KİTAP ADI: TAÇSIZ KRAL VE AFORİZMALAR... (Kitap 73. author poet yazar şair Nafiz coşkun)

 

Felsefik yazılar, jurnaller, fikir yazıları, makaleler, şiirler, aşk,

Aforizmalar, hikmet, sanat ve sonnet…

 

 https://drive.google.com/file/d/1bzpLkzm4KHAbB-qZ3kFbC7NaHQyGbHlR/view?usp=drive_link

 PDF OKUMAK İÇİN LİNKİ TIKLAYINIZ

                                 ♛ ♣ ♡

 

 

              Taçsız kral ve aforizmalar.      Kitap: 73.

 

                               ☆☆☆

 

Bâzen onlarca kumandandan ve politikacıdan daha çok faydalı Daha güzel iş yapar bilge cesur bir şair…

 

Kader ve tâlih değildir insana zâlimlik yapan ve yaptıran, ancak

İnsanın kendi tercihleridir onu iyi ya da kötü yapacak olan.

 

Düşüncelerimin, aforizmalarımın erdemleşerek olgunlaşmasın da ve hayatın içerisinde ki zorluklara cenderelere karşı cesur duruşumu gardımı alışımda benden yardımlarını geri çekmeyen meleklere teşekkür ediyorum. Ve o çok değerli tüm bilge hikmetli sanat felsefe insanlarına teşekkür etmeği kendime aziz bir vasıf olarak görmekteyim çünkü onlara gönülden teşekkür etmek bile benim gibi bir mücrimi azizleştirebilir. Ben sadece iyi insan olmaya çalışan o aziz sanatkârım olan Rab Allah’ın yarattığı Aşk budalası bir varlığım, sağlıcakla, hoşça kalın.

 

                                                          Nafiz coşkun.

 

                                    ☆☆☆

 

 

 

 

Yazar şair düşünür ve sanat insanı: Nafiz coşkun ile iletişim adresleri: e-posta: n.coskun006@gmail.com 

Ve ayrıca daha çok facebook Messenger,

Twitter ınstagram linkedln pinterest adreslerinden ulaşabilirsiniz.

 

 

 

Bu ve tüm kitaplarımın telif hakları, basım, yayın, satış hakları Nafiz Coşkun’a aittir. İzni alınmadan kitabın tümü, ya da bölümleri, mekanik, elektronik, manyetik ya da başka yöntemlerle çoğaltılamaz, bastırılamaz, medyada okunamaz, şarkı türkü yapılamaz.

 

…

 

Baskı

Ofset baskı merkezi

 

         /

 

Matbaa sertifikası

 

ISBN:

                                  ☆☆☆

 

Kitap içerisindeki Felsefik yazıların, şiirlerin, makalelerin ve Sonnetlerin sayfa numaraları:

…

Sayfa: 7. ŞAİRİN(kendimin)SANAT TARZI

Sayfa: 9: Dilleri seninle, pazıları düşmanın emrinde…

Sayfa: 10: Ahlak diyorlar peki, ya sen ne dersin…

Sayfa: 11: Sizin dininizden olmadığım bir gerçek…

Sayfa: 12: Felaketi önceden anlamak…

Sayfa: 13: Hikmetle bak, düşün, anlarsın…

Sayfa: 15: Şair, tenekeciler çarşısında sarraf ararken…

Sayfa: 17: Şairle dost olmak isteyen bir insana…

Sayfa: 18: Değer bilmeyenin sonu harap değil midir?

Sayfa: 19: Sen âdil misin ki başkalarından adalet soruyorsun…

Sayfa: 20: İyi vatandaşlar isteyen devlete şair dedi ki…

Sayfa: 23: İyi bir insan arzulayana dedi ki şair…

Sayfa: 24: Peki, siz ne kadar iyi birisiniz…

Sayfa: 26: Çakal yapmaz bu adaletsizliği kuzulara kral olsa…

Sayfa: 27: Kursağımız da bıraktılar mutluluğu…

Sayfa: 29: Emeklilik mi? Mezar mı? Çile mi?

Sayfa: 30: Cömertlik mi? sinsilik mi? israf mı?

Sayfa: 33: Ne verdiniz ki ne istiyorsunuz…

Sayfa: 35: Şaire hile tuzak kuruyorlarmış…

Sayfa: 36: Kederler, Tranvalar karşısında beynin gard alışı…

Sayfa: 37: Bir kısım tarikat hizipler ve gerçeğin farkına varmak.

Sayfa: 40: Devlet kimlere kaldı…

Sayfa: 43: Etme bulma dünyası, çıkar aheste-aheste…

Sayfa: 45: Anlayışsızlık sert bir kaya gibidir bâzen…

Sayfa: 47: İnek boku(tezek)kadar olamayanlara…

Sayfa: 50: Kendimizle baş-başa kalmaya da ihtiyacımız var…

Sayfa: 51: Aklınız kimlerin ellerinde…

Sayfa: 53: Güçlü bir idrak gerek insanın doğruluğu için…

Sayfa: 55: İstanbul’a bak anla adaletsizliğin var olduğunu…

Sayfa: 58: Kuklalar…

Sayfa: 60: Herkes alır hakkını er ya da geç…

Sayfa: 62: Rab’bıma güvenirim ben, dedi şair… (sonneto)

Sayfa: 63: Şaire diş bileyenlere gelsin…

Sayfa: 64: Nâmus mu demiştik…

Sayfa: 65: Ceza ve ödül günü geldiğin de…

Sayfa: 67: Cinnetin kıyılarında şair…

Sayfa: 69: İmparatorlukları ve devletleri değerlendirirken…

Sayfa: 71: Ruhumuzun suyudur adalet… (sonnet)

Sayfa: 72: Ben kederle dersim’e çalışıyorum…

Sayfa: 75: Cehalet ve israf zalimliktir… (sonneto)

Sayfa: 76: Bir anlık aklıma düştün… (sonnet)

Sayfa: 77: Halkın içinde bâzen cinnet…

Sayfa: 81: Vakti zamanını boşa harcama…

Sayfa: 82: Bana ihtiyaç olursa bir gün demiştim… (sonneto)

Sayfa: 83: şaire, haset eden bir adama cevaben…

Sayfa: 85: Adaletsizlik hikmetsizlik olan yerde ilahi din yoktur.

Sayfa: 89: Hikmetli hamle ve sırlar…

Sayfa: 90: Aşk mı dedin, anlatayım…

Sayfa: 91: Aşk arzulayanlara, âşığım diyenlere…

Sayfa: 95: Ermiş Yunus’a gelsin… (sonnet)

Sayfa: 96: Şairin, kendi düşmanlarına cevabı… (sonneto)

Sayfa: 97: Ölüm ve yaşam hakkında ve düşmana gelsin…

Sayfa: 98: Modern şiirde yeni dönem, felsefe, bilim ve şiir…

Sayfa: 101: yazarın bugüne kadar yazdığı kitap isimleri…

                                 ☆☆☆

 

 

 

 

 

 

Nafiz derki:

…

Sevgili Mikel’e, Cibril’e ve Şafağa ve sana

Ve senin için sevgilim.

Sevgili İsrafil’e,

Ölüm meleği Azrail’e ve Ruhûl Kudüs’e Teşekkür ediyorum.

Sonnet ve şiirlerimi, tane-tane,

Yavaş-yavaş ve yumuşak bir ses ile oku.

Fikir yazılarımı, makalelerimi, aforizmalarımı,

Şiirlerimi, sonnetolarımı, kelimelerimi, hikâyeciklerimi,

Jurnallerimi okurken düşünerek oku!

Anlamak istiyorsan bu dediklerimi yerine getirmelisin!

Ve unutma ki hikmetli düşünerek okumak;

Erdemlilerin, kibarların,

Asaletli,

Asil insanların aziz bir vasfıdır, karakteridir, sanatıdır unutma!

                                                       

                                                       Sonnet. Nafiz coşkun

 

 

            

                 ☆☆☆

          ŞAİRİN(kendimin)SANAT  TARZI.

 

Bu yazıyı tüm kitaplarımın baş sayfalarına yerleştiriyorum!

Beni ve sanat şiir tarzımı anlayabilmek için bu yazımı lütfen dikkatlice kendiniz ya da karşılıklı bir insanla okuyunuz ki benim yazmış olduğum eserlerimi daha iyi anlayabilmeniz mümkün olsun. Kendisine yazar şair düşünür ve sanat insanı unvanlarıyla seslenen o akılcı romantik adamın yani benim ne tarzda yazdığımı, nasıl bir nazm ölçü kullandığımı şu ifadelerle beyan etmek istiyorum. Şu aziz iki cümleyi çok irdeledim, olmak ya da olmamak ile anlamak ya da anlamamak cümlelerini. Ve anladım ki bu iki aziz cümle beyni dolmaya başlamış bir insanın tüm hayatını şekillendiren kafa kâğıdıdır, ruh haritasıdır. Düşün ve anlamaya çaba göster, olmak için ise bilgi ile meseleleri anlamak gerektiğine inandım daima. Şiiri, felsefeyi, fikirlerimi, telkini sonnet kalıbında, sonnet nazmın da birleştirdim, ha bu arada hatırlatmak isterim ki zâten kaliteli bir şiirin fikirsiz felsefesiz olması mümkün değil. Bazen de kimi yazılarımda sokak lisanını kullanmayı ihmal etmedim çünkü sokağın ayrı bir lehçesi vardır bunu inkâr edemem, iyi ya da çirkin sokağın o çok farklı argosunu bile kullandığım oldu. Her bir aklın, her bir anlayışın anlayışına göre anlatmaya çalıştım ve o sokak şairi üslubu yanında birde salon şairi ile aforizmacıların lisanını kullanmayı da ihmal etmedim. Bazen insanların o geçmişten bugüne hiç değişmemiş aynı olan ezberlerini bozmuş oldum bu farklı yazılarımla, bu farklı sanat tarzımla. Çoğunlukla bazen de insanların düşünce güçlerini artırmaya çalıştığım oldu. Hem sokak lisanını, sokak felsefesini ve hem de yüksek akademi lisanının felsefesini kullanmayı kendime has bir tarzda uygun gördüm. Aynı kitap içerisinde hem Sonnet’i, şiiri, makaleyi, jurnal yazılarını ve bazen de minik hikâyecik roman kokulu yazılarımı ve ayrıca laubali bir lisan tarzını da ihmal etmeden kullandığımı yazılarımda göreceksiniz çünkü kötülüğe karşı laubali olmamak mümkün değildir erdemli bir insan için. Ve hatta çok basit anlatılar ile süslenmiş şarkı sözü olabilecek dizeleri, şiirleri, Aşk’ı, Hikmet’i, kavgalarımı, hatalarımı, pişmanlıklarımı, halkımı, birbirinden çok farklı insan kalıplarını, farklı kültürdeki insanların isyanlarını, sohbet şiir kültürlerini, yalnızlıklarını, zaferlerini, yenilgilerini, umutlarını ve birçok şiirde olduğu gibi karamsarlığı değil, tam tersine insanları karamsarlıktan çıkartabilmenin uğraşısını göreceksiniz yazılarımda. Biliyorsunuz ki felsefi bir mesele üzerinde hikmetlice düşünmeye çalışmak insanın düşünce gücünü artırıyor. Ve işte bende Felsefik yazılar ile yoğurduğum mayaladığım şiir sonnet sanat düşünce fikir hamurumu kendime has yepyeni bir modern sanat tarzında sizlere ikram ediyorum, isteyen alabilir, alırsanız eğer zararlı asla çıkmayacaksınız emin olabilirsiz, çünkü ben de sizler gibi iyi bir insan olmaya çaba gösteren bir varlığım.

Yeniden kısaca tekrar etmem gerekirse eğer, Tüm eserlerimin kitaplarımın tarzı şöyle ki yazılarımın büyük bir bölümünü, fikirlerimin bir kısmını sonnet kalıbı nazmında, şiirsel kendime has Felsefik hikmetli dokunuşlarla yazdım. İşte bu bana has nazm ile tarz birleşince dünyada bir ilk oldum desem yeridir. Ayrıca bu nazm tarz birleşmesiyle yazılan bazı eserlerimin okunuşu konuları gibi zor, ağır gelebilir bazılarınıza. Lütfen yazılarımı daha dikkatli, yavaş ve seçici, tane-tane, düşünerek okuyunuz, anlamadığınız kelimelerin manaları için lütfen sözlüğe bakınız, bir kelime insan vücudundaki iskeletin parçası gibidir anlamını bilmeden okuyup geçerseniz hiçbir fayda göremezsiniz, zarara girmez erdemliler, kısacası ben Şiirle felsefeyi birleştirdim!

Dilleri seninle, pazıları düşmanın emrinde…

 

Kadimden bilge bir şair dedi ki;

Her ne kadar iyi ve âdil olursan ol

O bir kısım halkın

Ve o bir kısım askerlerin

Kalbi seninle olsa bile,

Bilek ve pazıları,

Kılıç ve silahları daima

Sana karşı düşman olanların emrindedir.

Şair dedi ki o kadimde ki şaire;

Halkın, askerlerin kalpleri benimleyken

Bilek ve silahları nasıl olurda

O bana düşmanlık edenlerin emrinde olur, deyince,

Kadimdeki o bilge şair de

Şöyle cevap verdi, dedi ki;

O bir kısım askerlerin

Ve o bir kısım halkın kalbi oynaktır,

İnanç, sevgi, vefa, sadakat, adalet, fedakârlık

Ve erdem tam yerleşmemiştir onların kalplerine,

Sen bu sebepleri hatırla

Ve sakın onlara değil,

Kalbinde ki aşka

Ve o aşkı yaratana güven,

Onlara güvenerek sakın hamlelerini yapma.

Rab âdildir fakat onları ise asla âdil ve vefalı bulamazsın.

Ahlak diyorlar peki, ya sen ne dersin…

 

Şaire ahlaksızlığın ne olduğunu sordular,

Dediler ki;

Ya hu şair, ahlaksızlık, ahlaksızlık diye

Bir kelime asırlardır

Her bir insanın dilinde,

Peki, sen buna ne dersin,

Şair de cevaben dedi ki;

Ahlaksızlık; insanın hem kendisinin

Hem de diğer başka varlıkların

O âdil olan hak ve hukukuna,

O âdil olan hürriyet hakkına tecavüz etmektir,

İşte ahlaksızlık dediğin de budur.

Güzel ahlak ise; insanın hem kendisinin,

Buna beden, zihinle beraber ruh da dâhil,

Hem de diğer başka varlıkların hak ve hukukuna,

Âdil olan hürriyetine saygı gösterip,

Âdil olan haklarını gasp etmemektir.

Tüm bunları erdemlice yapmak zor değil aslında,

Fakat cahil zorba insan, yine o iblisin

Vesveselerine, kuruntularına aldanacak kadar

Adileşip düşürdü kendisini,

Ve lânet okurum âdil olmayan yasalar çıkartıp da

Onlara da hak hukuk diyen devletlere, dedi

Ve çekti gitti şair.

