anlamamak cümlelerini. Ve
anladım ki bu iki aziz cümle beyni dolmaya başlamış bir insanın tüm hayatını
şekillendiren kafa kâğıdıdır, ruh haritasıdır. Düşün ve anlamaya çaba göster,
olmak için ise bilgi ile meseleleri anlamak gerektiğine inandım daima. Şiiri,
felsefeyi, fikirlerimi, telkini sonnet kalıbında, sonnet nazmın da
birleştirdim, ha bu arada hatırlatmak isterim ki zâten kaliteli bir şiirin
fikirsiz felsefesiz olması mümkün değil. Bazen de kimi yazılarımda sokak
lisanını kullanmayı ihmal etmedim çünkü sokağın ayrı bir lehçesi vardır bunu
inkâr edemem, iyi ya da çirkin sokağın o çok farklı argosunu bile kullandığım
oldu. Her bir aklın, her bir anlayışın anlayışına göre anlatmaya çalıştım ve o
sokak şairi üslubu yanında birde salon şairi ile aforizmacıların lisanını
kullanmayı da ihmal etmedim. Bazen insanların o geçmişten bugüne hiç değişmemiş
aynı olan ezberlerini bozmuş oldum bu farklı yazılarımla, bu farklı sanat
tarzımla. Çoğunlukla bazen de insanların düşünce güçlerini artırmaya çalıştığım
oldu. Hem sokak lisanını, sokak felsefesini ve hem de yüksek akademi lisanının
felsefesini kullanmayı kendime has bir tarzda uygun gördüm. Aynı kitap
içerisinde hem Sonnet’i, şiiri, makaleyi, jurnal yazılarını ve bazen de minik
hikâyecik roman kokulu yazılarımı ve ayrıca laubali bir lisan tarzını da ihmal
etmeden kullandığımı yazılarımda göreceksiniz çünkü kötülüğe karşı laubali
olmamak mümkün değildir erdemli bir insan için. Ve hatta çok basit anlatılar
ile süslenmiş şarkı sözü olabilecek dizeleri, şiirleri, Aşk’ı, Hikmet’i,
kavgalarımı, hatalarımı, pişmanlıklarımı, halkımı, birbirinden çok farklı insan
kalıplarını, farklı kültürdeki insanların isyanlarını, sohbet şiir
kültürlerini, yalnızlıklarını, zaferlerini, yenilgilerini, umutlarını ve birçok
şiirde olduğu gibi karamsarlığı değil, tam tersine insanları karamsarlıktan
çıkartabilmenin uğraşısını göreceksiniz yazılarımda. Biliyorsunuz ki felsefi
bir mesele üzerinde hikmetlice düşünmeye çalışmak insanın düşünce gücünü
artırıyor. Ve işte bende Felsefik yazılar ile yoğurduğum mayaladığım şiir
sonnet sanat düşünce fikir hamurumu kendime has yepyeni bir modern sanat
tarzında sizlere ikram ediyorum, isteyen alabilir, alırsanız eğer zararlı asla
çıkmayacaksınız emin olabilirsiz, çünkü ben de sizler gibi iyi bir insan olmaya
çaba gösteren bir varlığım.
Yeniden kısaca tekrar
etmem gerekirse eğer, Tüm eserlerimin kitaplarımın tarzı şöyle ki yazılarımın
büyük bir bölümünü, fikirlerimin bir kısmını sonnet kalıbı nazmında, şiirsel
kendime has Felsefik hikmetli dokunuşlarla yazdım. İşte bu bana has nazm ile
tarz birleşince dünyada bir ilk oldum desem yeridir. Ayrıca bu nazm tarz
birleşmesiyle yazılan bazı eserlerimin okunuşu konuları gibi zor, ağır
gelebilir bazılarınıza. Lütfen yazılarımı daha dikkatli, yavaş ve seçici,
tane-tane, düşünerek okuyunuz, anlamadığınız kelimelerin manaları için lütfen
sözlüğe bakınız, bir kelime insan vücudundaki iskeletin parçası gibidir
anlamını bilmeden okuyup geçerseniz hiçbir fayda göremezsiniz, zarara girmez
erdemliler, kısacası ben Şiirle felsefeyi birleştirdim!
Demlenmek…
Demini almamış
Hiç bir yiyeceğin
Ve hiçbir içeceğin
Faydası ve tadı,
güzelliği
Hem olgunlaşmış
değildir
Hem de çok faydalı
sınıfa girmez.
Demini almamış
fikirlerden
Mutlak bir fayda
beklemek de
Elbet de saçma ve
aptallık olurdu.
Demlenmek ve demlenmeyi
Hikmetlice, sabrederek
Ve çalışarak beklemek
gerekiyor,
Yani uzun lafın kısası;
Demlenmeden ve
demlemeden
Doğru bir iş yapmış
olmuyor insan.
Tabi ki bir de
demlenmiş yiyecekleri, içecekleri
Ve hem de demlenmiş
fikirleri yiyip içtikten
Ve dem sonrası Fikret
’meye başlayınca,
İnsanın tüm bunları hazmetmek
süresi de var,
Yiyecekleri, içecekleri
Ve fikirleri içimiz de,
aklımız da demlemek kadar,
Hazmetmeyi de
Sabırla beklemek
gerekli insan,
Sevmeklerimiz de
böyledir,
Sevmeklerimiz de demini
almadan
Çok faydalı işlere
yaramıyor.
Uzun lafın kısası;
Demini almamış sevgiden
de
Fikirden de,
İnsandan da çok güzel,
iyi şeyler bekleme kardeş,
Çok şey beklemek
Ancak aptallık olmasın
da
Peki, ya ne olsun.
İster buna kıvamını
bulmak deyin,
İsterseniz olgunlaşmak
deyin,
İsterseniz kemale ermek
deyin,
İsterseniz
terbiyelenmesi deyin,
Doğru olacak her ne
derseniz deyin
Mutlaka demini,
kıvamını, olgunluğunu,
Terbiyesini, kemale
ermesini beklemek gerekli.
Ben anlattım, gerisi
sende.
Ülkenin genel durumu…
Dar gelirli ve asgari ücretliye
sordular,
Dediler ki;
Ödemelerinizi yaparken
Yanınızda para taşır
mısınız?
Yoksa banka kartı ile
mi ödemelerinizi yaparsınız,
Dar gelirli, asgari
ücretli
Şöyle cevap verdi,
Dedi ki;
ödemelerden geriye para kalıyor mu ki
Yanımız da
taşıyacak paramız olsun.
Faturalardan
Ve ihtiyacımız olan
alışverişlerden
Geriye para kalıyor mu
ki
Banka kartımız da
paramız olsun.
Sonnet… Nafiz coşkun
Sizi ve makamlarınızı
kimler yönetiyor…
Bir memur, bir başkan,
Bir işçi, bir yönetici,
Bir hâkim, bir savcı,
Bir asker
Veya da bir lider
Her kime biat etmiş ise
İşte o makamı ve onun hayatını
da
İşte o biat ettiği
Ve ya o biat ettikleri
kişiler
Ve o kişi ve kişilerin
Sistemi, inanışı
yönetiyor,
Yönlendiriyor demektir.
Ben mi?
Ben hiçbir insana
değil, adalete biat ettim kardeş.
Sonnet…
Nafiz coşkun
Sultan Süleyman’a da
kalmamıştı dünya…
Haksızlık yapıyorlardı,
Yaptıkları
haksızlıkları
Bir erdemmiş gibi
konuşuyorlardı politikacılarla
O doymak bilmeyen
zengin züppeleri,
Şair de dedi ki;
mazlumun hakkı elbet alınır,
Sevdiklerimi inciten
Beni parçalamış olur,
Ben ise
O parçalanmış her bir
zerremle
Daha da kudretlenerek
Size savaş açarım,
Kim durabilir ki
Öfkelenmiş büyük bir
şairin etrafında,
Hem kaçacak hiçbir
yeriniz de olmaz o gün.
Sonnet… Nafiz coşkun
Kaybolmuş çobanın
hikâyesi…
Ben kayıp çobanıyım
ülkesinin,
Koyunları hiç olmayan,
Dünya gezegeninden
Uzaya doğru baş aşağı
asılan,
Beklemeksizin ilerleyerek
Dönüp ve hiç durmayan,
Ben ışığını yitirmiş
Kendisini gün yüzüne
boyamış şair,
Karaçalı ağacından
farksız
Fakat kendisini manolya
ağacı farz eden,
Rüzgârını yitirmiş bir
şövalye gibi bâzen,
Yayını düşürmüş
süvarimdir
O uçsuz bucaksız zannedilen
yollarda,
Suskun, kör ebe
oyununda gözü sürekli bağlanan,
Zamanın akrebine
sokulan,
Yelkovanında savrulan
Sonbahar yaprakları
gibi,
Bir oyanı bir buyanı,
sonra çok ötelere!
Sonra da şair şöyle
devam etti sözlerine,
Dedi ki;
Buğdaylar sevgilim buğdaylar,
Buğday, başaklarında
kanlanır,
Canlanır buğdaylar
başaklarında,
Rengini yağmur
sularıyla alır incirler,
Topraktan alır rengini
O süt dolu incir
tanecikleri,
Nehir sularıyla yıkanır
nar ağaçları,
Bir şair senin için
vurulur ellerinde aşkın,
Bir şair senin için
yaşar,
Yaşarsa da şu küstah,
yalancı insanların arasında ömrü!
Aşk rengini kalbinde ki
hünerden alır,
İnsan sevdiği kadar
vardır meleklerin katında,
Üzüm, toprağından alır
rengini,
Birazda memleketinin
havasından, suyundan,
Benim kalbim ise
seninle sevgilim.
İltifat isteyen sevgilisine…
Hiçbir şairin geriye
dönemeyeceği güzel gözlerin var senin,
Ölüm denen o gizemli
varlık bile
Senin huzurunda öleceği
bir gerçek değil de ya nedir.
Hangi âşık huzuruna
varıp da
Geriye dönebilmiş ki
gözlerinden,
Sözlerinin etkisine
kapılan hangi varlık yaşayabilmiş ki
O hangi güzel kokulu
bitkiler
Seninle karşılaştıktan hemen
sonra
Ben daha güzelim demeye
cesaret edebilmiş ki
Cümleler sevgilim
cümleler,
İnsanın ruhunu kanatan,
Ya da ölülere yeniden
can veren cümleler.
Peki, o hangi usta
şairin o güzel cümleleri
Senin de o güzelliğini anlatabilmeye
kudret yetirebildi mi?
Sonnet… Nafiz coşkun
Mücadele dünyasındayız…
Sorsana kendine bir,
dedi şair,
O hangi görkemli aşkı,
geçebilmiş ki hazinesi dünyanın.
Hiçbir mutluluğu da yetmiyor
artık onarmaya,
Haksızlık gören
Şu mazlum insanların
dünyalarını!
Dedi ve sustu şair.
Ve sonra birden bire şu
cümleler aktı
Arasından iki
dudağının, dedi ki;
Mutlak kaderin oku
değil kanatan ruhunu insanın,
Tercih ettiği o kendi
elleriyle seçtikleridir aslında.
Uyu, uyan, hep aynı
hikâyesi insanın,
Açtığında ve yumduğunda
gözlerini.
Kısacası iyinin ve
kötünün,
Zâlimin ve adalet
arzulayanların kavga meydanındayız.
Sonnet… Nafiz coşkun
Umursanmayanlar…
Aç kalanın isteksizde
olsa
Son eylem hamlelerinden
birisi de;
Çöpleri karıştırmaktır,
Kedi, köpek ve ya
insan,
Oradan çıkartmaya
çalışırlar
Çocuğunun okul
masraflarını,
Aç karınlarını
doyurmanın çaresini orada ararlar,
Giyinip korunmak için
soğuktan,
Bir şeyler bulmak
çabasıyla Metropollerin çöplerinde
Kirli bir dünyanın
akışına bırakırlar kendilerini,
İstemeden de olsa,
Çalmak, haksızlık
yapmamak için,
O herkesin iğrenip
hoşlanmayarak fırlatıp attığı,
Çöplüklerin yolunu tutarlar
her gece.