Sizin dininizden olmadığım bir gerçek…

             

Şaire dediler ki;

Hangi dindensin,

Şair de onlara cevaben dedi ki;

Sizin dininizden olmadığım kesin bir gerçek,

Şaire nedenini sordular,

Şair de cevaben dedi ki;

Sizlerde hile ve adaletsizlik gördüm,

Sizlerde cinayetler gördüm,

Yalanı, bir milleti çökerten dedikoduyu, iftirayı sizde gördüm,

Ben ise; hilenin adaletsizliğin yalanın olduğu bir dine

Asla iman etmem,

Ben de bu sebeple sizin dininize biat etmiyorum.

Şair bu sözleri söyledikten sonra

Şunları da ekledi ve dedi ki,

Bir kısım atalarınız kâtil olsalar bile,

Çocuklarını ve kardeşlerini öldüren liderleriniz olsa bile,

Kendi vatandaşını öldürten bir devletiniz olsa bile,

Sırf ırkçılık sevgisiyle

O kâtillere sevgi ve tutkuyla biat etmek bile sizde gördüm,

Oysaki sizlere göre cinayetin bile erdem sayıldığı

Âdi bir yaşantı içinde olan sizlerin dinine biat etmem.

Kısacası, sizin dininiz size,

Benim dinim bana,

Sizin fikirleriniz size, benim fikirlerim ise bana.

Felaketi önceden anlamak…

 

Şaire dediler ki;

Dünyanın ve insanlığın başına gelecek olan

Felaketleri erkenden tahmin ettin

Ve erkenden, olmadan önce söylemiştin,

Nereden biliyordun, bize de söyler misin?

Şairde cevaben dedi ki;

Yaya geçitlerinin ve kalabalık araç trafiğinin olduğu bir caddede

Araçlarıyla aşırı hız yapanı görseniz,

Bilirsiniz sizlerde, az ya da çok onların

Ve etrafındaki insanların zarar görebileceklerini,

Öğle değil mi?

İşte dünya devletleri ve insanoğlu;

İsraf da, kirlilik de, cinayetlerde, haksızlık ve adaletsizliklerde,

İşte şu dünya trafiğinin olduğu

Dünya adında ki şu ana caddede çok aşırı hız yapan

Araçların sürücülerine benziyor,

Hem bunda anlamayacak ne var ki

İsrafın, yalanın, ihanetin, hilenin, adaletsizliğin, cinayetlerin, Haksızlıkların yaşandığı bir yerde nihayetinde

Ve gidişatında elbette insanoğlunun başına geleceklerini

Tahmin etmemek zor olmasa gerek.

Hem ayrıca ateşi kıvılcımken söndürmek akıllı işidir, dedi şair,

Her şey ise; bir hesap iledir, dedi bilge şair.

 

Hikmetle bak, düşün, anlarsın…

 

İki vatandaş, aralarında

Şöyle konuşuyorlardı,

Birbirlerine diyorlardı ki;

Türkiye cumhuriyeti devletinde

Ve Osmanlı imparatorluğunda

Adalet var mıydı?

Yoksa yok muydu?

Diğer arkadaşı da ona diyordu ki;

Ya kardeş,

Osmanlı imparatorluğunda ve Türkiye cumhuriyetinde

Adalet var mı yok mu diyenler

Gidip İstanbul boğazında ki

O tüm insanlara ait olan, umuma ait olan,

Tüm vatandaşlara ait olması gereken o denizlerin kıyılarının,

Saray, yalı, köşk, şato yapmış olan

O Osmanlı ailelerinin, Osmanlı zenginlerinin,

Türkiye cumhuriyeti zenginlerinin,

O vatandaşa ait olan sahilleri, kıyıları

Nasıl çaldığına, nasıl da oraları işgal ettiğine bir baksın,

Mantıkla düşünün, anlarsınız işte o zaman, dedi adam,

Ve sonra da şöyle devam etti, dedi ki;

Şu kıymetli Türkiye cumhuriyetinin

Ve Osmanlı imparatorluğunun

Âdil olup olmadıklarını,

Âdil olan Hakları, âdil olan hukuku

Koruyup korumadığını da böylece anlarsınız.

Daha sonra da o diğer vatandaş da söze başladı ve dedi ki;

Ya hu kardeş, dediklerin doğrudur,

Sen asıl, kısacası, devletin verdiği şu asgari ücrete bak,

Zâten anlarsın adaletsizliği,

Hem ayrıca devletin vatandaştan

Hiç almaması gerekirken,

Devletin vatandaştan, o zorla almaya çalıştığı

O genel sağlık sigortası parası

Ve diğer haksız kanun ve vergiler

Devletin yaptığı adaletsizliği göstermeye zâten yetmiyor mu?

Özel güvenlik görevlilerinden beş yılda bir

Kimlik kartı yeniletmek için,

Zâten zengin olan o

Özel güvenlik şirketlerine kurs parasını

Asgari ücretlinin cebinden alıp veren devletin,

Baştan sona zâten adaletsiz olduğu anlaşılmıyor mu?

Mesela ev alırken bile,

Normal, sıradan vatandaş diyelim ki bir ev satın alma da

Ve ya ev yaptırmak isterken, devlete, belediyeye,

Daha henüz evi bile yapamadan

Tonlarca para vermek zorunda bıraktırılmıyor mu?

Emeklilik yasası, mezarlık cinayet yasasından farksız,

Anlat-anlat tükenmez, dediler ve selametle diyerek birbirlerine,

Ayrılıp herkes kendi yoluna çekti ve gitti.

Şair, tenekeciler çarşısında sarraf ararken…

 

Erdemli bir gurup bilge, şaire dediler ki;

Ya hu şair, tenekeciler çarşısında

Altınlarını, elmaslarını satmaya çalışıyorsun,

Bunlar hem senin

Hem de senin o değerli sanatının değerini

Asla anlayamazlar, bilemezler, kavrayamazlar,

Sen neden buralarda kendini yoruyorsun,

Şair de cevaben dedi ki;

Kardeşlerim haklı söylüyorsunuz,

Fakat ben devlet üzerinde

Tenekecilerden başka değer de

Yerler görmekte zorlanıyorum,

Hem ne yapalım, hiç değilse bâri

Şu tenekeciler çarşısında da

Elmastan, altından sanat görsünler de,

Bir tenekeyle, elmas arasında ki değeri

Böylece kıyas etsinler olmaz mı?

Yoksa bir elması

Bu tenekeciler yakından ömürleri boyunca

Göremezler, sen de biliyorsun,

Bir bilge de dedi ki;

Ya hu şair, tenekeci,

Elmastan bir sanatı anlayıp değer bilseydi eğer,

Tenekeci değil de, elmas sarrafı olurdu, haksız mıyım?

Sen ancak

Kendini ve sanatını

İşte bu tenekeciler karşısında üzüyor,

Ve ancak kendini yoruyorsun,

Yürü çek git evine, barkına, semtine,

Şair de yine cevaben dedi ki;

Ben anlatmazsam,

Sen anlatmaz isen,

Peki, kimler anlatır üstün doğruları be kadeş,

Söyler misiniz?

Deyince şair,

Haklısın, fakat

Sen yine de çıldırmış olmalısın, gibi,

Birçok laf söyleyen de oldu,

Şairi destekleyenler de oldu,

Fakat hiç kimseler şairi yolundan alıkoyamadılar gitti.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Şairle dost olmak isteyen bir insana…

 

Şaire, yaklaşarak bir insan, dedi ki;

Seninle arkadaş, dost olmak isterim,

Şair de ona cevaben dedi ki;

Peki, ben sana lâyık birisi miyim ki

Beni kendine dost arkadaş yapmak istiyorsun,

Hem bilirsin ki erdemliler erdemlilere,

İyiler iyilere,

Kötüler kötülere,

Üçkâğıtçılar da üçkâğıtçılaradır.

Şairin bu cevabından sonra

O insan da şaire cevaben dedi ki;

Ya hu şair,

Ne demek istediğini tam olarak anlayamadım,

Şimdi sen bu konuşmanla beni övdün mü?

Yoksa bana kötü bir insan mısın demek istedin,

Anlayışsız olduğumu mu ima ettin,

Ya da bana nasihat mi vermek istedin,

Lütfen bana açıklar mısın?

Kalbimi ferahlatır mısın?

Şair de cevaben dedi ki;

İdrak, kardeş, idrak!

Sence, sen beni anlayabilecek bir idrake ve erdeme sahip misin?

İşte bu sorumun cevabını lâyıkıyla anladığında,

Gel yeniden konuşalım olmaz mı?

Değer bilmeyenin sonu harap değil midir?

 

Kendi önünde ki o

Altından elmaslardan daha değerli

Hazineleri göremeyip,

Onların, tenekeciler,

Bakırcılar çarşısında

Hiç olmasına, harap olmasına göz yuman

Devletler ve milletler,

Kaybetmesinler de, devrilmesinler de

Peki, ya ne olsunlar, dedi erdemli bilge şair.

Büyük değerleri anlayamayan, bilemeyenlere,

Çok değerli kimseler de değer vermezler, dedi bilge şair,

İşte o büyük erdemli sanatkârlarından,

O erdemli ilim insanlarından, hikmetlice

Faydalanmayı başaramayan devletler ve milletler

Kaybetmesinler de, devrilmesinler de

Peki, ya ne olsunlar başka, demeyi de ihmal etmedi şair.

Şair son olarak da dedi ki;

Sen o yüksek değerlere,

Ne verdin ki

Hem ayrıca şimdi onlardan da ne bekliyorsun.

Akıllıya bir işaret yetmez mi?

 

 

 

Sen âdil misin ki başkalarından adalet soruyorsun…

 

Onlarca, binlerce cinayet, haksızlık işleyen devletler,

Haksızlık işleyen insanlar,

Nasıl olurda çıkıp kürsüye;

Diğer başka insanların

O diğer başka devletlerin işledikleri cinayetlerden

Haksızlıklardan şikâyet eder, dert yakınırlar,

Şaşarım doğrusu.

Şair ayrıca bir de dedi ki;

İlk önce o kendi üzerinizde ki

O kendi elleriniz de ki

Cinayet ve haksızlıkları temizleyin ilk önce,

İşte ondan sonra gelin,

Hep beraber kürsüye çıkıp,

Hep beraber şikâyet edelim

O diğer haksızlık yapmaya,

Cinayetler işlemeye devam edenleri,

Olmaz mı?

Tabi ki de olur, elbette ki olur.

Fakat ilk önce kendi ellerinizi cinayetlerden

Ve haksızlıklardan tamamen bir yuyun, yıkayın,

Şair son olarak da dedi ki;

Haksızlık ve cinayetleri terk etmiş hilesi yapanlar da

Ancak bizden destek değil, alsalar-alsalar kınanmak alırlar,

Dedi ve kendi yoluna devam edip gitti bilge şair. Yakışır.

İyi vatandaşlar isteyen devlete şair dedi ki…

 

Devlet ve politikacılar, şaire dediler ki;

Ya hu şair, çalışkan, iyi, erdemli, anarşi çıkarmayan

Vatandaşlar arzuluyor, istiyoruz,

Şairde devlete ve politikacılara cevaben dedi ki;

Peki, siz, iyi erdemli bir devlet olabildiniz mi ki

Peki, siz, vatandaşın refahı huzuru için lâyıkıyla

Büyük çalışmalar yapıp başarabildiniz mi ki

Peki, siz, ne yaptınız ki

Hem şimdi ve yarınlarda vatandaştan da ne istiyorsunuz,

Politikacılar ve devlette şaire cevaben dediler ki;

Su bağlantıları, köprüler, barajlar, okullar, yollar,

Hastaneler, fabrikalar diyerek

Birçok şeyleri sıraladılar, saydılar da saydılar,

Şair de cevaben onlara dedi ki;

O saydıklarınız zâten vatandaşın kendi cebinde ki parasıyla,

Sizi memur ettirip size yaptırdığı şeyler,

Onları yaptıran zâten vatandaşın ta kendisi,

Hem onları zâten yapmak zorundasınız,

Vatandaş, sizi yapın diye memur etti

Ve ayrıca paranızı da, maaşınızı da fazlasıyla

Vatandaş ödedi, hâlen ödemeye de devam ediyor,

Hem para sizin cebinizden de çıkmadı ki

Oysaki siz, devlet ve politikacılar olarak,

Yöneticiler olarak

O devleti büyük acı ve kederlerle kurmuş olan vatandaşın Haklarını çaldınız,

Onların mal ve mülklerinden,

Onların paralarından faydalanarak

Çok büyük kudret, güç, zenginlik sahibi oldunuz,

Sizi bunun için değil,

Hizmet etmeniz için memur etmişlerdi onlar,

Haksız değilim öğle değil mi?

Aklını mantıkla kullanana bir işaret yetmez mi?

Sizler vatandaşın emeklerini çalmakla bir de,

Emekliliklerini geciktirdiniz,

İhtiyar yaşta çalışmaya mahkûm ettiniz onları,

Mezarlık duruma getirene kadar zorladınız,

Haksız vergilerle onların hayatlarını zehir zemheri yaptınız,

Onların haklarını çalmakla beraber,

Bir de onların haklarını gasp edenlere göz yumdunuz,

Oysaki yine vatandaşın parasıyla

O vatandaşın her birini layıkıyla, refah içinde,

Huzur güven için de tutacak güç de elinizdeyken, yine de

Ayrımcılık yaptınız, layıkıyla hizmet etmediniz.

Şair son olarak da dedi ki;

Sizler, politikacılar ve devlet denen varlık,

Sizler ne zaman ki

O tüm vatandaşların âdil olan hak ve hukukunu,

Hürriyetini,

Yine âdil olan ve refah,

Ve huzur

Ve yüksek saadet seviyesine getirebilirseniz,

Onları her gün o içine soktuğunuz o endişelerden

Bir an önce kurtara bilirseniz,

İşte ondan sonra gelin,

Biz size binlerce değil, yüz milyonlarca, erdemli

Ve iyi vatandaş, çalışkan ve yine erdemli vatandaş bulmaya

Şimdiden söz veriyoruz.

Şair son olarak şunları da ekledi, dedi ki;

Hem layıkıyla iyilik eden ancak

İşte o zaman layıkıyla iyilik bulur.

Aklı olana da bir işaret yetmesin de peki, ya ne olsun.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

İyi bir insan arzulayana dedi ki şair…

 

Şaire bir kısım insanlar gelerek dediler ki;

İyi insanlar bulmak isteriz,

Nasıl ve nerede buluruz onları,

Şair de cevaben dedi ki,

Peki, sizler iyi birer insanlar mısınız ki

Peki, sizler iyi bir devlet misiniz ki

İyi insanlar aramanın peşine düşmüşsünüz,

Peki, sizler iyi bir insanı hak edebilecek,

İyi, âdil ve erdemli bir karaktere sahip misiniz ki

İyi ve erdemli birilerini arıyor ve hem de onları arzuluyorsunuz,

İyi insanları, erdemli insanları hak etmek için

İlk önce; iyi ve erdemli olmak gerekmez mi?

Dedi şair.

Bir düşünün lütfen,

Sizler hak ettiklerinizi mi arzuluyorsunuz,

Yoksa hak etmediğiniz bir şeyleri mi arzu ediyorsunuz,

Sizler ilk önce benim bu sorularıma hikmetle cevaplar bulun,

Cevapları layıkıyla bulduktan sonra gelin,

Ondan sonra da birlik de

O bulmak istediklerinizi konuşuruz.