Şair dedi ki;
Şehirlerin,
metropollerin çöplüklerinde
Aç karınlarını
doyurmaya çalışan
İnsanlar varsa hâlen şu
anlarda,
Hâlen şu saatlerde
Haksızlığa uğruyorsa
devletleri
Ve milletleri tarafından
insanlar,
Bu da demek oluyor ki
O devletlerin namusunda
koca bir leke, pis bir koku vardır.
Bu hırsızlık,
dolandırıcılık kokusudur.
Ve adalet olması
gereken
Şu mülkün temelinde ki
kolonlarda ise;
Büyük, hem de birkaç
çatlak,
Ar çatlağı,
Ve namus çürükleri,
nâmussuzluk var demektir.
Bilirsiniz nâmus
kelimesinin karşılığını
Diğer kitaplarımda da
adalet olduğunu
Târif ve ispat
etmişimdir,
Yâni bu da demek oluyor
ki
Bir ülke de, bir yer de
ve ya bir aile de adaletsizlik oluyorsa,
Orada nâmussuzluk var
demektir,
Ve bundan her bir insan
sorumlu tutulacaktır.
Sonra da şair şu onca
adaletsizliğin arasında,
Şöyle dedi ve tamamladı
konuşmasını,
Dedi ki;
Her şehir mutlaka
kıyametten önce yıkılır,
Kıyametten önce
yıkılmadık hiçbir şehir kalmayacaktır,
Yapanın yaptığı başına
gelmeden ölmez,
Ve bu arada şunu da
unutmayın ki Rab boşuna konuşmaz,
Bu şair de yalan yere
asla yazmaz.
Şiddet ve haksızlık…
Erkek veya kadın, bitki
veya hayvan,
Hakaretlere ve şiddete
mâruz kalarak yaşıyoruz,
Yaşamaya çabalıyoruz,
Tam da böyle büyüyoruz,
Bâzılarımız henüz
hayatın yarı yolunu bile
Tamamlayamadan ya
öldürülüyorlar,
Veya da intihar etmek
zorunda kalıyorlar,
Belki birçoğumuz da
Ruh ve sinir tedavisi
görmek zorunda kalıyoruz,
İnsanları tedavi eden
ruh ve sinir hastalıkları uzmanlarının bile
Birçok sorunu başından
taşmış,
Bâzılarımız bir kamyon
dolusu psikolojik sorunların
Sahibi olduruluyorlar
Ve o sorunlarla
Yüz-yüze yaşamak
zorunda bırakılıyoruz,
Birileri yalancıktan
umursar gibi yapıyor,
Oysaki gösteriş
yapıyorlar biz bunun farkındayız.
Bâzılarımız da bize
yapılan,
Hatta çocukluğumuzdan
beri yapılan
O şiddet gibi şiddetler
sergilemeye başlıyoruz,
Aslında ben bu değilim,
diyor insan kendi kendisine
Fakat zorladıkça
zorluyor insanlar birbirlerini şiddete,
Biz kibar olmak,
Erdemli, huzurlu bir
hayatı arzuladıkça
Yaşamın her alanında
Her an bizleri çileden
çıkartacak,
Kibarlıktan
uzaklaştıracak
O kadar çok haksızlığa
Ve o kadar çok hakaretlere
mâruz kalıyoruz ki
İnanın şu milyonlarca
İnsan kalabalığının tam
ortasında,
Ses verseniz bile
kimseler duymuyor sizi.
İmdat çığlıklarının
kaçına cevap veriliyor ki zâten.
Ses verin, bakın
sesinizi duyan var mı?
Duysalar bile ne gibi
yardım da bulunuyorlar,
Kocaman bir
umursamazlık
Ve ya da gösteriş için
yapılıyor birçok şey.
Peki, ya siz,
Ses versem sesimi duyar
mısınız?
Bir fısıltı bile
yetmeli aslında
Birilerini umursuyor
olana.
Peki, ya siz!
Sizlerde mi o umursuyor
gibi numara yapanlardansınız.
Yerle bir olur
şehirler…
Mutlak kaderidir ki
Yerle bir olmayan
Hiçbir şehri kalmayacak
dünyanın,
Hâlen acaba neyin
O aptalca kavga ve
savaşına tutuşur ki insan,
Anlaması vehim,
anlamaya çalışması beyinde kezzap.
Neden peki, yerle bir olup
yıkılacak diye soran olursa
Şu dünya da kıyamet
öncesi tüm şehirlerin,
Derim ki onlara;
Zâten kavga ve savaşın
ateşlerini tutuşturan insanoğluna
Yıkılmış şehirler
verilmesinde peki, ya ne olsun,
Diye cevap veririm
onlara.
Benim yaralarımı
Mohikan kabilesinden bir mazlum sardı,
Peki, ya ben kimin
intikamını almalıyım sizce.
Sonnet… Nafiz coşkun
Size cevaben…
Şaire dedi ki birkaç
insan;
Senin yazılarını, senin
şiirlerini,
Senin sözlerini,
Senin fikir ve
felsefeni hem anlayamıyoruz,
Hem de beğenmiyoruz,
Şair de cevaben dedi
ki;
O benim yazılarımın,
O benim sözlerimin
alıcıları,
O benim sözlerimin
okuyucuları,
O benim sözlerimin
anlayanları
Ve o benim sözlerimin
sevenleri ancak
Erdemli, anlayışlı,
bilge insanlardır,
Sizin ne sevginize
Ne de beğenilerinize asla
ihtiyacım zâten yok
Ben ancak benim ağacımı
sevene,
Ben ancak benim
ağacımın meyvelerinin taliplisine
İkram da bulunurum,
Sizin gibilerine
ikramda bulunmak ise
Bana ancak
İsraftan başka bir işe
yaramaz,
İsraf ise; benim hem
insanlık kültürümde
Hem felsefem de
Ve hem de ilahi din
inancımda kınanacak pis bir hamledir.
Diyeceğim budur.
Güzel şeyler vardır…
Şaire dediler ki;
Şu insan bir şeyler
konuştu,
Çok şeyler söyledi,
Şair de şöyle cevap
verdi,
Dedi ki;
Güzel, erdemli bilge
insanların nasihati
Ve öğütleri bizlere
onurdur,
Huzur verir ancak bize,
Ecza olur ruhumuza
onların
O güzel sözleri,
Varsın çok şey
söylesinler.
Erdemli bir dost bize
dedi ki;
Başınızı ağrıttıysam
bağışlayın beni,
Bizde cevaben dedik ki
ona;
Erdemli bilge dostların
konuşmaları
Bizim başımıza ağrı
sızı vermez,
Keder vermez,
Verse-verse ancak
Ecza verir, huzur
verir, neşe verir,
Bilgelik verir, öğüt
verir.
Madem hak yere düştü, leş
olsun o devlette.
İnsanlar çalıştıkları
iş yerlerinden ücretlerinin,
Mesailerinin,
tazminatlarının,
Emeklerinin, alın
terlerinin karşılığının hepsini
Veya büyük bir kısmını
alamıyorlar,
Bu
ülkede de, diğer birçok ülkelerde de
Bu zâlimlik, bu mafia
kültürü, hırsızlık
Daima yaşatılmaya devam
etmektedir,
Oysaki devlet bu işleri
layıkıyla
Organize etmek için
kurulmuştur,
Halk bu haksızlıkların
yaşanmaması için
Kendisine devlet denen
kudretli bir yapı
Oluşturmuş
oluşturmasına
Fakat kendisinin bu
haklarını daima koruyup,
Adaleti de tam vakti günün
de sağlayacak olan
Devlet yöneticilerini seçmesine
rağmen,
O kendi haklarını
koruması gereken yöneticilerin
Ve politikacıların
hepsi de
Mafya kültürüne
kendilerini kaptırmaktan
Geri durmamışlardır,
E bu saatten sonra yere
düşmüş olan Hakk’ı,
Yere düşürülmüş olan adaleti
Ayağı kaldıramayan
devlete
Leş ol, çakalların akbabaların,
Leş yiyicilerin azığı
ol demekten başka ne diyebiliriz ki.
Görün gerçeği…
Evet, doğrudur,
Adalet mülkün
temelidir,
Evet, doğrudur,
Ne ekersen onu
biçersin,
Evet, bu da doğrudur,
Fakat kimi zaman,
Hatta çoğu zaman
Ektiğini mafia denen
örgütler,
Veya mafia denen devlet
çalmaktadır,
O halde Rab Allah’ın
azabı ve gazabı
Bu adaletsiz insanlığın
üzerine haktır merhamettir.
Bir ailede veya bir
şehir de
Veya da bir ülkede yapılan
adaletsizlikler
Büyüyüp çoğalıp
sınırını aştıktan sonra,
Ortaya çıkacak olan şey
olsa-olsa ancak
O adaletsiz temel
üzerine kurulmuş olan
Tüm yapıların bütününün
Bir gün yerle bir olup
kötürüm harap olmasıdır.
Kim görmüş ki çürük temellerin
üzerine inşa edilen
Yapıların uzun süre
ayakta kalabildiğini,
İnanmıyorsanız eğer bu
söylediklerime,
Bakın hâline dünyanın,
görün gerçeği,
Akıl eden bir işaret
yetmez mi?
Yalancı insan…
Soracaklar size
Büyüdükçe
En iyi yapabilmeyi
Öğrendiğiniz şeylerden
birisi nedir diye,
Aslında insan şöyle
cevap verse
Doğru olanı
Söylemiş olacak
aslında,
Demeli ki;
En ustaca yapabildiğim
şey büyüdükçe,
Daha çok yalan söylemek
Ve daha çok aldatmak,
Haksızlık yapmakta
ustalaştım.
Cinayet işlemekte
hünerleştim, deseydi eğer,
Daha doğru söylemiş
olurdu insanoğlu.
Sonnet… Nafiz coşkun
En ünlü hırsızlar…
Şaire en ünlü
hırsızlardan sorarlar
Şairde şöyle cevap
verir, der ki;
Dünyanın en aptal
hırsızları
Politikaya atılmayarak
yakalananlar,
Yakayı ele verenlerdir,
Dünyanın en ünlü
hırsızları ise;
Dünyayı soyan, soyup soğana çeviren
Bir kısım
politikacılardır
Çünkü onlar için halk
der ki;
Çalıyorlar fakat az da olsa
Yine de halk için
birkaç iş de yapıyorlar,
Şimdi anladınız mı?
Yaptığı ve yapacağı
hırsızlıkları, haksızlıkları halka,
Millete, dünya
insanlığına bile,
Suç teşkil etmiyormuş gibi
kabul ettirecek kadar
Yüzsüz, arsız, utanmaz,
arlanmaz ve kurnaz olan
O bir kısım şu dünyanın
politikacıları,
Dünyanın en ünlü
hırsızları ve dolandırıcıları da işte bunlardır.
Şunu asla unutmayın ki
ufak tefek cinayetler hırsızlıklar hariç,
Onların asla müsaade
etmediği çeteler,
İzin vermediği
şirketler, örgütler, insanlar asla çalamaz,
Çünkü ellerinin altın
da milyonlarca silahlı asker var.
Bir yerde hırsızlık
varsa o taşın altında mutlaka onlar vardır.
Diriler ve ölüler
vardır…
Acayip gülüşleri vardı,
Yoksul hâtıraların
ardından,
Sarmaş dolaş olmuş
ayrılık kalabalıklarından,
Sıyrılıp boşaltıyordu
şehirlerin içine kederlerini.
Solukları kimsesiz
uçardı bulutlara,
Diriler ve ölüler
yaşardı bu şehirde,
Hüzün ve mutluluk
adında
İki de çocuğu vardı.
Her şey bir aşk
hikâyesiyle başladı,
Çünkü çocuklar ışığı
Üzerlerine çekerlerdi
daima
Yeter ki
Onlarla ışığın arasın
da olmasın kimseler,
Dedi ve yoluna devam
etti şair.
Diriler ve ölüler
vardır,
Dedi ve sözlerine sonra
da şöyle devam etti;
Çocukları, aydınlık
daima takip eder,
Yeter ki Onlarla
aydınlığın arasına girmeyin,
Dedi ve şunları da
ekledi şair,
Dedi ki;
Diriler ve ölüler
yaşarlar bu şehir de bir süreliğine,
Sâdece kısa bir
süreliğine yaşarlar.
Mutlaka her bir şey bir
hesap iledir.
Sen mi?
Senin yüzünden çekilir
ay, aydınlığın avuçlarının arasına çekilir,
Seninle batar kana,
güller,
Batar seninle güneş
ufka bakarken hayallerimiz,
Senin yurduna konar ilk
önce göçmen kuşlar,
Sana uğramadan hiçbir
kelebek
Çıkmaz ilkbahar
yolculuklarına,
Ah ben artık seni nasıl
anlatayım
Şu bir masal diyarına
döndürülmüş dünyaya.
Senin yüzüne bakan
insan
Ya sarhoş olur
güzelliğinden,
Ya da ateş yerine
dönüşür kalbi,
Senin yüzünden batar
insan çıkmaz hayaller kuyusuna,
Ya terk eder dünyayı
derin sulara batarak
Ya da can verir sılasız
ufkuna bakarak senin.
Sonnet…
Nafiz coşkun
Haksızlığa sessiz kalma…
Dünyada ki insanlığın
Zorbalıklarını gören
Her erdemli bilge bilir
ki
O gerçek dost denen
Ölüm bizlere ilkbahar
gibi gelecek,
Şenlendirecek kalp
ülkemizi
Ve işte o gün bizimde
evimiz, barkımız,
Yurdumuz şenlenecek,
Hayatımız şâd olacak o
günden sonra,
Hem bizim evimiz de,
yurdumuzda,
Kalp ülkemiz de;
Aşk değil de peki, ya
ne olsun dedi bilge şair.
Ömrünün sonlarına doğru
yaklaşan
Her bir güzel yürekli
insana şu soruyu sor,
Deki onlara;
Dün, dünyada onca
zorbalık,
Haksızlıklar, cinayetler
yaptınız,
Peki, ya şimdi aşk
denen hazinenin yerine
Tercih eder misiniz
başka bir şeyleri.
Fakat ayrılmak vakti
gelene kadar o dünyadan,
Mutlaka haksızlıklara
karşı sessiz ve hamlesiz kalmayın
Çünkü aşk, adaleti
savunup yaşayanlarla beraber olacaktır.
Gemi battı artık…
Geminin üst katında
olduklarını zannedenler,
Sizler,
Kazandığınızı,
Üst sınıf olduğunuzu,
İnsanlardan gasp
ederek,
Zengin bir hayatı hak
ettiğinizi zannediyorsunuz
Fakat geminin alt
katında
Mahsur bıraktıklarınız
Çoktan o geminin altın
da
Birçok tamir edilmez
delikler açtılar,
Bunun ne anlama
geldiğini
Benden daha iyi
bilirsiniz,
Sizler
Bunu hak ettiniz.
Sonnet… Nafiz coşkun
Gazap, azap, lânet
haktır, merhamettir.
Polis, asker, zabıta,
kolluk kuvvetleri,
Savcılar, hâkimler,
yargıçlar, silahlar,
Bunlar ne için vardır
biliyor musunuz?
Bunlar, politikacıları
ve zengin şirketleri korumak,
Onların daha çok
sömürücülük yapmalarına
Yardımcı olmak için
vardırlar,
Hangi dinden ve hangi
ırktan olursa olsun,
Bu düzen hep böyle
olmuştur,
O halde Rab Allah’ın
gazabı, azabı, lâneti
Şu insanlığın üzerine
haktır, merhamettir,
Çünkü başka türlü
Mazlumun hakkını almak
mümkün değildir,
İslam olduğunu iddia
edenler bile adaletsizlik de en öndedir,
Mazlumun hakkını alacak
olan Rab Allah’a hamd olsun.
Sonnet… Nafiz coşkun
Hak nasıl mı alınır,
bekleyin ve görün…
Herkesin dayandığı bir
yer vardır,
Kimi aşiretine,
Kimi ailesine, kimi
devletine,
Kimi ırkına, kimi
akrabasına,
Kimi liderine, kimi
tarikatına,
Kimi parasına, gücüne,
saltanatına,
Uzun lafın kısası
Herkesin dayandığı,
tutunduğu, güvendiği,
Sığındığı bir yer
vardır.
Herkesin zorda kalınca
Veya yardıma ihtiyaç
duyduğu anda
Yardım istediği
birileri vardır, torpili, dayısı vardır,
Şu yeryüzünde ki yüz
milyonlarca mazlumun,
Hakları gasp
edilmişlerin yardımcılarını
Etraf da göremiyoruz,
O halde ben de bir
mazlum(hakları gasp edilmiş) olarak,
O beni ve tüm kâinatı
var edenden yardım istiyor,
Ona sığınıp dayanıyor,
ona güveniyor,
Ve ona diyorum ki;
İndir şu gazabını,
azabını, lânetini hak etmiş şu insanlığın,
Şu tüm devletlerin,
milletlerin üzerlerine,
Hangi din ve ırktan
olduğunu
Ve hangi şehirden
mabetten olduğunu ayırt etmeksizin
Hepsinin üzerine. Âmin.
Ne istediniz de
buldunuz belanızı…
Hayatlar mı küçüktür,
Yoksa boyumuzu aşan
Çok büyük hayaller mi
kuruyoruz,
Aslında küçük hayat
yoktur dedi şair,
Herkesin hayatı,
Şu ulaşılması
imkânsızmış gibi görünen,
Galaksileri bile
İçerisine alabilecek büyüklüktedir,
Diye de ekledi şair.
Ya da o ulaşılmaz büyük
zannettiğimiz hayallerimiz
Biz farkında olmadan
gerçekleşti de,
İşte o gerçekleşmiş
hayallerimizin büyüklüğünden dolayı göremiyor
Ve hayallerimizin
gerçekleştiğini de
Böylelikle anlayamıyor
olabilir miyiz?
Bir de şöyle düşünün,
Gerçekten, siz ne
istediniz de,
Nasıl bir hayat
istediniz de,
Şu dünyada da belanızı
buldunuz,
Bir de bunu düşünün
lütfen,
Size belanızı bulduran
istekleriniz ve yaşantınız neydi,
İyice ve mantıklıca bir
düşünün olur mu?
Neler oluyor farkında
mıyız?
Düşünüyorum da acaba,
dedi şair,
Kaç güneş batar üzerine
insanın bir hayat boyu,
Kaç ay doğar efkârlı-
efkârlı
Gözlerine insanın öğle
geceden-geceye!
Yokluğunda kaç şafak
söker,
Çıplak, yorgun, hasta,
Soğuk ve terli vücuduna
yataklarda âşığın!
Kaç keder sığar bir
ömür boyu
İçerisine insanın!
Acaba hiç düşündüğün
oldu mu?
Kaç ölü sevdayı
sığdırır hayat serüvenine insan,
Kaç sevginin ardından
yas tutar
Ve yas tutturur
ayrılıklara,
Peki, ya
Ne gün doğar sılası âşıkların,
dedi şair,
Ölüm günü mü?
Doğum günü mü?
Düğün günü mü?
Hiç düşündüğünüz oldu
mu? Dedi şair,
Yoksa
Aman boş verin,
Yaşayın bodoslama
diyerek, yaşadınız da
Bu sebeple mi buldunuz
insanlık olarak belanızı, dedi şair,
Kızgın ve öfkeli!
Umut edebilirim… (Bir
şarkı daha)
Küllere döndük
kaldırımlarda,
Onca yıldır
Hiç durmadan ellerin de
Savrulduk rüzgârların,
Onca büyük kederi
Kalbim kaldıramaz
diyordum,
Hatta
Ellerinde rüzgârların
Parçalanır sanıyordum,
Bak,
Hâlâ atıyor kalbim,
Umut edebiliyorum mesela
Yeniden doğabilirim her
karanlığın ardından,
Bak,
Hâlâ arada bir
gülümsüyor yüzüm,
Soğuk, kederli, hasta
ve mâsum da olsa.
Muhasebesini yapın
ruhunuzun ve insanlığın.
Bakın lütfen gerilerde,
Kadimde harap edilmiş
O Bâbilin hâline bir
bakın,
Anlarsınız o yıkılmaz
zannettiğiniz
Kudretli şehirler, orduları
büyük ülkeler
Ve aziz zannedilen saltanatlar,
Adaletsizlikleri
sebebiyle üzerlerine
Nasılda gelince ilahi
gazap,
Yıkılıp, yakılıp,
târumar edilmemişler miydi?
Hem de bir anda ve
birkaç saatte
Ve ya birkaç günde ve
sonra oralarda
Ne bir ışık, ne bir
aşk, ne de bir huzur
Bulmak artık mümkün
bile olmamıştı.
Her bir kavme, millete
adaletli yaşamı
Hayata geçirmeleri için
süre verilir
Fakat onlar bu süreyi
hırsızlık ve haksızlık için kullanırlar,
İlahi ışığını kaybeden
her adaletsiz budala ne denir ki başka,
Herkes ektiğini biçer
nihayetinde, er ya da geç,
Daima demişimdir;
Oysaki kader ya da tâlih
değildi zâlim olan,
Tercih ettikleriydi
insanı iyi ve ya kötü yapan.
Aklını hikmetlice kullanana
bir işaret yetmez mi?
Keşke kâinatın, insanın
ruh, beden dengesini bozmamış olsanız.
Nasihat istediler…
Bir kısım gençler
Şairden nasihat
istediler,
Bizlere bir hayat
önerisi ver dediler,
Şair de şöyle cevap
verdi,
Dedi ki;
Erdemden geri durmayın,
Ve unutmayın ki
Adalet, merhamet ve
hikmet
Erdemden
soyundurulamaz,
Ve ayrıca havanın,
suyun, toprağın,
Canlıların ve dişi
erkek cinselliğinin,
Erdemli ilişkilerin ve
yaşamanın dengesini bozmayın.
Dünyanın, havanın,
suyun, toprağın, insanın
Kısacası kâinatın
dengesinin bozulmaması için
Ve ya bozulan dengeleri
tamir için çalışınız,
Gelecek nesiller çok
büyük tehlike altındadırlar,
Elbet sizin de
vicdanınız, geleceğe bıraktığınız çocuklarınız,
Yakınlarınız ve ya
torunlarınız vardır, olacaktır da illa ki
Daha şimdiden belki
birçoğunuzun haberi olmasa da
Yıl da milyonlarca
insan, hayvan, bitki, su, toprak,
İnsanoğlunun
kirlettiği, zehirlediği kimyasallarla ya ölüyor
Ya da hastalıklarla
boğuşmak zorun da bırakılıyor,
Gözünüzü açın,
bilgelik, sevgi vefa, adalet, erdem dostunuz olsun.
Haydi selametle,
sağlıcakla kalın.
Fakir bir adam dedi ki
şaire…
Avazımı kederlerin,
Ateşlerin ellerine
verdiğimden beridir, dedi adam şaire,
Cümlelerim kül kokar, yakar,
tutuşturur içerisini
Hayatıma ellerini
bulaştıranın!
Dur dokunma sen de
yanarsın, dedi adam şaire.
Alevlerin gözlerinden sesimi
tutuşturduğumdan beridir,
Rüzgârlarım yakar,
kanatır ömrüme yüreğini bulaştıranın!