 

 

 

 

Peki, siz ne kadar iyi birisiniz…

 

Kendisi sanki çok iyi insanmış gibi,

Herkes kendi yanında ki insanın

İyi, erdemli olup olmadığını araştırıyor,

Kendisine ihanet etmeyecek bir insan araştırıyor,

Sanki kendisi hiç ihanet etmeyen bir insanmış gibi,

Gerçekten hiç ihanet etmediniz mi?

Verdiği söz de duran bir insan araştırıyor,

Sanki kendisi verdiği sözleri tutuyormuş gibi,

Tutuyor musunuz sizler gerçekten verdiğiniz sözleri,

O araştıranlara demeli ki;

Sen, sizler, iyi bir insan mısınız?

Her işveren, işe almak istediği insanı

İyi iş yapar mı yapmaz mı diye araştırıyor,

O araştırana demeli ki;

Peki, sen, iyi, âdil bir işveren misin?

Her seven insan, her sevgili, eş yapmak istediği,

Arkadaş, dost yapmak istediği insanların,

İyi mi yoksa kötü mü olup olmadıklarını araştırıyor,

O araştırana sormalı, ona demeli ki;

Sen, iyi bir eş, sen, iyi bir sevgili misin?

Sen, iyi bir arkadaş, iyi bir dost musun?

Onlara bu soruları sormak gerekmez mi?

Elbette ki gerekir.

Her bir öğretmen, her bir okul,

Her bir anne, her bir baba, kendisine

İyi birer çocuk, çalışkan erdemli bir öğrenci ister,

Onlara sormalı, demeli ki;

Peki, sizler iyi ve erdemli, âdil olabiliyor musunuz?

Her bir devlet, ajanını, memurunu, vatandaşının

İyi mi kötümü, hain mi değil mi olup olmadıklarını araştırıyor,

Bunun için çok fazla masraf para da harcıyor,

O devlete, o hükümetlere demeli ki;

Peki, siz, bir devlet, hükümetler olarak

Memurlarınızın, vatandaşınızın haklarını, huzurunu, refahını

Üst seviyede layıkıyla sağlayabilecek kadar

Âdil, iyi, erdemli bir sosyal devlet olabildiniz mi?

Tabi ki de olamadınız, elbette ki olmadınız,

Zâten olabilseydiniz şu milyonlarca kargaşa,

Şu milyonlarca cinayetin,

Şu devletin ve şu dünyanın üzerin de işi de olmazdı,

Öğle değil mi?

Kısacası her bir insan,

Mükemmel, iyi ölçü de ve erdemli karakterde

Bir beyaz atlı prens ve prenses beklemek de

Ve onları daima arzulamak da,

O bekleyenlere, o arzulayanlara şöyle sormalı, demeli ki;

Peki, ya sizler o mükemmel insanları

Hak edecek kadar

Âdil, iyi, erdemli ve mükemmel olabiliyor musunuz?

Dedim ya; iyiler iyilere, erdemliler erdemlilere, kötüler de kötülere.

Çakal yapmaz bu adaletsizliği kuzulara kral olsa…

                                                              

Bilge şair, keskin konuştu,

Kılıç kınından çıktı bir kez,

Dedi ki;

Kendi vatandaşına cinayet ve adaletsizlik yapan,

Kim bilir başkalarına neler yapar öğle değil mi?

Kendi vatandaşını gözünü kırpmadan katledip

Katliam yapan, kendi vatandaşlarını gasp eden,

Kendi vatandaşlarının gasp edilmesine göz yuman,

Kim bilir bir başkalarına neler yapar öğle değil mi?

Ah şu üzerin de yaşadığım ve kendilerini

Âdil erdemli göstermeye çalışan

Devletler ve politikacıları ve yöneticileri,

Bilmiyorlar mı ki deve kuşunun gövdesi dışarı da kalmıştır,

Saklanmak isterken hem de.

Sizler hâlen öğrenemediniz mi?

Kâtil ve hırsızların, adaletsizlerin dağıtacağı o haksız paylaşımı;
Çakallar bile yapmazlar koyunlara kral olsalardı, dedi şair.

Dedim ya; bunların yaptıkları paylaşımı

Çakallar ve kurtlar bile yapmazlardı kuzulara imparator olsa.

Yine tekrar ediyorum, diyorum ki;

Çakal bile yapmazdı kuzulara kral olsa,

Bunların insanlığa ve tabiata yaptığı adaletsizliği!

Şair, haklı olmasın da peki, ya ne olsun, dedi şair

Kendi kendisine, baktı ki kimseler yok etrafında, çekti gitti.

Kursağımız da bıraktılar mutluluğu…

 

Yaşam arzumuzu, yaşam hevesimizi

Kursağımız da bırakan şu insanlığın,

Şu yöneticilerin içinde

Kalmanın zorluklarını, benim gibi,

Benim kadar bilenler de,

İşte bundan pek çok şikâyetçiler

Fakat o gidilebilecek güzel farklı yerlere gitmek

O kadar çok masraflı ki

Bunun sâdece hayalini kurabildiğimiz

İşte şu günlerde

Beni ancak bir mucize

İşte o güzel hayallerime ulaştırıp, kavuşturabilir.

Uzun zamandır pek çok çalışmaktayım,

Umut ediyorum ki

Tüm bu çalışmalarımın temiz ürünlerini,

Temiz meyvelerini arzu ettiğim gibi,

Mükemmel ve sağlıklı bir şekilde alabilirim,

Mucizelerin Rab Allah tarafından verildiğini

Çok iyi bilen bir şairim,

Belli mi olur beklemekteyim,

Her bir insan hayal kurmakta,

Düşler düşlemekte,

Ben de hayal kuruyor

Ve ben de düşler düşlüyorum,

Sabır ve heyecanla

Hiç durmaksızın çalışarak beklemeye devam ediyorum,

Haydi, hayrlısı, dedi şair,

Nasıl ki karnı aç bir balıkçının

Oltasını ya nasip kısmet diyerek denize atması gibi,

Ben de bana verilen imkân ve sebepleri kullanarak

O arzu, istek oltamı,

Onun şu bereketli dünya denizine,

Kâinat denizine atmaktayım,

Dedim ya; haydi, hayrlısı.

O neylerse güzel eyler,

Dedi şair,

O neylerse güzel eyler, dedi.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Emeklilik mi? Mezar mı? Çile mi?

 

Vatandaşın eli ayağı beli

Tutmaz hâle gelmiş,

Devleti yönetenler hâlen

Emekli etmemeye, onların çile çekip

Ölmelerini seyretmeye devam ediyor.

Emeklilik yaşı o kadar fazla ki

Birçok insan ya ıstırap ya da mezara girmeden

O emeklilik yaşına ulaşamıyor,

İşte alın size adaletsizliğin en büyüklerinden.

Ya hu bu vatandaş iş bulamazken,

Yaş sebebiyle emekli olamazken,

Yaşı ileri diye kimseler onlara iş vermezken,

Peki, bu haksız yasaları çıkaran politikacılar

Ve onların zengin aveneleri ne yapıyorlar,

Tabi ki de onlar zenginlik, refah, lüks için de

Günlerini gün ediyorlar.

Ne diyelim;

Allaha havale edelim,

Allah versin belalarını,

Âmin.

Bize haksızlık edenlere iyi hayrlı dua ve temennide,

İyi dilekler de bulunacak değiliz ya

Dedim ya; Allah versin belalarını. Âmin.

 

Cömertlik mi? sinsilik mi? israf mı?

 

Adamın birisi için dediler ki;

İyi birisidir, yedirir, içirir, ikram eder, cömerttir,

Şair de cevaben dedi ki;

Cömertliği ben de severim fakat

Bakın, cömertlik yapanı severim demiyorum,

Cömertliği ben de çok severim diyorum,

Bir insanın iyi, âdil olup olmadığını

Sâdece yedirip içirmesinden,

Yiyeceği içeceği ikram etmesinden anlayamazsınız,

Anladığınızı zannedip ancak yanılırsınız,

Oysaki çok iyi bilinir ki;

Kadim de ki bir kısım Karunlar, Haman’lar

Ve zalim firavunlarda,

Üçkâğıtçı dolandırıcılarda, ketenpere kuranlarda,

Yedirip içirirlerdi, ikram ederlerdi,

Her insanın yedirip içirmesinin,

İkramlarda bulunmasının farklı sebep ve amaçları vardır,

Bunlar yedirip içirirlerdi fakat onun yanı sıra

Zulüm de yaparlardı, haksızlık da yaparlardı,

Adaletli olmazlar, kötülük yaparlardı,

Hani bir laf söz, bir temsil vardır, der ki;

‘’Yedirip içirdiğini, ikram ettiğini

Öğle bir kötülük etti ki burnumuzdan getirdi’’

İşte bir kısım insanlar böyledirler,

Yedirip içirir ikram eder fakat

Burnunuzdan getirirler daha sonra.

Şair sözlerine şöyle devam etti, dedi ki;

İkram ettiklerinin dedikodusunu yapanları,

İkram ettiklerini o ikram ettiği kişilerin

Alay ederek üzerek başına vurup kakanları

Çok gördük biz,

İkramlarının ardından ve önünden;

Ne çok pis iş çevirenleri,

İkramlarının önünden ve arkasından

Ne çok ahlaksızlık yapanları,

Ne çok dedikodusunu yapanları, kuyusunu kazanları,

Yaptıklarını sırf gösteriş olsun diye yapanları da çok gördük.

Şunu unutmayınız ki;

Çoğu zaman balığı, yemsiz, ikramsız avlayamazsınız,

İşte o bâzı insanlarda cömertmiş gibi gözükürler

Oysaki avlamak için ikram ederler de

Bunun farkına bile varamayabilirsiniz,

Hem bu arada; av olmayana aşk olsun.

Son olarak şair dedi ki;

Elbette bizler de ikram etmeyi seven

Ve ikram edenlerdeniz, gücümüz yetiğince yaparız bizler de,

İnsan, ayağını yorganına göre uzatmalı,

Kendisini, sorumluluğunun altındakileri düşünerek,

Onları da sıkıntıya sokmayarak ikramını, yardımını yapmalı,

Ölçüsüz israfla yapılan cömertlik, cömertlik olmaz,

Ancak olsa-olsa o israf olur ve kınanmak, düşmek olur.

Hiçbir işiniz de ölçüyü ve dengeyi kaçırmayın, dedi şair,

Unutmayın ki her bir şey hesap iledir,

Kâinat bile bir hesap ile var edilmiştir Rab tarafından,

Onun bile ölçüsünü,

Su, toprak, hava gibi her bir şeyin denge ve ölçüsünü

Kaçırdığınız da, ortaya çıkan israf ancak

Tüm dünyaya ve insanlara zarar vermekten başka

Ne işe yarıyor ki öğle değil mi?

Hem biz avlamak için değil,

İyilik olsun diye, ihtiyacı olana, misafirimize, dostumuza,

Sevdiklerimize, yolda kalmışlara ikram ederiz,

Dedim ya avlamak ve gösteriş için, başa kakmak için değil,

Gönülden ve israf etmeden, başa kakmadan ikram ederiz.

Biz sevgi, adalet çoğalıp yaşatılsın diye,

Rab’ın sevgisini kazanmak için ikramlarda bulunuruz.

Bizim cömertliğimiz hem değerli güzel bir hesap iledir, dedi şair

Hem bizim kişi israf etmedendir,

Hem bir dengeyledir bizim ikramımız,

Ve hem de gönüldendir, sevgidendir,

Rab içindir bizim ikramımız, dedi şair,

Son olarak da dedi ki;

Başa kakmadan ikram edenler,

İsraf etmeden yedirip içirenler,

Haydi, kalsın iyiler sağlıcakla, selametle.

 

Ne verdiniz ki ne istiyorsunuz…

 

O bâzı İslam olduklarını iddia eden insanların,

Tarikatların, kavimlerin ve devletlerin hükümetleri

Yaratıcılarından yardım talep ediyorlar,

Şairde onlara dedi ki;

Sizler, o yaratıcınız olan

Rab Allah’a ne verdiniz ki

Şimdi ise ondan ne istiyorsunuz,

Elbette onun bir şeye ihtiyacı yok

Fakat ilk önce siz ona vermeniz gerekenleri verin ki

O da size istediğiniz o bâzı şeyleri versin,

Şairin bu sözlerini dinleyen

O İslam olduklarını iddia eden insanlar, tarikatlar,

Kavim ve devletlerin yöneticileri dediler ki;

İyi de şair o nasıl bir laf,

Yaratıcı Rab Allah’ın hiçbir şeye ihtiyacı yok ki

Hem biz ona ne verelim,

Zâten her bir şey ve hatta bizler bile ona aitiz,

Ona döneceğiz,

Şair de cevaben onlara dedi ki;

Şimdi doğruyu söylediniz,

Yaratıcı Rab Allah’ın hiçbir şeye ihtiyacı olmadığı doğrudur,

Fakat sizler insanlara adalet verseydiniz eğer,

Onlara hakkıyla, layıkıyla hizmet

Ve bir de layıkıyla onlarla kardeşlik yapabilseydiniz eğer,

Rab Allah da tüm bunları

Kendisine verilmiş olarak kabul edip,

O sizlere vermesi gerekenleri

İşte o vakit size verebilirdi,

Oysaki sizler,

Haksızlık yaparak,

Adaletsizlik yaparak,

Yaratıcının nefretini kazanmaktan başka

Bir şey vermiyorsunuz ona.

E ne demişler;

Görünen köy kılavuz ister mi?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Şaire hile tuzak kuruyorlarmış…

 

Güya şairi yenebilmek, d

Şairi devirebilmek için,

Ona zarar verebilmek için;

Planlar, Mekirler,

Ketenpereler, hileler düzenleyip kurmuşlar,

İlk önce onun o yukarılarda ki saltanatını,

O büyük şöhretini,

Destekler gibi gözüküp,

Daha sonra da onu ve ona bâzı mekir hilelerle,

Yalan iftiralarla, düzenbazlıklarla

Aşağılara düşürmek istemişler,

Şairde tüm bunlar karşısında gülerek dedi ki;

İyi de ben zâten ayakları yere basan birisiyim,

Yukarılardan düştüğün de zarar görebilecek olanlar

Ancak ayakları yere basmayı bilmeyenlerdir.

Hem şunu da hatırlatayım düşmanlarıma ki

Mekir kuranların en hayrlısı,

Ve en kudretlisi;

Benim sahibim olan, benim sanatkârım olan

O kudreti sonsuz Rab Allah’tır,

Haydi, görelim bakalım kimin olacak zaferler,

Yapsın şimdi herkes hamlesini,

Elbette benim Rabbim kazanır o tüm zaferleri.

Dedi, gülümsedi, kahkahalar attı, çekti ve gitti.