Şaire baktı, o kurnaz
ufuklara baktı, sonra dedi ki adam;
Var git yakınımdan
Yoksa senin de yanar hayatın,
yüreğin yanar kül kokar,
Var git yakınımdan,
dedi adam şaire,
Yoksa senin de tutuşur
yanan şu yüreğin,
Bilmiyor musun sanki
dokuz köyün doğrusunun
O dokuz köyden de
kovulduğunu, var git yakınımdan, dedi.
Sonnet… Nafiz coşkun
Dostlarınızı üzmeyin…
Issız ve yırtıcı
hayvanlarla dolu
Karanlık, korkutucu bir
bölgeye düşersin,
Etrafında birçok
zehirli sarmaşıklar, zehirli
Çalıdikenleriyle dolu
ağaçlar olur ya hani,
Hayatın tamda buna
benzemeye başlar,
Birden bire temiz su
akan bir pınarla ve ecza dolu meyveler veren,
Şifalı meyvelerle dolu
ağaçlarla karşılaşınca,
İnsanın içerisine
mutluluk
Gülümsemek yağmaya
başlar ya hani,
İşte iyi, bilge,
anlayışlı dostlar ile
İyi arkadaşlarla
karşılaşmakta,
Bir hastalıktan sonra
aynı o şifalı meyvelerle karşılaşmak gibi
Mutlu eder insanı,
huzur verir, hayatını renklendirir insanın,
Güzel dostlarınızı
kaybetmemeye çalışın.
Sonnet… Nafiz coşkun
Hayatın tadı senmişsin
meğer…
Tükenmek bilmez ufuklar
gibisin,
Yetişmek mümkün değil
sana,
Haydi, bana bir adımda
Sen yaklaş bâri
Bugün dokunsan
ağlayacak gibiyim,
Gidince sen, ben hep
böyle oluyorum,
Soluyor tüm renkleri
hayatımın,
O sevdiğimi zannettiğim
şehirlerde bile
Huzur bulamıyorum
artık,
Ah benim huzurum,
Ah benim hayatımın
rengi,
Ömrümün anlamı, diyorum
kendi kendime sana,
Gittiğin yerlerden
çabuk dönsen, diyorum, bâri.
Haydi, gittiğin yerden
çabuk dön.
Sonnet… Nafiz
coşkun
Hırsızlar, aptallar ve
korkaklar…
Zenginlerin
zenginliğine
Zenginlik katılsın diye
Ölen ve öldürülenler,
Acı çekenler var dünya
da,
Bunu çoğunuz biliyor,
farkındasınız,
Bir bakıma mafiacılık devletlerin
sistemi hâline getirilmiş.
Bilmiyor musunuz?
Sizlerden çaldıklarının
başına
Yine sizleri bekçi
olarak dikiyorlar.
Milyonlarca mazlum
insanın malını,
Mülkünü, parasını,
mâdenini, hazinelerini çaldıkları halde
Bir türlü doymak da bilmiyorlar,
açgözlüler.
Ben ve sizler, bizler hür
insanlarız,
Emeklerimiz bizimdir,
Zenginler için
fakirleştiriyorlar bizleri,
Oysaki asıl olan şu
kendi kazandığımız
Emeklerimiz tamamen bizimdir.
Bizlerden çaldıklarını
Yine kendi malları
mülkleriymiş gibi, bizlere korutacak kadar
Yüzsüz ve arsız şu
insanlığın, şu sistemin,
Şu medeniyetin
Tüküreyim içine.
Öğlesine işte…
Şair dedi ki birden
bire,
Kendi kendisine;
Ben neden kalbimin
elini sana
Uzatıp çekip
getiremiyorum kendime,
Neden hep ben
Fedakârlık yapmak
mecburiyetinde bırakılıyorum,
Senden neden
gidemiyorum ayrılıp uzaklara,
Dediğim olmuyor değil
hani kendime.
Bir müddet sustuktan
sonra, şöyle devam etti, dedi ki;
Kendime biçtiğim
hikâyede bile ben
Senin sevgilin olmalı
değil miyim daima yanında.
Düşlerim de bile
ölüyorum mesela,
Bu ne umutsuz bir
birliktelik arayışı, dedim kendi kendime.
Bâzen gitmek daha
hayrlıdır kalmaktan,
Doğru bir şehir varsa
neden olmasın,
Fakat diyorlar ki her
yer de insan aynı,
Her yerde bencillik ve
keder, hiç değişmiyor aynı,
Doğru insanların,
erdemli bilge komşulukların
Olduğu ve yaşadığı bir
yerler varsa eğer,
O halde gitmek daha
hayrlıdır kalmaktan.
Var mı ki acaba böyle
yerler, bilmiyorum.
Bilemiyorum.
Güz yaprakları gibi…
(bir şarkı daha)
Haberin olsun,
Dağıldım
toparlanamıyorum,
Ellerinde rüzgârların
Güz yaprakları gibi
Bir o yanı
Bir bu yanı,
Soldum, üzerine bir de
Dağıldım
toparlanamıyorum,
Haberin olsun.
Duvarlarım camdan artık
benim,
Senden konuştuklarında
bana,
Ağzımda cam kırıkları
varmış gibi,
Kanadı dudaklarım,
Acıdı her yanım,
Haberin olsun
Dağıldım
toparlanamıyorum,
Ellerinde rüzgârların
Güz yaprakları gibi!
Hayatı için
Mücadele veren o
Eski ben,
Artık,
O eski ben değilim,
çabuk dökülüyorum
Gideli sen benden!
Çabuk dökülüyor
yapraklarım,
Haberin olsun.
Şimdi,
Bugünlerde yâni
Büyük kederleri
Ninniliyorum içerim de,
Yenik ve devrilmiş
şehirlerde kalmış gibiyim,
Haberin olsun,
Dağıldım,
toparlanamıyorum,
Ellerinde rüzgârların,
Bir o yanı,
Bir bu yanı,
Güz yaprakları gibi,
dağıldım,
Çabuk dökülüyor, çabuk
soluyorum sensiz,
Haberin olsun.
Şair ve bir kadın
arasında…
Zâlime gösterilen merhamet
Olsa-olsa ancak
Mâsumlara ve mazlumlara
ihanettir,
Zulümdür,
Dedi şair öfkeli fakat
erdemlice
Ve sonra şunları
ekledi,
Dedi ki;
Kendi kâtiline
Kendi elleriyle yardım
eden insanlık,
Kendi kendisinin
celladı,
Kendi kendisinin
kâtili,
Yalan söylemiyorum,
Aklını hikmetlice
kullananlar düşünsünler,
Anlarlar doğruları
yazdığımı.
Bu sözleri dinleyen
genç bir kadın ise
Öfkeyle şu sözleri
kustu içinden, dedi ki;
Peki, ya düşmanlarım,
Onların üzerlerine ise
Ölüm ve keder kussun
silahlar,
Gelmedi ise mâdem
mazlumun üzerine adalet,
O halde,
Batsın yeniden doğmamak
üzere güneşi düşmanlarımın,
O halde, huzur
bulamasınlar bir daha
Düşmanıma dostluk, yardım
eden düşmanlarım bile.
Dua…
Büyük ve aziz, o erdemli
kadın savaşçı kral Belkıs’ın aşkına,
İncil’in, Tevrat’ın, Zebur’un
aşkına,
Kuran’ı kerimin, Mesih
İsa’nın, Musa’nın aşkına,
Kral peygamber âdil Davud’un,
İlahi kitaplar da adı
İsrail diye anılan
O Yakub İsrail
peygamberin aşkına,
Bakire Meryem’in,
İsrail’in oğlu merhametli Yusuf’un
Ve o âdil yunus
peygamberin aşkına,
Şefkatli baba nâmıyla
anılan
O İbrahim’in ve torunu Muhammed’în
aşkına,
İshak’ın ve İbrahim’in
kuzeni peygamber Lut’un aşkına,
Cinlere ve şeytanlara
emir verecek kadar
Aziz bir kudrette olan
Kral Davud’un babası
Süleyman’ın aşkına,
İnsanlığın babası Âdemin
Ve insanlığın annesi
olan o aziz kadın Havva’nın aşkına,
Mesih İsa’nın annesi
olan yemiz ve bâkire Meryem’in ve
Âdil, hikmetli, erdemli
bilge ve sanatkârların aşkına,
Üzerine uzanıp yattığım
Şu yatağımı güvenle tutan
bereketli toprağın aşkına,
İçerisinde bulunduğum
zamanın,
Yediğim incirlere süt
veren bereketli tarlaların,
Kana-kana içtiğim temiz
suyun aşkına,
Huzur ve mutluluk
kaynağı olan o mâsum çocukların,
Üzerime parlayan o
Gökyüzünde asılı
kandillerin,
Bilim insanlarının göğü
haritalandırdığı burçların aşkına,
Birbirlerine saadet ve
huzur veren sevgililerin,
Rüyalar âleminin,
düşler gezegenimin,
Bize güzel meyveler, sebzeler,
içecekler hediye eden ey aziz Rab,
Hastalandığım da şifa
veren Rab,
Ey kendisinden başka
ilah Rab olmayan Allah,
Ya ilahi, ya Rabbi,
Ya celal ya kahhar,
Ya Hayy, ya Kayyum
Allah,
Geçmişte, şu anda ve
gelecekte
Yaptığım, yapmakta
olduğum
Ve yapacağım tüm dua, arzu,
ibadet
Ve isteklerimi, acilen
kabul edip,
İsteklerimi hayata
geçir lütfen.
Ey duaları tek kabul
edecek mâkamın sahibi,
Farkında olarak ve ya
farkında olmayarak,
Senden bana zararlı
olan bir şey vermeni, yapmanı
Murat etmiş, istemiş
isem de
O isteklerimi de
hayrlara, iyiliklere çevir. Âmin.
Seni seviyorum.
Kulcağızın.
İhtilal mi dedin…
Âdil bilge bir kral
dedi ki şaire;
Düşmana öğle bir mekir
oyun kuracaksın ki
İhtilal için
toparlayacağın kalemli ve silahlı orduyu
İşte tam da o düşmanına
seçtireceksin,
Sen ise elini kolunu
sallayıp tek başına
Şartların
olgunlaşmasını bekleyeceksin,
Güle eylene,
neşeli-neşeli, tek başına.
Tek başına takıla dur
şimdilik Metropollerde,
Sonrasında ise
O düşmanının kendi eliyle
seçtiği
O kalemli ve silahlı
orduya
O zorba zâlim düşmanına
ve o arsız, hırsız olanlara da
Ne beş para etmez
olduklarını göstereceksin,
O bilge âdil kral
yanında şair dostu ile beraber
Bakıp kalabalıklara
dedi ki;
Kendinin ise âdil bir
bilge olduğunu
Yine o düşmanlarının da
dâhil olduğu
Guruplarca herkese ispat
ettireceksin.
Uykusundan
uyandıracaksın insanları,
Sonrasında ise tüm o
hileli oyunları bozmuş,
Yerle bir etmiş
olacaksın düzenini hırsızların,
Çok mu zor diyorsunuz,
hadi oradan,
Bu dünya ne krallar
gördü,
Olmaz denilen işleri
başarmış olarak.
Bir fahişe ile şair arasında…
Cennette fahişelikten
el yumuş
İnsanlarda olacak mı
dedi
Bir fahişe bakıp
kederli gözlerle şaire,
Şair de cevaben dedi
ki;
Cennette fahişelerle
karşılaşmak ihtimali,
Politikacılarla ve
işverenlerle karşılaşmaktan
Emin olun çok daha
fazladır.
Çünkü bir kısım
fahişeler zorunda kaldıkları için
Ve zorunda
bırakıldıkları için o kötü yolu tercih ederler
Fakat politikacılar ve
işverenler ise
Büyük bir iştah ve ihtiras
ile
Tutkuyla soyarlar,
adaletsizlik yaparlar insanlara,
Cinayetler işlerler
büyük arzu içerisinde halka karşı.