Kederler, Tranvalar karşısında beynin gard alışı…

 

Çok zeki olmana rağmen, akıl, beyin

O bâzı bilgi ve konuları, o bâzı mesleklerin ilmini

Öğrenmekte zorlanır, hatta çok zorlanabilir de,

Bunun sebeplerinden birisi de;

Çocukluğunda ve çocukluk sonrasında

Bugüne kadar yaşanan sıkıntılar, trajediler,

Tranvalar, ağır depresyonlar, psikolojik şiddet ve baskılar,

Yaşı ileri veya küçük fark etmez, ona yapılan mobbing terörü,

Gibi böyle ve buna benzer birçok cinayet sebebiyle,

Aklın, beynin; o bâzı kısımları, artık o bâzı bilgileri,

O bâzı konuları, kimi mesleki ilimleri anlayamamaya başlar,

Hatta akıl; onları düşman veya zarar vermek ihtimali olan

Bir şeymiş gibi bile zannetmeye başlaya bilir,

Beyin de; tedbir amaçlı sıkı bir duruş gard alış sergilemeye başlar,

Savunmaya geçer, akıl; o bilgilere karşı artık sert

Ve sıkı bir boksör edasıyla gard alır,

Ortaya kendince bir duruş sergiler,

Akla, yani beyne; o bâzı bilgi ve konuları,

O bâzı mesleklerle ilgili bir kısım şeylerin

Zararsız olduğunu yeniden kabul ettirmek de

Oldukça zaman alabilir, diye düşünüyorum.

Tüm bunlar, zor, ağır süreçlerdir,

Dehalar da ve zeki insanlar da bile bu tür olaylar görülebilir.

Güzel bir hayat kurmak için, yeni bir sayfa açmaya ne dersiniz.

Bir kısım tarikat hizipler ve gerçeğin farkına varmak…

 

Şaire, bir gurup tarikatçıları

Ve bir gurup hizipleri sordular,

Şair de cevaben dedi ki;

Dünya üzerinde ki tüm o tarikatçıların

Ve bir kısım hiziplerin

Yaşadığı şey şudur;

Tarikatın ölü ya da diri mürşidinin,

Liderlerinin müritleri, bağlıları, öğrencileri, ona tabi olanları,

O liderlerinin bir kısım iyi ya da kötü kültürünü,

Törenlerini, iyi ya da kötü, anlamlı veya anlamsız,

Günlük yaşayageldiği şeyleri,

Kendilerine yaşam tarzı edinmiş,

O kültürel ve hem de törensel,

Ayrıca onların sistemsel yaşam tarzını da

Zaman içinde ilahi dinle karıştırıp,

Yine zaman içinde

Onu da ilahi din zannetmeye başlayıp,

Hem kendilerine

Ve hem de birçok insana zarar vermişlerdir,

İşte onların yaşadıkları şey tam da budur.

Kimi tarikatlar ise

Sâdece para, siyasi güç

Ve kudret kazanmak için meydana çıkarlar,

Onlarında kültürel

Ve törensel yapılanmaları vardır.

Oysaki hiçbir kültür,

Oysaki hiçbir tören ilahi din değildir,

Lütfen kültürleri törenleri,

Ananeleri, örfleri, gelenekleri

İlahi din ile karıştırmayınız.

Kültürler insanların icat edip yapageldikleridir,

İçinde iyi olanı faydalı olanı olduğu gibi,

İçinde kötü ve zararlı olanı da var,

Her şey açık olursa akılda bulanmaz,

Anlaması gerektiğini daha net görüp anlar öğle değil mi?

Şair sözlerine şöyle devam etti dedi ki;

Hem ayrıca,

Hiçbir adaletsiz yaşam

Ve merhametsiz yaşam da asla ilahi din değildir.

İnsanlık artık o aziz İncil’in İsa’sını,

O aziz Zebur’un Davud’unu,

O aziz Tevrat’ın Musa’sını,

O aziz Kuran’ı Kerim’in Muhammed’ini,

O kendi çirkin kültür ve nefsi çıkarlarına alet etmeyi

Terk etmeli değil de peki, ya nedir.

Eğer şu insanlık bu aziz dört peygamberi

Ve getirdikleri adalet ve merhamet yaşamını,

Erdemlilik öğretisini hikmetlice anlayıp

Kavrayabilselerdi inanın tüm dünya insanlığı birleşip

Kardeş olurlardı.

Şair sözlerine devamla dedi ki;

Hikmetli adaletin,

Merhametin kardeşliği üzerinde

Şu tüm insanlık,

Erdemli bir birliktelik kurabilmenin peşine

Çabasına girişmez ve onu da başaramaz ise

İnsanlığın geleceği sâdece

Yıkım ve cinayet olacaktır.

Her şey bir hesap iledir,

Bilimsel, akılsal hesaplar bile

Şu insanlığın bu gidişatını seyrettiğinde

Sonlarının büyük yıkımlar

Ve büyük cinayetler olduğunu

Anlamak da asla gecikmez.

Şair son olarak da dedi ki;

Ah idrak!

Ah anlamak(idrak) denen aziz kelime,

Senin değerin karşısında

Saygıya, hürmetle duruyorum

Fakat adalet için çalışmaya da devam ediyorum.

 

 

 

 

 

 

Devlet kimlere kaldı…

 

Türkiye cumhuriyeti devleti;

Bir kısım o kendi nefsi çıkarlarını,

Kültür ve törenlerini, kabalık ve hamlıklarını

Din zannederek yaşayan birçok tarikata,

Birçok cemaate, birçok örgüte,

Birbirinden farklı o birçok kavimlerin

Şahsi çıkar ve arzularına,

Bir kısım mantıksız

Ve ya faydalı değil de

Kaba ve zararlı mantık yapan

O yobaz cahillere, idraksizlere,

Anlayışsızların ellerine terk edilmiştir.

Ayrıca bu kimseler,

Hem ilahi dini,

Hem İncil’in İsa’sını,

Kuran’ı Kerim’in Muhammed’ini,

Zebur’un Davud’unu,

Tevrat’ın Musa’sını hikmetle anlayamamış

Ve yüksek idrakle anlayamamış,

O peygamberlerin adalet mesajını

Ve dünya, kâinat kardeşliği mesajını

Asla kavrayamamıştır,

Kavranmasının da önüne geçmişler,

Akılları bulandırmışlardır.

Şu modern zamanların,

Anlayışsız, idraksiz,

Bölücü, parçalayıcı,

Samimiyetsiz ikiyüzlü

Ve yobaz cahilleridir ki onlar,

Onların bu akıl bulandırmaları karşısında

Şu insanlığa hikmetli bir mantığın,

Hikmetin

Nasıl değerlendirip kullanılması gerektiğini

Mutlaka öğretmek gerektiğini düşünüyorum.

Şair sözlerine devamla dedi ki;

Benim şahsi kanaat

Ve hem de inancıma göre

İnsanoğlu tek bir millet olan;

Âdem peygamber

Ve âdem peygamberin eşi olan

Havva annemizin milletindendir,

Ve tek bir ırk olan

Âdem peygamberin insanlık ırkındandır,

Birbiriyle sağlıkla geçinebilmeyi

Ve hikmetle geçinebilmeyi

Bir an önce öğrenmek,

Ve insanlığa öğretmek mecburiyetindedir,

Tüm bunları da; adaletle, hikmetle yaşamak

Ve yaşatmak için çaba sarf etmek mecburiyetindedir,

Eğer bu vazifelerini,

Eğer bu mecburiyetlerini insanlık hikmetlice yapmaz ise;

Cinayet arzulayanların,

Adaletsizlik içinde saltanat arzulayanların,

Kendilerini iblise satmış kâtillerin ellerinde,

Hem de şu güzelim dünyamızla birlikte

Tarumar olup ve yok olup gidecektir tüm insanlık.

Soruyorum sizlere;

İyiliğin ve adaletin çoğalmadığı yerde

Cinayetlerden başka

Neyin çoğalmasını bekliyordunuz ki

Dedi bilge şair,

Bunu sen yapmaz isen,

Sen adaleti yaşayıp

Yaşanılması için çaba harcamaz isen,

Bunu ben yapmaz isem

Cinayetlerin dünya da daha da çoğalarak

Bir gün seni ve senin sevdiklerine de

Zarar vereceğini bilmiyor musun ey insan kardeş,

Dedi bilge şair.

Bal gibi de biliyorsunuz,

Demeyi de ihmal etmedi, şair.

 

 

 

 

 

Etme bulma dünyası, çıkar aheste-aheste…

 

Siz hiç duymadınız mı?

Argoda derler ki

‘’İşleme mazlum olana cinayet,

Acısı çıkar sizden, sonra aheste-aheste.’’

Şair sonrasında da dedi ki;

Mazluma (hakları gasp edilmiş, zulüm görmüş, adaletsizliğe

Haksızlığa uğramış insanlara)

Cinayet işleyen,

Haksızlık işleyen

Ve işlemeye devam eden devletlerin, şehirlerin,

İnsanların batması haktır,

Bu olay, bugün veya yarın,

Er ya da geç

En kısa süre

Ve en kısa zaman da

Er ya da geç

Elbette gerçekleşecektir.

Mutlak kaderden hiç kimseler kaçamaz, dedi şair.

Şair son olarak şunu da ekledi, dedi ki;

Ben de bir mazlumum,

Bende tüm dualarımla

Düşmanlarımın yerle bir edilmeleri için,

Tarumar ve harap olmaları için

Mücadele verenlerdenim,

Hiç durmaksızın çalışıyorum,

Dedim ya,

Er ya da geç,

Bu mutlaka gerçekleşecektir,

Gazap mutlaka

Düşmanlarımın üzerine tüm acısı ve hıncıyla inecektir.

Ayrıca hem unutulmasın ki

Yeryüzünde harap edilmedik

Hiçbir şehir de kalmayacaktır,

Mutlak kaderden hiç kimseler kaçamaz, dedi şair.

Dedim ya ben de bir mazlumum,

Hiç durmadan hem kendim için

Hem de adalet arzulayan

İyi insanlar için mücadele verip çalışıyorum.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Anlayışsızlık sert bir kaya gibidir bâzen…

 

Koca şaire dedim ki;

Çok hızlı gidiyorsun,

Haklısın, dedim ona,

Farkındayım, canın yanıyor dedim sonrasında da,

Çok hızlı gitmen taraftarı değilim,

Koşma dedim ona,

Şair nihayetinde bodoslama tosladı duvara,

Canı yandı elbet,

Dedim ki; şair ben sana dememiş miydim?

Toslarsın dememiş miydim?

Çok hızlı gidiyorsun dememiş miydim?

Koca şair de cevaben dedi ki;

Ben de biliyorum şu insanlığın

Ve şu yöneticilerin anlayışsız idraksiz

Sert bir duvar gibi olduklarını,

Benim gibi yüzlerce şair de

Çok toslamışlardır elbet

Şu insanlığın anlayışsızlık duvarına,

Fakat söyler misin?

Şu binlerce asırdır,

Yaralı ve ölü şairler mezarlığı hâline gelen şu dünya da,

Yaralı ve ölü bilgeler mezarlığı hâline gelen şu dünya da,

Ben anlatmaz isem gerçekleri,

Ben haykırmaz isem adaleti,

Ben bağırmaz isem,

Ben fısıldamaz isem haksızlıkları,

Söyle bana lütfen, başka kimin olur ki cesareti.

Söyler misin?

Kim adalet için bir mücadeleye girişti de yara almadı ki

Kim hak uğruna mücadeleye girişti de

O anlayışsız insanlığın idraksizlik duvarına toslamadı ki

Söyler misin lütfen.

Söyler misin?

O hakları gasp edilmiş

Ve hâlen hakları gasp edilen

Şu birçok insanın,

Birçok mazlumun haklarının

Devletler, hükümetler ve

Hükümetlerin göz yumduğu zâlim insanlar eliyle

Gasp edildiğini kim anlatır ki

Şairlerden, erdemli bilgelerden başka!

Dedim ya;

Mücadeleye girişen

Elbette bodoslama toslar

Şu anlayışsız insanlığın idraksiz vicdan ve yüreğine!

Şairde toslamasın da peki, ya ne olsun.

 

 

 

 

İnek boku(tezek)kadar olamayanlara…

 

Şair dedi ki;

Yaptığınız işler inek bokunun(Tezeğin) değerini bile geçemedi,

Şaire dediler ki;

Ya hu şair ne demek istiyorsun,

Anlayamıyoruz, bize açıklar mısın?

Hem senin bu tabirin bize çok kabaca geldi,

Şair de cevaben dedi ki;

İnek bokuyla samanı karıştırdığınız da ‘’tezek’’

Adı verilen tabi ve doğal bir yakacak elde edilir

Ve hatta kömür tozu ile inek bokunu da karıştırıp

Yakacak elde edenler de vardır,

İşte o tabi ve doğal olan inek boku ile samanı karıştırdığınız da,

Her mevsim kullanabileceğiniz tabi,

Doğal bir yakacak elde edersiniz,

Hem inek boku(tezek) dediğimiz yakıt,

Sâdece samanla karıştırılarak yapıldığında ise

Dünyaya ve tabiata pek zarar vermeyen bu yakacak ile insanlar,

Onu sobada bir yakıt olarak kullanırlar,

Hem yemeklerini pişirebiliyorlar, hem de ısınabiliyorlar,

Sularını kaynatıp sıcak su elde edebiliyorlar,

Hatta toprak için tabi ve doğal bir gübre olarak da

Kullanıldığında pek çok faydası apaçık ortada görülmektedir,

Sobada ve gübre olarak dikkatlice kullanıldığında ise

İnsanları öğle çok da rahatsız edici koku yaymayan,

İnsanları zehirlemeyen,

Doğal ve tabi bir gübre ve yakacak maddesidir,

Oysaki şu modern zamanlar da sık kullanılan,

İnsanların o diğer zehirli kimyasal yakıtlarına bir bakın,

Bizlerin sağlığını ne kadar da

Olumsuz olarak etkiliyor öğle değil mi?

Bunu neden mi anlatıyorum,

Az sabredin,

İşte bu öve-öve anlatmaya çalıştığım

Tabi ve doğal inek boku(tezek) var ya

İşte o inek bokunun(tezeğin)faydası kadar fayda vermeyi

Başaramayan bir insanlıkla karşı karşıyayız.

İnsanlığın yaptığı işler

Şu inek bokunun(tezeğin) verdiği faydayı bile

Geçmeyi asla başaramadı,

Ve şu insanoğlunun çoğunluğu

Her ne yaptıysa mutlaka hem dünyaya

Ve hem de tüm canlı varlıklara zarar verdi,

Yalan söylemiyorum ki

Kendiniz bile bu zararlara şahitsiniz,

İşte dünyanın ve insanlığın son hâli,

Bakın, düşünün, kendiniz anlayın,

Tabi anlayabilecek bir idrakiniz kaldıysa eğer.

O inek bokunun(tezeğin) verdiği fayda kadar

Faydalar vermeyi başaramayan insanoğlu,

Faydalı işler yapmak şöyle dursun,

Üstüne üstlük dünyayı da,

Suları da, bitkileri de,

Toprağı da, havayı da, insanlığı da,

Hatta uzayı bile,

Hatta kadın erkek cinsel ilişkilerini bile,

Hatta yediği yiyeceği bile,

Vesaire-vesaire,

O yaptığı pis çirkin işler sebebiyle zehirleyip, kirletip,

Çirkinleştirip, kötüleştirip, cinayetlere boğmaya

Hiç ara vermeden devam ediyor.

Şimdi neden bu argo tabiri kullanarak

Sizlere bir şeyler anlatmaya çabaladığımı

Daha iyi, eminim ki daha iyi ve daha açık şekilde,

Şimdi belki biraz daha hikmetlice anlayabilmişsinizdir,

İnsanlığın hem de büyük bir çoğunluğunun

O yaptığı işlerle, bir inek bokunun(tezeğin)

Faydasına bile kavuşamayacağını,

Eminim ki anlamışsınızdır.

Anlayacağınız bir inek kadar ve ineğin boku(tezek) kadar

Faydalı bile olamıyorsunuz.

Yâni kısacası, insan;

Bir inek boku(tezek) kadar bile fayda vermek şöyle dursun,

Ancak bozdu, yıktı, kırdı, geçti gitti.

İnsan işte; kaba, yobaz ve cahil değil de peki, ya nedir.

 

 

Kendimizle baş-başa kalmaya da ihtiyacımız var…

 

Ekimlik toprağın bile nadasa,

Dinlendirilmeye,

Yalnız kalmaya ihtiyacı olduğu gibi,

Arada bir insanın da

O çok fazla birlik de olduğu yakınlarından,

Bâzen kısa bir süreliğine de olsa uzaklaşarak,

Kendisiyle baş-başa kalmaya ihtiyacı olabiliyor.

Özlemek gerek bâzen,

Sevdiklerimizden uzaklaşarak bir müddet onları,

Özlemek gerek,

Bâzen bunu olduğumuz yerden uzaklaşarak,

Diğer bir başka yerleşim yerlerinde

Ya kendi başımıza

Veya birkaç erdemli dostun tanıdığın yakının da,

Kısa süreliğine de olsa,

Tatil yapmaya ihtiyacı oluyor insanın,

Hatta yeni insanlarla tanışmaya bile

Mutlaka insan ruhunun ihtiyacı oluyor öğle değil mi?
Dedim ya; ekimlik toprağın bile nadasa,

Dinlendirilmeye, yalnız kalmaya,

Diğer bir başka bitkilerle arada bir tanışmaya

İhtiyacı olduğu kadar,

İnsanın da arada bir yalnız veya birkaç erdemli arkadaşıyla

Arada bir tatile, yalnız kalmaya ihtiyacı oluyor.

Aklınız kimlerin ellerinde…

 

Başkalarının istek ve fikirleriyle

O başkalarının duyacağı sevgi ve nefreti

Yine o başkalarının istek ve fikirlerine göre ayarlayanlar

Köleden başka ne olabilirler ki

Bir düşünün lütfen.

Rab birçok insana, hürriyet, hür düşünmek kabiliyeti

Ve bilgelik vermekte,

Neden o aklı diğer bir başkalarının

Arzu ve isteklerine göre şekillendiriyorsunuz ki

Hem neden şu insanların birçoğu

Kendisi olmayı başaramıyor,

Diye düşünmek gerek bâzen

Çünkü birçok insan kendisinin aklının yularını

Çoktan diğer bir başkalarının ellerine vermiş oluyor.

İyi ve kötünün ne olduğunu ayırabilmeyi başaramadan

Kendine bir yular takıp o aptal insan,

(bu aptal insanlar için söylenmiştir)

Kendi elleriyle kendi yularını

Yine kendisi gibi bir insanın eline teslim ederek

Onun modern bir kölesi oluyor.

Ailesi iyi mi kötümü bilemeden kimi insan

Kendi aklını ailesinin eline veriyor,

Veriyor akıl yularını ailesinin eline,

Hiç hesaplamadan iyinin kötünün ne olup olmadığını.

Kimisi bir takım örgütlerin eline akıl yularını veriyor,

Kimisi bir takım partilerin, gurupların,

Liderlerin eline veriyor akıl yularını,

Kimileri tarikat ve cemaatlerin eline veriyor akıl fikir yularını,

Kimileri de cehaletin eline vererek o akıl yularını,

Kendilerini köleleştirip,

Bir oradan bir oraya diğer bir başka akıllarca

Sürüklenip gidiyorlar,

İşte bunlara diğer bir ifadeyle modern köleler denilmektedir.

Oysaki insanın özelliklerinden birisi;

Onun hür bir akla, bilgelenmeye,

Erdemli olmaya,

İyinin kötünün ayırımını yapabilecek bir kudret bulmaya,

İyinin ve kötünün içerisinde ki

O aziz hikmetin ne olduğunu anlayıp,

Ayrıca hikmetli fikir,

Hikmetli mantık,

Hikmetli felsefe yürütebilmek kabiliyetine

Çalışmakla sahip olabilmek gibi bir özelliğe sahiptir insan,

Yeter ki kendi aklını köleleştirmesin,

Yeter ki kendi aklının

O hikmetli kudretini keşfedebilsin.

Şöyle düşünün lütfen; ya o emirlerini sorgulamadan

İtaat ettiğiniz insanlar iyi fikirlere değil de,

Bilerek veya bilmeyerek kötü fikirlere hizmet ediyor olamaz mı?

Dedim ya; düşünmek gerek, hikmetle mantıkla düşünmek gerek.

Güçlü bir idrak gerek insanın doğruluğu için…

 

Adamın birisi şaire dedi ki;

Şair, sen kültürlü bir insansın,

Bize biraz sohbet eder misin?

Bize öğüt ver lütfen,

Eğrilerimiz düzelsin,

Şair de cevaben dedi ki;

Kimi eğri zannedilenler doğrudur anlamak gerek bâzen,

Kimi doğru zannedilenler de kötüdür,

Çirkindir düzeltmek gerek,

Bunun için insana gereken hikmetli

Ve mantıklı akıldan,

Erdemli bilgiden başka nedir.

Size anlatacaklarımı anlayabilmeniz için

İlk önce sizin idrakinizin

Çok kuvvetli olması gerekmektedir,

Kuvvetli bir idrak(anlayış) içinde; ancak

Sık-sık o erdemli bilgelerin kendi alanların da

Uzman oldukları,

İnsana fayda veren

O değerli kitaplarını okumanız,

O fikirler üzerinde düşünüp

Bir kısım bilge insanlarla

O fikirleri karşılıklı konuşmanız gerekir,

Bir çilingirci gibi irdelemek gerek bâzen fikirleri.

O adam, şairi dinledikten sonra,

Şaire dedi ki;

Aman sen de,

Hiçbir şey bildiğin yokmuş, deyince,

Şair de o adamın bu sözüne güldü,

Kahkahaları kopardı

Ve o adama cevaben yine dedi ki;

İdrak, idrak, idrak,

Ah bir bilseydin

İdrak etmenin ne büyük bir saltanat

Ve ne büyük bir öğüt olduğunu,

Dedi ve çekti gitti şair,

Yüz çevirdi cahillerden,

Her zaman olduğu gibi!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

İstanbul’a bak anla adaletsizliğin var olduğunu…

 

İstanbul boğaz manzaralı,

Hem de İstanbul vapurunda şair,

Denizi, göğü,

Yunus balıklarını, martıları seyretmekte,

Daha sonra,

İlerleyen kısa zaman için de

Boğazın kıyısında ki güzel zannedilen

O çirkin yapılara bakarken,

Yanında ki bir adam,

Şairin kim olduğunu da bilmeden,

Şaire dedi ki;
Beyefendi, şu kıyıya vuran güzel sulara

Ve şu güzelim köşklere bakınca

Neler söylemek isterdiniz,

Bu manzara daha çok size ne çağrıştırmakta,

Neler hatırlatmakta,

Sizde ne gibi fikirler doğurmakta, deyince,

Şair de o adama cevaben dedi ki;

Ben onlara baktıkça Osmanlı imparatorluğunun

Ve Türkiye cumhuriyeti devletinin bir kısım yöneticilerinin

Ve o yöneticilerinin aveneleriyle, kukla başlarının;

Şu halkı, şu vatandaşı, şu devleti

Nasılda gasp edip soyduğunu,

Nasıl hırsızladığını görmekteyim,

Şu vatandaşa ait olan denizin kıyısının, sahilin;

Nasılda zenginler ve o bir kısım Osmanlı yöneticileri ile

O bir kısım Türkiye cumhuriyeti yöneticileri tarafından,

Nasılda gasp edilerek vatandaşın elinden çalındığını

Gözlerimle görmekte, şahit olmaktayım,

Aslında güçlü bir idrake sahip olsaydın

Sende benim şu gördüklerimde

Anlaman geren adaletsizliği anlayıp farkına varabilirdin.

Onların şu vatandaşa haksızlık yaparak,

Haram günah dolu olan,

Şu vatandaşa ait olan sahillere; saraylarını

Sanki işgal gücü düşman askerleri eliyle yapmışçasına

Denizin kıyısını hapsetmişler olduğunu görmekteyim,

Oysaki şu saray köşk ve otellerin oldukları yerler

Tamimiyle vatandaşa halka aittir

Ve hiçbir yapı inşa edilemez.

Şu saraylar, şu yalılar, şu köşkler,

Kısacası şu sahilde ki her bir yapı

Tam bir gasp ve hırsızlıktan başka bir şey değildir.

Şair adama dedi ki sana ait olan evin bahçenin içine

Birileri gelerek ev inşa etmeye kalkışsa

Bu doğru olur mu?

Elbette doğru olmaz öğle değil mi?

Dedi ve sözlerine şöyle devam etti şair, dedi ki;

Vatandaş da kendi malına ya ancak

Şu bizim yaptığımız gibi uzaktan bakıyor

Ya da ancak para vererek o kendisine ait olan,

Vatandaşın kendisine ait olması gereken

O bazı köşkleri yine

Vatandaş kendi parasıyla ziyaret ediyor.

Ne trajedi ama!

Ne acı bir tablo öğle değil mi?

Kısacası ben şu İstanbul boğazında

Ve İstanbul tarihinde

Ve İstanbul’un geçmişinde

Ve şimdi

Ve hatta İstanbul’un geleceğin de bile

Sadece adaletsizlik görüyorum,

Zulüm görüyorum,

Hakları gasp edilen vatandaşın sessiz öfkesini görüyorum,

Tüm bu anlattıklarımı göremeyenler

Aptal değiller de peki, ya nedirler, dedi bilge şair.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kuklalar…

 

Şaire dediler ki,

Şair, kuklalar mı var karşımız da,

Biz mi canlı kanlı

Ve kendi aklıyla hareket edemeyen

İnsanları biz mi göremiyoruz,

Şair de cevaben dedi ki;

Şu dünya insan halkının çoğunluğu

Kuklalaştırılmışlardır,

Kendi ülkeleri,

Televizyonlar, internet,

Dolandırıcılar, tarikatlar, partiler, hizipler eliyle,

Kendi içlerinde oldukları guruplar eliyle,

Kendi aile bireyleri eliyle

Ve ya bir kısım insanlar eliyle,

Bunların parmaklarına bağlı iplerle yönetilen,

Birer kuklaya dönüştürülmüşlerdir,

Ve hiç kimselerinde doğru düzgün

Hikmet ve mantık denen

Asıl gerçek bilgiden haberleri yoktur.

Kuklaların kukla olmadığı aslında besbelli öğle değil mi?

Dedi şair,

Zihinler hikmetten uzak,

Felsefe ise hikmetsiz akıllarda inlemekte kederle

Veya hırsız yöneticilerin elinde felsefe,

Artık felsefe nefsi çıkarlar uğruna kullanılan

Bir akıl oyunu,

Ajanlık oyunu haline getirilmiş

Veya akıllar diğer bir başkalarının akıllarına kiracı olmuş,

İster inanın ister inanmayın,

Şu insanlık artık iyinin ve kötünün

Tam olarak ne olduğunu

Hem anlayamıyor

Ve hem de kavramaktan yoksunlaşmış,

Yoksullaşmış,

Âcizleştirilmiştir.

Şair son olarak dedi ki;

İnsan; gerçekte iyinin ve kötünün ayırımını

Layıkıyla başarabilseydi eğer

Yaşanır mıydı yeryüzünde

Şu yüz milyonlarca haksızlık

Ve cinayet.

Peki, ya siz ne düşünüyorsunuz.

 

 

 

 

 

 

 

 

Herkes alır hakkını er ya da geç…

 

O kendi gücüne kuvvetine çok güvenip,

Kendi kudretiyle şımaran birçok insanı;

Beş gramlık bir merminin,

Tartıda ağırlık çekmez olan

Hatta çıplak gözle görülemeyen bir virüs mikrobunun

Veya bir atom çekirdeğinin

Nasılda yere devirebileceğine şahit olduk öğle değil mi?

Kimseler kendi gücüyle şımarmasın, dedi şair,

Önün de sonun da ölüyorsunuz, dedi şair,

İşte intikam almak vakti,

Bu saatten sonra her mazlumun(hakları gasp edilen, adaletsizlik görerek haksızlığa uğrayan, zulüm gören)

Haklarını alabilmek için

İlahi mahkemenin kurulma vakti de

Yaklaşmıştır artık, dedi şair.

Herkes sussun, diye bir melek konuşabilir orada,

Fakat artık kimsenin rüşvet veremeyeceği bir yerdir orası,

Haksızlık yapanlar bir adım öne çıksınlar, diye,

Yine bir melek konuşabilir orada,

Kimsenin yalan söylemek gibi bir yeteneği artık yoktur orada,

Hatta cehennemin bekçileri olan zebani adında ki

O kuvvetli melekler de şöyle diyebilirler orada;

Adaletsizlik yapanlar; cehenneme doğru uygun adım da

Marş-marş,

Artık hiç kimsenin oradan kaçmak

Ve kaytarmak gibi bir lüksü de yoktur artık.

Dedim ya işte,

Herkes

Er ya da geç

Alır mutlaka intikamını.

Ben buna inanıyorum, dedi şair,

Bu üstün insan ve

O üstün akıl denen mucize için

Elbet iyi ve kötü bir ödül vardır mutlaka, dedi şair.

Bir şairin dediği gibi;
Eğer almak istiyorsan düşmanından

En büyük ve en acı verici intikamını,

Onu cehenneme sokmayı başararak bunu yapmalısın,

Çünkü şu dünya da onun canı kısa sürede acıyacak

Fakat cehennem de ise ebedi bir ateş içinde kalacak.

İnsanı bâzen çok kızdırıyorlar,

İyi insanların da kızmak hakkı olmasın da

Peki, ya ne olsun, dedi bilge şair.

 

 

 

 

 

 

 

Rab’bıma güvenirim ben, dedi şair…

 

Şair dedi ki; her bir varı

Ve rızkımı da veren Rab Allah’tır,

Kuldan bir şey minnet etmem ben,

Çalışırım bilgece üşenmem, hikmetlice değerlendiririm

O Rab Allah’ın var ettiği tüm sebepleri ben,

Şairin bu dediklerini duyan bir takım insanlar,

İyi ve ya kötü niyetle şaire yaklaşamaya başladıklarında ise,

Şair onların yaklaştıklarını far edip görerek,

Onlara cevaben de dedi ki;

Ben şu bana yaklaşanlara değil,

Bana rızkım dâhil her bir şeyimi veren

Yine o Rab Allah’a güvenirim hem ben,

Kimseler yapmasınlar boşuna

Şu kendisini Rab’bına satmış bilge şairin üzerinden hesap!