Biriktirirler, doymak
bilmez aç gözleri onların,
Politikacılar,
yöneticiler, işverenler, emek hırsızları,
Halkın emeklerinden
çaldıklarıyla hazineler biriktirirler,
Hiç de doyurmayı
bilmezler aç gözlerini,
İşte o
biriktirdikleriyle, çaldıklarıyla, gasp ettikleriyle
Cehennem de
dağlanacaklar, yanacaklar onlar.
Şimdi anladın mı neden
Cennette fahişelerle
karşılaşmak ihtimali,
Politikacılarla ve
işverenlerle karşılaşmaktan
Çok daha fazla
olduğunu!
Ya ilahi ya Rabbi,
Ben yöneticilerin, politikacıların
Ve halkın çoğunluğunu tefeci,
dolandırıcı,
Hırsız ve adaletsiz
buldum,
Emek hırsızlıyorlar,
Gasp ediyorlar
haklarını birbirlerinin,
Mazlumların hakkına
tecavüz ediyorlar,
Sana şikâyet ediyorum.
Ey tek sığınağım.
Himaye edenim,
Velim,
Aşkım,
Sahibim
Ve aziz sanatkârım olan
Ey aziz âdil Rab Allah.
Bu cümleleri söyleyip
biraz sükût edince bilge şair,
El etek yudum dedi
fahişe,
Bakıp kederli
gözlerinin içerisine şairin!
El etek yudum dedi
artık.
Politikacılar ve bir
kısım halk…
Devenin eğriliğinde
bile
Özel ve faydalı bir
doğruluk,
Hikmet,
Güzellik vardır,
Peki, ya sizin
eğriliğiniz de,
Sizin eğriliğinizde ise
Olsa-olsa ancak
Hırsızlık, tefecilik,
hakları gasp etmek,
Huzursuzluk, nefret
vardır.
Doymak bilmeyen nefsi
arzularınız,
Kötü tercihleriniz,
O halkın emeğinden
çaldığınız
Yığın-yığın
Hazineleriniz vardır
öğle değil mi?
Sonnet… Nafiz coşkun
Bir dudak sohbet arası…
Şair, bilge genç bir
kız ile
Sohbet arasın da,
Konuyla ilgili şu
sözleri sarf ettiğini işittim,
Dedi ki;
Hem kendi kalbine,
Hem de sevdiğinin
kalbine erdemlice
Sahip çıkamayanlar
O kalbin içinde
Yaşamayı hak etmeyeceği
gibi,
Şu kendi dünya
gezegenine
Sahip çıkmayanlarda,
Bu dünya da yaşamayı
huzurla
Hak etmiyor değiller de
Peki, ya nedir.
Sonnet… Nafiz coşkun
Bir ölünün ardından…
Bir ölü defnediliyordu
toprağa,
Uzaktan
seyrediyorlardı,
İbretle bakarak
manzaraya,
Şaire dediler ki;
Bir yakının ölse
Üzülmez misin?
Şair de cevaben dedi
ki;
Bir yakınım var,
O da Allah,
O da ölmeyeceğine göre
O halde üzülecek bir
şey yok demektir.
İnsan sevdiği bir
yakınını kaybedince üzülmek de elbette haklı,
Elbette göz
ağlayabiliyor,
Kalp de
hüzünlenebiliyor, dedi şair ardından bakıp hâtıralarının.
Elbet hasretle ardından
özlem duyuyor insan dediğin varlık
Fakat şunu da bilmeli
ki insan
Ölüm ancak
Ya ebedi bir mutluluğa
açılan,
Ya da ebedi bir ıstırap
cehennemine açılan kapı oluyor.
İyi ve âdil insanlar
öldüğünde
Hasretle ardından
üzülmüş olsak bile,
Her insan şunu bilmeli
ki
Onun gideceği yer şu
dünyanın en güzel yerinden çok daha iyi.
Sonra sükût ederek
dağıldı herkes kendi yoluna, selametle.
Şimdi inin aşağı, dedi
şair onlara…
Şair dedi ki;
Hak etmedikleri halde,
Birileri parasal
zenginlik yönünden yukarılara çıkmış
Fakat
Hiç birimizi yukarılara
çekmek de istemiyorlar,
Öğle mi?
Peki,
O halde bizde topyekûn
herkesi aşağı çekeriz,
Durumu eşitleriz,
Hatta daha da aşağılara
sürükleriz o yukarıdakilerle beraber
Hiç de ayırt etmeksizin
herkesi,
Sonrada onlara deriz
ki;
Şimdi inin aşağılara,
hak ettiniz,
Hak ettiğiniz yere,
İnin aşağılara, deriz
onlara.
Şair son olarak da dedi
ki;
Siz mâdem bizi geminin
en alt katında
Kalmaya mecbur bırakıp,
Kendinizde en üst
katları aldınız,
Öğle mi?
Peki,
Ey üst kamaralarda
kalan
Hakları gasp etmekten
geri durmayan
Zengin züppeleri ve
politikacılar,
Haberiniz olsun ki
Biz o insanlığın
bindiği gemiyi delmeyi delmeye başladık,
Şimdi hep beraber denizin
dibini boylayalım,
Biz zâten denizin
dibinde yaşamaya alıştık,
Hiç alışık olmayan
Ve hiç alışamayacak
olan sizler düşünün
Şu saatten sonra!
Şimdi inin aşağı,
Boyunuzu görelim.
İşte şimdi inin aşağı.
Ne tesadüf öğle değil
mi?
Anadolu’nun Sokak
argosunda
Şöyle bir laf vardır,
Denir ki;
Hırsız hırsızı devletin
meclisinde,
Hacı hocayı yine
devletin meclisinde bulurlarmış,
Ya hu bu ne tesadüf,
Dedi bilge şair bakıp
meclis de ki yöneticilere,
Neden aynı mekân,
Neden hırsızlar ve
bilge zannedilenler
Ve hacılarla ile
hocalar
Neden aynı meclis de
Ve birbirlerinden
memnun,
Dedi daha sonra da
kendi kendisine,
Kendi kendisine sordu
bu soruyu şair, siz ne dersiniz peki.
Sonnet… Nafiz coşkun
Soru…
Kendi vatandaşını,
Kendi halkını
Adaletsiz yasalar
çıkartıp,
Soyan,
Hırsızlayan,
Hırsızlattıran
Ve soyduran
Ve soyulmasına göz
yuman
Kuruluşa ne ad verilir.
A şıkkı: O.…..
Çocuklarının Meclisi!
B şıkkı: Ş………. kulübü !
C şıkı: N………. Cemiyeti !
D şıkkı: Hepsi,
Doğru cevap elbette
sizlerde biliyorsunuz ki hepsi olacaktı.
Sonnet… Nafiz coşkun
Göz göre-göre soygun…
Yüz puanlık bir soru,
dedi bilge şair,
Haydi, hanginiz bilecek,
diye de ekledi,
Dinleyiniz lütfen, soruyorum,
dedi ki;
Kendi vatandaşını yasal
yollarla
Soymak ve soydurmak
için,
Yine kendi kurduğu
yasayla,
Yasa koyucular
tarafından
İzin çıkarttırıp
açtığı,
Bir kısım şirketler
üzerinden de bunu yaptığı,
Yaptırdığı, yapılmasına
göz yumduğu,
O kendi vatandaşını
soyduran
O yasayı çıkartanlara,
Sokak argosu lisanında
ne ad verilir;
A şıkkı: O.…..
Çocuklarının Meclisi!
B şıkkı: Ş………. kulübü !
C şıkı: N………. Cemiyeti
!
D şıkkı: Hepsi,
Doğru cevap elbette
sizlerde biliyorsunuz ki hepsi olacaktı
Bunca soyguncu mâdem hapse
tıkılmıyorsa,
Hiç değilse bâri sövgüyü
ve küfrü hak etsinler öğle değil mi?
Umuduna sımsıkı sarıl,
ayağı kalk…
Huzur mevsimlerimizi
çaldılar bizim,
En ballı çiçekli yarınlarımızın
tadını
Zehir zemheri yaptılar
bizlere,
Ağzımızın tadını
kaçırdılar,
Ben yine de her gün
Doğruldum dimdik ayaklarımın
üzerine, dedi bilge şair,
Doğruldum dimdik ayağı,
dedi bilge şair,
Aşk mevsimlerini
yeniden getirebilmek için dünyaya,
Her yeni gün,
Yeni bir umutla
başladım güne ben, dedi şair umutla bakıp,
Yoruldum çok zaman,
dedi,
Fakat
Pes etmedim dedi yine de,
Doğruldum üzerine,
yüreğimin üzerine doğruldum,
Yüreğim kuvvetlidir
benim,
O ne kederlerle başa
çıktı, dedi şair,
Kalbimin üzerine
doğruldum, korkmadım hiç karanlıklardan,
Her yeni bir gün,
Yeni bir umutla
başladım güne, dedi şair,
Abandım,
Her ne geride güçten
yana kaldıysa yüreğimde,
İşte onunla beraber
abandım, doğruldum, ayağı kalktım,
Dedi şair,
karanlıklardan hiç korkmadım, dedi.
Ne olabilir, neye dönüşebilir, düşünün…
Elbette bakmalı bir
şeyin ne olduğuna, insan da dâhil buna,
Ne olmayacağına da
bakmalı elbette,
Fakat bâzen de bir
şeyin, birilerinin,
Ne olduğuna değil,
Ne olabileceğini
düşünün.
İlk bakış da önemsiz
Zannettiğiniz bir şeyin
ne olduğu,
Onu sizin nazarınızda
önemsizleştirebilir,
İlk görünüş aldatabilir
sizi,
Fakat o size önemsizmiş
gibi, çirkinmiş gibi görünen şeyin
Nelere dönüşüp, ne gibi
iyi işlere, faydaya, yarara
Dönüşebileceğini
düşünün,
İyi, faydalı bir şey
olmak ihtimalini düşünerek baktığınızda ise
Her şey değişebilir,
Ortaya faydalı bir şey
çıkartabilirsiniz.
Kelebeğin ilk ve
kelebek oluş hâlini düşünün anlarsınız
Ne anlatmak istediğimi,
İlk görünüş aldatabilir
bâzen sizi.
Düşünün, hayal edin,
Hikmetle dokunun ve
değiştirin,
İşte görün bakın
güzelleşmez zannedilenlerin
Nasılda güzelleşip
kelebeğe dönüştüğünü!
Bir odunun marangozun
ellerin de antikaya dönüştüğünü düşün!
Fakat dengelere zarar
vermeden yapın tüm bunları lütfen.
Motivasyondan…
Bir ara şöyle düşündüm,
Bir anlık bir
düşünceydi,
Düşlerime uğrar
gidersin, dedim, düşünüp sevgilimi,
Mükemmelde değilsin,
dedim onu düşünüp,
Fakat
Zâten bende
Bir mükemmelin peşinde
değilim,
Basit, sıradan bir
ilişki
Fakat erdemli bir
ilişki arzularım,
Hem ayrıca benim de mükemmel
olmayan taraflarım var,
Sonra da,
Elindekiyle yetinebil
dedim kendime,
Paylaş, dedim, koru,
israf etme dedim kendi kendime,
İşte böyle de mutlu
olabilirsin, dedim kendime, fena değilim hani.
Sonnet… Nafiz coşkun
Gasp ediyor insan
hayatını her varlığın…
Tarla kuşlarının ve
mavi bir martının da
Söz hakkı vardır bu
dünyada,
Şu gökyüzünde ki
kırlangıçların,
Toprakta ki incirin,
Arının da söz ve yaşam
hakkı vardır bu dünya da,
Orkidelerin ve
papatyaların da öğle!
Peki, kim sular
İşte tam da bu saatten
sonra düşlerimizi,
Yarınlar için umut
açsın diye
Kim sular güzel
düşlerimizi.
Kalmadıklarında, tükendiklerinde
şu yeryüzünün
Ve gökyüzünün sakinleri,
cinayetleriyle insanlığın,
Ne yaparız o günden
sonra artık peki, biz.