 

                                            Sonneto… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

Şaire diş bileyenlere gelsin…

 

Şaire dediler ki;

Düşmanların sana diş biliyorlar,

Sana küfrediyorlar,

Şair de cevaben dedi ki;

Ben, ancak aşk ve adalet haykırırım,

Ben, adalet ve aşk üzerinde,

Aşkın hikmetle yolunda olayım da,

Düşmanlar bana ister küfretsinler,

İsterlerse diş bilesinler hem bana,

Hem nerede görülmüş ki

Çakalların kuvvetli bir aslanı ısırabildiğini,

Hem umurumda mıdır zannedersiniz,

Adından belli değil mi zâten,

Onlar düşman,

Onlar, üzerlerine vazife olan düşmanlıklarını yapa dursunlar,

Ben de

Hem biz de üzerimize düşen hamleleri yapmaktan

Asla geriye durmuyoruz, dedi bilge şair,

Hem bize düşman olanların işi ise ancak

Düşmanı olan bizlere küfretmekten,

Bize diş bilemekten başka nedir ki

Hem ayrıca çakallar; ancak havlar, hırlarlar diş bileyerek

O güzel mehtaba(Ay’a) karşı,

Peki, sizce Ay; (mehtap) bundan bir endişe duymakta mı?

Nâmus mu demiştik…

 

Şaire, nâmusu,

Nâmusun ne olduğunu sordular,

Şair de cevaben dedi ki;

Ben bu soruya defalarca cevap verdim,

Ne siz sormaktan usanmıyorsunuz,

Ne de ben cevap konuşmaktan

Usanmamışa benziyorum,

Şair sözlerine devamla dedi ki;

Nâmus; adaleti layıkıyla yaşamaya

Erdemlice çaba göstermektir,

Çaba sarf etmektir kardeş, dedi,

Şair şunu da ekledi, dedi ki;

Adalet yaşamayan,

Sakın ola ki

Nâmuslu olduğu yalanını da doğruymuş gibi iddia etmesin,

Hem adaletli olamayanlar namusluyum diye geçinmekle

Ancak kendilerini kandırırlar, biz o yalanlara kanmayız.

Tükürürüm dedi şair,

Hem âdil olmayıp da, hem de erdemli olamayıp da

O namusluyum yalanıyla geçinemeye çalışanların suratlarına.

Şair dedi ki; şu insanlık da

Onların yüzlerine tükürmesinler de peki ya ne olsun.

 

 

Ceza ve ödül günü geldiğin de…

 

Şaire dediler ki;
Bunca yapılan zulümlerin, adaletsizliklerinde

Elbet ebedi bir cezası olmalı,

Hem görüp o kadar çok mâsum ve mazlumun acı çektiğini,

Onların kederlere düştüğünü gördüğümde,

Dedim ki kendi kendime;

İşte şimdi daha iyi anlamaktayım

O ebedi cehennemin gerekli oluşunu.

Düşünmeye devam ettim,

Daha sonra da dedim ki yine kendi kendime;

Bir kısım insanların yaptıkları iyilikleri,

Adalet mücadelelerini görüp,

O iyi, âdil, erdemli insanlara da

O yaptıkları iyilikler için

Bir ödül verilmeli değil mi dedim kendime,

İyilik için, aşk için, adalet için,

Onca çekilen sıkıntı ve şu kederlerin karşılığında

Ebedi bir ödül olmalı,

İşte şimdi daha iyi anlıyorum

O ebedi cennetin gerekli olduğunu, dedim kendi kendime.

Şair sözlerine şöyle devam etti, dedi ki;

Her bir fani şey ölüyor, tabiat ölüyor, kâinat ölüyor,

Ölüm; yeni bir dirilişin,

Yeni bir başlangıcın, yeni bir insanlık hayatının

Geçiş kapısıdır aslında, dedim kendi kendime,

Tüm bilgi ve tecrübelerimle düşündüm,

Dedi şair.

Her bir fâni varlığı,

Hatta ölüm denen varlığı bile var edip,

Daha sonra da

O ölüm denen varlığı ebeden öldürüp,

İnsanları yeniden diriltecek olan

Rab Allah’ın ne kadar haklı olduğu

Fikir ettim defalarca, hem ayrıca;

İncil’in peygamber İsa’sı doğruyu söylemişti, ona inandım,

Peygamber İsa’ya inandığıma da hiç pişman olmadım,

Tevrat’ın peygamber Musa’sı doğruyu söylüyordu inandım,

Peygamber Musa’ya inandığıma da hiç pişman olmadım,

Zebur’un peygamber Davud’u da doğruları söylüyordu,

Peygamber Davud’a da inandığıma hiç pişman değilim,

Kuran’ı Kerimin peygamber Muhammed’i de doğruları söylemişti,

Peygamber Muhammed’e de inandığıma pişman olmadım,

Hepsi adalet, erdem, hikmet sevgi aşk bilgelik getirmişlerdi,

Hem ayrıca dedi şair; ancak bir aptal pişman olabilir

Adalet erdem hikmet getirenlere inandığına daha sonra,

Fakat ben hiçbir zaman pişman olmadım

O adalet erdem hikmet aşk getiren peygamberlere inandığıma,

Rab’bın haklılığını o peygamberlerle de anlayabildim,

Cennet ve cehennem bir ödüldü aslında, anlayabildim ve ben de;

Ödüllerini insanlara teslim edecek olan Rab Allah’a hamd ettim.

Cinnetin kıyılarında şair…

 

Şaire dediler ki;

Şair, sende tuhaf

Ve sen de iyi olmayan haller görmekteyiz,

Çok öfkeleniyor,

Bâzen adaletsizlik yapanlara sövüp küfrediyorsun,

Kimi zaman cinnete yaklaşır bir hâlin oluyor,

Bâzen de kimselerle konuşmuyorsun,

Fakat tüm bunlara rağmen,

Hiç kimselere haksızlık etmiyor,

Hiçbir masum mazluma kötülük etmiyor,

Gâyet kibar ve bilgece yoluna da devam ediyorsun,

Nedir senin bu tuhaf hâlin,

Adalet haykırıp,

Adalet yaşamayı da ihmal etmiyorsun,

Şair de tüm bunlara cevaben dedi ki;

Sizlerin şu binlerce,

Şu milyonlarca

Hatta her gün milyarlarca

Cinayet ve haksızlıklarınız karşısında ben;

Cinnetle tanışmamak,

Zâlime sövmeden durabilmek,

Haklarımızı gasp edenlere karşı küfretmeden durabilmek,

Benim gibi kibar bir şair için bile

Hem zor hem de kederli bir süreçtir,

Çünkü ben yapılanları umursayan bir şairim,

Umursayan paylaşır,

Paylaşılan acılar ise yakar canını insanın,

Canı yanan insan ise bâzen ve hatta çoğunlukla

Feryat edip bağırabilir,

Bazıları da öfkelenip küfredebilir, sövüp sayabilir,

Kimileri de içine atar

Ve nihayetinde alevler kusan bir volkan gibi patlayıverirler,

Dedim ya; şu milyarlarca cinayet karşısında,

Masumlara ve mazlumlara yapılan şu milyarlarca

Kötülük ve haksızlık karşısında,

Bâzı öfkelerimi kontrol etmekte güçlük çektiğimi

İtiraf etmekteyim.

Dedim ya; ben umursayan bir şairim.

Sonra da şair sözlerine şöyle devam etti, dedi ki;

Peki, hiç biriniz umursamıyor musunuz şu dünyada ki

Şu her bir ülke de ki her bir hükümet eliyle

O hakları gasp edilen insanların kederlerini,

Umursamıyor musunuz?

Şu yeryüzündeki milyar sayıyı aşmış mazlumun feryatlarını.

Şair, sessiz ve kederle eğerek başını, son olarak da dedi ki;

Tükürürüm zalimin yüzüne, dedi,

Adaletsizlik yapanlara gücü yetmeyen sizler,

En azından kalbinizle kınasanız onları olmaz mı?

Tükürürüm zâlimin yüzüne, dedi şair.

 

İmparatorlukları değerlendirirken…

 

Şaire dediler ki;

Bu ülkenin imparatorluğu başta olmak üzere,

Diğer tüm imparatorluklar neden yıkılmış olabilirler,

Şair de cevaben dedi ki;

Rab, bir kavmi, bir devleti, bir imparatorluğu,

Bir milleti, bir gurubu, bir insanı

O bulunduğu hal üzere tutar,

Yâni onlar adaletli, erdemli, bilge ve çalışkanlarsa eğer,

Rab da onları o adalet, erdem, bilgelik

Çalışkanlık üzere tutar ve korur,

Fakat kendilerini hem halk,

Hem de yönetim olarak bozarlar ise;

Adaletsizlikler cinayetler haksızlıklar çoğalır,

Mazlumlar açık ve gizli

Feryat figana başladıklarında,

Rab da o kavmi, o devleti, o imparatorluğu

Bir veya birçok onlara musibet bela kapısını açarak

Yerle bir eder,

Harap ve tarumar eder,

O adaletli oldukları zamanlar,

Onlara gelebilecek olan tüm kötülükleri engelliyorken,

Onların kötülüğü tercih, adaletsizliği tercih etmelerinden dolayı,

Onlara gelen kötülükleri engellemeyi terk edebilir.

Rab’bın intikamı büyüktür, dedi şair.

Şimdi bu devlet dâhil tüm devletler, tüm kavim ve milletler,

Herkes kendisine ve geçmişe bir baksın,

Mantık ve hikmetle baksın düşünsün lütfen,

Tarih tekerrür etmiyor mu?

Yine insanoğlu aynı hatalarını yapmaya başladığından dolayı

Tarihi yine tekerrür ettirmiyor mu?

Yine adaletsizlikler,

Yine cinayetler, yine haksızlıklar.

Şair dedi ki;

Gazap kapıları açılmasında peki, ya ne olsun artık.

Bir bilge de dedi ki;

Şair, sadece süre veriliyor insanlığa,

Bu süre onların akıllarını başlarına alıp

Kendilerine çeki düzen adalet vermeye

Yetecek kadar çok,

Fakat insanoğlu, cahil ve kibirli!

Şairde dedi ki;

Daima söylemişimdir, burada yine söylüyorum,

Kaderin ve talihin yoktu hiçbir suçu günahı hatası,

İnsanoğlunun kendi tercihleriydi onu suçla boğan vebası.

Evet, insanı kötü ve ya iyi yapan kaderi değildir aslında,

Kendi tercihleridir onu iyi ya da kötü yapan öğle değil mi?

Peki, o halde ne diyelim son olarak, şöyle diyelim;

İyiler, adalet için var güçleriyle

Hamleler yapan insanlar, sizler, sağlıcakla kalın,

Selametle kalın.

Ruhumuzun suyudur adalet…

 

Şair dedi ki;

Ulu ağaçlar susuzluktan devrilir,

Bir insanın ruh suyu da adalettir,

Adaletini,

Ruh suyunu yitirmiş olan o her bir insan,

O her bir devlet,

O bir zaman nâmus taşıyan her bir varlık

Ve o her bir imparatorluk mutlaka

Devrilir.

Şair sözlerine devamla dedi ki;

Devrilmez ise eğer,

Ben, o devleti de,

O imparatorluğu da,

O saltanatı da deviririm zâten.

 

                        Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

Ben kederle dersim’e çalışıyorum…

 

Adaletten merhametten dem vuran,

Adaletten merhametten bahseden katillere,

Adaletsiz yöneticilere

Çok kızıyor ve çok öfkeleniyorum

Dedi şair,

Hem ayrıca ben,

Adalet ve merhamet Dersim’e de

Çok iyi çalışıyorum, dedi şair.

Hem yine ben ayrıca

Acılarımı da asla unutmadım, dedi şair,

Kederlerimi de unutmadım asla dedi,

Çünkü unutunca insan

Yeniden yapıyor aynı aptalca

O kadim hataları kimi zaman

Dedi şair.

Ben o mâsum insanların,

O mâsum çocukların;

‘’Durun bizde sizdeniz,

Bizler de sizin gibi,

Sizin gibi insanız’’

Acımasızca,

Hem de kendi insanları eliyle,

Hem de o kendi kolluk kuvvetleri eliyle,

Kurşunlanarak,

Süngülenerek katledilişini unutamıyor insan,

Çünkü ben

Dersim’e çalışıyorum dedi şair.

Dedim ya;

Çünkü ben

Dersim’e çalışıyorum dedi şair.

Yapmayın’’ diyen çocukların feryatlarına rağmen,

Hem de kendi insanı eliyle

Katledilişlerini unutmuyor insan,

Unutturmayacağım da asla dedi şair,

Çünkü unutan devrilir ve ayağı kalkamaz çok bir zaman,

Ulu çınarlar şiddetli rüzgârları hesaba katmayarak,

Tedbir almayı unuturlarsa devrilirler,

Bilirler ki tedbir alınmaz ise devrilirler ulu çınarların

Devrilişi gibi sert rüzgârlar karşısında,

Bilirler ki çok zaman da yeniden ayağı kalkılamaz,

Ne kötü bir talih öğle değil mi?

Şair dedi ki;

Çünkü ben

Dersim’e çalışıyorum,

Yıkılmamak için o ulu çınarlar gibi

Sert rüzgârlar karşısında.

Başaklar gibi olun kimi zaman, dedi şair,

Şiddetli rüzgârlar da bile devrilip

Kalkabilirsiniz ayağı çok bir zaman,

Şair devamında sözlerin de dedi ki;

Siz yine de insan kalmayı ihmal etmeyin,

Hangi din ve hangi ırktan olursa olsun

Katliamı yapan her bir devlet

Ve o devletin kolluk kuvvetleri

Ancak kâtil ve zâlim değiller de peki, ya nedirler,

Dedi birden bire nedense,

Başka bir konudan başka bir konuya atlayıp duruyordu şair.

Sakın çıkıp da karşıma,

Hem de adaleti herkesten daha hikmetlice bilen bana

Adalet ve merhamet edebiyatı yapmayın,

Ben inanmam sizin yalanlarınıza,

Çünkü gerçeklerin farkındayım ben bir şair olarak,

Gerçeklerin farkında olanları hiç kimse kandırmayı başaramaz,

Dedi şair.

Şair sözlerine devamla da dedi ki;

Koca bir köy gibidir dünya,

Ve bu köy her bir insanın

Kardeşçe yaşaması gereken bir yer,

Çünkü gidecek başka bir yeri yoktur dünyalıların.

Kibar insanların, hiç kimselere haksızlık yapmayan

Güzel insanların yaşamaya çalıştıkları,

Güzel bir dünya köyü olması gerekirken,

Bakın şimdi

Ne kadarda yalnız ve hasta artık

Öğle değil mi?

Dünya üzerinde korkunç bir ahlaksızlık

Ve o güzel erdemli kültürlerin

Yok olup,

İnsanların yozlaşması yaşanırken artık dünya da,

O iyi yürekli köylüler de demokratik haklarını kullanarak,

Kibarca, şiddet içeren bir anarşi de çıkarmadan,

Ellerinde bir kısım fakir pankartlar,

Üzerlerinde de şunlar yazıyor; biz kendimize,

Yani insanca,

İnsana ait olan erdemli kültürleri yaşamak istiyoruz,

Neden yalancı, ahlakımızı bozucu kültürleri alıyoruz ki

Diye bir kısım hayali pankartlarla

Yürüyor yollarında köyleri olan şu dünyanın,

Kendi köylerinin etrafında bir süre yürümüş

Ve yine sessizce evlerine çekilmişlerdir insanlar,

Tüm olan biten sadece budur,

Yine yalana ve hiçliğe terk ederek dünya köyünü,

Şair dedi ki; Rab, o diri diri süngülenip, o diri diri yakılan

O masum insanları, o masum çocukları diriltip sorar, der ki;

Size bunları kim yaptı, dediği gün geldiğin de,

İntikam nasıl alınır görsün her bir zâlim, dedi bilge şair,

Bunları söylerken bile

Yine başka bir meseleden

Diğer başka bir meseleye atlayarak karma karışık bir şeyler

Söyleyerek bir süre sustu ve uzaklaşırken de,

Şair son olarak da dedi ki; unutma! Unuttuğun an devrilirsin.