Kesilmiyor ardı arkası
bir türlü, usanmıyor insanoğlu cinayetten.
Sonnet… Nafiz coşkun
Şair bastı kahkahaları…
Şaire dediler ki
Bu halk için
Ve şu yöneticiler
Ve bir de
Şu Politikacılar için
Ne düşünüyorsun,
Güldü,
Kahkahalar attı,
Anlamalar yatıyordu
Ardında kahkahalarının,
Kahkahalarını
susturduktan hemen sonra,
Şair de cevaben dedi
ki;
Tencere yuvarlanmış
Kapağını bulmuş,
yumurta tavuktan, tavukta yumurtadan işte.
Sonnet… Nafiz coşkun
İyi sözünde kim durmaz
iblisten başka…
Bilge bir adam vardı,
şöyle konuştuğunu hatırlıyorum,
Demişti ki;
En çok nefret ettiğim
şeylerden birisidir,
Söz verirler, iyi bir
şey yapmak için söz veririler
Ve o sözlerinde
durmazlar,
Ne diyebilirim ki
Canları cehenneme, dedi
ve susmuştu bir müddet,
Daha sonrada,
Sevgili Nâna şaire şu
soruyu sordu, dedi ki;
Peki, söyler misin
şair,
Sence şu dünya
insanlığının
Kaçta kaçı söz verir
Ve sözünde durmaz,
Şair de sevgili nâna ya
ve o adama cevaben şöyle dedi;
Birkaç insan hariç,
Geriye kalan tüm
insanlık
İyi, hikmetli bir söz
verir ve sözünde asla durmazlar
Çünkü insan yalancı ve unutkandır,
Baksanıza kendisine
verdiği iyi sözleri bile
Tutamayacak kadardır
Değil midir zâten o.
Kimdir kötü olan, aklı
karıştı insanın…
Mafia hakkında
konuşuyorlardı,
Şairde yakınlardan
geçiyordu, kulak misafiri oldu,
Şairi görenler onu
davet edip sohbete dâhil ettiler,
Şair dedi ki;
Önceden mafia
guruplarını
En kötüler listemin
En başına koyardım
Fakat hikmet ve
mantıkla düşününce insan anlıyor ki
En kötüler listesinin
En başında olması
gerekenlerden ilki,
Dünya devletlerinin
uyduruk sistemleri
Ve yine o devletlerin kâtil
hükümetleri değil de
Peki, ya kimlerdir,
Baksanıza insanlığın,
varlıkların haklarını hem hırsızlıyorlar
Hem de birbiriyle
savaştırıp, nefret ve cinayet işliyorlar,
Gelecek nesillere bile
miras diye
Nefreti, zehirlenmiş
bir dünyayı armağan ederek.
Küçük Mafia
guruplarının
Cinayetleri, kirli
işleri
Elbette vardır
biliyoruz,
Fakat büyük mafia olan
ve şu savaşları çıkartan devletlerin
Şu hükümetleriyle, şu
politikacılarıyla kıyas edince,
O küçük kabadayı mafia
gurupları neredeyse aklanacak
Duruma bile
düşebiliyor, haksız mıyım?
Arada ki farkın aslında
Uçurum olduğu
anlaşılabilir.
Unutmayınız ki
En çok cinayeti
devletler
Ve hükümetler işler
Ve bir de devletleri
yöneten hükümetlerin
Destekleyerek
zenginleştirdiği şirketlerdir,
Dedi bilge şair,
Orada bulunan,
politikacı yalakaları hariç diğer
Herkes şairi haklı
bulmuşlardı.
E sözün doğrusuna ne
denir ki başka.
Alkış, tebrik, takdir
ancak!
Şimdi âsi bir şiir
zamanı…
Kimi zaman;
Namlusunu nefretle terk
eden
Öfkeli bir mermi söyler
En güzel şarkısını,
Kimi zaman da;
Mahrem bir sancı beni
yazar kitabının satır araların da.
Çalar gazap rüzgârları
Islıklarını kanlı
Ve kederli harap
duvarların aralarından.
Bilirsiniz ancak
Savaşlar dullar ile
yetimler bırakır geriye,
Kederli yalnızlıklar
Ve binlerce ıstırap!
İlkbaharlara
ısmarladığım
O en mutlu günler ise yine
Ertelenir gelecekte ki
diğer bir düşüme.
Dünyaya sığmayan şu
yıldızlar,
Dedi şair,
Sığarlarken şu bir avuç
kadar olan kafatasımın içerisine,
Ben zamanı elerim
Şu ince fikirlerimin
gözbebeklerinden,
Sokulurum kıskacından
akrebin.
Paylaşamıyorlar,
Her bir insana yetecek
olan şu dünyayı
Paylaşmayı
beceremiyorlar,
Bunu beceremeyecek
olana dense-dense ne denir,
Peki, neden o halde
birbirinizi erdemli zannedersiniz hâlen.
Aptal olana erdemli
demekte aptallıktan başka
Nedir ki peki,
Dedi şair.
Ağlarlar çocuklar, dedi
şair,
Susun lütfen, dedi
onlara, ninni de ninni dedi onlara,
Kucaklayarak şefkatle,
Şimdilik susun,
Gelecekte sizin olacak
söz hakkını kimseye vermeyin
O her bir hürriyetini
verenler gibi olmayın, dedi onlara.
Hırpalandı benim gülüşlerim,
dedi çocukları şefkatle sararken,
Büyüdükten ve
bilgeleştikten sonra,
Sorun artık onlara, deyiniz
ki;
Ne zamandan beridir
kahramanlık
Şu dünya insanlığını
Birbirine savaştırıp,
onca yalanlarla,
Hilelerle kandırıp
cinayet işletmek midir?
Diye sorun onlara
büyüyünce,
Sonrada deyin ki
onlara;
Oysaki bu olsa olsa
cinayetten başka hiçbir şey değildir.
Cinayetleri
kahramanlık,
Yalanları ise erdem
zanneden aptallar
Bilmeliler ki erdem
dediğiniz şey ancak
Adaleti yaşamaktır,
diye haykırmayı da unutmayın dedi şair.
Ne değişti ki sizden
başka…
Yıllardan beridir âdil
olması için
Değiştirmeyi
arzuladığınız
Şu devletlerin sistemleri
var ya
İşte o devletlerin
sistemleri,
Sizleri de kendisine
benzetip
O kendi çarklarında
sizleri de değiştiriyor
Farkında mısınız?
Peki, ne zamandan
beridir
Bu kadar açgözlü olmaya
karar verdiniz,
Diye sormak gereksiz aslında
politikacılara ve özentilerine.
Çünkü biliyorum ki
Her bir varlık önünde
sonunda
Kendi karakterine
uygun,
Kendi seciyesine göre
hareket eder, içinde ki her neyse çıkartır.
Sonnet… Nafiz coşkun
Kanadı yaralarımız… (Bir
şarkı daha)
Düştük, kanadı bir bak
Her yanımız,
Kimler sardı
Kendimizden başka
Yaralarımızı.
Gittin de ne oldu, bir
bak,
Elimize ne geçti
Kederlerden başka,
Ayrıldık da ne oldu
peki,
Elimize ne geçti,
O her şeyden arta kalan
Kederlerden başka.
Birbirimizi bırakıp
O gittiklerimiz mi?
Sardı sanki
yaralarımızı,
Ne geçti elimize,
Yine kendimiz sarmadık
mı?
Kendi yaralarımızı.
İki şair arasın da
geçen konuşmalar…
Genç şairle, koca şair
dertleşiyorlardı,
Biri diğerine dedi ki;
Bir kısım insanlar
Beni ve
O bana aşktan yardım
Ve yataklık edenleri
Hiç acımadan, mantık
yapmadan
Akıl hapishanelerinde
Mahkûm ettiler,
Hatta o insanların bir
kısmı da
O akıl düşünce
hapishanelerinde
Bizleri idam ederlerken,
Diğer bir başkaları da
Bizlere tımarhanelik
yakıştırmasında bulunmaktan
Geri durmadılar asla.
Hayretle seyrediyorum
Yıllardır
Şu kaba mantık yapmak
hevesiyle yaşayan aptalları
Hayretle seyrediyorum.
Ah idrak,
Ah üstün idrak,
Sen ne aziz şeymişsin
meğerse dedi bilge şair.
Daha sonra da
Çekildi gittiler,
düştüler yakasından aptalların.
Umurumda bile
değilsiniz…
Şair kızmış,
öfkelenmiş, başladı bir şeyler söylemeye, dedi ki;
Aşkın terk edip de
uzaklaştığı
Bir şehrin göğünün
mâvi,
Bulutlarının ise yağmur
yüklü oluşundan bana ne.
Bana ne toprağında
papatyalar
Aşksız büyüyorlarsa o
şehirden,
Umurumda mı
zannediyorsunuz,
Aşkı hak edemeyen
Metropol insanının
Topraklarında yeşeren
ağaçlardan bana ne,
Yollarında yürüyen,
koşturan insanlardan bana ne,
Bana ne kırlangıçlar
gök delenlerin
Camlarına ıslık
çalıyorlarsa,
Aşksız bir ses ile
yapıyorlarsa eğer bana ne,
Aşk yükü taşımayan rüzgârların
Vereceği kederli
esintiler
Umurumda mı
zannediyorsunuz sizlere,
Parklarında
Metropollerin çocuklar neşe ile
Oyunlar oynayamıyorsa o
şehirlerden bana ne,
Aşksız şiirler okuyan
şairlerin
Yazdığı cümlelerden
bana ne.
Bana ne sanki
erdemleşmemiş kaba insanların
Huzurlu olup
olmamalarından,
Dedi ve çekti gitti
şair öfkeyle,
Bir anlam verene aşk
olsun.
Kederi bile isteye
davet ediyor insanlık…
Bize kısaca şu insanlık
tablosunu şiirsel ifadelerle
Nasıl anlatabilirsin dediler
şaire, şair de cevaben dedi ki;
Işığım söndü,
Yangınında kaldım
karanlıkların,
Yağmurlarını özledim
Üzerime yağan aşkların!
Sesleri solgun,
Yüzleri ölgün,
Dilleri ürkek,
Tenleri soğuk kaldı bak
şu çocukların,
Ruhsuz ve anlamsız bir
geleceğe kendilerini,
Uğurlayan insanların
Sonu bak yine keder.
Baktım ve gördüm ki
Sonu yine keder
Kendilerine zulmeden şu
insanlığın!
Kendilerini tanrı
zannetmeye başlayan,
Hürriyeti, adalet
yerine,
Kibir ve arsızlıkta arayan
şu insanlığın
Sonunun ne olduğunu ve ne
olabileceğini
Bilmez olur mu erdemli
bir insan,
Tabi ki felaket,
Dedi şair,
Tabi ki de felaket olur
sonu.
Bir aşk masalı… (Bir
şarkı daha)
Sen bir orman peri
masalı,
Ben ise bir aşk
rüzgârıyım,
Senin peşinde her an
eser dururum.
Düşlerin de sabahlamak
isterdim her bir yeni gün,
Gülüşlerinde uyanmak,
Her gece uykularına
sokulup
Sıcak havalarda seni
serinletmek isterdim.
Öptüm yanaklarından,
Öptüm dudaklarından
bebeyim,
Bir aşk hikâyesiyim ben
Senin kollarında
yeşeren,
Sen ise bir orman peri
masalı,
Ben ise bir aşk
rüzgârıyım,
Senin peşinde her an
eser dururum.
Sonnet… Nafiz coşkun
Durun artık…
Şaire dediler ki;
Tüm insanlığa öğüt
verici
Kısa bir şiir okuyacak
olsan
Ne söylerdin,
Şair de cevaben dedi
ki;
durun!
Durun diye bir laf var,
Durun!
Dedi şair,
Aç gözlülüğünüzü
Ve her bir konuda ki israfınızı
Durdurmaz iseniz eğer,
Bu şairin
‘’durun’’ diyebileceği
Bir insanlık bile
Çok yakın zamanda
olmaya bilir,
Bilmem anlatabildim mi?
Aklı olana bir işaret
yetmez mi?
Dedi şair,
Aklını hikmetlice
kullanabilene bir işaret yetmez mi?
Durun artık,
Ölmek üzereyken
dünyamız
Nedir sizlerin hâlen bu
azgınca birbirinize öfkeler kusmanız,
Nefes almakta bile bakın,
dinleyin zorluk çekiyor dünyamız,
Durun!
Durun diye bir laf var,
durun artık lütfen.
Bir son verin şu yaptığınız
tüm cinayetlere.
Dedi şair,
Hem şu gelecek
nesillere
Neden bırakmak
isteyesiniz ki
Onların zarar
görebileceği bir gelecek,
Hiç mi vicdanınız,
Hiç mi çocuklarınıza ve
ya torunlarınıza
Yok sevginiz.
Dedi şair,
Haklıydı,
Ben onun mantıklı
açıklamalarını dinleyince
Canı gönülden hak
vermiştim,
Peki, ya siz!
Kimdir zafer kazanacak
olan…
Şaire dediler ki biz
çok kalabalığız,
Hem bizim ordularımız
var,
Biz senden daha büyük
ve daha güçlüyüz,
Şairde cevaben dedi ki;
Bir bire sığındığında,
O bir binlerden de
Milyonlardan da,
ordulardan da daha güçlü ve büyüktür.
Tarihe dönün bir bakın,
dedi şair,
Nice küçük
zannedilenler
O nice güçlü ve
kalabalık ordulara karşı
Çok üstün zaferler
kazanmışlardır.
Şair haklıydı, kadim bunun
örnekleriyle doluydu.
Hem ayrıca binlerin
Ve milyonların başlangıcı
olan o bir olmadan,
Binler de olmaz
milyonlar da asla olmazlar.
Çoklar, kalabalıklar,
genelde çokluklarına,
Kalabalık oluşlarına
güvenirler,
Fakat bir olan ise; o
bir olana güvendiğinde,
Her yapılan plan,
değişmek üzeredir,
Değişmek mecburiyetinde
kalır demektir.
Haklı olan bir, bire
sığınıp dayandığında,
En güçlü o kalır daima.
Dedi bilge şair.
Ne diyebilirim ki
anlamak için elbette düşünmek gerekir.
Dost muhabbeti…
Güzel şarkıları
Güzel ses
Ve doğru karakterlerden
Dinlemeyi severim
Fakat
İyi bir dostun
Sohbetlerini ise
Yıllarca dinlesem
Asla usanmam,
Ancak
Bulsam-bulsam
Huzur bulurum,
Sağlık bulurum ondan.
E doğru söze gönül,
iltifat vermek şânımızdandır, dedi bilge şair.
Sonnet… Nafiz coşkun
Eksik işleri insanın…
Bir başkası
Diğer bir başkasının
Kayıp eşeğini;
Eliyle
Gözüyle
Kulağıyla değil de,
Daha çok
Islık çalarak ararmış,
Kaldı ki
İnsan denilen varlık
Kendiişlerini yaparken
bile şımarık,
Adaletsiz ve eksik,
Bir başkası diğer bir
başkasının işini düşün tam yapar mı artık.
Sonnet… Nafiz coşkun
Kendilerini tanrı
zanneden budalalara…
Sende mi?
Dedi şair,
Sizler de mi kendinizi
tanrı zannediyorsunuz,
Bu ne kibir,
Şunu aklınızdan
çıkarmayın ki
Tanrılar ölürler,
Tanrılar zulmederler,
Sevmem tanrıları ben,
Ben ki tanrılara savaş
açan şair,
Bu şair mi?
Nefret eder tanrılardan
bu şair,
Benim bir tane Rabbim
var
Onun da adı tanrı değil
Dedi şair,
O da;
İncil’in, Tevrat’ın, Zebur’un
Ve Kuran’ı Kerim’in
Rabbi olan Allah’tır,
İsa’nın, Musa’nın, Dâvud’un
Ve Muhammed’in Rabbi olan
Allah’tır
Dedi şair
Ve benim Rabbim,
O kendisinden başka
ilah olmayan
Allah’tır
Dedi şair,
Ve son olarak şunu da
ekledi;
Dedi ki;
Tanrılar ölürler,
Tanrılar zulmederler,
Sevmem tanrıları ben,
Benim Rabbimin adı
tanrı değildir,
Hem tanrı kelimesi
Rabbim olan Allah’ın
O üstün isim
Ve sıfatlarına
yakışamayacak kadar eksiktir,
Adaletsizdir,
merhametsizdir
Fakat benim Rabbim
Âdildir, merhametlidir,
Kâinatın en üstün
sanatkârıdır,
Bak insana ve insan
aklına,
Böyle iki üstün sanatı
Sizlerin o aptal
tanrıları değil
Benim Rabbim olan Allah
yaratmıştır,
Sizin tanrılarınız da
sizler gibi insanlar,
Onlar ise ya cinayet
Ya da adaletsizlikten
başka ne verdiler ki şu dünyaya.
Halk ve yöneticiler…
Şaire, bu halktan
Ve şu yöneticilerinden,
haber ver dediler,
Şairde cevaben dedi ki;
Ha şu kaba saba,
kibirli, üçkâğıtçı,
Erdemsizlerden mi?
Dedi,
Sonra da şöyle devam etti
sözlerine,
Dedi ki;
bu halktan ve bu yöneticilerden
Yeryüzüne köprü yapsan
Üzerinde duramaz yıkılırsınız,
Zâten yıkılıyor mu
insanlık.
Ay’a çıkmaya uçak
yapsan bunlardan,
Yukarılarda duramaz
Yere çakılırsınız,
Zâten yere çakılmıyor
mu insanlık.
İşte halkın ve
yöneticilerin durumu!
Sizin anlayacağınız,
Tencere yuvarlanmış
Kapağını bulmuş.
Kardeş.
En basit ifadelerle seninle
aramız da…
Şaire dediler ki
Ya hu şair sürekli
felsefik, sosyal, psikolojik şiirler yazıyorsun,
Biraz da aşk meşk, sevgi,
romantizm şiirleri yazsan,
Şair de cevaben dedi
ki;
Peki, öğle olsun,
Alın bu da benden dedi
Ve şöyle başladı
şiirine, dedi ki;
Gün ışığı gibisin,
Gidiyorsun,
Üzerime birdenbire
karanlıklar çöküyor,
Gece vakitleri ay ışığı
gibisin,
Gidiyorsun,
Birdenbire yağmur
bulutları kapatıyor aramızı,
Böylece, yine kararıyor
üzerime hayat.
Ben ne gün seni
görebilmek için hayata çıktıysam
Ya yağmur, ya da
fırtına kopmuştur üzerime,
Kader mi desem, sen mi
bana geç,
Yoksa ben mi sana erken
geldin bilemiyorum,
Yoksa ben mi sana çok
geç kaldım,
Onu da bilemiyorum.
Ben mi?
Ben bugünler de kader
kitabımdan
Yeni ve güzel bir
şeyler yazmak için hayatı yaşamaya,
Öğrenmeye çalışıyorum.
Ateş dansından ibaret
şu yaşamak… (bir şarkı daha)
Küllerim savruldu
Elleriyle rüzgârların
Boş, kirli sokaklarına
şehirlerde!
Küfürbaz ve cinayet
dolu ağızların
Dudaklarında biz yine ipin
ucunda idam edildik.
İyiliklerimizin
karşılığında
Bize maraz doğuran insanlık,
Ne ağzımızın tadını
bıraktı
Ne de ruhumuzda huzur.
Her gün bu şehirden
gitmenin hesabını yapıyorum,
Fakat nereye, diyorum
kendi kendime,
Nereye mi?
Yine gittiğim o
şehirlerden başka bir yere gitmenin
Hesabını yine
kederlerle yeniden yapacağımı bile-bile,
Gittiğim yerlerin
Şu kaçtığım yerlerden
ne farkı olacak bilmiyorum,
Kaçtığım şu insanlığın
O gitmeyi hesapladığım
yerlerin insanlığından
İyi bir farkı olacak mı
ki onu da bilmiyorum.
Nasıl bir insanlığa
çattık ki
Ne ağzımızın tadını
bıraktı
Ne de ruhumuzda huzur.
Ne denir ki başka, dedi
şair kendi kendine,
Canları cehenneme, dedi
ve çekti gitti bu şehirden çok uzaklara.
İyi geliyorsun ruhuma…
(bir şarkı daha)
Gelip geçti düşlerimden
anılarım
Seninle olan çok şey
güzeldi,
İlkbaharım daha bir
güzeldi seninle,
Sahi ilkbaharların tadı
nasıldı
Ona bile hasret kaldık
bu şehirlerde.
Andım geçmiş her günde
olduğu kadar,
Yine seni bu kirli şehirlerde
her sabah!
Seni anmak ruhuma en
iyi ilaçlardan birisi!
Beni bugün soracak
olursan sevgilim,
Nasıl olur insan
biliyorsun sende,
Şu kirletilmiş,
zehirlenmiş, parçalanmış dünyada,
İyilik dolu cesur
insanların
Nesillerinin tükenmek
üzere olduğu bir dünyada,
Şöyle ağız yürek
tadıyla erdemlice,
Huzur verici sohbet
edebileceğin,
Güzel insanların bile
nesillerinin
Tükenmek üzere olduğu
şu dünyada
Nasıl olur insan
biliyorsun sende sevgilim.
Sen anlat bâri
Giden sensin mâdem o
güzel yurda,
Ölüm meleğiyle o gerçek
vatana olan cennete
Giden sensin mâdem
Sen haber ver bâri o
güzel yurdundan.
Biliyorsun buralarda
Ne kaldı ki geriye
Güzel, huzur veren bir şey
bıraktılar mı ki
Senin anlayacağın
sevgilim
Biz bu dünyada çok bir gece
Acılardan arta kalan vakitlerde
Kederlerimizi ninnilemeye,
Acılarımızı uyutmaya
çalışıyoruz,
Kör olası kederlerin
hiç de uyuyası gelmiyor,
Kapımızdan hiç de eksik
olmuyorlar,
Her neyse asıl sen
haber ver
O güzel yurdundan,
Orada daha neler, neler
oluyor.
Ne kaçırdığının
farkında mısın?
Erdemli bir bilge
Dedi ki;
Bizler
Bir daha
Asla
Sizlere,
Geriye
Gelmeyecek olan
Tren
Lokomotifleri
Çekeriz ilerilere,
Çok ilerilere doğru,
Kim ne kaçırdığına
Çok dikkat etsin,
Sonnet… Nafiz coşkun
Merhamet kapısını
kapattım…
Şair dedi ki;
Şu
Saatten sonra
Düşmanım
Benden
Merhamet
Dilenirse
Eğer,
Ona
Gazaptan başka
Verebileceğim
Hiçbir şey
Kalmadı bende,
Bunu böylece bilsin.
Sonnet… Nafiz coşkun
İlahi kitaptan
hatırladığım…
Şair dedi ki;
Şu aziz
İlahi
Kitaplardan
Bir
Cümle
Kalbime geldi,
Şöyle
Diyordu
Zannedersem,
Hatırladığım kadarıyla,
Rab dedi ki;
Başı-boş
Bırakılacağınızı mı
zannediyorsunuz!