 

Cehalet ve israf zalimliktir…

 

Şair dedi ki;

Cahil ile etme sohbet,

Cahil, idraksiz ile etme münakaşa

Çünkü sonu da başı da, ortası da ancak

Hüsran ile sürer gider, kardeş.

Şair devamın da dedi ki;

Her ne konu olursa olsun

İsraf edenler ancak zarar da değil de peki ya nedir,

Bu bize verilen zaman da, vakit de, para da,

Mal ve mülk de, sevgide, hayat ve ömrünü de israf etme dedi şair,

Zarar da ısrar edene neden merhamet edeyim ki dedi,

Hem ayrıca zarar da ısrar edene de

Dense-dense ancak

Aptal denmesin de peki, ya ne olsun, öğle değil mi?

 

                                                 Sonneto… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

Bir anlık aklıma düştün…

 

Şaire, geçmişinde ki bir kısım

Hatıraları hatırlatan bir şarkı dinlettiler,

Şair, o şarkıyı dinlerken dedi ki;

Bir kadının elleri gezinirdi

Ruhumda bir zamanlar,

Kanardı özlemimden düşlerim benim.

Zaman-zaman benim de

Şu hayat, şu ömür denen hatıralarımın

Satır aralarında,

Satır-satır düşleri, ömrü doğranan,

Kanatılan benim.

Daha sonra da şair şöyle devam etti sözlerine, dedi ki;

Eğer şu düşmanlarım olmamış olsalardı hiç,

Seni ben terk edip de bırakıp gider miydim?

 

                                     Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

Halkın içinde bâzen cinnet…

 

Şair;

Toplumun, halkın, bir kısım insanların

Aralarına katılıyor,

Bâzen kimseler tanımadan onu,

(Gerçi tanısalar da hem ne fark eder ki zâten)

Aralarına katılarak onların,

Yaşam ve karakterlerini, tarzlarını,

Arzularını, hayattan beklentilerini,

Fikirlerini, duygu ve düşüncelerini inceliyor,

Onları daha iyi anlayıp tanıyabilmek için,

Hem ayrıca sanatını ve yazar şairliğini

Daha iyi faydalı yapabilmek adına

Onların, halkın aralarına katılıp,

Bâzen az da olsa

Onları daha iyi anlayabilmek için

Onlar gibi hareket hamleler yapıyor,

Bâzen az da olsa onlar gibi konuşuyor,

Bâzen yine az da olsa onlar gibi espri yapıyor,

Onların güldüğü bir takım şeylere gülmeye çalışıyor,

Onların hüzünlendiği şeyleri anlamaya çalışıyor,

Şairin bu tüm olup bitenler de

Şairin karakterine zarar verebiliyor,

Karakterini incitip onu üzebiliyor,

Hatta kendi karakterine çok aykırı insanlarla karşılaşıp

Onlarla bir müddet sohbet edince

İnananın bunaltıp ruhunu karartacak,

Hatta cinnet geçirecek durumlara kadar varabiliyor,

Şaire cinnet geçirtecek kadar

Kederli bir durumdan bahsediyorum.

Yahu hangi aklı başında insan görerek şu insanlığın

O gerçek çirkin yüzünü,

Az da olsa düşmesin mi kıyısına cinnetin,

O kâtillerin arasında onca çirkinliğini insanlığın

Görüp de acılar çekmemesi mümkün mü söyle

O her aklı başında ki insanın, dedi şair.

Kâtillerin arasında bir mâsum

Büyük kederlere tutulmasında

Peki, ya ne olsun, dedi şair.

Yıllardır süren, asırlardır süren bu zulmü

Kaç tedavi iyileştirir ki dedi bilge şair.

Birçok insanın görerek o çirkin,

Zâlim hallerinden oluşunu memnun,

Bu sebeple feryat koparmamak

Mümkün mü ki dedi şair.

Leş yiyici kuşlar arasında

Bir kanarya kuşunun

Keder çekmemesi mümkün mü dedi şair.

Bilgeler derler ki;

Cahil ile etme sohbet

Birkaç gün ruhunda keder

Terk etmez seni her bir an,

Şair dedi ki;

Tüm bu sözleri söyleyen bilgeler çok haklılarmış.

Gezinmeye devam etti, acı çektiği halde,

Şair halkın arasında gezinirken,

Onlarla sohbetler ederken,

Yöneticilerin yönetim tarzını incelerken,

Şöyle dedi birden bire;
ah güzel ahlak, ah erdem,

Ah adalet denen aziz ulvi gerçek;

Sizi bu insanlık çoktan terk etmiş

Ve kendilerini aptal bir yaşamın içine sürükleyerek

O kendi kötü yaşantılarının da erdem adalet olduğunu

Zannetmeye başlamış,

Ve ne yazık ki de

Aşk denen o aziz saltanat da

Böylece alıp başını uzaklaşmış insanlardan,

Böyle bir insanlığın yanında aşk durur mu?

Dedi şair,

Sonra yine kendisi cevap verdi, dedi ki;

Durmaz tabi ki de, dedi,

Bilgelik sâdece nefsi çıkarlar ve üçkâğıtçılık için

Kullanılmaya başladığı için,

Aşk artık bu dünya da neden dursun ki dedi, şair,

Bilgelik, sâdece cinayetler ve dolandırıcılık için

Kullanılır olmuş değil de peki, ya nedir dedi şair.

Ah erdem,

Ah faydalı bilgelik,

Ey ulu aşk,

Ey aziz adalet,

Ey güzel sevgi,

Ah ulvi vefa denen dostlar,

Şu insanlık,

Artık sizi hak edecek bir karakteri

Çoktan terk etmiş değil de peki, ya nedir, dedi şair.

İyiler iyilere,

Kötüler kötülere,

Adaletliler adaletlilere,

Zâlimler zâlimlere,

En doğrusu da bu olmasında

Peki, ya ne olsun, dedi o erdemli bilge şair.

İyiler iyilere,

Kötüler de kötülere,

Yakışmasında peki, daha ne olsun, dedi şair.

 

 

 

 

 

 

 

 

Vakti zamanını boşa harcama…

 

Bir gurup insan,

Bir kısım konuları da getirip,

Şaire gelerek dediler ki;

Şair, şu konular hakkında konuşsak

Ve hem ayrıca bizlere öğüt versen,

Şairde cevaben dedi ki;

Öğütlerimi,

Güzel bir elbise gibi ruhunuza, karakterinize

Giyindirmeye mi geldiniz,

Yoksa benim şu çok değerli vakti zamanımı hırsızlamaya mı?

Çalmaya mı geldiniz.

Evet, insanlar neden çalar,

Neden hırsızlarlar ki insanın vakti zamanını dedi şair,

Birbirlerinin zamanını o bir kısım saçma sapan işlerle,

Saçma sapan konuşmalarla hırsızlayıp çalarlar,

Oysaki erdemli bir bilgenin hem zamanı

Ve hem de fikirleri;

Dünyalar dolusu altın ve elmas hazinelerinden

Elbette daha değerli ve huzur vericidir,

Zâten faydalı bilgi, faydalı düşünce ve faydalı hamleler olmasa

Ne işe yarar ki dünyalar dolusu altın ve elmas, öğle değil mi?

Ah faydalı bilgi, sen ne ulvisin, bir farkına varabilse insan,

Çıkacak o vakit derin uykusundan da gafletin,

Diyerek, öğütte bulundu, kendisinden nasihat isteyenlere.

Bana ihtiyaç olursa bir gün demiştim…

 

Şair dedi ki;

Henüz gençlik,

Delikanlılık zamanlarımdı,

Görerek dünya da ki adaletsizliği,

Demiştim ki kemdi kendime;

Çok çalışmalıyım,

Kendimi erdemlice yetiştirmeliyim,

Belki bir gün gelir

Bana da bir ihtiyaç olursa,

Şu dünya insanlığının,

Şu kötü ve çirkin gidişatına,

Kim bilir belki de

İyi ve âdil bir yön verebilirim ben, demiştim

Ve o gün bu gündür hiç ara vermeden çalışıyorum sanatıma.

 

                                                Sonneto… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

Haset eden bir adama cevaben…

 

Şair, kendisine ait bir şarkıyı,

Üç beş adım

Yakınında ki bir insan duyacak kadar

Alçak bir ses ile

Mırıldanıyordu sessizce,

Bir adam yaklaşarak yavaş

Ve sakin fakat hasetkâr olarak dedi ki şaire;

Ya hu şair,

Senin sesin çok çirkin,

Hiç söylemesen daha iyi olur bence,

Şair de o adama cevaben dedi ki;

Be adam,

Benim bu sesim;

O senin bugüne kadar yaptığın

Ve hâlen yapmakta olduğun

O çirkin işlerden daha çirkin olmadığı

Büyük bir gerçek,

En azından benim bu sesim;

Her gün ve her an adalet söyler,

Adalet haykırır,

Sen ise;

Her gün ve her an

Ya haksızlık yaparsın,

Ya da haksızlık yapanların

O haksızlık yapmalarına

Hem göz yumup susar

Hem de onları desteklersin,

Sen, benim bu sesimin,

Bırak la notası olabilmeyi,

Sen bu sesimin köpeği bile olamazsın,

Şimdi haydi sen yoluna git, dedi şair adama,

Çok öfkelendir me daha fazla,

Bas git yoluna dedi şair adama,

Ve adamı uzaklaştırdı yanından.

Adam gittikten sonra da şöyle dedi şair;

Ne yani kötü bir köpek havladı diye,

Şair kendi huzurunu mu bozsun,

Şair kendi saadetini,

Kötü bir köpeğin havlaması ile mi atsın çöpe,

Olmaz öğle asla, olmaz öğle asla,

Dedi ve yine şarkısını,

Yine şiirini mırıldanmaya devam etti,

Şöyle mırıldanıyordu şair, diyordu ki;

Aşk, adalet biliriz,

Sevginin doğrusu bizden öğrenilir ancak

Dilimiz ve kalbimiz

Asla birbirine ihanet etmez,

Karakterimiz de ikiyüzlülüğe yer olmadığı gibi,

Yalana da, haksızlığa da yer vermeyiz soframızda,

Aklımızda da kalbimizde de; aşk ve erdem vardır bizim.

Adaletsizlik hikmetsizlik olan yerde ilahi din yoktur…

 

Ne İncil’in İsa’sının

Ne de Davud’un Zebur’unun dini,

Ne Muhammed’in Kuran’ı Kerim’inin

Ve nede Musa’nın Tevrat’ının dini;

O hiçbir tarikatın, örgütün, milletlerin,

Hiçbir ülke ve hiçbir kabilenin

Tekelinde emrinde değildir, olamaz da,

Çünkü o tarikatlar,
Örgütler, milletler, kavimler, kabileler,

Kendi nefsi çıkar ve menfaatleri uğruna

O güzelim ilahi dini bulandırmaktan çekinmezler,

Onlar ilahi dini

Kendi şahsi çıkarları uğruna alet etmekten çekinmezler,

Bu ilahi dinler ancak

Hem ruh ve hem de bedenin şu kâinat içerisinde,

Sağlıkla, bilgelikle, adaletle,

Merhametle, huzurla,

Erdem ve hikmetle yaşanılmasında,

Şu insanlığa hem âdil

Ve hem de merhametli bir rehber kılavuz olarak,

O aziz Rab Allah tarafından gönderilmiştir.

İnsanın hem kendisini tanımasında,

Hem de kâinatı anlamsın da

O ilahi kitaplar

En güzel ve güvenilir rehberlerdir.

Hiç kimseler, o çirkin nefsi arzularını,

Hatta örflerini, adetlerini, törelerini, kültürlerini,

İlahi dinmiş gibi zannederek yaşamaya

Ve ilahi dinmiş gibi göstererek tanıtmaya çalışmasın boşuna

Çünkü birçok insan ve birçok millet

Bu hataya bilerek ve bilmeyerek düşmeye devam ediyorlar,

Bu da ilahi dinin bulanık görünmesine sebep oluyor,

İnsanların birbirine düşman olmasına sebep oluyor,

Devletler bu cinayeti yapmaktan

Ve bu gibi cinayetlere destek olmaktan vaz geçmeliler artık.

Şunu unutmayınız ki

Bir insan da adaletsizlik ve hikmetsizlik,

Bir millet de adaletsizlik ve hikmetsizlik,

Bir kavim de adaletsizlik ve hikmetsizlik,

Bir devlet de

Adaletsizlik ve hikmetsizlik var ise;

O kimseler de o an ilahi din de yok demektir

Çünkü ilahi din; ancak adaletle vardır,

Hikmetle vardır, erdemle vardır, merhametle vardır,

Üstün faydalı bir bilgelikle vardır.

Şimdi o her bir örgüt, her bir tarikat, her bir millet,

Her bir insan, her bir kavim, her bir ülke ve her bir devlet

Kendilerini kontrol etsinler

Ve baksınlar ki kendilerinde; adalet, hikmet,

Üstün faydalı felsefe, üstün faydalı bilgelik,

Yüksek mantıklı anlayış, erdem ve merhamet var mı?

Adaletli bir paylaşım var mı?

Eğer bunlar yoksa

Demek ki onlarda ve ora da

İlahi din de yok demektir,

Onlar ilahi dinden çok uzak yaşıyorlar

Ve yalan söylüyorlar demektir.

Bakın etrafınıza

Ne kadar çok yalancı insan varmış anlayın artık,

İşte böyleleri kendi kültür ve örflerini,

Kendi ananelerini, kendi şahsi menfaat ve çıkarlarını,

Kendi sistemlerini zaman içinde bilerek ve ya bilmeyerek,

İlahi din zannederek yaşamaya devam eden

Yalancılardan başka bir şey değillerdir.

Dengenin ve adaletin olmadığı,

Hikmetin ve âdil hukukun sağlanmadığı yerler de eğer ki

İlahi din vardır diyorlarsa sakın inanmayın

Çünkü onlar yalan söylüyorlar demektir.

Son kez bir daha söylüyorum;

Adaleti, erdemi, hikmeti, âdil paylaşımı,

Güzel ahlak ve faydalı ilimleri yaşamayı beceremeyen

İnsan ve devletler eğer ilahi din sahibiyiz diyorlarsa

Sakın onlara inanmayın

Çünkü ilahi dinin temeli ancak; adalet, erdem, merhamet

He hikmet üzerine kurulmuştur.

Dedim ya;

Ne İncil’in İsa’sının

Ne de Davud’un Zebur’unun dini,

Ne Muhammed’in Kuran’ı Kerim’inin

Ve nede Musa’nın Tevrat’ının dini;

O hiçbir tarikatın, örgütün, milletlerin,

Hiçbir ülke ve hiçbir kabilenin

Tekelinde emrinde değildir, asla olamaz da.

Ey adaletsiz ve erdemsiz insanlar;

Çekilin ilahi dinlerin önünden,

Onlarla aramıza girip de

O çirkin karakterlerinizle bulandırmayın

O güzelim ilahi din ile aramızı.

Çekilin, aydınlığımıza engel olmayın artık.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hikmetli hamle ve sırlar…

 

Küçük ya da büyük

Zaferlere ulaşabilmek için

Hangi sırrı nasıl koruyacağına,

Hangi hamleyi ne an ve kimlerle

Yapman gerektiğine

Hikmet ile karar vermelisin,

Yoksa bir çuval

O güzelim tâze incirleri berbat edersiniz.

İnsan kendisine, hemen şunu sormalı,

Demeli ki;

Bir sır nasıl korunur,

Hikmet nedir, nasıl elde edilir.

Şair dedi ki;

E bundan sonra yemeği de

Ben pişirip,

Ben servis edip,

Ben yedirecek değilim ya

Hem biz yemeğin tarifini verdik bir şair yazar olarak,

Yapmak da, servis etmek de, yemeği afiyetle yemek de

Size kalıyor değil de peki, ya nedir,

Hem şu aşçı gurme(tat bilir, yemek uzmanı) size daha ne yapsın.

 

 

 

Aşk mı dedin, anlatayım…

 

Aşk hariç,

Her maddenin bir nihayeti

Ve mutlaka yitiği

Ve bir de sonu vardır, dedi şair,

Daima söylemişimdir,

Ne aşkı erdemden,

Ne erdemi hikmetten

Ve ne de adalet ile hürriyeti

O hikmetli bilgiden

Söküp ayıramazsınız,

Hem onlar bir bütünün

En değerli,

En büyük

Ve en aziz olan parçalarıdır.

Şaire, aşkın ülkesini sordular,

Şair de cevaben dedi ki;

Anlayacağınız, uzun lafın kısası;

Eğer şu yeryüzünde adaletli, erdemli yaşayan insanlar

Kalmadıklarında,

Anlayın ki işte o zaman

Aşk da yeryüzünden çekip gidecek

Ve bir daha geriye gelmesi belki de muhal olacaktır.

Aklını hikmetle kullanabilene bir işaret yetmez mi?

 

Aşk arzulayanlara, âşığım diyenlere…

 

Susayanlar, su ararlar, dedi şair,

E haklılarda,

Hem bende susasam,

Bende su ararım kendime, dedi şair.

Acıkan yemek ve aş arar kendisine,

Eben de acıksam

Ben de yiyecek bir şeyler ararım temizinden kendime,

Dedi şair.

Aşk isteyen, aşk arzulayan kişi de

Aşk aramalı kendisine öğle değil mi?

Dedi bilge şair,

Çünkü aşktır ruhumuzun en aziz

Güzel gıdalarından birisi,

Ruhunda aşkın bir zerresini bile taşımayan

Ne hayattan

Ne de şu bedeni tatlardan huzur ve güzel tat alabilir mi?

Aşkı ararken ilk önce yanınıza,

Karakterinizin içerisine;

Adaleti, erdemi, hikmeti almalısınız,

Bunlar olmadan o yaşadığınızı zannettiğiniz şey

Aslında asla aşk değildir,

Olsa olsa yalan bir masaldır yaşadığınız.

Eğer bir insanın karakterinde;

Adalet, erdem ve hikmetten

Hiçbir eser yoksa

Ve hâlen ben âşığım,

Ben de aşk var diyorsa eğer

Anlayın ki o ancak yalan söyleyen

Bir üçkâğıtçıdan

Veya cahilden bir başkası değildir,

Çünkü aşk;

Adaletten, erdemden, hikmetli ilimden

Ve hikmetli âdil hürriyetten ayrılmayan

O büyük aziz melekler gibidirler,

Onların hiçbirini diğerinden ayıramazsınız,

Ayırmaya çalışıp da kendinizi

Melekler katında alaya,

Komik duruma düşürmeyin aptallar, dedi bilge şair.

Hem bir bakın kendi karakterinize

Bu vasıflardan hangisi var sizler de,

Şaire dediler ki;

Şair, sen sevgiyi ikiye ayırıyorsun,

Biraz anlatır mısın?

Şair de cevaben dedi ki;

İyi ve kötü olmak üzere ikiye ayrılır sevgi,

Âdil ve âdil olmayan diye de ikiye ayrılır,

Güzel ahlaklı ve çirkin ahlaklı olmak üzere de ikiye ayrılır,

Fakat sevginin en son,

Ve en büyük, o en aziz

Ve ulaşılması en üst hâli ise; aşktır,

Sevgi; aşk hâline yükselerek geldiğinde ikilikten çıkar,

İkilikten kurtulup, çirkinliğini atar ve bir olur,

Yâni sevgi; iyi ve kötü olmak üzere ikiye ayrılırken,

Aşk ise; tektir ve daima içinde iyilik, adalet, erdem,

Hikmet, faydalı ilim barındırır bir hâle gelir,

O çirkin kötü olan her bir karakteri reddederek,

Çirkin ve kötü karakterli olan,

Adaletsiz, erdemsiz olan

Tüm o çirkin karakterlerin kalbini terk ve reddeder.

Şair sözlerinin devamında da dedi ki;

İnsana, canlıya, cansız varlıklara

İyi ve kötü sevgiler besleyebilirsiniz,

Fakat aşk ise;

Yalnız ve yalnız sâdece hak edene

O en âdil varlık olana duyulan,

O en âdil varlık olana hissedilen olmalıdır,

O en özel olmalıdır,

O en eşsiz olmalıdır,

O en eşsiz varlık da Rab Allah olduğuna göre,

O en âdil ve aşkı en çok hak eden de Rab Allah olduğuna göre,

Bu da demek oluyor ki aşk;

Sâdece onu tek hak etmek hakkı olan

O en âdil olan Rab Allah’a duyulup hissedilenmiş.

Haklıya hak ettiğini vermek gerekmesin de

Peki, ya ne olsun dedi şair,

Ancak büyük insanlar hak edene hakkını teslim ederler, dedi,

Şair sözlerine şöyle devam etti

Dedi ki;

Bir bakın etrafınıza,

Rab Allahtan başka

En âdil

Ve aşkı hak edebilecek en hatasız,

En temiz bir başka varlık görebilir misiniz?

En eşsiz başka bir varlık ondan başka olabilir mi?

Dedim ya;

Sevgiyi de, aşkı da hak edene duyun,

Sevgiyi de, aşkı da hak edene hissedin,

Sevgiyi de, aşkı da hak edene besleyin,

Hak edene duyunki

Her şeyde âdil olduğunuz gibi

Ayrıca,

Siz de adaleti hem sevgi de,

Hem aşkta bile gerçekleştirmiş olabilesiniz.

Haydi, sağlıcakla, selametle kalın âdil olanlar.

 

 

 

 

 

 

 

 

Ermiş Yunus’a gelsin…

 

Şair dedi ki;

Ermiş yunus en haklıydın,

Canlar pazarında canlar satılır,

Satarız canımızı alan bile bulunmaz.

Şair öldü derler,

Oysaki şair

Ölmekle,

Saltanata,

Huzura,

Saadete,

Vatana kavuşmuştur.

Şair dedi ki; ermiş yunus sen haklıydın

Canlar pazarında canlar satılır,

Satarız canımızı Rab Allah’tan başka alan bulunmaz.

 

                                          Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

Şairin, kendi düşmanlarına cevabı…

 

Şaire dediler ki;

Seni devirmek için düşmanların,

Senin hakkında kadimden beridir,

Çirkin iftiraları

O cahil idraksiz halkın diliyle

Yaymaya devam ediyorlar,

Güldü önce şair,

Tüm bu söylenen gerçeklere, sonrasında da,

Şairde cevaben dedi ki;

Çakallar ancak

Havlarlar gece ay ışığına bakıp ardından,

Hem kimler görmüş, kimler şahit olmuş ki

Çakalların o güzelim ay ışığını

Havlamayla söndürebildiklerini.

 

                           Sonnet… Nafiz coşkun

 

 

 

 

 

 

 

 

Ölüm ve yaşam hakkında ve düşmana gelsin…

 

Şaire ölüm ve yaşam dediler,

Şair de dedi ki;

Ölüm ve yaşam;

Bu her ikisi de

Bizim gibi adalet ve aşk konuşan

Biz insanlar için,

Aslın da çok büyük bir zaferdir,

Yani biz ölmekle aslında

Düşman zafer kazandığını zannetmesin,

Boşuna sevinmesinler,

Burası, bu dünya;

Bizim için, adaleti, erdemi aşkı yaşayıp

Dürüstçe, insanca, namusluca,

İnsanlığı ve adaleti yaşatmak için

Mücadele yaptığımız meydandır burası,

Ölüm ise;

Gerçek vatanımız olan o cennete gideceğimiz yerin

Tek geçiş kapısıdır,

Ölüm meleğinin eşliğin de açılır o kapı,

Hem düşman unutmasın ki

Onlar için de ebedi bir cehennem hazırlanmıştır,

Dedim ya; sevinmesin hiçbir düşman boşuna

Öldüğümüz de biz,

Çünkü ölüm; adalet yaşayanlar için vatana giden bir yoldur bize.

Modern şiirde yeni dönem, felsefe, bilim ve şiir…

 

Bir kısım bilim insanları

Şaire dediler ki;

Şiirinde ne tür bilim kalıpları kullandın,

Şairde cevaben dedi ki;

O şiirlerimin bazılarını

Bir psikolog okuduğunda

Görebilecektir ki

Psikolojiyle şiir benim kitaplarım da birleştirilmiştir,

Bir sosyolog veya bir terapist(ruhsal, psikolojik tedavi uzmanı)

Veya bir Sosyo-psikolog

Ve hatta bir felsefeci o bazı şiirlerimi okuduklarında

Görecekler ki o kendi bilim dalları,

O kendi mesleklerinin de şu benim şiirlerimle

Birleştiğini fark edeceklerdir,

Büyük bir düşünür hem de fikir insanları da

O bazı şiirlerimde

Telkin ve tebliğ metodunu kullandığımı görecek

Ve bu yol ve bu yöntemle

İyi olan bir şeyleri,

Hem zihinlere

Hem de akıllara aktarmaya çalıştığımı fark edeceklerdir,

İkna, telkin metoduyla, insanlara, onlara iyiliği,

Adaleti, merhameti, hikmeti, erdemi

Telkin etmeye çalıştığımı fark edecekler,

Birçok alanda insanların

Faydalı bilgi alması için

Onları uzmanlara yönlendirdiğimi de anlayacaklardır,

İşte tüm bu kısaca anlattıklarım,

İşte bu benim kendi şiir metodum da,

Kendi şiirim de kullandığım,

Kendime özel kalıplardan,

Kendime has metotlardan birisidir,

Zor bir şiir metodudur,

Farkındayım,

Başardığıma inanıyorum,

Bunu başarabilmek için

Halkın tam göbeğinde,

Merkezinde bulundum,

Onlarla olmak çok zordu,

Çünkü her türlü iyi kötü

Karakterden insanlarla sohbet ettim,

Bâzen kendi karakterim buna çok isyan etti,

Çünkü hiç de sevemeyeceğim kötü karakterlerle görüşmek

Mecburiyetinde kaldım,

Fakat bunlar benim şiirimi besleyen gerçekler oldu,

İşte modern yenidünyanın,

Yeni ve modern nazmı, akıcı ve bilimle desteklenmiş

Felsefik, hikmetsel şiir tarzı.

Yani şiirimi; felsefe, bilim ve hikmetle birleştirerek,

Yeni bir şiir kalıbı, yeni akıcı şiir naz mı oluşturdum,

Tüm eserlerimi keyifle

Ve düşünerek

Okumanız ümidiyle,

Haydi, sağlıcakla selametle kalın

Kendilerini adalet yaşamaya azmettiren insanlar.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Yazar şair nafiz coşkunun yayınlanan, hazırlanmakta olan diğer kitapları

...

1: Kelebek mevsimi ve saklambaçlar şehri…

2: Elma kokuları ve yağmur zamanı…

3: Azap yağmurları…

4: Sevgili nâna ve mektupları…

5: Papatya mevsimi…

6: Gece yürüyüşü…

7: Sevgili tutya ve mektuplar…

8: Sürgün şehir…

9: Su kavmi ve Ruhûl Kudüs...

10: Şafak gemisi…

11: Gemileri yaktım Aşk ülkesinde…

12: Sürgün çocuklar…

13: Siyah incir ve mavi kelebek…

14: Sofia filo ve mektuplar…

15: İstanbul da sanat ile aşk…

16: Afili yalnızlıklar şehri…

17: Şairler anarşist olurmuş…

18: Sular kesti kılıçları…

19: Kafa kâğıdı…        

20: Hikmet ve felsefe…

21: Olmak ya da olmamak…

22: Papirüsler…

23: Meleklerin şehri…

24: İstanbul’un kanatları altın da…

25: Kırmızı yağmurlar…

26: Sobe, körebe ve saklambaç…

27: Bakır cezve…

28: Kaldırımda demlenen fikir…

29: Senfoni gülüşü…

30: Sevgiliye senfoni ve aforizmalar.

31: Ölümsüzlük senfonisi ve Felsefik yazılar.

32: Felsefe ile şiirin buluşması.

33: Çirkin kral ve fikir yazıları.

34: Ölü şairler mezarlığı.

35: Cennetin çocukları.

36: Şairler kenti ve aforizmalar.

37: Kelebekler şehri ve Felsefik notlar

38: Tutsak melekler ve fikir yazıları…

39: Şair korsanlar ve aforizmalar… 

40: Şehrin azizleri ve Felsefik yazılar…

41: Sofia filo ve aforizmalar…                            

42: Faili meçhul sevdalar ve aforizmalar…

43: Kırmızı balık ve aforizmalar…

44: İhbarlanmış aşklar ve Felsefik notlar…

45: Kılıçlar ve kalemler…

46: Pur si muove ve aforizmalar…

47: Şairlerin ölüm dansı ve aforizmalar…

48: Düşmanlar ve sevgililer…

49: Soprano ve kanlı sözler…

50: Kurşun askerler ve aforizmalar…

51: Ölüm öpücüğü ve aforizmalar…

52:Kale düştü ve felsefik yazılar…

53:Şairin kurşun kalemi ve aforizmalar…

54: Şairin seyir defteri ve aforizmalar…

55: Kartal yuvası ve aforizmalar…

56: Kelimelerle dans ve aforizmalar…

57: Yalnızlık senfonisi ve aforizmalar…

58: Aksiyon ve aforizmalar…

59: Aşk yasası, Aşk diyalektiği…

60: Sinekler lordu ve aforizmalar…

61: Kod-adı şair ve aforizmalar…

62: Su akar yatağını bulur…

63: insan ilişkileri ve aforizmalar… (karma)

64: Sokrates’in intikamı ve aforizmalar…     

65: Cehennem melekleri ve aforizmalar…       

66: Aşk töreni… (karma)

67: Arıkovanı ve aforizmalar…

68: Cadı kazanı ve aforizmalar…

69: Şairin intikamı ve aforizmalar…

70: Cadı avı ve aforizmalar…

71: Gümüş köpek balığı…

72: Ölüler şehri ve aforizmalar…

73: Taçsız kral ve aforizmalar…

74: zehirli sarmaşıklar…