Sonnet… Nafiz coşkun
İnsanlar birbirine
acımasız…
Bir gurup arkadaşıyla
sohbet ederlerken,
Şaire sordular
Neden insanlar
birbirleriyle olan
İlişkilerinde çok
başarısız diye,
Şair de üç beş basit
cümle kalıbıyla
Şöyle anlattı bu
meseleyi, dedi ki;
Güz yapraklarının,
O sonbahar
rüzgârlarının ellerinde savrulup,
Daha sonrada
Yine rüzgârların o
yakıcı nefeslerinde
Güz yapraklarının soldukları
gibi,
Soldu sevgileri birden
bire birbirine insanların,
Şimdi her insan
Birbirine üşüyor artık,
Her insan birbirine
kör-ebe oyunundan farksız,
Isınmak için
Kaçıyorlar
birbirlerinden,
Dürüst ve vefalı
dostlar ile
Dürüst ve vefalı
sevgili bulmak neredeyse
Muhâl oldu, dedi şair,
İmkânsızlaştı artık,
dedi şair,
Yalnız kalışımız,
Kendi içimize
hapsoluşumuz ise
İşte hep bu sebepten,
Kırılmaktan yorulup
Birbirimizden
uzaklaştığımızdan dolayı,
Hem usandık artık
birbirimize yaklaşıp,
Birbirimizi her
yaklaştığımızda kırmaktan,
Dedi şair,
Haklıydı.
Peki,
Sizler usanmadınız mı
kırmaktan birbirinizi,
Birbirinize haksızlık
yapmaktan
Hiç mi usanmadınız.
Senin güzelliğin mi?
Toprağa,
Ağaca,
Ve çiçeğe
Ve nar, üzüm ağacının dalına
Ve arının balına aşk
olsun ki
Bunlar güzel şeylerdir,
Dedi bilge şair,
Sende güzelsin, dedi
sevgilisine, sevgilim.
Elbet de şu ihtişamlı göğün
yüzü de güzel,
Yeryüzünden daha fazla
kudretli görünen
Şu göğe ve yıldızlara
aşk olsun ki
Bunlar çok güzel
şeylerdir,
Dedi şair,
Tabi ki sen de çok
güzelsin, dedi sevgilisine, sevgilim.
Kaderi var eden,
Kaderde insana seçmek
gibi bir
Hürriyet veren, o
hürriyeti var eden
Ve ruhumu sonsuz kudreti
elinde bulunduran Rab’bın
Tüm isimlerine yemin,
Kendisine de hamd
Ve şükrederim ki
Ey benim güzel sevgilim,
Sen o Rabbimin
En güzel yarattığı o en
muhteşem sanat eserlerinden birisin.
Olmak mı dediniz, hadi
ya!
Aslan gibi pençelere
Kuvvete ve cesarete
sahipsen eğer
Çık o meydana,
Çünkü göklerde bile
Kartallarla uçmak
Arzu edenler ancak
Onlar kadar güçlü
kanatlar
Ve onlar kadar güçlü
pençeler
Edindikten sonra
O göğün efendileri
olabilirler.
Şair yine dedi ki;
Ben denizlere
Ve okyanuslara çıkarken
Köpek balığı olmayı ya
da balina olmayı severim.
Sonnet… Nafiz
coşkun
Başlamak bir yerlerden…
Yeni başlangıçlar
yapmak için
Neler sağmak gerekir
acaba
Hayatın memelerinden,
Bunun için kitaplar
okuyor,
Bilge, erdemli
insanların derslerine
Katılmak çabası
gösteriyoruz,
Bu çabayı yaparken iyi
de yapıyoruz hani.
Düşünün bir kez olsun,
Yıpranmış kadimlerin
sayfalarından
Hayatımıza keder yazmak
Zorunda bırakılırız çok
bir zaman,
Bâzen
Kendi ellerimizle,
Bâzen de insanların
elleriyle keder yazılır ömür defterimize,
Bâzen de birkaç
mutluluk dolu sayfaları olur yaşantımızın,
Güzel hikâyelerle de
karşılaştığımız olmaz değil hani.
Bir den bire sanki
başka bir meseleyi anlatır gibi,
Sesler duymaktayım,
dedi şair,
Dibi, sonu yok gibi
görünen,
Uçsuz bucaksız
zannettiğimiz
Kaçak ve kurnaz
ufuklardan,
İşte tam da
O yollardan sesler
gelmekte kulaklarıma,
Gardını al, hamleni
yap, davran ve bilgece boğuş, diye
Sesler duymaktayım.
Mücadele meydanlarıyla
dolu
Bir hayatın koynunda
yaşıyoruz,
Dedi şair.
Bir müddet sustu
Ve sonra şöyle devam
etti, dedi ki;
Mücadele vermeyenlerin
durumları
Ve sonları nasıl oluyor,
Her aklını kullanabilen
bilge
O mücadele vermekten
vazgeçenlerin sonunu görmekte
Öğle değil mi?
Ölüler yağıyor toprağın
altına,
Dedi şair,
Dirilerin ise
Şu yaşayan ölülerden ne
farkı var ki
Dedi,
Baksanıza birçok insan
Başıboş bırakıldığını
Zannederek,
Cinayetler işlemekten
geri hiç durmuyor,
Şair son sözlerinin
devamında da dedi ki;
Ey bakire Meryem’in
oğlu Mesih İsa’nın İncil’i,
Musa’nın Tevrat’ı,
Ey Davud’un Zebur’u,
Ve ey Muhammed’in aziz
Kuran’ı kerimi,
Bana o güzel
cümlelerinizle huzur, anlayış, ibret
Ve bilgelik verdiğiniz
için
Sizi bana gönderen Rab
Allah’a teşekkür ederim.
En güzel mücadele
yolunu siz bana öğrettiniz,
Çok yorulup düştüğüm de
olmuştur,
Benim ayaklarımın
üzerine kuvvetlice kalkmama
Siz yardımcı oldunuz,
Size çok teşekkür
ederim.
Sizi çok seviyorum.
Dedi ve huzur için de
gülümsedi şair,
Ona gülümsemek
yakışıyordu,
Ağlamak
çirkinleştirirdi şairi,
O ağlarken
çirkinleşirdi hep,
Kendisine çok kızar
Ve sonra da derdi ki;
Ağlarken sümük salya
çok çirkinleşiyorum,
Bir daha ağlamayacağım
der,
Kalkıp eline yüzüne su
çalardı.
Sağlıcakla kal şair,
Başlamak gerekir dedi
şair bir yerlerden bâzen yeniden,
İyi bir yerlerinden
hayatın tutunup bilgece,
Akıllıca başlamak
gerekir yeniden bâzen, dedi,
Sen de böyle yap, olur
mu?
Sağlıcakla,
Selametle kal, dedi ve
çekti mutluluğunu yeryüzünden,
Çekti ve gitti.
Sevgili olabilmek…
Şaire hiç kıramayacağı
Birkaç güzel insan
sordular
Neden
Uzun süredir
Bir sevgili
İlişkisi kurmadığını,
Şair de
Cevaben dedi ki;
Gelen tüm teklifleri
Reddettim,
Neden biliyor musunuz?
Çünkü
Hiç birisi
O değildi.
Sonnet… Nafiz coşkun
Gerçekten haklı olan
kim, âdil olan kim…
İlahi kitapların
adalet, erdemini yaşayamıyor gördüm insanlığı.
Dünya da herkes
kendisini haklı görüyor,
Her dîn, her bir mezhep,
her bir ideolocya,
Her bir tarikat, her bir
hizip, her bir gurup
Kendilerini haklı
zannediyorlar,
Kimselerin kendisine
haksız ve ya zâlim dediği de yok,
Peki, zâlimler için
yaşayan şu cehenneme
Kimsenin girmeye niyeti
de mi yok dedi bilge şair,
Evet, haklısınız, oraya
kim girmek ister ki
Bakınız, son
peygamberin söylediği düşünülen,
İbret alınmaya değer bir
sözünde der ki;
Cehennem de gördüm bâzı
arkadaşlarımı, ashabımı.
Şimdi peygamberin
söylediği bu cümleyi düşünün bir lütfen,
Bakınız, dinleyiniz,
kulak kesiliniz,
Peygamberin
arkadaşlarının bir kısmı bile,
Onun öğrenciliğine
girmiş olmalarına rağmen
Cehenneme düşebilecek
cinayetler işleyebiliyorsa eğer
Şu günümüz de
kendilerini kaliteli birer müslüman zannedenler,
Kendilerini kaliteli
mümin zanneden, ilahi kitaplara inananlar
Ayağını denk almalılar
derim,
Çünkü her an gazaba,
ebedi cehenneme çağırılabilirsiniz.
Şair son olarak dedi
ki; mâdem haklı görüyor
Her bir insan kendisini
O halde kimdir işleyen
dünya da ki şu milyonlarca cinayeti.
Yazar şair nafiz
coşkunun yayınlanan, hazırlanmakta olan diğer kitapları
...
1: Kelebek mevsimi ve
saklambaçlar şehri…
2: Elma kokuları ve
yağmur zamanı…
3: Azap yağmurları…
4: Sevgili nâna ve
mektupları…
5: Papatya mevsimi…
6: Gece yürüyüşü…
7: Sevgili tutya ve
mektuplar…
8: Sürgün şehir…
9: Su kavmi ve Ruhûl
Kudüs...
10: Şafak gemisi…
11: Gemileri yaktım
Aşk ülkesinde…
12: Sürgün çocuklar…
13: Siyah incir ve
mavi kelebek…
14: Sofia filo ve
mektuplar…
15: İstanbul da sanat
ile aşk…
16: Afili
yalnızlıklar şehri…
17: Şairler anarşist
olurmuş…
18: Sular kesti
kılıçları…
19:
Kafa kâğıdı…
20: Hikmet ve
felsefe…
21: Olmak ya da
olmamak…
22: Papirüsler…
23: Meleklerin şehri…
24: İstanbul’un
kanatları altın da…
25: Kırmızı
yağmurlar…
26: Sobe, körebe ve
saklambaç…
27: Bakır cezve…
28: Kaldırımda
demlenen fikir…
29: Senfoni gülüşü…
30: Sevgiliye senfoni
ve aforizmalar.
31: Ölümsüzlük
senfonisi ve Felsefik yazılar.
32: Felsefe ile
şiirin buluşması.
33: Çirkin kral ve
fikir yazıları.
34: Ölü şairler
mezarlığı.
35: Cennetin
çocukları.
36: Şairler kenti ve
aforizmalar.
37: Kelebekler şehri
ve Felsefik notlar
38: Tutsak melekler
ve fikir yazıları…
39: Şair korsanlar ve
aforizmalar…
40: Şehrin azizleri
ve Felsefik yazılar…
41: Sofia filo ve aforizmalar…
42: Faili meçhul
sevdalar ve aforizmalar…
43: Kırmızı balık ve
aforizmalar…
44: İhbarlanmış
aşklar ve Felsefik notlar…
45: Kılıçlar ve
kalemler…
46: Pur si muove ve
aforizmalar…
47: Şairlerin ölüm
dansı ve aforizmalar…
48: Düşmanlar ve
sevgililer…
49: Soprano ve kanlı
sözler…
50: Kurşun askerler
ve aforizmalar…
51: Ölüm öpücüğü ve
aforizmalar…
52:Kale düştü ve
felsefik yazılar…
53:Şairin kurşun
kalemi ve aforizmalar…
54: Şairin seyir
defteri ve aforizmalar…
55: Kartal yuvası ve
aforizmalar…
56: Kelimelerle dans
ve aforizmalar…
57: Yalnızlık
senfonisi ve aforizmalar…
58: Aksiyon ve
aforizmalar…
59: Aşk yasası, Aşk
diyalektiği…
60: Sinekler lordu ve
aforizmalar…
61: Kod-adı şair ve
aforizmalar…
62: Su akar yatağını bulur…
63: insan ilişkileri
ve aforizmalar… (karma)
64: Sokrates’in
intikamı ve aforizmalar…
65: Cehennem melekleri
ve aforizmalar…
66: Aşk töreni…
(karma)
67: Arıkovanı ve aforizmalar…
68: Cadı kazanı ve aforizmalar…
69: Şairin intikamı ve aforizmalar…
70: Cadı avı ve aforizmalar…
71: Gümüş köpek balığı…
72: Ölüler şehri ve aforizmalar…
73: Taçsız kral ve aforizmalar…
74: zehirli sarmaşıklar…
Yorumlar
Yorum Gönder